ไร้อารมณ์

พยายามจะเขียน แต่ก็เขียนไม่ได้ พยายามจะอ่าน แต่ก็อ่านไม่ได้

อารมณ์แบบนี้ใครเคยเป็นบ้างไหมคะ

ตอนนี้เรากำลังเป็นอยู่คะ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ก็อ่านได้ไม่กี่หน้า ทั้งๆ ที่ปกติชอบอ่านหนังสือ ช่วงนี้เหมือนมีอะไรหนักๆ ในหัวเราเองค่ะ

จะทำอะไรก็น่าเบื่อไปหมด กระดาษ 203 หน้าที่ต้องอ่าน จึงกลายเป็นกระดาษที่ไม่อยากแตะต้อง ความหนาของมันก็แค่ หนึ่งนิ้วกว่าๆ เอสี่ เต็มหน้าเท่านั้นเอง 555++

วางแล้วเมินค่ะ อ่านไปได้แค่ 12 หน้าจอดสนิท

วันนี้แดดร้อนๆ ค่ะ ซักผ้าตั้งแต่เมื่อวาน ก็เลยเอาออกไปตากแดดสักหน่อย เมื่อคืนฝนตกทำให้ต้องลากเอามาเก็บในบ้าน

สรุปว่าเมื่อวานซักผ้าทั้งวัน หาเรื่องดีแท้ ซักๆ ตากๆ สงสัยจะต้องซักใหม่ทั้งหมดหรือเปล่าไม่แน่ใจ เหมือนๆ จะเหม็นอับ

ตั้งแต่เครื่องซักผ้าพังไปเมื่อสิ้นเดือนที่แล้ว เราก็หันกลับมาซักผ้าด้วยมือค่ะ บิดจนแขนเกือบมีกล้ามแล้ว ยังไม่ได้ไปเดินดูเครื่องซักผ้าแบบจริงๆ จังๆ สักที

แต่ก็ดีนะ ปกติปล่อยให้เครื่องซักไปเรื่อยๆ ตอนนี้มานั่งซักเอง เหมือนสูงสุดคืนสู่สามัญ นึกถึงสมัยที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ตกเย็นแก้เหงาด้วยการซักผ้า และรีดผ้าทุกวัน

ขยันแฮะ 555+

ออกจากที่ทำงาน 5 โมงตรง กลับถึงบ้าน หกโมงนิดๆ เดินหาของกินแล้วก็หิ้วเข้าบ้าน จากนั้นก็ซักผ้า รีดผ้า แล้วค่อยไปอาบน้ำ กิจวัตรประจำวันของสาวโสด เสาร์-อาทิตย์ก็ออกไปเรียน ถ้าไม่อ้างเรื่องเรียนแม่ไม่มีทางปล่อยตัวกลับมาอยู่ กทม คนเดียวเป็นแน่

แต่ก็นะ เรียนไปเล่นไป ไม่จบ 555++ ติดพวกสาระที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจท่านพี่ จะเชื่อไหมว่าเราเรียนปอ2 มา 3 มอ ที่ไม่จบเพราะไม่อยากมีสาระ เป็นพวกเรียนได้แต่ไร้สาระ

หรือว่าโชคไม่เข้าข้างก็ไม่รู้เหมือนกัน ครั้งจะโอนหน่วยก็นะ เสียดายเงินไปเรียนใหม่คุ้มกว่ากันเยอะ

ข้อดีก็คือมีเพื่อนเยอะค่ะ แต่ละคนเข็นเรายิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา เพื่อนๆ จบหมดยกเว้นเรา เออเนอะ สุดท้ายแม่ฟันทิ้ง บอกถ้าไม่เรียนให้จบจริงๆ ก็กลับบ้านเถอะ

ร้อนเลยสิคะ งานนี้ต่อให้อยากไร้สาระแค่ไหน ก็ต้องทำตัวให้มีสาระ ในที่สุดก็เรียนจบจนได้

เย้ๆๆๆ

โชคดีที่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เวลาแม่ถามให้กลับบ้านก็อ้างว่าต้องทำงานค่ะ ไม่กลับมีไรเปล่า ลูกช้างไม่กลับลำปางใครจะทำไม เห่อๆๆ

วันนี้มานั่งอ่านได้เก่าๆ สมัยพระเจ้าเหาของตัวเอง มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเก่าค่ะ ขาดบ้างปะบ้าง ในนั้นเขียนถึงเราเองแหละ เรื่องเราล้วนๆ ก็นะมันเป็นไดอารี่ของเราจะไปเขียนเรื่องของคนอื่นได้อย่างไร

บางหน้าอ่านแล้วร้องไห้ค่ะ บางหน้าอ่านแล้วขำกลิ้ง บางหน้าแค่เปิดผ่านๆ ก็รู้ว่าอารมณ์ตอนโน้นของตัวเองเป็นแบบไหน

บางหน้าบ่นว่าไม่มีเงินใช้ เพราะเอาเงินเดือนไปซื้อของหมด สมัยนั้นได้เงินมาอย่างแรกเดินเข้าร้านเทปค่ะ ขนซื้อมาอื้อเลย ผลจากครั้งนั้นทำให้ตอนนี้เรามีเทผเพลงเป็นร้อย หรืออาจจะถึงพันม้วนก็ได้ บางม้วนก็ฟังไม่ได้แล้ว มันยืดหมด

ซีดีบาแผ่นก็ร่อนออกมา ฟังไม่ได้เหมือนกัน ลองๆ เอาจำนวนเทปมานับๆ ถ้าม้วนละ 70 ร้อยแผ่นก็ 7000 ซื้อทองได้สบายๆ เลยเนอะ สมัยนั้นทองกี่บาทกันเชียว

จำได้ว่าปีหนึ่งโบนัสออก โห ได้มาตั้งสองเดือน เดินเข้าร้านทองค่ะ ซื้อทองทันทีสองบาท 55++ รวยเว่ย แถมเหลือเงินอีกนิดๆ หน่อยๆ เอาไปโป๊ะค่าผ่อนส่งบ้าน กั๊กๆ จะเชื่อไหมตอนนี้มันก็ยังอยู่ดีค่ะ ผิดกับมือถือที่ซื้อมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

ตอนนี้หายไปไหนแล้วไม่รู้สิคะ ราคาพอๆ กับทองบาทหนึ่งแพงกว่าด้วยซ้ำไป

แต่แปลกคนไปซื้อมือถือมากกว่าซื้อทอง ทั้งๆ ที่เวลาผ่านไป ไม่นานนัก จาก 7000 กว่าๆ กลายเป็น 9000 กำไรสิคะแต่ไม่ขายค่ะ หวังโบนัสปีถัดไปจะสอยอีกเส้น แถมตอนนี้ 16000แล้ว กำไรเท่าไหร่น้อ กับการซื้อทองมาใส่ 15 ปีกว่าๆ

รวยไหมเรา กร๊ากๆๆๆ

ไปดีกว่า เบื่อตัวเองจริงๆ

ไร้อารมณ์

ความคิดเห็น