ปล่อยถั่วในมือแล้วหรือยัง
ช่วงนี้อย่าว่าแต่เขียนนิยายเลยค่ะ แม้กระทั่งอ่านหนังสือยังเบื่อ
โรคเบื่อกำเริบอีกแล้ว มีแต่ขีดเขียนอย่างอื่นแทน
ฝึกสมาธิของตัวเองเวลาว่างๆ ด้วยการหัดคัดลายมือ
เมื่อสมัยเด็กๆ ไม่ชอบเอาเลยเรื่องการคัดลายมือ เพราะเป็นคนที่ลายมือไม่สวย เขียนเมื่อไหร่เป็นได้เรื่อง โดนครูตีเพราะลายมือไก่ๆ ของฉันนี่แหละ มาหลายรอบ
พอหัดคัด กระดาษก็ปูดโปนจนเกือบจะทะลุ แถมยังไม่สวยอย่างที่ตั้งใจเอาไว้
พอเขียนผิดจะลบ มันก็ลบไม่ออก เพราะความที่เขียนหนังสือกดมากเกินไป นิ้วเป็นรอยรูปดินสอ ปวดมือ ปวดแขน ทำไม่ได้อย่างคนอื่นเขา
เมื่อก่อนเพื่อนๆ ชอบเขียนหนังสือด้วยปากกา roting มันเป็นปากกาที่ต้องเขียนเบาๆ กดหนัก ๆ ปากก็หัก หมึกเลอะ ฉันเขียนไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป
พอโตขึ้น ต้องลอกสมุดจดรอบที่สองเพราะรอบแรกอ่านลายมือตัวเองไม่ออก มันก็เป็นการดีนะคะที่เราได้ทบทวนไปด้วย แต่ก็นะ นอนดึกมากๆ พอเช้าก็ไม่อยากตื่น เพราะเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย และเมื่อทำไปเรื่อยๆ ก็จะชิน ทีนี้พอนอนเร็วก็นอนไม่หลับ ต้องหาอะไรมาอ่านมานั่งดู หรือหาอะไรมานั่งทำ
พอชินมากๆ การนอนดึกๆ ก็เลยเป็นเรื่องปกติไปสำหรับตัวเอง
ดูทีวี จำได้แค่คนที่เขียนเรื่องเข็มทิศชีวิต มาบอกเล่าถึงเรื่องลิง ที่พยายามจะหยิบเมล็ดถั่วในลูกมะพร้าว แต่เมื่อล้วงมือเข้าไปข้างใน มันกลับเอาเมล็ดถั่วออกมาไม่ได้ เพราะมือที่กำเมล็ดถั่วไว้แน่น ทำให้มือไม่สามารถลอดผ่านรูเล็กๆ ของลูกมะพร้าวออกมาได้ คนที่เห็นก็พยายามจะช่วยแต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะลิงไม่ยอมแบบมือปล่อยเมล็ดถั่ว
แล้วก็เปรียบเทียบว่าคนเรา เมื่อไม่ยอมปล่อยวาง ก็จะต้องวนเวียนอยู่กับสิ่งที่แก้ปัญหาไม่ตก
ฉันเองก็เป็นเหมือนกับลิงตัวนั้น แก้ปัญหาบางอย่างไม่ตกสักที บางเรื่องยิ่งแก้ก็ยิ่งมัด ยิ่งแก้ยิ่งวุ่นวาย เพราะฉํนไม่ยอมปล่อยวาง
ถ้าวันไหนฉันปล่อยเมล็ดถั่วในมือได้ จะแวะมาบอก
ความคิดเห็น