สำรับเรามีแน่นอน แล้วก็เยอะด้วย เมื่อสมัยเด็กๆ ตอนที่แบบว่าโลกเบี้ยวยังดังๆ อยู่นั้น (บางคนยังไม่เกิดสินะ) ฉันจะติดคำว่า “แบบว่า” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า แบบว่าหรือแบบที่ว่ามันเป็นแบบไหน สักพัก ก็ลดลงเหลือแค่แบบ แบบนั้น แบบนี้
“แบบไอ้นี้ไง มันต้องเขียนขึ้นมาก่อน แบบตอนที่เราทำรายงานส่งครูตอนนั้น แบบ ยกตัวอย่างประกอบไง”
นี่แหละคือตัวอย่าง เราติดจริงๆ นะคะคำนี้ จนพ่อถามว่าขอซื้อได้หรือเปล่า ไอ้คำว่าแบบ เอาออกจากปากมาทีเถอะ วัยรุ่นอย่างเราๆ ก็จ๋อยไปตามระเบียบสิคะ
แล้วคำพูดที่ติดปาก บ่อยๆ เวลาโดนถามอะไรก็ต้องเป็น “เปล่านะ” ทั้งๆ ที่ทำหรือไม่ทำก็ไม่รู้ ปฏิเสธไปก่อน หลังๆ โดนดุ อะไรก็เปล่าๆ เดี๋ยวก็ไม่ให้กินข้าวซะเลยนี่ เห่อๆ
พอโตมาหน่อย เพราะสอนอะไรคนมากไปหรือเปล่าไม่แน่ใจ เราติดคำว่า “พอเข้าใจไหมคะ” เหมือนเป็นคำถาม แต่ไม่ได้ถาม เพราะเมื่อพูดจบประโยค ฉันก็จะลงท้ายด้วยคำๆ นี้ ติดปากไปเลย
น่าขำตัวเองตอนเอาผลงานไปแจกแจงในห้องประชุม ฉันหน้าแตกเพราะติดคำๆ นี้มาก ผู้บริหารทั้งนั้น ยัยอ้วนดันไปถามว่าพอเข้าใจไหมคะ ทุกท่านนั่งอยู่หันมามองฉันเป็นตาเดียว จะบอกว่าเออ ตูเข้าใจ ก็กระไรอยู่ จากนั้นมา คำๆ นี้พอจะพูดอกไป ก็ต้องชะงัก เพราะจำความหน้าแตกของตัวเองได้เป็นอย่างดี
เด็กๆ สมัยนี้ติดคำว่าอะไรกันบ้างฉันก็ไม่ค่อยจะรู้ เพราะน้องๆ ฝึกงานไม่ค่อยมีให้เห็น นโยบายประหยัดค่าใช้จ่าย ทำให้เด็กๆ ที่มาฝึกน้อยลง หลงเหลือมาบ้างก็ประปราย และไม่ได้คุยอะไรกับเรามากนัก
ทุกวันนี้ ฉันกลับติดการออกเสียงในลำคอมากกว่า เวลาคิดอะไร มักจะ “อืมม์” ในลำคอ หรือก่อนที่จะพูดประโยคอะไร ก็มักจะครางออกมาแบบนี้เสมอๆ
มีคนแซวว่าเหมือนน้องหมา ตอนจะเห่าของของกิน
เออนะ เป็นแบบนั้นไปซะได้
ความคิดเห็น