คนเราจะมีชีวิตกันได้อีกสักกี่ปี

เรื่องของความสูญเสีย มันเกิดขึ้นได้เสมอๆ

ฉันเสียก๋งไปตั้งแต่อยู่ป.4 เสียย่าไปตอนอยู่ม.2 เสียปู่ไปตอนเรียนปี 2 เสียน้าชายเมื่อสองปีก่อน เสียน้าสาวเมือปีที่แล้ว เสียแม่นอมเมื่อปีที่แล้ว และตอนนี้ก็ต้องมาเสียญาติไปอีก

ฉันไม่ค่อยเท่าไหร่เพราะโตๆ แล้ว แต่สำหรับหลานสองคน ดูจะเศร้าใจมากๆ

คนตายไม่อาจฟื้นคืน สำนวนในหนังจีนมีให้ฟังเสมอๆ แต่พอเกิดกับตัวเอง กลับทำใจไม่ได้

ฉันร้องไห้แทบบ้า เสียใจแทบแย่ เมื่อรู้ข่าวว่าน้าสาวที่ฉํนรักที่สุดเสียชีวิตลงอย่างสงบที่โรงพยาบาล

ทั้งๆ ที่โตมาจนป่านนี้ ก็ยังทำใจไม่ได้ จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เมื่อเห็นใครที่ลักษณะท่าทางคล้ายๆ ฉันยังคิดถึงน้าสาวของฉันอยู่ดี

บางครั้งหลับก็ฝันถึง ในฝันน้าก็ยังเป็นห่วงลูกๆ ของเธอ

เมื่อก่อนฉันรับโทรศัพท์จากน้าทีไร น้าก็จะให้ช่วยทำการบ้านให้น้องๆ เสมอๆ คุณเคยถามฉันว่าทำไมต้องช่วยทำด้วยล่ะ โตแล้วน่าจะทำได้เอง

ฉันไม่ได้ตอบอะไร บอกเพียงแต่ว่า ทำให้เพราะอยากทำ และยินดีทำให้โดยไม่มีเงื่อนไข เพราะฉันรักน้ามากๆ

ตอนนี้หลานของฉันก็คงเหมือนกัน แต่หลานๆ เด็กมากๆ และผูกพันกับย่าของพวกเธอ รักย่ามากกว่ายายซึ่งเป็นแม่ของฉันด้วยซ้ำไป เพราะยายดุกว่า ขี้โมโหกว่า ระเบียบจัดกว่า ไม่ค่อยจะตามใจหลานๆ เท่ากับย่า

ฉันได้พบกับย่าเมื่อตอนที่น้องชายแต่งงานเมื่อปลายปีที่ผ่านมา ท่านยังแข็งแรงอยู่เลย

แล้วจู่ๆ แม่ก็โทรมาบอกว่าย่าเข้าโรงพยาบาลเป็นมะเร็งปอดขั้นสุดท้าย อีกสองวันถัดมา แม่โทรมาบอกอีกว่าย่าเสียแล้ว

ทำไมไวนักก็ไม่รู้ คนที่ไม่สูบบุหรี่เลยในชีวิต ไม่เคยแม้กระทั่งคิดที่จะแตะต้องมัน ทำไมถึงได้เป็นมะเร็งปอดได้ และที่บ้านของเธอก็ไม่มีใครสูบบุหรี่เลยสักคน

แปลกจริงๆ ไม่เข้าใจ

เึค้าว่าคนดีอยู่ได้ไม่นาน ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

หมดกรรมไปใช้บุญต่อในสวรรค์

เป็นสุขเธอนะคะย่า ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปร่วมงาน