คุณพ่อเจ้าเสน่ห์

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 7 : นึกย้อนความหลัง (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    3 พ.ย. 61



     สักเวลาประมาณสิบสี่นาฬิกา สุนิสาได้เข้ามาที่ร้านพร้อมกับลลิมา วันนี้ทั้งคู่ไปซื้ออุปกรณ์ที่จะใช้ทำเค้กกล้วยหอมส่งลูกค้า โดยวันนี้มีออเดอร์เพียงหนึ่งร้อยห้าสิบชิ้นและจะต้องนำไปส่งให้ลูกค้าที่โรงแรมดังตอนเวลาหนึ่งทุ่มตรง จึงนับว่ายังพอมีเวลาในการทำเค้กกล้วยหอมได้เสร็จทันเวลา


     สุนิสาปล่อยให้เพื่อนสาวเป็นคนตีไข่อยู่ในครัว ส่วนเธอนั้นเลือกที่จะเดินออกมาหาเพียวอยู่หน้าร้านตามที่พนักงานสาวได้ส่งไลน์ไปบอกเมื่อตอนบ่ายโมงกว่าๆ


     “ว่ายังไงเพียว วันนี้มีอะไร เมื่อเพียวได้ยินเสียงของสุนิสา เธอก็หันหน้ามาหาสาวรุ่นพี่ด้วยความตื่นเต้นก่อนจะรีบล้วงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรงออกมาเพื่อเปิดบางอย่างให้สุนิสาดู


     “พี่พลอยดูนี่สิคะ สุนิสาคว้าโทรศัพท์มือถือของเพียวไปดูแล้วก็ต้องอ้าปากค้าง


     “เฮ้ยนี่มัน! ไอ้พี่ปั้นของยัยกิ๊ฟนี่ สุนิสาแทบไม่อยากเชื่อสายตาของตนเอง ภาพที่เธอเห็นคือภาพปรมัทกำลังกอดกันกับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ในร้าน สุนิสาพยายามเพ่งมองผู้หญิงในภาพชัดๆอีกครั้งก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิม นี่มันยัยพี่พิมวริศราอะไรนั่นนี่


     เพียวที่เห็นท่าทางของสุนิสาดูเหมือนจะตกใจจนช็อกไปแล้วจึงรีบเอ่ยเสริมทัพขึ้นมา วันนี้เพียวเจอสองคนนี้ค่ะ ตอนแรกเพียวก็สงสัยเพราะจำได้ว่าคุณปั้นเขามากับพี่กิ๊ฟ แต่ทำไมวันนี้ถึงมากับผู้หญิงคนนี้


     สุนิสาฟังในสิ่งที่เพียวกำลังเล่าให้ฟังอย่างตั้งใจ แล้วยังไงต่อ


     “ตอนที่เพียวรับออเดอร์ เพียวก็แอบถามคุณปั้นว่านี่แฟนคุณปั้นหรือเปล่า แต่คุณปั้นยังไม่ทันได้ตอบ ผู้หญิงคนนี้ก็พูดขึ้นมาแทนเลยค่ะ แถมยังถามเพียวอีกด้วยว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า


     “ร้ายจริงๆยัยพี่พิมนี่ สุนิสาค่อนขอดอย่างเหลืออด ยัยพิมวริศรา ผู้หญิงที่เป็นยิ่งกว่าไม้กันหมาของปรมัทมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ทำไมเธอจะจำไม่ได้ วีรกรรมของยัยนี่เยอะยิ่งกว่าอะไรซะอีก ว่าแล้วสุนิสาจึงพลางคิดย้อนกลับไปถึงสมัยตอนเรียนมอสี่ วันนั้นเป็นวันศุกร์ที่ยี่สิบ เดือนกันยายน


     “ยัยกิ๊ฟ! วันนี้ไปดูพี่ปั้นของแกเล่นละครบนหอประชุมไหม สุนิสาวิ่งมาหาลลิมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ เนื่องจากกว่าเธอจะไปต่อแถวเข้าคิวซื้อบัตรดูการแสดงราคาใบละยี่สิบบาทได้ก็แทบตาย นี่ถ้าเกิดว่าไม่ใช่คนที่เพื่อนของเธอชอบนะ อย่าฝันไปเลยว่าเธอจะไปยอมเบียดเสียดกับผู้คนมากมายขนาดนั้น


     “ได้บัตรมาแล้วเหรอยัยพลอย งื้อขอบคุณมากๆเลยน้า ลลิมาดีใจมากที่เธอจะได้มีโอกาสเข้าไปดูปรมัทแสดงละคร ที่จริงเธอเองก็เกรงใจที่สุนิสาไปต่อแถวซื้อบัตรให้ แต่เพราะเธอกำลังทำช่อดอกไม้กระดาษเพื่อที่จะเอาไปมอบให้หนุ่มรุ่นพี่ จึงต้องอาศัยไหว้วานให้เพื่อนสาวคนสนิทไปจัดการให้


     “ย่ะ! ตอนเย็นเลี้ยงโกโก้ปั่นเพื่อนเลยนะ สุนิสาไม่ได้ถือสาอะไร เธอยินดีและเต็มใจทำเพื่อความสุขของเพื่อน แต่ก็อดที่จะมีสิ่งแลกเปลี่ยนกับความเหนื่อยของเธอไม่ได้


     ลลิมาหัวเราะกับท่าทางอยากกินโกโก้ปั่นของสุนิสา ได้สิ เธอตอบตกลงที่จะเลี้ยงโกโก้ปั่นเพื่อนสาว


     “แล้วนี่ใกล้เสร็จหรือยังช่อดอกไม้ของแกเนี่ย อีกสิบห้านาทีการแสดงจะเริ่มแล้วนะ


     “เสร็จพอดีเลย เราขึ้นไปจองที่นั่งบนหอประชุมกันเลยไหม ลลิมาเอ่ยชวน เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าขึ้นไปบนหอประชุมช้า ที่นั่งคงจะไม่เหลือแน่นอน มือซ้ายหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพายพร้อมกับถือช่อดอกไม้กระดาษไว้ที่มืออีกข้าง


     “ไปกันเลย เดี๋ยวที่นั่งเต็มแล้วจะยุ่ง ชะนีแต่ละนางยิ่งแย่งที่นั่งแถวหน้าสุดกันเยอะๆอยู่ สุนิสาพูดจบแล้วจึงเดินขึ้นไปบนหอประชุมของโรงเรียนพร้อมกับลลิมา


     พอขึ้นมาถึงบนหอประชุม ลลิมาเห็นผู้คนนั่งจองบนเก้าอี้พอสมควร เธอหันไปเห็นเก้าอี้แถวหน้าสุดทางด้านขวามือว่างอยู่สองตัวพอดี จึงรีบชวนสุนิสาไปนั่ง


     “เหลือเก้าอี้แถวหน้าสองตัวพอดีเลยเนอะ สมใจแกแล้วล่ะสิ สุนิสาแซวลลิมาด้วยความหมั่นไส้ ลลิมาจึงยิ้มอายๆเป็นคำตอบ


     “แกน่ะรู้ทันฉันตลอดเลยนะยัยพลอย


     “เอ้า! ถ้ารู้ไม่ทันฉันจะเป็นเพื่อนแกได้เหรอจ๊ะ สุนิสาดูภูมิใจกับความรู้เท่าทันลลิมา


     “จ้าแม่คนสวย



     TALKING: บทนี้ก็จะมีความย้อนรำลึกถึงเรื่องราวความหลังสมัยเรียนกันหน่อยๆ ยัยพลอยจะนึกอะไรออกอีกต้องติดตามกันค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

160 ความคิดเห็น