คุณพ่อเจ้าเสน่ห์

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 7 : นึกย้อนความหลัง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    9 พ.ย. 61



     เวลาบ่ายโมงตรง ตอนนี้การแสดงชุด รอยปริศนาซ่อนรัก ได้เริ่มเปิดม่านทำการแสดงแล้ว ตัวละครหลักของเรื่องคนแรกที่โผล่ออกมาไม่ใช่ใคร แต่เป็นปรมัทในบทบาทของ หม่อมราชวงศ์ภาคินัย โชติธรรมธรชายหนุ่มราชนิกูลรูปงามที่ถูกฆาตกรรมในวัยเพียงแค่ยี่สิบห้าปี แต่เขาไม่ยอมที่จะให้การตายของเขาเป็นเพียงเรื่องที่จบสิ้นแล้วไป หากว่าการรอคอยอันยาวนานของเขานั้นกลับทำให้เขาได้พบกับ พิมพ์นรา สุขสราญ หญิงสาวนักเรียนมัธยมวัยเพียงสิบเจ็ดปี ที่สามารถติดต่อสื่อสารกับเขาได้ เธอคือคนที่จะช่วยให้เขาค้นพบกับความจริงว่าใครคือฆาตกร และเมื่อจบสิ้นภารกิจ หัวใจของพวกเขาทั้งสองล่ะจะเป็นอย่างไร ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบ ต้องติดตามให้ดี


     “โอ๊ยการแสดงจบเร็วจังเลย พี่ปั้นก็หล๊อหล่อเนอะ สมกับที่แกชอบอยู่หรอกยัยกิ๊ฟ เมื่อดูการแสดงชุด รอยปริศนาซ่อนรัก จบ สุนิสาก็เอ่ยชมปรมัทให้ลลิมาฟัง ลลิมาเองก็เหมือนกับหายเข้าไปในโลกของละครแล้ว เธอจินตนาการไปไกลว่าเธอนั่นแหละคือ พิมพ์นรา สุขสราญ ผู้ที่จะได้อยู่เคียงคู่กับ หม่อมราชวงศ์ภาคินัย โชติธรรมธร


     “ยัยกิ๊ฟ!” สุนิสาเรียกเพื่อนสาวอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าลลิมายังคงเหม่อลอยอยู่ในห้วงแห่งจินตนาการ


     “ห๊ะ!” ลลิมาได้สติแล้วก็ตกใจกับเสียงเรียกของเพื่อน


     “นี่เมื่อกี้แกไม่ได้ยินที่ฉันพูดด้วยเลยเหรอเนี่ย


     “ขอโทษที เมื่อกี้ฉันอินไปหน่อยน่ะ ลลิมาไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่ได้ยินเสียงเรียกของสุนิสา เพียงแต่ว่าเธอกำลังฝันหวานลึกไปหน่อยเท่านั้นเอง


     “ไปเลย การแสดงจบแล้ว ไหนบอกจะเอาดอกไม้ไปให้พี่ปั้น


     “เออจริงด้วย ข้างหลังเวทีใช่ไหม ถ้างั้นไปกันเลยดีกว่า ลลิมาลุกขึ้นพร้อมกับดึงแขนของสุนิสาให้เข้าไปด้านหลังเวทีเป็นเพื่อนเธอ


     เมื่อเดินเข้ามาที่ด้านหลังของเวที สองสาวก็พบกับความวุ่นวายอลม่านมากโข เพราะนักแสดงแต่ละคนกำลังช่วยกันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและเก็บอุปกรณ์ประกอบฉากการแสดง ลลิมาพยายามมองหาปรมัทแต่ก็ไม่พบ เธอจึงเดินออกไปตามหาตรงด้านหน้าเวที เผื่อว่าจะคลาดเคลื่อนกัน โดยปล่อยให้สุนิสามองหาปรมัทอยู่ที่ด้านหลังเวที


     “เฮ้ยนั่นไงพี่พิม เพื่อนพี่ปั้น ลองถามพี่พิมดูก็ได้ เมื่อสุนิสาเป็นฝ่ายเห็นพิมวริศราเดินผ่านมา เธอจึงไม่รอช้าที่จะถามถึงปรมัทให้เพื่อนสาว พี่พิมคะ เห็นพี่ปั้นไหมคะ


     พิมวริศราหันมามองหญิงสาวรุ่นน้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับต้องการจะบอกว่าหล่อนไม่อยากเสวนากับสุนิสา ไม่รู้ ไม่เห็นค่ะ!”


     “เอ่อ คือพี่คะ…” สุนิสายังพูดไม่ทันจบก็เจอกับสายตาจิกของพิมวริศราที่มองมายังเธอ


     “น้องคะ! ถ้าไม่ได้ทำอะไรก็อย่ามายืนขวางได้ไหมคะ รู้ใช่ไหมว่าคนอื่นเขารีบกันแค่ไหน พิมวริศราพูดจบแล้วจึงรีบเดินไปเก็บกองชุดเสื้อผ้าของนักแสดงมาใส่ลงถุงพลาสติกเจ็ดสีใบใหญ่ เธอไม่หันมาสนใจสาวรุ่นน้องสักนิด นั่นจึงทำให้สุนิสารู้ตัวและรีบเดินกลับออกไปหาลลิมาที่ด้านหน้าเวที แต่พอสุนิสาเดินมาถึงด้านหน้าเวที เธอกลับพบเห็นภาพของเพื่อนสาวคนสนิทกำลังยืนคุยและยิ้มปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่กับปรมัท


     “แหมปล่อยให้ฉันไปยืนเถียงกันกับยัยพี่พิมนั่นอยู่ตั้งนานนะ สุนิสาส่ายหัวเบาๆก่อนจะเดินลงไปรอลลิมาที่ด้านล่างหอประชุม


     ส่วนลลิมาที่กำลังยืนคุยกับปรมัทอยู่นั้น เธอยอมรับตรงๆว่าดีใจมากที่ได้มีโอกาสคุยกับเขา แถมชายหนุ่มยังเป็นกันเอง ไม่ถือตัวและไม่เก๊กหล่อเหมือนรุ่นพี่บางคนที่หน้าตาไม่ให้แต่ดันทำตัวเหมือนหล่อเลย


     “ดอกไม้ให้พี่ปั้นค่ะ พี่ปั้นเล่นเก่งมากๆเลยนะคะ ลลิมาเขินอายหนักมาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะยื่นช่อดอกไม้กระดาษที่เธอตั้งใจทำให้กับปรมัท ปรมัทเองก็ยื่นมือออกไปรับช่อดอกไม้กระดาษที่หญิงสาวยื่นให้ แล้วเขาจึงถามกลับด้วยความสงสัย


     “ให้พี่จริงๆเหรอครับ


     “ค่ะ


     “สวยมากๆเลยครับ พี่ขอบคุณมากๆเลยนะ จะมีใครรู้บ้างไหมว่าคำว่า สวยมากๆ ที่เขาเอ่ยออกไปนั้น ไม่ได้หมายถึงแค่เพียงช่อดอกไม้กระดาษ แต่ยังหมายถึงเจ้าของช่อดอกไม้กระดาษตรงหน้านี้อีกด้วย


     “ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ลลิมายิ้มอย่างอายๆให้กับปรมัท แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงของพิมวริศราก็ดังขึ้น


     “ปั้น! ไปกันได้แล้ว อาจารย์พรจิตต์รออยู่นะ เสียงของพิมวริศราทำให้ลลิมาไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ เธอเกรงใจที่อาจจะทำให้ปรมัทไปพบอาจารย์พรจิตต์ช้า


     “พี่ปั้นไปเถอะค่ะ กิ๊ฟไม่มีอะไรแล้ว คำพูดของลลิมาทำให้ร่างสูงเกิดความลังเลไม่แน่ใจว่าจะอยู่คุยกับเจ้าหล่อนอีกสักครู่หรือว่าจะเดินตามพิมวริศราไป แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าท่าทางที่เร่งรัดเขาแล้วก็ยากที่ปรมัทจะปฏิเสธ


     “ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะครับ ไว้เจอกันโอกาสหน้านะครับ ปรมัทบอกลาเสร็จแล้วจึงรีบเดินตามเพื่อนสาวคนสนิทไป ไม่นานนักลลิมาจึงเดินลงมาหาสุนิสาที่ด้านล่างหอประชุม


     เรื่องราวทั้งหมดที่ลลิมาได้คุยกับปรมัทถูกถ่ายทอดผ่านจากปากของเธอไปให้สุนิสาฟัง ซึ่งสุนิสาก็พอจะปะติดปะต่อได้ว่าพิมวริศราดูเหมือนจะไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้ปรมัท ทั้งๆที่ตัวของเจ้าหล่อนก็ไม่ได้เป็นอะไรกับปรมัทมากกว่าคำว่าเพื่อนสักหน่อย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

160 ความคิดเห็น

  1. #17 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:27
    พิมพ์ชอบปั้นแน่ๆทำไมไม่เผด็จศึกปั้นอ่ะ
    #17
    1