คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF EXO] REMEMBER ft.KRISHAN

โดย dolly_dear

I will keep my love for you, inside of my heart forever. I know my heart cant forgot you those days we promises of forever I will never forgot those moments until the end . I remember ....

ยอดวิวรวม

2,097

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,097

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


14
เรทติ้ง : 90 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.พ. 58 / 23:03 น.
[SF EXO] REMEMBER ft.KRISHAN | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



REMEMBER





I will keep my love for you, inside of my heart forever

Our precious times, I’ll cherish them deeply

Even when the pain comes in many times…

I know that my heart can’t forgot you

Those days we promises of forever

I will never forgot those moments until the end

... I remember ...






All time i ever have you...I still remeber it




I never forgot you





All time that i have you..it's the best time in my life 




I WILL KEEP MY LOVE FOR YOU INSIDE MY HEART FOREVER

 



*โดนแบนส่วนที่หายไป ตามหาอ่านกันได้ที่ไบโอทวิตนะคะ*
 

*คำชี้แจง*

1.twitter : @dolly_dear
2.คอมเม้นให้กันบ้างน้าา ขอบคุณค่า ^^

  THANKS ^^

  IDEA:เรื่องนี้ได้แนวความคิดมาจากเพลง I remember-Bang yong Gook

   

 


ShiraTHEME || Shirakuma kuma

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.พ. 58 / 23:03






REMEMBER [KrisHan]

 

I will keep my love for you, inside of my heart forever

Our precious times, I’ll cherish them deeply

Even when the pain comes in many times…

I know that my heart can’t forgot you

Those days we promises of forever

I will never forgot those moments until the end

…. I remember ….

 

 

       เรื่องราวความรักของผมและเธอเต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้ายติดตราตรึงอยู่ในหัวใจอย่างไม่มีวันลืม เพราะมันคือความรักที่มาจากการหลอกลวงและนำพามาซึ่งความเจ็บปวดมากมายที่ไม่มีคำพูดใดสามารถอธิบายได้นอกจากความรู้สึกเจ็บในใจที่ไหลออกมาเป็นน้ำตา....

 

 

         ผมไม่รู้ว่าความรักระหว่างเรามันเริ่มขึ้นอย่างไรและมีไว้เพื่อสิ่งใดเพราะเราสองคนต่างคนต่างความคิดมีเหตุผลส่วนตัวที่จะรักไม่เหมือนกัน

 

สำหรับผมมันเกิดขึ้นจากความรักที่จริงใจของผมที่มีมากมายพอที่ผู้ชายคนหนึ่งจะให้กับคนที่รักได้ ผมจริงใจและจริงจังเกินกว่าจะให้ความรักของผมในครั้งนี้กลายเป็นเครื่องมือหรือของเล่นฆ่าเวลาของใครได้

 

...แต่สำหรับเธอคนที่ผมรัก เธอกลับใช้ความรักในครั้งนี้เพื่อความสนุกและผลประโยชน์ส่วนตัว รักครั้งนี้เต็มไปด้วยการหลอกลวงไม่มีแม้ความจริงใจ

 

แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทั้งที่เจ็บขนาดนี้แล้วทำไม...ผมยังไม่ลืมเธอสักที

 

 

       ภายในห้องนอนสีหม่นเฟอร์นิเจอร์รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ต่างๆถูกวางระเกะระกะไม่เป็นที่เป็นทางราวกับผ่านการรื้อค้นอย่างละเอียด  ตรงชั้นวางหนังสือมีกองหนังสือมากมายวางกระจัดกระจายตามพื้นหน้าหนังสือยับเยินเป็นรอยยับอย่างไร้การใส่ใจจากเจ้าของ ข้างกันมีเศษแจกันดอกไม้ที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆกระเด็นอยู่ตามพื้นมีน้ำไหลผ่านเป็นทางยาวพร้อมกับกุหลาบสีแดงที่กลีบของมันปลิวว่อนไปทั่วห้องราวกับถูกโปรยปรายจากความตั้งใจของใครสักคน

 

ฟิ้วว

    ผ้าม่านสีครีมขยับปลิวไหวไปตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามาจากหน้าต่างพร้อมกับกลีบกุหลาบสีแดงที่ลอยเข้ามาก่อนจะหล่นลงบนเปียโนตัวเก่าที่มีร่องรอยของการขีดข่วน มันช่างดูน่าเศร้าที่เปียโนเครื่องนั้นเหมือนถูกทำร้ายมาอย่างทารุณ โน๊ตเพลงรักที่ดูอ่อนไหวบนกระดาษสีขาวเประเปรื้อนรอยเลือดจนดูหดหู่ ทุกอย่างในห้องเหมือนตกอยู่ในวังวนแห่งความทุกข์ทุกอย่างดูหมองหม่นไม่สดใสดังวันวาน แม้ว่าแสงแดดอ่อนๆที่สาดสองจากช่องวงกลมบนหลังคาห้องจะส่องแสงไปทั่วห้องก็ตาม

 

..หากไร้ซึ่งเธอผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการใช้ชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร

 

      ร่างของผมถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่าอย่างแน่นหนาจากฝีมือของเธอคนที่ผมรัก ผมที่พึ่งได้สตินั่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมามากเท่าความเจ็บปวดที่มีในใจตอนนี้ สองแขนสองมือไม่แม้แต่จะขยับเพื่อหาทางหลุดพ้นจากเชือกพวกนี้แต่กลับนึกถึงใบหน้าของเธอในช่วงระยะเวลาสุดท้ายที่พึ่งผ่านไม่นานมานี้ ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งเฉยชาไร้ความรู้สึกนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้ติดตาตรึงใจ รสจูบอันสนเจ็บปวดที่เรามอบมันให้แก่กันผมยังคงรู้สึกถึงมัน...รวมทั้งประโยคสุดท้ายที่ผมไม่อยากได้ยินจากเธอ ลาก่อนนั่นคือประโยคที่เธอให้กับผมสำหรับการตอบแทนความรักและช่วงระยะเวลาดีๆที่ผมมีให้เธอ

 

ตุ๊บ

 

    ผมขยับร่างกายตัวเองที่พันธนาการติดอยู่กับเก้าอี้ให้เข้าใกล้หัวเตียง ก่อนจะใช้มือที่ถูกมัดแต่ยังพอขยับได้เปิดลิ้นชักแล้วหยิบมีดออกมาเฉือดเชือกจนขาด เชือกคลายจากตัวผมร่วงหล่นสู่พื้น ร่างกายของผมถูกปลดพันธนาการจากสิ่งใดๆแต่หัวใจของผมมันยังคงเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างพันธนาการเอาไว้  ภาพความทรงจำอันเลวร้ายของเธอที่ผมรักไหลเวียนเข้ามาในสมองอีกครั้งราวกับฝันร้ายที่แสนเจ็บปวด

 

 

...ผมเดินไปนั่งที่โซฟาริมหน้าต่าง ก่อนจะหยิบรูปของเธอกับผมที่ถ่ายคู่กันขึ้นมาดูกรอบกระจกเป็นรอยร้าวแบ่งแยกกลางระหว่าเราสองคน รอยยิ้มของเธอดูสดใสยิ่งกว่าพระอาทิตย์ ดวงตาของเธอสวยกว่าตาคู่ไหนที่เคยเห็นมาแววตาสดใสยิ่งกว่าดาวดวงไหนบนฟากฟ้ายามค่ำคืน จมูกเรียวเล็กและริมฝีปากสีแดงสดที่น่าหลงใหลดูมีเสน่ห์สดใสกว่าลูกเชอรร์รี่ ผิวขาวนวลเนียนเหมือนหิมะที่เนียนนุ่มเหมือนสำลี...ผมยังจำได้ดี ในทุกอย่างที่เป็นเธอ

 

       น้ำใสๆเอ่อล้นออกมาจากตาของผมก่อนจะหยดลงที่รูปภาพของเราสองคน ผมวางรูปนั้้นไว้บนโซฟาที่กำลังนั่งอยู่ หันมองไปรอบตัวพบเจอเพียงความว่างเปล่า พลันภาพของเธอที่ผมรักก็ซ้อนทับเข้ามาเธอนอนยิ้มให้ผมอยู่บนเตียงมือเล็กเท้าคางมองผมอย่างน่ารัก กแล้วกลิ้งตัวไปตามเตียงเธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองจนหมดก่อนจะโผล่มาให้ผมเห็นเพียงแค่ใบหน้าหวานที่งัวเงียเหมือนคนตื่นนอน เธอยิ้มหวานมาให้ผมก่อนที่ภาพทุกอย่างจะหายไป

 

...มันเป็นแค่ภาพลวงตา

 

 

     ผมที่นั่งพิงโซฟากุมขมับอย่างเคร่งเครียดกับอาการเห็นภาพเธอคนนั้นซ้อนทับอยู่ในตา ทั้งที่ความจริงเธอไม่ได้อยู่ข้างผมอีกต่อไปแล้ว...

 

คริส...เสียงเรียกหวานๆที่คุ้นเคยดังมาจากทางที่ตั้งของเปียโน ผมหันไปตามเสียงเรียกเห็นเธอกำลังเล่นเปียโนในเพลงรักที่ผมแต่งให้ สีหน้าและแววตามุ่งมั่นจริงจังกับการเล่นเพลงของผมทำให้รอยยิ้มที่ไม่คิดว่าจะมีในเวลานี้เผยออกมาอย่างง่ายดาย เธอหันมายิ้มให้ผมเป็นช่วงๆกแล้วเล่นเปียโนต่อ ผมลุกขึ้นยืนเดินไปหาเธอหวังจะโอบกอดให้หายคิดถึง ทว่าร่างของเธอกลับหายวับไปต่อหน้าเหลือเพียงแค่เปียโนกับกระดาษโน๊ตเพลงเก่าๆที่ไร้ความหมาย...

 

ตึก ตึก

 

    เสียงรองเท้าเดินเหยียบย่ำไปบนพื้นจากทางด้านหลังทำให้ผมต้องรีบหันไปดู พบว่าเป็นเธอที่ยืนยิ้มให้ผมร่างเล็กในชุดเสื้อสีดำตัวโคร่งของผมยาวคลุมเช่าเดินไปนั่งที่โซฟาสองมือหยิบลูกกระสุนปืนสีเงินออกมาดูอย่างเพ่งพินิจยามที่มันสะท้อนกับแสงแดด อาจดูสวยงามทว่าแฝงไปด้วยความน่ากลัว ในมือของเธอจับกระบอกปืนไว้มั่น มือเล็กขยับมันไปยังทิศทางต่างๆ รอยยิ้มหวานที่แสนร้ายกาจเผยออกมาทุกครั้งเมื่อได้เล็งไปยังเป้าหมายที่พอใจเช่นรูปถ่ายคู่ของเราสองคนที่แขวนอยู่ข้างฝาผนัง ทั้งกระดาษโน๊ตเพลงรักที่ผมจงใจแต่งให้เขา ทั้งเปียโนที่เรามักจะเล่นด้วยกันรวมถึงเตียงที่เราสองคนมักจะหลับใหลอยู่ข้างกายเคียงกัน

 

...เธอขยับกระบอกปืนไปทุกทางทั่งห้องก่อนจะหยุดมันและเล็งปลายกระบอกปืนมาที่ผม รอยยิ้มสวยเผยออกอย่างแจ่มชัดว่าพอใจเธอเหนี่ยวไกลทันทีและมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นทั้งที่นั่นมันเป็นแค่ภาพลวงตาในความทรงจำที่ผมมีร่วมกับเธอ

 

...ทั้งที่เจ็บจนถึงขนาดนี้แต่ใจของผมก็ยังไม่เคยลืมฝันร้ายในช่วงเวลาแห่งความสุขที่มีกับเธอได้สักที

 

 

     เธอกับผมเรายังเคยอยู่ด้วยกัน เรายังรักกัน...ไม่ว่านั่นจะใช่สิ่งที่ผมคิดไปเองคนเดียวรึเปล่าก็ตาม แต่ก่อนผมเคยคิดว่ารักของเราชีวิตคู่ของเราสมบูรณ์แบบมากที่สุด แต่มันไม่ใช่เมื่อผมได้รับรู้เบื้องหลังความจริงทั้งหมดของความรักของเธอว่าทุกสิ่งมันเป็นแค่เกมส์....

 

ฉับพลันภาพทุกอย่างในอดีตก็กลับหวนคืนมาอีกครั้งราวกับหนังฉายซ้ำไม่มีวันจบ....

 

 วันแรกที่เราเจอกัน...วันที่ผมตกหลุมรักเธอและอยากดูแลเธอไปตลอดชีวิต  ผมจำมันได้หมดทุกอย่างแม้กระทั่งครั้งแรกที่สายตาของเราประสานกัน

 

       วันแรกสำหรับการเจอกันอันเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของเธอและผม มันเกิดขึ้นท่ามกลางสถานการณ์อันโหดร้ายสำหรับใครหลายคน มีแต่การนองเลือดและเสียงปืนปะปนกับเสียงกรีดร้องของคน  ผมได้เจอกับเธอเพราะต้องไปปฏิบัติงานที่นั่น วันนั้นผมต่อสู้กับคนร้ายร่วมกับทีมของผมเพื่อช่วยผู้โชคร้ายที่ถูกนำไปเป็นตัวประกันเพื่อให้คนร้ายพวกนั้นรอดชีวิต เธอเป็นหนึ่งในผู้โชคร้ายนั่นหลังจากจับกุมคนร้ายพวกนั้นได้ผมก็ได้เข้าไปพาเธอออกมาจากที่คุมขังอันน่ากลัว ใบหน้าหวานของเธอเปรอะเปรื้อไปด้วยคราบน้ำตา แววตาหวาดกลัวฉายความหวาดระแวงออกมาอย่างชัดเจนและครั้งแรกที่ผมสบตาคู่สวยของเธอ ทำให้ผมรู้ว่าในอนาคตต่อไปหหลังจากนี้ผมจะเป็นคนรักและดูแลเธอด้วยตัวผมเอง

...และหลังจากวันนั้นเราก็อยู่ด้วยกันและรักกันเรื่อยมา เราสัญญาว่าจะรักและอยู่ด้วยกันตลอดไป

 

 

 

แม้ในวันนั้นวันที่เรารักกันผมก็ยังคงจดจำมันได้ดี....

 

เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...ลู่ห่านที่นอนเอนกายพิงตัวผมพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่งมือของเธอยกขึ้นสูงรับแสงแดดที่สาดส่องลงมาจากช่องทางด้านบนของหลังคา เธอหันมายิ้มให้ผมบางๆก่อนจะเอื้อมมือขึ้นสูงเรื่อยๆ จนมองเหมือนมือของเธอแตะดวงอาทิตย์ได้

ฉันกับเธอ...เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปผมยกมือขึ้นตามเธอก่อจะสอดนิ้วประสานบนหลังมือเธอราวกับมือเราเป็นหนึ่งเดียวกัน ผมกดจูบที่ต้นคอขาวเนียนของเธอก่อนจะผละออกมองตามสายตาของเธอที่เหม่อมองออกไปข้างนอกไกลเกินกว่าคนอย่างผมจะรับรู้

 


*ไม่ดีๆ โดนแบนค่ะ ^^*

 

 


 

... นั่jนคือช่วงเวลาที่เรายังคงมีความสุขด้วยกัน แต่ระยะเวลาผ่านไปได้ไม่นานทำให้ผมรู้ความจริงทุกอย่างว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่ผมได้รับจากเธอไม่ใช่ความรักแต่เป็นความหลอกลวงต่างหาก

 

 

วันนั้น...วันที่เธอทำร้ายผมทั้งร่างกายและจิตใจมันเจ็บปวดเจียนตายจนผมไร้สติ ไม่อยากรับรู้สิ่งใดบนโลกนี้อีกต่อไป

 

 

    วันนั้นเป็นวันที่ผมทิ้งเธอไว้ที่ห้องคนเดียวเพราะผมต้องออกไปปฏิบัติงานสำคัญ หวังว่าพอกลับมาจะได้เจอกับเธอแล้วความเหน็ดเหนื่อยทั้งหลายจะหายไป แต่เปล่าเลย...ผมกลับเจ็บกว่าเดิมซะอีก

 

พวกนายทำแบบนั้นได้ยังไงกัน! ฉันกันคริสไว้ที่นี่ไม่ได้ตลอดหรอกนะ...หลักฐานสำคัญที่เอาผิดพวกนายได้ฉันก็ไม่รู้ว่า คริสซ่อนไว้ไหนผมที่พึ่งมาถึงได้ยินเสียงของเธอพูดออกมาแบบนั้นก็สงสัยแง้มประตูออกดูเห็นเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนด้วยท่าทีร้อนรน  พลันน้ำตาผมก็ไหลออกมาผมดึงประตูให้ปิดเกือบสนิทแล้วเอียงหูฟังสิ่งที่เธอกำลังพูด

 

พวกนายทำแบบนั้นไม่ได้นะ! การเผชิญหน้ากันยิ่งทำให้พวกนายสูญเสียมากขึ้น...คิดหาวิธีอื่นเถอะ ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ มันสี่ยงเกินไป

 

ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รู้! คริสไม่เคยให้ฉันยุ่งวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้อีกเลย...เขาดูแลฉันเป็นอย่างดีเสียงของลู่ห่านที่ตวาดดังในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบในตอนท้าย

 

นายจะให้ฉันทำยังไงอีก! แค่มาอยู่กับเขาหลอกเขาก็มากเกินพอแล้ว...ขอร้อง อย่าให้ฉันทำร้ายเขาไปมากกว่านี้เลย

 

ฉันไม่อยากทำร้ายเขาอีกต่อไปแล้ว ฮึก ฮือๆ ...ให้มันจบแค่นี้เถอะร่างของลู่ห่านทรุดลงไปกองกับพื้น น้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของเธออีกครั้งไม่ต่างจากผมที่กำลังแอบฟังเธอแล้วน้ำตาก้ไหลออกมาเช่นกัน

 

ฉันไม่อยากทำมันแล้ว...ได้โปรด เลิกสั่งให้ฉันทำร้ายเขาสักที ฮือๆลู่ห่านร้องไห้อย่างหนักแรงสะอื้นทำให้ตัวสั่นระริกจนผมอยากจะเดินเข้าไปกอดปลอบ ทว่าตอนนี้ผมเองก็เจ็บมากไปไม่ต่างกัน...เธอทำร้าย ทำลายความรักของผม

 

ได้ ฉันจะทำมัน...และขอร้องว่าให้มันคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำ หลังจากนั้นฉันจะไม่ขอเข้าใกล้ชีวิตของเขาอีก ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคริสอีกลู่ห่านปาดน้ำตาที่สองแก้ม ตอบตกลงอะไรสักอย่างกับในสาย

 

...หลังจากนี้ช่วยปล่อยให้ฉันมีชีวิตของตัวเองเลิกบงการชีวิตของฉันซะ แล้วทุกอย่างที่นายต้องการฉันจะทำให้เองลู่ห่านตัดสายทิ้งก่อนจะรื้อข้าวของในห้องผมกระจุยกระจาย หนังสือนิยายรักที่ผมชอบอ่านให้เธอฟัง รวมทั้งบทกลอนที่เธออ่านให้ผมฟังก่อนนอนถูกรื้ออกจากชั้นวางหนังสือจนร่วงหล่นพื้นกระจัดกระจาย เธอก้มลงเปิดหนังสือทุกเล่มเพื่อหาบางสิ่งบางอย่างที่ผมรู้ดีว่ามันคืออะไร

 

เพล้ง

 

    แจกันดอกไม้ที่ผมกับเธอเป็นคนทำมันด้วยกันถูกปัดจนร่วงจากโต๊ะเพราะความรีบร้อนของเธอ ดอกกุหลาบร่วงลงสู่พื้นพร้อมกับกลีบของมันที่ร่วงโรยไปตามกาลเวลา

...ดังเช่นความรักของเธอและผม

 

อยู่ไหนนะ?ลู่ห่านรื้อค้นแม้กระทั่งรูปของเราที่แขวนอยู่ข้างฝาหนัง เตียงของเราสองคนถูกเธอรื้อค้นไม่เหลือชิ้นดี จนมาถึงรูปใบเล็กของเราสองคนที่ตั้งไว้อยู่หัวนอน เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยแววตาเศร้าสลดน้ำตาไหลหยดลงมาบนรูปใบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้แม้ว่าจะปิดไม่มิดกก็ตาม

 

ฉัน ฮึก ฉันขอโทษ ฮือๆลู่ห่านทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับรูปของเราที่ร่วงลงสู่พื้นจนเกิดเป็นรอยร้าวแยกกลางระกว่างเราสองคน

 

ตึก ตึก

   ผมตัดสินใจผลักประตูเปิดให้เห็นอีกคนเต็มสองตาลู่ห่านที่นั่งร้องไห้อยู่มองผมด้วยความตกใจ ตากลมโตขยายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เธอขยับตัวถอยหลังออกห่างจากผมทุกครั้งที่ผมก้าวเข้าไปหาเธอเรื่อยๆ

 

ทำแบบนี้ทำไม?...ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย!”ผมนั่งลงตรงหน้าเธอบีบไหล่อีกคนอย่างแรงทั้งที่ผมไม่เคยทำอะไรรุนแรงกับเธอเลย ลู่ห่านร้องไห้พร้อมกับส่ายหัวไปมาไม่รับฟังคำพูดของผม

...ก็ไม่ต่างจากผมที่ถามเธอทั้งน้ำตา

 

ฮึก ฮือๆลู่ห่านยกมือสองข้างขึ้นปิดหูตัวเองไม่รับฟังคำพูดใดๆ ผมบีบไหล่เธอแรงขึ้นเขย่าตัวอีกคนอย่างไร้สติไม่ได้รักษาเธอ ทะนุถนอมเธอดังก่อน

บอกมาสิ! ที่ผ่านมามันคืออะไร! ...บอกฉันสิ ลู่ห่านผมเขย่าตัวลู่ห่านอย่างแรงเค้นให้อีกคนพูดความจริงออกมา ถึงใจจะไม่อยากทำแต่ความโกรธหรือเพราะอะไรสักอย่างทำให้ผมพลั้งมือทำแบบนี้กับเธอลงไป

 

เพียะ

...ลู่ห่านตบเข้าที่หน้าผมอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแสบที่แก้มข้างซ้าย มือเล็กกุมกันไว้ สายตามองมาที่ผมอย่างอึ้งตกตะลึงกับสิ่งที่ทำลงไป เธอขยับตัวออกห่างจากผมใบหน้าหวานเปรอะเปรื้อนไปด้วยน้ำตา ผมมองเธอด้วยแววตาผิดหวังอย่างถึงที่สุดยกมือลูบแก้มส่วนที่โดนทำร้ายช้าๆ

จะทำร้ายกันไปจนถึงเมื่อไหร่...แค่นี้ยังไม่พอใจเธออีกใช่มั้ยผมถามทั้งที่น้ำตาไหลพราก ไม่มีแม้เสียงสะอื้นแสดงความอ่อนแอให้เธอเห็นแต่มีเพียงแค่น้ำตาและร่องรอยความเจ็บปวดจากใบหน้าผมเท่านั้น ที่ทำให้เธอรับรู้ว่าผมเจ็บเกินไปแล้ว

...ลู่ห่านที่ขยับตัวไปนั่งบนโซฟามองผมด้วยน้ำตา ก่อนที่สีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งมือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาจากแก้มตัวเองจนหมด ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงเข้ามาหาผม

...ผมมองการกระทำของเธออย่างเดาไม่ออกว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ลู่ห่านเดินต้อนผมจนมุมหลังบดเบียดกับกำแพงอย่างไม่มีหนทางหลีกหนีมือเล็กดึงคอเสื้อผมอย่างแรงก่อนจะโน้มคอผมลงไปใกล้ พร้อมกับริมฝีปากของเธอที่ทาบทับบนริมฝีปากพอดี รสจูบรุนแรงที่ไร้ความรู้สึกจากเธอทำให้ผมผลักเธอออกจากตัวอย่างไม่ใยดี

 

อยากให้ฉันตายนักรึไง...ชอบมากใช่มั้ย ที่เห็นฉันกำลังจะตายทั้งเป็นที่รักคนอย่างเธอผมพูดกับลู่ห่านที่ยืนมองผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ฉันจำเป็นต้องทำ...ลู่ห่านเอ่ยตอบกลับมาสั้นๆ แต่ขณะที่พูดกันดวงตาคู่นั้นกลับไม่สบตากับผมเลย เหมือนกับว่าเธอมีบางอย่างปิดบังซ่อนอยู่

จำเป็นต้องทำ...ถูกบังคับให้ทำ รวมถึงเรื่องของเราด้วยใช่มั้ย?

...ลู่ห่านหันมามองผมด้วยแววตาวูบไหวสั่นระริกราวกับจะร้องไห้ แต่ก็เพียงแค่วูบเดียวเท่านั้นที่ผมรู้สึกเพราะสายตาของเธอมันนิ่งเกินไปจนผมรู้สึกเจ็บที่เธอไม่รู้สึกอะไรกับผมเลย

คงจะใช่สินะ

ในเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว...รู้เรื่องทกอย่างหมดแล้วก็เอาของที่ฉันต้องการมาสักทีลู่ห่าน

ไม่เคยรักเลย เธอไม่เคยรักฉันเลยใช่มั้ย ลู่ห่าน...ทั้งหมดมันแค่ความจำเป็นใช่มั้ยผมสาวเท้าก้าวเดินไปหาอีกคนเว้นระยะห่างพอสมควรถามอีกคนทั้งน้ำตา แม้ว่ามันจะดูงี่เง่าขนาดไหนที่ผู้ชายอย่างผมสามารถร้องไห้ได้พร่ำเพรื่อขนาดนี้ก็ตาม แต่ถ้าลองได้เจ็บขนาดนี้แล้วผมเองก็ไม่สามารถกักเก็บความรู้สึกของตัวเองได้เหมือนกัน

 

ฉันคิดว่านายน่าจะเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว เลิกถามสักที...ลู่ห่านตอบผมเหมือนเบื่อหน่ายเต็มทน ก่อนจะเดินหน้ารื้อค้นของต่อไป

 

ตุ๊บ

 

...ฉันอยากได้ยินจากปากเธอจริงๆ ว่าที่ผ่านมาเธอไม่ได้รักฉันเลย บอกสิ! ถ้าจะไล่ฉันให้ออกไปจากชีวิต ก็ช่วยทำให้ฉันเจ็บแบบลืมไม่ลงสักที  ฉันจะได้จำไว้ว่าที่ผ่านมาระหว่างเรามันไม่มีอะไรเลย นอกจากการโกหกหลอกลวงผมจับลู่ห่านเหวี่ยงลงที่นอนก่อนจะขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว จับแขนสองข้างของอีกคนชูขึ้นให้ไร้หนทางต่อสู้

ปล่อย...บอกให้ปล่อยไงลู่ห่านดิ้นพล่านหาทางรอดพ้นจากผม แต่นั่นยิ่งทำให้ผมอารมณ์ร้อนกว่าเก่าตัดสินใจก้มหน้าซุกไซร้ซอกคออีกคน ลามลงต่ำถึงหน้าอกที่เสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ยจากฝีมือของผม

 

บอกสิ...บอกสิว่าที่ผ่านมาเอไม่เคยรักกันเลย บอกฉันสิลู่ห่านผมละหน้าออกเมื่อลู่ห่านหยุดดิ้นแล้วนอนนิ่งร้องไห้อย่างคนหมดทางสู้

....ลู่ห่านไม่ตอบหรือแม้จะหันหน้ามามองผม น้ำตาไหลมากขึ้นเรื่อยๆ ผมเช็ดให้อย่างเบามือสำนึกกับความผิดที่ทำลงไป

ฉันขอโทษ ฉัน...

ทั้งหมด ทุกอย่าง...ทุกเรื่องราวทุกคำพูดทุกการกระทำมันเป็นแค่การจัดฉาก มันคือการโกหกยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบลู่ห่านกลับแทรกขึ้นมาก่อน 

ทุกอย่าง...แม้กระทั่งคำว่ารัก ใช่มั้ย

ทุกอย่าง...เมื่อไหร่นายจะเลิกโง่เข้าใจอะไรง่ายๆได้สักทีลู่ห่านผลักผมออกจากตัว ขยับขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงห่างจากผมพอสมควร

เพราะฉันมันโง่...โง่ที่รักคนอย่างเธอ

...

ให้หมดลมหายใจฉันก็ยังจะโง่ต่อไป เพราะคำว่ารักของเธอคือความสุขอย่างเดียวในชีวิตฉัน เพราะเธอคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตต่อ...อย่าบอกให้ฉันเลิกโง่เลย เพราะเมื่อลมหายใจสุดท้ายของฉันมาถึงเมื่อไหร่มันจะเลือนหายไปจากเธอเองผมแค่นยิ้มให้กับตัวเองอย่างสมเพชพูดทังหมดออกมาทั้งที่รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

...ลู่ห่านได้แต่นั่งมองผมนิ่งๆ น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้งนั่นทำให้ผมรู้ว่าเธอยังคงรับรู้ความรู้สึกของผม

ฉันรักเธอ...ต่อให้สิ่งที่เธอให้มาจะเป็นแค่เรื่องจอมปลอมแต่สำหรับฉันมันคือความฝันที่ดีที่สุด แต่วันนี้ฝันดีของฉันต้องจบลงแล้วคงถึงเวลากับการตื่นเพื่อเผลิญโลกความจริงสักที

...

ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ...ในเมื่อเธออยากได้อะไรฉันก็จะให้ทุกอย่าง แค่เธอมีความสุขฉันก็พอใจ

...

รักของเราไม่ได้อยู่ตลอดไปอย่างที่เคยสัญญาไว้ หรือบางที...มันอาจจะไม่มีตั้งแต่เริ่มต้นแล้วก็ได้

...

ฉันรักเธอและสามารถให้เธอได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต แต่ในเมื่อเธอไม่ต้องการ แต่ต้องการสิ่งนี้แทน ฉันก็จะให้...ผมกระตุกกุญแจเงินที่แขวนอยู่กับสร้อยอย่างแรงจนสายสร้อยขาด ก่อนจะดึงมือลู่ห่านมาแล้ววางมันไว้บนมือขาวเนียนนั่น

...

นี่คือสิ่งตอบแทนสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอให้ฉันมา...มันเป็นระยะเวลาที่ไม่ยาวนานมากนักแต่ทำให้ฉันมีความสุขมากจนคิดว่ามันคือความฝัน

ฮึก ฮือๆ เมื่อไร่นายจะเลิกโง่ เลิกรักฉันสักที! ทำไม! ทำไมนายต้องมารักคนอย่างฉันด้วย ฮือๆลู่ห่านปล่อยสร้อยเส้นนั้นหล่นลงบนเตียงก่อนจะโผเข้ากอดผม มือเล็กทุบไปตามตัวผมอยู่อย่างนั้น

ฉันบอกแล้วไงว่าเมื่อไหร่ที่ลมหายใจสุดท้ายของฉันมาถึง...ฉันจะหายโง่เองผมยิ้มทั้งน้ำตาโอบกอดอีกคนไว้ราวกับว่ามันจะเป็นกอดสุดท้ายของเรา

ฉันทำขนาดนี้แล้ว! ทำให้นายเจ็บขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ลืมฉันไปสักที เกลียดสิ! เกลียดฉัน...ฉันเป็นคนทำให้นายเจ็บ ทำให้นายเสียใจ เกลียดฉันสิ คริส ฮือๆลู่ห่านซบหน้าลงกับไหล่ผมร้องไห้จนตัวโยน เสียงสะอื้นของเธอก้องลึกเข้าไปในจิตใจของผม

 

...เพราะรักของเธอคือความสุขเดียวในชีวิตผม ผมจึงเลือกที่จะโง่งมจมปลักกับความฝันของตัวเองว่าเธอรักผม มันคือเรื่องจริง

 

ฉันเกลียดเธอไม่ได้...อย่าบังคับให้ฉันทำแบบนั้น ยังไงฉันก็ยังจะรักเธออยู่ดี

ฮึก ฮือๆ นายมันโง่! ”ลู่ห่านทุบไปตามตัวผมทั้งกระชากคอเสื้อหรือแม้แต่เขย่าตัวผมแรงๆเพื่อเรียกสติให้ฟื้นจากความฝัน

...ผมไม่ตอบโต้แต่กลับนั่งให้ลู่ห่านทำร้ายได้อย่างสบาย ผมทำร้ายเธอไม่ลงจริงๆ

 

ทำไม...ฮึก ทำไมนายถึงไม่ผลัก ไม่ตวาดฉัน ฉันกำลังทำร้ายนายอยู่นะ ทั้งกายแล้วก็ใจของนายกำลังเจ็บเพราะฉัน...ได้โปรดเกลียดฉันแล้วไล่ฉันออกไปจากชีวิตของนายสักทีลู่ห่านหยุดกระทำสิ่งต่างๆกับผม มองผมอย่างไม่เข้าใจที่ยังยิ้มได้แม้ว่าจะโดนทำร้ายก็ตาม

ไม่..ไม่มีทาง

ฮึก ฮือๆลู่ห่านซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ผมอยากเข้าไปกอดปลอบแต่ก็รู้ว่าคงทำให้น่ารำคาญจึงทำได้แค่นั่งมองอยู่ตรงนี้

 

ติ๊ด ติ๊ด

...ลู่ห่านหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาดู ก่อนจะเงยหน้ามองผมแล้วร้องออกมาอีกครั้ง

...ผมมองเธออย่างเข้าใจว่าคงถึงเวลาแล้วที่เธอต้องไปอยู่ในที่ของเธอ

...ผมจะไม่รั้งเธอเอาไว้หากนั่นจะทำให้เธอมีความสุข

 

...ลู่ห่านหยิบกุญแจที่ผมให้ขึ้นมาแล้วกำมันไว้แน่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูเตรียมเดินออกไป ทว่าผมกับรั้งเธอเอาไว้ซะก่อน

อย่าไปได้มั้ย...ฉันจะปล่อยเธอไปถ้าเธอไม่ไปที่นั่น มันอันตรายเมื่อคิดได้ว่าสิ่งที่ลู่ห่านกำลังจะทำต่อไปคืออะไรผมจึงรีบรั้งอีกคนไว้ เพราะถ้าพลาดมันอาจหมายถึงจุดจบของชีวิตลู่ห่าน

ฉันต้องไป ปล่อยลู่ห่านพยายามขัดขืนทุกวิถีทางแต่ผมกลับรั้งอีกคนไว้แน่นกว่าเก่า ปิดประตูกั้นทางออกไม่ให้อีกคนหนี

 

ที่นั่นมันอันตราย...อย่าไปนะลู่ห่านผม

แต่ฉันจำเป็นต้องไป ฉันยอมเสียเวลาเสียทุกอย่างแม้กระทั่งหลอกนายก็เพื่อวันนี้อย่าห้ามฉันเลยนะลู่ห่านผลักไสผมเต็มที่แต่ก็สู้แรงของผมไม่ได้สักที

ฉันกลัว...กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป

ดีสิ นายจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเพราะฉันอีกลู่ห่าน

แต่ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ให้เธอหายไปจากสายตาฉันยังรู้สึกดีกว่าการที่ได้รับรู้ว่าเธอไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว

...เมื่อไหร่นายจะเลิกทำดีกับฉันสักที แล้วเมื่อไหร่นายจะฉลาดเลิกรักคนเลวอย่างฉันสักทีลู่ห่านหันกลับมาหาผม มือเล็กลูบไปตามคิ้วและโครงหน้าผมช้าๆ สายตาจ้องมองลึกซึ้งอย่างมีความหมาย

จนกว่าลม...

     ไม่ทันได้พูดจบลู่ห่านก็ปิดปากผมด้วยริมฝีปากของเขาเอง จูบเร่าร้อนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกต้องการมากมายถูกส่งผ่านเข้ามาอย่างลึกซึ้ง ผมสอดลิ้นเข้าไปช่วงชิมความหวานภายในโพรงปากอีกคน บดเบียดขยี้กลีบปากบางตรงหน้าด้วยริมฝีปากของผมเองจูบเร่าร้อนที่เต็มไปด้วยความโหยหาทวีคูณความร้อนแรงมากขึ้นเมื่อต่างคนต่างปลดปล่อยอารมณ์ที่ค้างคาอยู่ในใจ ทว่า...มันกลับเหมือนจูบลวงโลกชัดเมื่อลู่ห่านเอ่ยคำนี้ออกมา

 

ลาก่อน...นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมรับรู้ได้จากลู่ห่านเพราะหลังจากนั้นผมก็รู้สึกถึงอาการเจ็บแปลบที่ต้นคอ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

 

 

 

 

เพล้ง

 

     เสียงรูบถ่ายที่ถูกใส่กรอบอย่างดีของผมกับลู่ห่านที่แขวนอยู่กับฝาผนังร่วงลงพื้นจนกระจกแตกเรียกสติให้ผมหวนกลับมายังปัจจุบัน ผมเดินไปหยิบรูบใบใหญ่นั่นขึ้นมามองด้วยอาการเจ็บปวดที่ใจ  เธอจากผมไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนกลับ...เพราะเธอคงไม่กลับมาหาคนอย่างผมอีก

 

ผู้ร้ายค้ามนุษย์ข้ามชาติกำลังเผชิญหน้ากับกองกำลังตำรวจ สถานการณ์ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อต่างฝ่ายต่างยิงตอบโต้กัน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตไม่ต่ำกว่าสิบรายและบาดเจ็บอีกสิบกว่ารายทั้งด้านผู้ร้ายและกองกำลังตำรวจ รายงานสดจาก... ถนน hell”ผมหันไปทางต้นตอของเสียงทันทีพบว่าเป็นทีวีที่ฉายภาพเหตุการร์การปะทะกันระหว่างตำรวจและผู้ร้าย

 

...และผมจะไม่สนใจเลยถ้าหนึ่งในนั้นไม่มีลู่ห่านอยู่ด้วย

 

ลู่ห่าน...ผมขยับเข้าไปใกล้จอให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้นเพื่อยืนยันว่าลู่ห่านอยู่ในนั้นจริงๆ

 

      ผมมองภาพตรงหน้าด้วยใจเจ็บปวดหวาดระแวงกลัวว่าลู่ห่านจะตกเป็นอันตราย และแล้วความคิดอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม สองเท้ารีบก้าวตรงไปที่ตู้เซฟปลดล็อคระหัดอย่างชำนาญก่อนจะหยิบปืนคู่ใจออกมาพร้อมกับเช็คกระสุนให้เรียบร้อย ผมเก็บมันลงในกระเป๋าข้างกางเกงแล้วหยิบกุญแจรถวิ่งตรงออกจากห้องทันที

 

...ให้คนที่ผมรักตายผมทนไม่ได้จริงๆ

 

 

ปัง ปัง!

 

    ผมตรงมาถึงสถานที่ตามที่นักข่าวรายงานอย่างรวดเร็วทุกคนต่างออกห่างจากสถานที่เกิดเหตุมากขึ้นทุกทีเมื่อสถานการณ์ทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้น ผมตัดสินใจฝ่าวงล้อมคนมากมายเข้าไปในเหตุการร์แม้ว่าทางตำรวจจะสกัดไว้เท่าไหร่ก็ตาม

 

คุณครับ อย่าเข้าไป มันอันตรายใครหลายคนบอกกับผมอย่างนี้แต่สิ่งที่ผมตอบแทนความเป็นห่วงของผมเขาคือการฟาดกระบอกปืนเข้าที่ต้นคอของพวกเขาจนสลบลงไปกองกับพื้น

 

ตึก ตึก

 

   ผมรีบวิ่งตรงเข้ามาในอุโมงค์สถานที่ ที่ซึ่งกำลังเกิดการปะทะกันรุนแรงของตำรวจและผู้ร้าย ตำรวจหลายนายวิ่งตรงเข้ามสกัดผมแต่ก็โดนผมทำร้ายกลับไปจนหมดสติ ผมเริ่มเดินเข้ามาใกล้การปะทะมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงรถตำรวจที่ใช้เป็นที่กำบัง ผมเดินเข้ามาท่ามกลางสงครมกระสุนปืนที่สาดใส่กันอย่างไม่ยั้ง  หลายคนเข้ามาห้ามผมจนโดนทำร้ายกลับไป อีกฝั่งของคนร้ายที่ลู่ห่านอยู่เมื่อมันเห็นผมก็รีบดึงลู่ห่านออกมาเป็นตัวประกันทันที ผมไม่รอช้าเดินตรงเข้าไปหามันทันทีเมื่อเห็นสายตาของลู่ห่านที่มองมา เธอพยายามส่ายหน้าและไล่ผมให้ออกไปทุกวิถีทางแต่ก็ไม่เป็นผล ผมยังคงเดินหน้าต่อไป ทว่า....

 

ปัง ปัง ปัง

 

    เสียงกระสุนมากมายกลับดังขึ้นถี่รัวสลับกับเสียงปลอกกระสุนร่วงหล่นลงพื้น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วกาย ร่างกายผมกระตุกทุกครั้งที่เสียงปืนลั่น มันเจ็บ..เจ็บมากเกินไป เจ็บจนแทบขาดใจแต่ก็คงเจ็บเท่าตอนที่ผมรู้ว่าเรื่องของผมกับลู่ห่านเป็นแค่เรื่องโกหกไม่ได้  ผมเดินไปอย่างไม่กลัวเกรงฝ่ากระสุนปืนที่ยิงเข้ามาจากสองฝ่ายอย่างคนไร้สติ แต่เพราะเพียงแค่ได้เห็นลู่ห่านอยู่ตรงหน้าผมก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว

 

ฮึก ฮือๆลู่ห่านร้องไห้อย่างหนักจนคนที่กุมตัวลู่ห่านไว้ขยับปืนจ่อใกล้หน้าผากลู่ห่านมากขึ้น

ไม่เป็นอะไรนะ ^^”ผมยิ้มให้ลู่ห่านก่อนจะมองกลับไปยังคนที่จ่อปืนที่หัวลู่ห่านแล้วเหนี่ยวไกลยิงเข้าที่หน้าผากมันอย่างแม่นยำที่ลู่ห่านก็รู้ดีว่าผมจะทำอะไรจึงหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบหระสุน

 

ปัง

    ผมยิงอีกฝ่ายจนนอนตายจมกองเลือด ก่อนจะเดินไปรับลู่ห่านที่ยืนเสียหลักล้มลงมา ลู่ห่านร้องไห้พร้อมกับลูบไปตามโครงหน้าของผมเสียงสะอื้นของเธอทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่ากระสุนยิงผ่านหัวใจซะอีก

 

ฮึก ฮือๆ ทำไมนายถึงโง่แบบนี้ ทำไมแบบนี้ทำไม ฮึก เข้ามาทำไม ฮือๆลู่ห่านร้องไห้พร้อมกับต่อว่าผม แม้ว่ามือจะถูไปตามแก้มผมก็ตาม

เพราะ ฉันรักเธอ...ผมดึงมืออีกคนมาจูบก่อนจะจับมาคลอเคลียข้างแก้ม น้ำตาของผมที่ไม่รู้ว่าไหลออกมาเมื่อไหร่หยดลงที่แก้มของลู่ห่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฮือๆ ทำไมนายต้องมารักฉันด้วย ฮึก ฮือๆ

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน รออีกนิดนะเธอกำลังจะเป็นอิสระจากความรักโง่ๆของฉันแล้วเพราะร่างกายสูญเสียเลือดไปมากและความเจ็บปวดก็เพิ่มมากขึ้นทุกที ผมรู้ตัวว่าอีกไม่นานลมหายใจสุดท้ายกกำลังจะมาถึง...แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ดีใจที่ช่วงสุดท้ายของชีวิตผมได้อยู่กับคนที่ผมรัก

 

ฮึก ฮือๆลู่ห่านส่ายหน้าไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ยอมหยุด ผมใช้มือที่ยังพอมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เช็ดน้ำตาให้อีกคนอย่างนุ่มนวล

...เธอไม่ควรจะเสียใจให้กับคนอย่างผม

 

ฉัน...รักเธอ ช่วยจำมันไว้ในใจของเธอสักนิดก็ยังดี นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะขอผมรั้งอีกคนมากอดไว้แนบอกรับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นของคนในอ้อมกอด

ฮึก ฮือๆลู่ห่านกอดผมไว้แน่นไม่ต่างกันจนผมรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นจนแทบทนไม่ไหว

รักของเราจะยังคงอยู่ตลอดไป...เพราะมันยังคงอยู่จนช่วงเวลาสุดท้ายของฉัน

ฮึก ฮือๆ

ช่วงเวลาที่ผ่านมามันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สสุดสำหรับฉัน ถึงจะเป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆก็ตาม...

...

ฉันรักเธอ...นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผมสามารถบอกได้เมื่อช่วงเวลาสุดท้ายมาถึง สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นคือแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจของเธอ

 

...อย่างน้อยผมก็ได้รู้ว่าการจากไปของผมก็สำคัญกับเธอเหมือนกัน

 

คริส ฮึก ฮือๆสติของผมกลับมาอีกครั้งทว่าภาพตรงหน้าที่ผมเห็นทำให้รับรู้ได้แล้วว่าไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้แล้ว ลู่ห่านกำลังนั่งร้องไห้เขย่าร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของผมทั้งน้ำตา

ผมอยากเดินเข้าไปกอดปลอบเธอและอยากบอกว่าผมยังรักและอยู่ข้างเธอเสมอ...

 

ปล่อย ...คริส ฮือๆคนมากมายพยายามดึงเธอให้แยกจากผม แต่ลู่ห่านยังคงรั้นที่จะกอดร่างของผมไว้ไม่ให้ใครมาแตะต้อง น้ำตามากมายหยดลงบนใบหน้าของผมหยดแล้วหยดเล่า

...มันคือน้ำตาแห่งความเสียใจของเธอจริงๆใช่มั้ย? มันไม่ใช่การฝืนร้องเพื่อให้ผมมีควาสุขที่เห็นเธอเสียใจใช่รึเปล่า

 

คริส...เธอเรียกชื่อผมเพียงแผ่วเบา ก่อนจะจูบที่ริมฝีปากผมอย่างเนิ่นนานไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจนเปรอะแก้ม

 

     ผมมองภาพความทรงจำสุดท้ายของเธอและผม เก็บทุกรายละเอียดให้ลึกสุดใจ...อย่างน้อยรักของผมกับเธอก็อยู่ด้วยกันตลอดไปจนถึงลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

 

ปัง

   เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วอุโมงค์พร้อมกับควันสีขาวที่ออกมาจากกระบอกปืนที่ลู่ห่านถือจ่อหัวใจข้างซ้ายตัวเอง เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาจากหน้าอกข้างซ้ายราวกับน้ำ เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างเล็กล้มลงซบกับร่างของผม เลือดสีแดงจากร่างกายของเราสองคนขยายวงกว้างมากขึ้น  มือเราสองคนจับกันไว้แน่นและใบหน้าของเราก็ยังคงยิ้มได้แม้จะมีน้ำตาไหลมาเป็นสิ่งตรงข้าม

 

...เพราะรักของเราจะอยู่ด้วยกันตราบจนลมหายใจของชีวิตดังที่เคยสัญญากันไว้

 

…. I REMEMBER …


 




Dolly_Dear

จบแล้วค่าสำหรับ [SF EXO] REMEMBER เรื่องนี้จบได้แบบ...ไรท์รู้สึกผิดมาก (. .") แต่อารมณ์มันไปเลยจบแบบนี้

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ติ วิจารณ์กันได้ยินดีรับฟังค่ะ ^^ ติดตามผลงานเรื่องอื่นได้อีกที่....

 

Click Clikck ^^

v
v



 

 

ShiraTHEME || Shirakuma kuma

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ dolly_dear จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 เมษายน 2556 / 18:02
    สงสารพี่คริสมากอ่ะ
    รักลู่เเต่เรารู้ว่าลู่ก็รักคริสเหมือนกัน
    เเต่ลู่หานเป็นผู้ร้ายเเล้วโดนหัวหน้าสั่งงานใช่มะ
    เราจะไม่ร้องไห้เลยถ้าทั้ง2กลับมารักกันเหมือนเดิม
    เเต่ที่เราร้องไห้เราร้องเพราะทั้ง2คนตายอ่ะ
    สงสารTT
    ทำไมคนจะรักกันปัญหาช่างเยอะจัง
    #6
    0
  2. วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 14:08
    เศร้าจัง รักกันทั้งคู่ แต่ทั้งคู่ต่างห่วงกัน
    ทำให้จุดจบมันเป็นแบบนี้ToT
    #5
    0
  3. วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 15:52
    เศร้ามากเลยค้ะ
    ร้องไห้ตามเลย Y__Y
    #4
    0
  4. #3 yunnie
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:19
    เศร้ามากมายเลยอะ อ่านแล้วบีบหัวใจ ..

    ต้องนั่งปาดน้ำตาอยู่หลายตลบเลยกว่าจะพิมพ์เม้นได้

    น่าสงสารอะ ความรัก .. ที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด มันทรมานจริง ๆ

    สงสารพี่คริสเนอะ รักลู่หาน มากเลยอะ มากเท่ากับชีวิต และลมหายใจเลย

    และคงจะเจ็บมาก ๆ แน่ ๆ ที่รู้ว่าลู่หาน มาหลอก แต่ก็ยังรักอยู่ TT'

    ส่วนลู่หาน ตอนแรกก็ไม่ได้รักพี่คริสใช่มะ ? แต่พออยู่ด้วยกันแล้ว ก็ รักพี่คริส

    อย่างว่าหละพี่คริสหล่อขนาดนั้นเป็นใครอยู่ใกล้ ๆ ก็ต้องหลงรัก เป็นธรรมดา หุหุ

    ลู่หานก็เลยรักพี่คริส แต่ความรัก ก็ไม่สมหวัง จริง ๆ เศร้า ..

    เพราะลู่หาน กับ พี่คริส อยู่คนละฝั่ง เฮ้ออออออออออ ฮืออออออออออ

    อ่านไปซู๊ดขี้มูกไป สุดท้ายเลยต้องจบลงที่ตายทั้งคู่ ..

    #3
    0
  5. #2 ParnKyu
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:14
    ไรท์เตอร์ทำเราร้องไห้เลยอ่ะ เศร้ามากๆเลย

    ทำไมทั้งคู่ต้องตายด้วย ตอนแรกแอบหวังว่าพี่คริสจะรอด แต่ก็ไม่

    ลู่เองก็มายิงตัวตายอีกคน โอ๊ยมันแบบบีบหัวใจมากกกกกกกกก

    ทำไมลู่ไม่บอกพี่คริสตอนสุดท้ายล่ะว่าตัวเองก็รักพี่คริสจริงๆ ไม่ได้แกล้งทำอ่ะ

    ส่วนพี่คริสก็โอ๊ยย คนอะไรยอมโง่ ยอมเจ็บ ทำเพื่อคนรักขนาดนี้ ฮืออออออออออ

    อ่านแล้วมันบีบหัวใจที่สุด เศร้าตามเลย ไม่อยากให้ใครเจ็บ ไม่อยากให้ใครตายเลย

    อยากให้พี่คริสได้รู้ความจริงในใจเสี่ยวลู่อ่ะ ได้รู้ว่าจริงๆแล้วเสี่ยวลู่ก็รักพี่คริสไม่ต่างกัน

    ถึงแม้ทั้งคู่จะต้องตาย แต่ก็อยากให้เข้าใจกัน ให้รู้ว่าต่างฝ่ายต่างรักกันอ่ะ เศร้าที่สุดเลยยยย

    ไม่ไหวแล้วว ฮือออออออออออออออออ *หลบไปร้องไห้* T_T
    #2
    0
  6. #1 babydeerKrisHan
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:45
    ฮืออออออออออออออออออออออออ ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริงๆ

    ไรท์เตอร์ทำร้ายเรา ทำไมอ่านแล้วมันเจ็บปวดขนาดนี้

    ทั้งที่รักกันแท้ๆ พี่คริสรักลู่หานมาก เป็นรักที่บริสุทธิ์มาก

    ถึงรู้ว่าโดนหลอก ยอมเป็นคนโง่ ยอมทุกอย่างเพื่อคนรัก

    ยอมเสียสละแม้กระทั่งสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่จะให้ได้ คือลมหายใจ!!

    โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ บีบหัวใจ ปวดใจเกินไป

    ลู่หาน ดูเหมือนใจร้ายมากนะ แต่จริงๆแล้วก็คงเจ็บไม่แพ้กัน การทำร้ายคนที่ตัวเองรัก ช่างเจ็บปวด

    การเห็นคนรักตายไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับพร่ำบอกคำว่ารักทันไม่ง่ายเลย ความรู้สึกผิด ความสูญเสีย!!

    แต่แล้วทุกอย่างก็เป็นเช่นคำสัญญา ว่าทั้งคู่จะรักกันตลอดไป ไม่มีใครอยู่ได้ถ้าขาดใครซักคน รักที่เก็บไว้ในความทรงจำของทั้งคู่ไปตลอดกาล

    ขอบคุณไรท์เตอร์มาก ที่เขียนฟิคดีๆมาให้อ่าน บอกเลยว่าชอบฟิคของไรท์เตอร์ทุกเรื่อง ปกติเราไม่ชอบอ่านฟิคดราม่า แต่เรื่องนี้อ่านแล้วอินมาก

    รักกันลืมโลก เศร้าจับขั้วหัวใจ หลอกลวงแต่ก็ยังรัก ยอมโง่แต่ไม่ยอมเลิกรัก!!

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ ภาษาสวย อ่านแล้วอินสุด ^_______^
    #1
    0