Bloody Rose Online กุหลาบโลหิตพิชิตราชันออนไลน์ (YAOI)

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 20 : คู่มือการรังสรรค์ด้วยวิถีคนแคระ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

 

“อ๋อยยยย~” สภาพผมตอนนี้บอกได้เลยครับว่า น่วมครับน่วม! หลังจากที่จัดการพี่บิ๊กจ่าฝูงหมาป่าได้ ผมก็ออกเดินทางเก็บสัตว์อสูรที่เหลือตามที่อยู่ในลิสท์ซึ่งก็คือแรดเผือก อินทรีเวหา และจระเข้น้ำเค็ม ไอ้ตัวลูกๆ น่ะไม่เท่าไหร่หรอกครับ พอไปเจอไอ้ตัวแม่ๆ นี่เล่นเอาผมร้องไห้เลย
 

เริ่มที่บอสพญาแรดเผือก ซึ่งตัวลูกๆ ว่าเกราะหนาแล้วนะครับ ผมต้องจัดตั้งหลายบทกว่าจะเอาอยู่ ส่วนแม่แรดนี่ ขนาดอัดคมเขี้ยวศิลาเต็มที่ยังไม่ระคายหนังเลยครับ แต่สงสัยพระเจ้ายังรักผมอยู่เพราะผมน่ารัก? ผมยิงเวทปืนใหญ่แรงดันน้ำเข้าใส่ที่หัวมันแล้วบังเอิญมันเอานอมารับพอดีนอแม่แรดจึงหักไปครับ เท่านั้นแหล่ะครับ ลงไปนอนกับพื้นเลย ผมจึงได้โอกาสยำใหญ่ใส่สารพัดมนตรา เป็นอันเรียบร้อยโรงเรียนแรดไป
 

ต่อมาที่โรงเรียนบนท้องฟ้ากับพญาอินทรีเวหา อันนี้ปัญหามีอยู่หนึ่งเดียวเลยครับ มันคือ.... มันบินได้ ใช่มันบินได้ครับ แล้วผมต้องไปยืนยิงเวทใส่มันบนภูเขา! หมิ่นเหม่จะได้เล่นบันจี้จั้มพ์แบบไร้เชือกตั้งหลายรอบ เวทที่ต้องใช้ผ่านพื้นดินอย่างคมเขี้ยวศิลาก็ใช้ไม่ได้ อันไหนยิงไม่ไวพอก็หลบได้หมด สุดท้ายก็เลยเล่นปืนฉีดน้ำ (ปืนใหญ่แรงดันน้ำอัดเป็นเส้นเล็กๆ แต่แรงขึ้นมากกก) ยิงปีกจนปีกพญาอินทรีเปียกจนตกลงมา แล้วจึงปิดบัญชีด้วย เวทใหม่ที่ได้มากจากจ่าฝูงหมาป่าทมิฬ เคียวมัจจุราช จบเรื่องเศร้า พบรักกับพญาอินทรี เอวัง
 

และสุดท้ายหัวหน้าชาละวัน เอ๊ย! หัวหน้าจระเข้น้ำเค็มที่กลับไปฟื้นตัวใต้น้ำทุกครั้งที่เลือดลดลงต่ำกว่า 20 % เล่นเอาผมปวดหัวตึ้บๆ เลยทีเดียว จะลงไปเล่นน้ำด้วยก็ไม่ได้ ไม่งั้นพี่ชาละวันส่งลูกๆสุดน่ารักมาเล่น (เขมือบ) กับผมแน่ ผมคิดหาวิธีอยู่นานในที่สุดผมก็ปิ๊งไอเดีย ก่อนที่มันทำท่าจะลงไปในน้ำผมก็ใช้เวทเคียวมัจจุราชตรึงขาทั้งสี่ขาของมันไว้ คมเคียวเวทมนต์ที่อัดธาตุมืดเข้มข้นทะลวงหนังมันเข้าไปได้ไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะยื้อเวลาไว้ได้ ร่ายเวทพายุหิมะอัดธาตุน้ำแข็งแบบจัดเต็มอีกรอบ ทำให้พี่เข้จากที่กำลังจะกลิ้งลงน้ำก็ชะงักไปแถมยังมามองผมตาขวางอีก ผมจึงมองกลับไปพร้อมรอยยิ้ม จึงใช้พลังเวททั้งหมดที่มีร่ายเวทย้ายเงา ซึ่งผมเพิ่งรู้ว่า นอกจากตัวเองแล้วยังสามารถย้ายสิ่งของอื่นๆได้อีกด้วย จัดการย้ายก้อนหินที่ขนาดเท่ารถเมล์ซ้อนกันสองคันที่ผมเห็นอยู่ใกล้ๆ ย้ายขึ้นไปใต้เงาไม้ที่อยู่สูงเหนือหัวพี่เข้ไปยี่สิบเมตร ผลก็คือหัวแบะหมอไม่รับเย็บ เป็นอันอวสานรักสามเศร้า บนบก น้ำ อากาศ ด้วยประการฉะนี้
 

“เหนื่อยเป็นบ้าเลยอ้า หวังว่าคุณลุงแฮริสจะถอดความหนังสือเล่มนั้นเสร็จแล้วละนะ” ผมกล่าวขณะนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ข้างบึงจระเข้ ในมือถือคัมภีร์อยู่สามเล่ม   
 

“โชคดีจังเลยนะ ระดับเลื่อนขึ้นมาเป็น 42 แถมได้คัมภีร์มาจากทั้งสามตัวเลย” ผมกล่าวดีใจกับตัวเอง คัมภีร์ที่ได้สามเล่ม มีเวทปราการเหล็กไหล ที่ได้จากพญาแรดเผือก สายลมฟื้นสภาพ ที่ได้จากพญาอินทรีเวหา และก็เวทคุกวังน้ำวน ที่ได้จากหัวหน้าจระเข้น้ำเค็ม
 

“อืม... รู้สึกว่าเวทธาตุน้ำจะมีเยอะแล้วแฮะ คงต้องหาธาตุอื่นๆเพิ่ม เท่าที่ดูเวทของเราถ้าจะแบ่งได้คงแบ่งได้ตามนี้สินะ” ผมกล่าวพลางเปิดคัมภีร์นักปราชญ์ ที่ใช้รวบรวมเวทที่ผมมีดูก่อนจะนั่งทบทวนบทร่ายเวทต่างๆ เพื่อที่จะได้จำได้ให้ขึ้นใจ พลางคิดวิเคราะห์ถึงโอกาสในการนำไปใช้ด้วย

 

เวทย์โจมตี

เวทย์รักษา

เวทย์ป้องกัน

คมเขี้ยวศิลา(พื้นดิน)

ลำแสงเยียวยา

กำแพงอัคคี

ฝนเข็มวารี(วงกว้าง)

สายลมฟื้นสภาพ(วงกว้าง)

ปราการเหล็กไหล

ปืนใหญ่แรงดันน้ำ

   

พายุหิมะ(วงกว้าง)

   

เคียวมัจจุราช

   

 

เวทย์อื่นๆ

เวทย์สนับสนุน+อื่นๆ

วายุกระชาก(พลิกแพลง)

บอลเวท(พลิกแพลง)

คุกวังน้ำวน

ก้าวสายลม

คำสาปรัตติกาลโลหิต

ย้ายเงา

 

“มีเวททั้งหมดสิบห้าทักษะแล้วสินะ เดี๋ยวส่งภารกิจคงจะได้อีกสัก 12 ทักษะ งั้นกลับเลยดีกว่า” ว่าจบผมก็ลุกขึ้นเดินจากบึงจระเข้ไป ทิ้งซากศพหัวหน้าจระเข้น้ำเค็มที่เคยปกครองบึงจระเข้ให้ค่อยๆกลายเป็นผงแตกกระจายหายไป
 

“เอาล่ะ ถึงแล้ว ลุงแฮริสครับอยู่ไหมครับ” ผมเอ่ยเรียกหลังจากเข้ามาภายในตัวหอสมุดเมืองเริ่มต้น
 

“อ้าว มาแล้วเร๊อะ เพิ่งจะแปลเสร็จพอดีมาดูด้วยกันสิ” ลุงแฮริสเปิดประตูออกมาจากห้องพักบรรณารักษ์พร้อมหอบหนังสือเล่มที่ผมฝากให้ลุงแปลพร้อมด้วยเอกสารปึกหนึ่ง
 

“ลุงจะเล่าคร่าวๆ ให้ฟังแล้วกัน เนื้อหาเต็มไปอ่านเอาจากในเอกสารแปลกองนี้แล้วกันนะ” ลุงแฮริสกล่าวเสมองไปยังกองกระดาษที่ลุงเอามาตั้งไว้ข้างๆ
 

“เอาล่ะ หนังสือเล่มนี้เป็นคู่มือว่าด้วยการสร้างอุปกรณ์ อาวุธ และเครื่องป้องกันด้วยวิถีที่ว่ากันว่ามีประสิทธิภาพสูงที่สุดในโลก ชื่อหนังสือเขียนว่า คู่มือการรังสรรค์ด้วยวิถีคนแคระ เขียนโดย ลอร์ด ออฟ เมทัลลิตี้ ดวอร์ฟ ลูคัส น่าเสียดาย มันคงไม่มีประโยชน์กับเธอ แต่ศึกษาภาษาโบราณพวกนี้ไว้ก็ดีนะ ว่ากันว่าภาษาไหนยิ่งโบราณยิ่งสื่อกับธรรมชาติได้มากน่ะ 
 

“ครับ ไว้ผมจะลองดูนะครับ ยังไงก็ต้องขอบคุณลุงแฮริสมากๆ เลยนะครับ” ผมกล่าวพร้อมกับหันหลังเตรียมจะเดินออกจากหอสมุดไป
 

“เดี๋ยวก่อน เธอตอนเรียนเวทใหม่ๆ ได้เรียนที่อาคารฝึกเวทมนต์ ใช่ไหม” ลุงแฮริสเอ่ยถาม
 

“ครับ ผมได้เรียนที่นั่นอยู่ช่วงหนึ่งน่ะครับ” ผมตอบกลับไป
 

“ช่วงหนึ่งหรือ ปกติ วันเดียวเขาก็ให้ออกไปได้แล้วนี่” ลุงแฮริสกล่าวด้วยสีหน้าสงสัย
 

“อ้อ คือ พอดีคุณอลิเซียเขาฝึกให้ผมต่อน่ะครับ แลกกับต้องทำภารกิจให้ในภายหลัง” ผมเอ่ยตอบอย่างลังเลด้วยไม่แน่ใจว่าควรบอกเรื่องนี้ต่อลุงแฮริสไหม
 

“อลิเซียงั้นหรือ เหอๆ พอดีเลย ยัยนั่นคงจะให้ทำภารกิจนั้นสินะ ถ้างั้นลุงคงต้องช่วยอะไรหน่อยไม่งั้น ไปที่นั่นก็มีแต่ตายกับตาย หลังจากที่เธอมีเวทมนต์เกิน 50 บท ให้มาหาลุงก่อนที่จะไปทำภารกิจให้อลิเซียหน่อยนะ เท่านี้แหล่ะ โชคดีนะ” ลุงแฮริสกล่าวก่อนเดินกลับไปประจำที่เคาท์เตอร์
 

“ไปที่นั่นหรอ คงไม่ใช่ภารกิจธรรมดาๆ แล้วสินะ เอาล่ะ ยังไงก็รับปากไปแล้วพอมีเวทมนต์ถึง 50 ก็มาหาลุงแฮริส พอระดับถึง 100 ก็ไปหาคุณอลิเซียสินะ จดไว้ๆ ส่วนคู่มือการรังสรรค์ด้วยวิถีคนแคระนี่ เอาไปแลกอะไรกับฟ้าดีน้า หึหึหึ” ผมคิดเรียงลำดับรายการที่ต้องทำในหัวพลางนึกถึงใครคนหนึ่งที่น่า...จะหาประโยชน์ได้
 

“ฮัดชิ่ว!!! โอ๊ย จะจามอะไรนักหนาเนี่ย เอ๊ะ แง้! ไหม้แล้วๆ ทำไมผัดผงกะหรี่ถึงได้ทำยากจังนะ ไม่เห็นง่ายเหมือนตอนเบญทำเลยง่า” และเสียงนั้นก็ยังคงโวยวายต่อไป ตัดกลับไปที่เบญเถอะนะ
 

“มาส่งภารกิจครับผม” ผมเอ่ยกับพนักงานหน้าเคาท์เตอร์หลังจากที่เดินเข้ามาในอาคารฝึกเวทมนต์ในส่วนของแผนกภารกิจ
 

“ขอตรวจสอบข้อมูลสักครู่นะคะ กรุณายื่นมือมาวางหน้าจอแสกนด้วยค่ะ” พนักงานเอ่ย ผมยื่นมือออกไปวางเหนือโต๊ะตรงที่เป็นจอแสกนเหมือนเช่นเคย พนักงานอ่านจอข้อมูลสักพักก่อนจะทำตาโต
 

“เอ๋ เพิ่งจะรับภารกิจไปเมื่อสามวันก่อน จัดการเรียบร้อยหมดแล้วทั้งสิบสองภารกิจเลยหรือคะเนี่ย” พนักงานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ
 

“อ่า... แหะๆ มันแปลกมากเลยหรอครับ” ผมเอ่ยพลางคิดสงสัย 3 วัน เรานึกว่าช้าไปอีกนะเนี่ย

 “แปลกสิคะ ภารกิจแบบนี้เขาต้องไปกันเป็นทีมด้วยซ้ำ โดยเฉพาะภารกิจล่าบอสน่ะค่ะ ยังไงก็รบกวนช่วยส่งวัตถุดิบที่ได้รวบรวมตามภารกิจด้วยค่ะ” พนักงานกล่าว
 

“ครับ” ผมเอ่ยก่อนจะรื้อกระเป๋าหาชิ้นส่วนสัตว์อสูรที่แยกไว้ส่งภารกิจ ส่วนชิ้นอื่นๆก็เอาไปขายระหว่างทางเรียบร้อย เก็บไว้แค่บางอย่างที่ตกจากบอสเผื่อจะเอาไปให้ฟ้าทำชุดสวมใส่หรืออาวุธให้
 

“อ๊ะ นี่ครับ” ผมยื่นถุงชิ้นส่วนสัตว์อสูรไปให้ พนักงานรับไปใช้เวลาตรวจสอบชั่วครู่จึงยื่นสมุดเล่มหนากลับมาเล่มหนึ่ง
 

“สำหรับรางวัลภารกิจ คุณจะได้คัมภีร์เวทมนต์ระดับ 4 จำนวน 9 เล่ม และก็คัมภีร์เวทมนต์ ระดับ 5 จำนวน 3 เล่ม เชิญเอาสมุดนี้ไปเลือกดูนะคะ แล้วมาแจ้งชื่อเวทมนต์กับดิฉัน ดิฉันจะได้ให้คนไปนำคัมภีร์ดังกล่าวมาให้” พนักงานกล่าวพลางยื่นสมุดมาให้ ผมรับสมุดนั้นมาก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งตอนเลือกภารกิจ เปิดดูหาเวทมนต์ที่ต้องการไปเรื่อยๆ สมุดเล่มนี้เรียงรายชื่อเวทมนต์จากระดับล่างสุดคือระดับ 1 ไปยังระดับสูงสุด ผมลองพลิกเล่นๆเปิดไปหน้าสุดท้าย พบว่าเวทมนต์ระดับสูงสุดที่อยู่ในเล่มนี้มีเพียงระดับ 7 เท่านั้นและก็มีเพียงไม่กี่บทแต่ก็น่าสนใจแทบทั้งนั้น
 

“ให้ตายสิ อยากได้หมดนี่จังเลยน้า” ผมกล่าวในใจ ก็แหมแค่ชื่อก็น่าสนใจซะขนาดนี้ถ้าได้ร่ายเองจริงๆ คงจะเท่น่าดู ซากุระเหมันต์อย่างนี้ คงจะสวยกว่าเวทพายุหิมะแน่ๆ เลย มังกรเพลิงพิโรธนี่จะเป็นยังไงน้า ผมคิดจินตนาการไปเรื่อยๆ ก่อนจะกลับมาเปิดหน้าเวทมนต์ระดับ 4 กับ ห้า ที่ผมจะต้องเลือก พลางจดเวทที่เลือกไว้จนได้ครบจำนวนจึงกลับไปยื่นส่งให้พนักงาน
 

“ได้แล้วครับ เวทระดับ 4 เอาเวท แยกพสุธา อาณาเขตโคลนดูด กงจักรเพลิงพิฆาต อาณาเขตเพลิงเผาผลาญ คำสาปลดเกราะป้องกัน คำสาปหลั่งโลหิต คำสาปกร่อนกระดูก คำสาปกลายเป็นหิน แล้วก็พลังแสงอำนวยพร ส่วนเวทระดับ 5 เอาเวท ลิ่มเหล็กตรึงวิญญาณ ฝ่ามือระเบิดวิญญาณ แล้วก็เวท ทัณฑ์แห่งเทวะ ครับ” ผมแจ้งรายชื่อเวทที่ต้องการต่อพนักงานคนเดิม
 

“รับทราบค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” พนักงานกล่าวก่อนทำการติดต่อกับพนักงานอีกคนหนึ่งผ่านหน้าจอที่อยู่เบื้องหน้า ครู่ต่อมามีพนักงานชายเดินหอบคัมภีร์จำนวนมากออกมา
 

“นี่เดซี่ คัมภีร์เวทย์ตั้ง 12 ม้วนนี่ให้กลุ่มไหนล่ะ เยอะขนาดนี้ ที่เห็นอยู่มีกลุ่ม 3 คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นใช่ป้ะ แต่ 3 คนได้คัมภีร์ตั้ง 12 ม้วนนี่เอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย” พนักงานชายกล่าวพลางทำท่าจะเดินไปหากลุ่มคนดังกล่าวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงจุดพักรับรอง
 

“เดี๋ยวคิม ไม่ใช่สามคนนั้นหรอก คนเดียวต่างหาก คุณที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉันนี่แหล่ะ” พนักงานหญิง หรือเดซี่กล่าวพลางส่งยิ้มให้ผม
 

“ห๊ะ! คนเดียว ไม่ใช่ว่าส่งตัวแทนมารับหรอกเหรอ” พนักงานชายนามว่า คิม เอ่ยอย่างเหลือเชื่อพร้อมกับเดซี่ที่ส่ายหัวส่งยิ้มแหยๆ ให้
 

“เอ่อ ขออภัยด้วยครับ นี่ครับคัมภีร์เวทมนต์ที่คุณเลือก กรุณาตรวจสอบก่อนว่าถูกต้องไหมครับ” พนักงานคิมเอ่ยก้มหน้าก้มตา แถมทำตาขวางใส่เดซี่ด้วยสายตาที่อ่านได้ว่า “ทำไมไม่บอกกันก่อนห๊ะ” ซึ่งอีกฝ่ายก็มองด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่ากลับมาอ่านได้ว่า “ก็ไม่ถามก่อนล่ะ โง่เองนี่”
 

“ครับ ถูกต้องหมดแล้ว เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ” ผมเอ่ยถามพนักงานทั้งสอง
 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ/ครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่ที่แผนกภารกิจ อาคารฝึกฝนเวทมนต์นะคะ/ครับ” ทั้งสองพูดพร้อมกันก่อนจะค้อนใส่กันแล้วเดินไปประจำตำแหน่งเดิมของตน
 

“ฮะๆๆ งั้นผมลาแล้วกันนะครับ ขอให้จีบกันติดไวๆ นะครับ” ผมเอ่ยทิ้งท้าย แม้จะไม่เห็นสีหน้าชายหนุ่มที่เดินกลับไปประจำห้องห้องเก็บคัมภีร์เวทมนต์แล้ว แต่พนักงานหญิงที่ประจำหน้าเคาท์เตอร์นี่... แดงฉ่าเรียบร้อยแล้วจ้า
 

“โอเค ภารกิจเรียบร้อย ขายของเรียบร้อย เหลืออีกอย่างสินะ” ผมเอ่ยกับตัวเองก่อนเปิดหน้าจอติดต่อ พบว่าฟ้าออนไลน์อยู่จึงติดต่อไปถามว่าตอนนี้ฟ้าอยู่ที่ไหน พบว่าฟ้ายังอยู่ที่เดิม คือเมืองท่าเซนท์เอน่า จึงเลิกการติดต่อแล้วเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายต่อไป

“ได้เวลาเจรจาการค้าแล้ว หุหุหุ” ผมเอ่ยพลางคิดชั่วร้ายต่างๆนานา ของหายากอย่างคู่มือการสร้างของด้วยฝีมือคนแคระอย่างนี้ น่าจะชาร์จได้หลายตัว ไม่ดีกว่า ให้ฟ้าสร้างชุดเท่ๆ สักชุดดีกว่า ไม่สิๆ น้อยไป เอาเป็นสัญญาสร้างของลด 50 % ดีไหมน้า ผมเดินคิดไปเรื่อยๆ แต่จู่ๆกลับได้ยินเสียงอันแสนคุ้นหูว่า
 

“เบญญญญญญญญญ!!!!!
 

“ฮะ...เฮ้ย! คี เดี๋ยว หยุ๊ด!!!!!” ผมหันหน้าไปยังต้นเสียงจึงพบคีที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงซึ่งมองยังไงก็ไม่มีทางจะลดความเร็วลงเสียด้วยสิ และเสียงต่อมาก็คือ
 

“โครมมมมมมมมมมมม!!!!!” พังยับประกันไม่เครนให้ทั้งคู่เลยจ้า
 

“โอยเจ็บๆๆๆ นายจะวิ่งมาชนเราทำไมเนี่ย” ผมเอ่ยพลางร่ายเวทลำแสงเยียวยาให้เราทั้งคู่ เกมนี้ความสมจริงแทบจะร้อยเปอเซ็นต์ ต่อให้ในเมืองก็ฆ่ากันได้ การฆ่ากันก็ไม่มีติดตัวแดงเหมือนเกมอื่น มีแต่จะโดนตั้งฆ่าหัวในบาร์ใต้ดินอะไรพวกนั้น ซึ่งผมที่เกือบจะโดนฆ่าเพราะการพุ่งชนก็เล่นเอาเสียวสันหลังเหมือนกัน ให้ตายสิไม่มีที่ที่ปลอดภัยเลยจริงๆ
 

“กะ...ก็ เค้าคิดถึงนี่นา ทำไมต้องดุด้วยอ้า” เอ่อ...มาไม้นี้ผมก็แย่สิครับ เล่นจ้องผมน้ำตาคลอเบ้าแถมกอดกันซะแน่นขนาดนี้ ภาพคีโหมดนี้ หน้านี้มัน... แบ๊วเกินไปแล้ว!
 

“เฮ้อ ปล่อยได้แล้ว คนมองกันเยอะแยะไม่อายรึไง” ผมกล่าวพลางส่ายหัวให้กับจับเพื่อนคนนี้ เล่นกอดกันซะขนาดนี้ผมก็อายสายตาประชาชีนะครับ
 

“ไม่ปล่อยอ้ะ เบญเลี้ยงข้าวหน่อยสิ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยหรอก” เจ้าตัวเอ่ยพลางยิ้มหน้าทะเล้นให้ผม
 

“อืมๆ เลี้ยงก็ได้ ปล่อยได้แล้วน่า” ผมเอ่ยก่อนรีบจูงมือคีเดินจากไปท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยที่เดินผ่านไปยังร้านอาหารประจำเมืองเริ่มต้น หารู้ไม่ว่าไอ้การที่ผู้ชายเดินจูงมือกันเนี่ย มันยิ่งเรียกสายตาผู้คนได้มากกว่าเมื่อกี้อีก
 

“เอาล่ะ จะสั่งอะไรก็สั่งสิ หิวไม่ใช่หรอ” ผมเอ่ยพลางยื่นเมนูไปให้คี ซึ่งเจ้าตัวก็รับอย่างยินดีสั่งนู่นสั่งนี่เผื่อผมอีกต่างหาก
 

“สั่งให้แล้วนะ กระเพราไก่ไข่ดาวเหมือนเดิม ว่าแต่เล่ามาเลยนะ เด็กที่เห็นตอนนั้นนั่นใคร” คีเอ่ยถามสีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา
 

“อ๋อ หมายถึงไบรท์ใช่ไหม ก็ลูกศิษย์ที่มหาลัยน่ะ มาเจอที่นี่พอดีเลยได้ปาร์ตี้กันนิดหน่อย” ผมเอ่ยตอบไป
 

“จริงหรอ แต่ฉันว่าบรรยากาศมันแปลกๆ อยู่นะ สายตาที่เด็กนั่นมองเบญน่ะ มันเหมือนไม่ใช่สายตาของศิษย์ที่มองอาจารย์นะ” คีกล่าวสีหน้าดูเครียดขึ้นเรื่อยๆ
 

“เรื่องนี้แหล่ะที่เราอยากจะปรึกษา ไบรท์น่ะ มาบอกชอบเรา เราก็เลยบอกว่ายังก่อนรอให้ไบรท์เรียนจบมีงานทำก่อนแล้วค่อยว่ากัน นายคิดว่ายังไง” ผมเอ่ยถามออกไป
 

“ไม่เอาๆๆๆๆๆ เบญจะคบคนอื่นไม่ได้นะ ร่างนุ่มนิ่มของนายฉันต้องกอดได้คนเดียวสิ” คีเอ่ยส่ายหน้าครางหงุงหงิง
 

“คี นี่ซีเรียสนะ” ผมเอ่ยกับคีด้วยสีหน้าจริงจัง
 

“หง่า ไม่ต้องทำหน้าดุขนาดนั้นก็ได้ รู้ว่าจบภาษามา serious เสียง s ซะเต็มที่เลย คีตอบหน้าทะเล้น

 

“คี!” ผมเริ่มเรียกเสียงดังขึ้น
 

“จ้าๆ ก็ตามนั้นแหล่ะ คีจะไปว่าอะไรได้ล่ะ แล้วเบญชอบเด็กนั่นไหมล่ะ” คีเอ่ยถามด้วยสีหน้าใคร่รู้ แต่ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าหน้าคีดูหมองๆ แวบนึงก่อนจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม

“ก็... มันก็เขินๆ อยู่นะเวลาอยู่ใกล้ไบรท์น่ะ เบญก็อธิบายไม่ถูกซะด้วยสิ ก็เบญไม่เคยมีแฟนนี่นา แต่อาจจะแค่ประหม่าหรือเขินเวลาอยู่ใกล้คนหน้าตาดีก็ได้มั้ง”  ผมกล่าวพยายามบรรยายความรู้สึกออกไป
 

“นั่นแหล่ะ เบญชอบเด็กนั่นแหล่ะหล่ะ เห้อ เบญตัวน้อยของคีโตขึ้นอีกนิดแล้วสินะ อีกไม่นานก็ต้องออกเรือน แต่งงานทิ้งฉันไปแล้วสิ” คีกล่าวพลางทำหน้าเหมือนหมดอะไรตายอยากซึ่งมัน จะว่าน่ารักดีหรือจะน่าถีบดีเนี่ย
 

“คี ถึงยังไงนายก็เป็นเพื่อนคนสำคัญที่สุดของเรา รู้ไว้ด้วยนะไม่ว่าเมื่อไหร่ เบญก็จัดระดับเพื่อนไว้สำคัญที่สุดในชีวิต สำคัญมากยิ่งกว่าแฟน และเพื่อนที่สำคัญที่สุดของเบญก็คือคี” ผมกล่าวหนักแน่นพลางกุมมือคีไว้ด้วย เล่นเอาคีที่ทำหน้าขี้เล่นเมื่อกี้หลบหน้าหลบตาผมเลยทีเดียว นี่แหล่ะด้านน่ารักของคีที่มีผมรู้อยู่คนเดียว หึหึ
 

“ไม่ต้องมายิ้มเลย โอเคๆ ยอมแล้ว อาหารมาแล้วรีบกินเถอะ” คีกล่าวซึ่งผมรู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวมันกำลัง...เปลี่ยนเรื่อง ผมได้แต่ยิ้มพลางตักข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวขึ้นกินพลางมองหน้าเจ้าตัวที่โซ้ยแหลกไม่รอใครพลางคิด
 

“อืม...ทั้งๆ ที่มื้อนี้ต้องจ่ายสองเท่า แต่ไม่รู้ทำไมมันอร่อยกว่ามื้ออื่นจังเลยน้า”
 

เราสองคนกินเสร็จก็นั่งพักท้องรอย่อยอาหารสักพัก
 

“แล้วนี่นายเบญจะไปไหนต่อหรอ ฉันหมดธุระแล้วหล่ะ จะไปไหนเดี๋ยวฉันไปด้วย บอกไว้ก่อนถึงฉันจะรับรู้ว่าเบญชอบเด็กนั่นแต่ก็ไม่ไฟเขียวให้ง่ายๆ หรอกนะ ดังนั้น ต่อไปนี้เบญไปไหนคีไปด้วย ต้องไปเป็นไม้กันแมว” คีเอ่ย
 

“ฮะๆ เขามีแต่ไม้กันหมานะ ก็จะกลับไปเมืองท่าเซนท์เอน่าน่ะ มีธุระที่นั่น จำเพื่อนเราที่ชื่อฟ้าได้ไหม เราต้องไปเจรจาการค้าที่นั่นน่ะ” ผมเอ่ยตอบคี
 

“การค้าที่ว่าคือ...” คียังเอ่ยไม่ทันจบผมก็ดึงคอคีมากระซิบข้างๆหู จากนั้นคีจึงเงยหน้ามองผมก่อนจะยิ้ม
 

“อย่างนี้ก็สนุกสิ คีสนับสนุนเต็มที่ มุ่งหน้าสู่เซนท์เอน่ากันเลย เตรียมการสู่ ยุทธการปล้นนะยะ” คีกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
 

“คี ปล้นนะยะน่ะมันฟังดูแปลกๆนะ...” ผมได้แต่เอ่ยตามหลังซึ่งเจ้าตัวหาได้สนใจ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

2,012 ความคิดเห็น

  1. #1642 ดวงดาวแห่งแสง (@paparda) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 19:14
    ใคคือเมะ ใคคือเคะอะ.
    #1642
    1
    • #1642-1 Dark_Illusion (@pinkyangel) (จากตอนที่ 23)
      1 มีนาคม 2560 / 19:41
      ต้องตามอ่านเอานาจา 555+
      #1642-1
  2. #1534 LLพ้ใจตัวLoJ (@zymethza55) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:07
    ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตบาปกรรมๆ
    #1534
    1
    • #1534-1 Dark_Illusion (@pinkyangel) (จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:10
      ดังนั้นเราเปลี่ยนมาฆ่าคนแทน //มรั่ยชรั่ย
      #1534-1
  3. #955 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 20:40
    ผมก็ว่า เหมือนระบบเลเวลในเกมจะไม่มีผลอะไรกับเบญเลยนะ ข้ามเวลซะ..
    ไม้กันหมาก็ถูกแล้ว เค้าเป็นเมะหมาน้อย!! คุคุคุ
    ปล. เพื่อนสำคัญกว่าแฟน?? จริงดิ แปลกดี สำหรับผมยังไงแฟนก็สำคัญกว่าเพื่อน 5555+
    #955
    1
    • #955-1 Dark_Illusion (@pinkyangel) (จากตอนที่ 23)
      13 พฤศจิกายน 2558 / 10:17
      ไรท์ยังไม่มีแฟนอ้ะ เลยไม่รู้ถ้ามีแฟน อะไรจะสำคัญกว่ากัน กร๊าก 555+
      #955-1
  4. #721 Nathwut (@hiruntubtim) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 04:44
    5555555555555 ปล้นนะยะ 55555555555555555 ♓
    #721
    0
  5. #424 Pream (@sutheetida) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 01:03
    55555 สนุกจัง แต่พี่เบญ พี่เก่งเกินมนุษย์มานาไปแล้วอ่ะ =_=
    #424
    0
  6. #418 Pream (@sutheetida) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 00:20
    55555 สนุกจัง แต่พี่เบญ พี่เก่งเกินมนุษย์มานาไปแล้วอ่ะ =_=
    #418
    0
  7. #373 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 11:30
    อ่าวซะงั้น~! ให้ฟรีแลกกับเงื่อนไขเข้าร่วมกิลด์เนี่ยนะ เฮ้อออออ
    #373
    0
  8. #372 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 11:23
    ที่จริงเบญน่าจะcopyฉบับที่คุณลุงแฮริสแปลให้ไว้ด้วยนะ ก็เรายังอ่านไม่ออก เอาไปขายฉบับอันที่อ่านออกแล้วจะรู้ไหมว่าเราแปลออกมาถูกไหม๊? แล้วราคาที่ขายน่าจะเป็นล้านด้วย นี่มันไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไปนะ แล้วหาได้ก็ไม่ใช่จะอ่านออกด้วย เงินที่ได้ก็ควรไปแบ่งลุงเขาด้วย
    #372
    0
  9. #340 My name is kus (@o-oo-oo-o) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 19:30
    555555555555555555555555555555+
    #340
    0
  10. #278 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 10:48
    คีน่ารักน่าเอ็นดู
    #278
    0
  11. วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 16:54
    สนุกมาก
    #201
    0
  12. #200 Dark`Crystal (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 15:51
    ปล้นนะยะ !!



    แหม ชื่อคุ้นๆนะเนี่ย
    #200
    0
  13. #199 jinger Bell (@jaaeui) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 15:26
    เข้าใจเลยอะ

    คำว่าติดนิยายชาวบ้านเค้าและหมดมุก
    #199
    0
  14. #198 เอร่า (@mylove-kyu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 09:17
    เบญกับคีน่ารักจัง ^^
    #198
    0