Bloody Rose Online กุหลาบโลหิตพิชิตราชันออนไลน์ (YAOI)

ตอนที่ 67 : ตอนที่ 61 : กำจัดสี่องครักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    22 ก.พ. 60

                สถานการณ์ตอนนี้เกิดการกลุ้มรุมระหว่างองครักษ์ทั้งสี่และอัศวินคาเมล็อตทั้งสิบสองกลางวงล้อมของเหล่าสรรพสัตว์ที่จ้องจะเข้ามาช่วยเหลือนายของมันในทุกโอกาส อีกมุมหนึ่งจักรพรรดิทั้งสองกำลังประเมินกำลังของแต่ละฝ่ายกันอยู่ โนอาและพรรคพวก รวมถึงสมาชิกทีมของผมทุกคนต่างกระจายตัวกันไปไล่เก็บบรรดาแม่ทัพนายกองเพื่อลดกำลังของอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด โดยมีบางส่วนประจำการอยู่ในกำแพงเมืองเพื่อจัดการปัญหาตุ่นโผล่ซึ่งก็ไม่น่าเป็นห่วงอะไรมากนัก


                ที่ตรงนี้จึงเหลือเพียงผมที่ว่างอยู่ แต่ก็คิดว่าคงอีกไม่นาน


                แม้จะใช้อัศวินแห่งคาเมล็อตถึงสามคนซึ่งมีระดับชั้นรัชทายาทก็ยังยากที่จะรับการโจมตีจากองครักษ์ของจักรพรรดิแดนทมิฬระดับชั้นกษัตริย์เพียงคนเดียวที่กระหน่ำโจมตีเข้ามาอย่างไม่ลืมหูลืมตา คงต้องมีตัวช่วยเสริมบ้างเล็กน้อยและด้วยพื้นที่อันแสนจำกัด เกรงว่าจะเป็นการเกะกะการละเลงเลือดของจักรพรรดิทั้งสอง จอมเวทหนุ่มจึงได้เตรียมร่ายเวทมนต์บทหนี่งไว้ตั้งแต่ทีแรก และเมื่อได้รับสัญญาณจากจักรพรรดิแห่งเกาะอังกฤษ จึงได้เริ่มปลดปล่อยมนตราที่ร่ายไว้


                เวทมิติ เป็นเวทที่ไม่ค่อยมีคนใช้กันนักเนื่องจากมีข้อจำกัดมากมาย และยังเป็นธาตุกำเนิดใหม่ ไม่ปรากฏบันทึกหรือข้อมูลว่ามีชนเผ่าโบราณไหนที่สามารถใช้ธาตุมิติได้ชำนาญ การร่ายเวทสายมิติบทใหญ่ๆ จึงมักจะต้องใช้สื่อกลาง ไม่ว่าจะเป็นกระจก บ่อน้ำ ทะเลสาบ หรืออัญมณีเวท


                เบญกำหินอุกกาบาตไว้ในมือ บีบอัดพลังเวทกว่าครึ่งเข้าไปภายในจนทำให้ระเบิดออกกลายเป็นธุลีมนตราพรมลงสู่พื้นดิน และก่อนที่องครักษ์ทั้งสี่หรือจักรพรรดิแห่งแดนกาฬทวีปจะได้ทันบุกเข้ามาประชิดตัว เวทมนต์ก็ได้เริ่มขึ้น


                เวทธาตุมิติ ระดับ 10 เนรมิตโลก


                ทันใดนั้นพื้นดินที่ทุกคนยืนอยู่ต่างค่อยๆ ปริแตกตกลงสู่ใต้พิภพไร้ก้นบึ้ง ราวกับถูกหัตถ์พระผู้เป็นเจ้าฉุดรั้งไว้ มิมีผู้ใดสามารถขยับเขยื้อนไปได้แม้แต่น้อย ลมหายใจหยุดลงชั่วขณะ ไม่ว่าจะเป็นอัศวิน องครักษ์ จักรพรรดิ หรือแม้แต่ตัวผู้ร่ายเวทมนต์บทนั้นเอง


                อัศวินทั้งสิบสอง รวมถึงสี่องครักษ์ต่างตกลงสู่เบื้องล่าง และเมื่ออัศวินคนสุดท้ายได้จมหายไป ผืนดินก็กลับมาแนบสนิทชิดกันอีกครั้ง หลงเหลือเพียงจักรพรรดิทั้งสองที่ยังคงนิ่งอึ้งกับภาพตรงหน้า


                ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนกล่าวลาพอเป็นพิธี


                “หมดตัวเกะกะแล้ว ขอเชิญจักรพรรดิทั้งสองสังสรรค์กันให้เต็มที่นะขอรับ กระหม่อมขอทูลลา” จอมเวทหนุ่มก้มคำนับก่อนจะค่อยๆ จางหายไปพร้อมรอยยิ้ม

                 

               

                องครักษ์ทั้งสี่ และอัศวินโต๊ะกลมทั้งสิบสองหล่นตุบลงมาบนกองหิมะนุ่มๆ หรือก็คือมิติซ้อนที่เบญได้สร้างขึ้น อัศวินเกาะอังกฤษลุกขึ้นมาปัดหิมะเล็กน้อยก่อนชี้ศาสตราวุธจ้องไปที่ศัตรูตรงหน้า ผิดกับอีกฝั่งที่ทุลักทุเลอย่างเห็นได้ชัด


                และนี่คือเหตุผลที่สร้างมิติแยกออกมา หนึ่งเพื่อที่ไม่ให้องครักษ์พวกนี้ไปช่วยจักรพรรดิของตนได้ และสองภูมิประเทศเป็นแอ่งหิมะเช่นนี้กับผู้ที่อาศัยในเขตหนาวเคยสัมผัสหิมะอยู่ทุกปีย่อมมิเป็นปัญหา หากแต่แขกผู้มาจากกาฬทวีปคงมิเป็นเช่นนั้น หน้าที่ของผมคือสร้างข้อได้เปรียบสูงสุดเท่าที่จะทำได้ และต้องรีบจัดการตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อที่ช่วยเหลือยังจุดอื่นต่อ


                สุดท้ายเหตุผลที่เวทสร้างมิติธรรมดาๆ เป็นถึงเวทระดับสิบนั่นก็คือ


                เพราะผู้ร่ายเวทสามารถบงการโลกนี้ได้อย่างอิสระตราบเท่าที่เวทมนต์ยังไม่ถูกทำลาย...     

           


                สายลมหอบใหญ่พัดมาราวกับพายุอันหนาวเหน็บจนทำให้ผู้ที่กำลังจ้องตากันอย่างกินเลือดกินเนื้อต้องเบนสายตาหนี และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกทีองครักษ์จากแดนกาฬทวีปทั้งสี่จึงพบว่าตนเองนั้นถูกแยกออกจากองครักษ์คนอื่นๆ เสียแล้วและเบื้องหน้าตนนั้นก็มีเหล่าทหารหาญแห่งอังกฤษอยู่สามคน


                “เจ้าคิดว่าการแยกพวกข้าออกจากกันจะทำให้เจ้ามีโอกาสชนะข้า เลมาเลี่ยน มากขึ้นงั้นรึ” แม้นอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นรองแต่ก็หาได้ทำให้แววตาคมกริบของเลมาเลี่ยนสั่นไหวได้ หอกไม้ที่ผูกติดด้วยหินคมและพู่ขนสิงโตธรรมดาๆ ถูกโบกสะบัด อาภรณ์สีแดงฉานพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบาๆ นัยน์ตาคมกร้าวจ้องมาที่อัศวินทั้งสามดุจพญาราชสีห์หมายเหยื่อจนทำให้แลนซล็อท กาลาฮัด และอัศวินหนุ่มอีกหนึ่งคนนามแกเรธถึงกับกำอาวุธแน่น


                เลมาเลี่ยนฉีกยิ้มก่อนจะพุ่งตัวออกจากผืนหิมะเข้าใส่กาลาฮัดซึ่งเป็นสายอาวุธระยะไกลเป็นคนแรก คมหอกศิลาจ้วงเข้าใส่เป้าหมายอย่างไร้ความปราณี เสียงกระแทกราวกับอัสนีบาตฟาดลงมาใส่สิ่งที่รับการโจมตีนั้นไว้ ซึ่งก็คือโล่ของแลนซล็อทนั่นเอง


                ถึงกระนั้นเมื่อเลมาเลี่ยนถอนหอกออกมา โล่ที่หยุดหอกมรณะนั้นไว้ได้กลับปรากฏรูเล็กๆ และรอยบิ่นน่ากลัวทำให้อัศวินคู่กายกษัตริย์อาเธอร์ถึงกับเหงื่อตกทั้งๆ ที่อากาศกำลังหนาวจัด


                มัจจุราชชุดแดงมิปล่อยให้เหล่าอัศวินอังกฤษได้พักหายใจ เข้าโรมรันต่อจนฝ่ายตั้งรับทั้งสามมือระวิงไปตามๆ กัน กาลาฮัดถอยห่างไปราวสิบเมตรปล่อยให้แลนซล็อทและแกเรธรับมือผู้มาเยือนจากแดนกาฬทวีปไว้ อัศวินสาวผ่อนลมหายใจก่อนเล็งปืนไฟยังเป้าหมาย ตะกั่วก้อนกลมพุ่งเข้าใส่เลมาเลี่ยนอย่างรวดเร็ว แต่กลับมิอาจสัมผัสเป้าหมายได้ ขุนพลแดนสิงโตยังสามารถหลบหลีกการโจมตีทั้งระยะประชิดและระยะไกลได้อย่างไม่เดือนร้อนนัก


                แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เข้าข้างผู้มาเยือนเสมอไป...


                ความเร็วของเลมาเนี่ยนเริ่มตกลงเมื่อเท้าเปล่าที่ย่ำหิมะมาราวหนึ่งชั่วโมงนั้นเริ่มกลายเป็นสีดำเพราะถูกน้ำแข็งกัด นักฆ่าชุดแดงกัดฟันแน่น พยายามรีบปลิดชีพศัตรูตรงหน้าโดยไว แต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อเหล่าอัศวินต่างก็ระวังตัวมากขึ้น มิหนำซ้ำกาลาฮัดเริ่มจะสามารถเดาทางการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายออกทำให้ตอนนี้ร่างของเลมาเลี่ยนมีลูกตะกั่วฝังอยู่ข้างในไปแล้วถึงห้านัด


                นัยน์ตาคมจ้องมองศัตรูเบื้องหน้าอย่างเคียดแค้น ปลายเท้าสีดำย่ำก้าวไปด้านหน้า เสียงปืนไฟลั่นฝังลูกโลหะเข้าใต้อกซ้าย ร่างเพชฌฆาตชุดแดงสั่นเทิ้มแต่ยังคงก้าวเท้าต่อไป เสียงกัมปนาทดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้ลูกโลหะชนิดเดิมฝังเข้าที่ไหล่ขวาของเลมาเนี่ยนจนแขนสะบัดไปเล็กน้อย หยาดเลือดโลหิตไหลชโลมลงอาวุธคู่กายกลายเป็นหอกสีแดงชาติ เขายังคงก้าวเท้าต่อไปยังแลนซล็อทที่จ้องมองมายังเขาด้วยสายตาเทิดทูน กาลาฮัดมองศัตรูตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจแต่ถึงอย่างนั้นด้วยหน้าที่ทำให้เธอลั่นกระสุนออกไปอีกครั้ง โลหะกลมมนอีกลูกยิงเข้ากลางเข่าขวาทำให้ร่างเลมาเลี่ยนเกือบทรุดลงกลางพื้นหิมะ หอกโลหิตได้ค้ำยันร่างเขาไว้ก่อนที่จะล้มลง พลังปราณสีแดงเข้มเรืองแสงออกมาจากด้ามหอกอย่างเห็นได้ชัด


                เลมาเลี่ยนยืนขึ้นอีกครั้งใช้แรงทั้งหมดที่ยังเหลือถีบร่างขึ้นเหนือพื้นปลายหอกชี้ไปทางแลนซล็อทซึ่งอัศวินหนุ่มได้กระชับโล่ที่แตกร้าวขึ้นตั้งรับ เพชฌฆาตชุดแดงตวัดแขนไปด้านหลังสุดกำลังหมายที่จะซัดหอกเข้ากลางร่างอัศวินชุดเกราะ เสียงระเบิดลั่นออกจากกระบอกปืนกาลาฮัดอีกครั้งคราวนี้กระสุนฝังลงที่กลางหน้าผากของอีกฝ่ายเป็นอันดับลมหายใจนักล่าแห่งทุ่งซะวันนาลงทันที กระนั้นหอกโลหิตยังควงหมุนพุ่งตรงลงมาแม้ผู้ออกแรงซัดจะสิ้นชีพไปทำให้วิถีหอกหักเหไปบ้าง แต่ก็ได้พรากแขนซ้ายทั้งแขนพร้อมโล่คู่ใจของแลนซล็อทไปทั้งยังทะลวงสร้างความพินาศเป็นทางยาวไปร่วมหลายกิโลเมตร


                ปืนของอัศวินสาวร่วงลงกลางพื้นหิมะพร้อมเจ้าของที่ลงไปคุกเข่าก้มหน้าปล่อยให้หยาดน้ำตาหลั่งรินลงผืนหิมะขาว แกเรธวิ่งปรี่เข้าไปปฐมพยาบาลแลนซล็อทที่ล้มลงกับพื้นหมดสติไป


                นักปราชญ์จอมเวทกัดฟันแน่นด้วยขณะนี้ตนเองต้องแบกภาระคงสภาพมิตินี้ไว้และคอยแอบช่วยเหลืออัศวินอีกเก้าคนที่ยังประหัตถ์ประหารมัจจุราชตนอื่นอยู่ แม้ในใจจะอยากออกจากเวทพรางตาวิ่งไปช่วยรักษาแผลแลนซล็อทแค่ไหนก็ตาม


                อุปกรณ์ปฐมพยาบาล ผ้าพันแผล ยารักษาต่างๆ ปรากฏเบื้องหน้าแกเรธอย่างไม่มีที่มา ก่อนจะมีเสียงจอมเวทหนุ่มดังข้างหูว่า


                “รีบใช้สิ่งเหล่านี้ช่วยคุณแลนซล็อทก่อนครับ แล้วพวกคุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อน ผมจะพยายามรีบจบสงครามนี้ให้เร็วที่สุด” อัศวินหนุ่มก้มหัวอย่างขอบคุณแม้จะไม่ทราบว่าผมตอนนี้อยู่ที่ใดก็ตาม ก่อนจะรีบเทยาแล้วปิดปากแผลเพื่อนของตนทันที


               

                อีกด้านหนึ่งอัศวินขุนขวานกาเวน มือกระบี่มอเดร็ด และจอมทวนเพอร์ซิวัลต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ทั้งสามหันหลังชนกัน โดยมีเหล่าเสือสิงกระทิงแรดรายล้อมอยู่ ดูเหมือนภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยหิมะนี้ไม่ได้สร้างปัญหาให้กับผู้มาเยือนเสียเท่าไหร่ เพราะองครักษ์ของจักพรรดิแดนกาฬทวีปที่พวกเขาต้องเผชิญนั้นนั่งยิ้มหยันอยู่บนหลังคชสารหุ้มเกาะหนามสีดำทมิฬ ราชานักฝึกสัตว์ โมจี้


                “เจอแบบนี้ไม่ตลกเลยนะครับท่านกาเวน” เพอร์ซิวัลแค่นยิ้มมือขวาควงทวนแทงเป็นระวิงสวนเสือดาวตัวเขื่องที่กระโดดเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย ปลายทวนทิ่มทะลุแผ่นหลังเสือดาวผู้น่าสงสารก่อนจะถูกสะบัดทิ้งไปเมื่อมีเสือสิงห์ตัวใหม่เข้ามาแทนที่อย่างไม่หมดไม่สิ้น


                “อดทนไว้เพอร์ซิวัล อย่าวอกแวก ระวังพวกลอบเข้าด้านหลังด้วย มอเดร็ด เน้นสังหารสัตว์ขนาดเล็กถึงขนาดกลาง พวกตัวใหญ่ข้าจัดการเอง” กาเวนตะโกนสั่งการโดยมิได้หันมอง ขวานด้ามยาวถูกเหวี่ยงกระชากจนได้ยินเสียงลมหวิว ก่อนจะฟาดลงเข้าใส่พญาแรดที่กำลังวิ่งชูนอคมกริบเข้ามา เสียงปะทะราวฟ้าถล่มเกิดฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว จนเมื่อฝุ่นควันจางลงเผยให้เห็นแรดยักษ์นอนตายตาเหลือกจมกองเลือด แผ่นหนังหนาฉีกขาดดุจแผ่นกระดาษบางๆ


                กาเวนหอบหายใจชั่วครู่ก่อนจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตหุ้มเกราะสีดำทมิฬเบื้องหน้าและคนที่ขี่มัน โมจี้ยังคงยิ้มเยาะ มือขวาหยิบแส้ปลายเหล็กแหลมออกมาจากกระเป๋าหนังข้างเอวจากนั้นจึงตวัดฟาดลงฟื้น ทันใดนั้นเหล่าสัตว์ต่างๆ โดยรอบต่างปรากฏสีแดงสดเรืองแสงออกมาจากนัยน์ตาพวกมัน เสียงขู่คำรามดังระงมไปทั่วพื้นที่ การจู่เจิมเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและทวีความรุนแรงขึ้นหลายเท่า เหล่าสัตว์ร้ายต่างๆ กระโจนเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่คิดชีวิต ไม่มีเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้จักเจ็บปวด อัศวินทั้งสามค่อยๆ ได้รับบาดเจ็บจากคมเขี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ



 

                Eternal Stone…” เสียงสวดดุจระฆังแก้วดังก้องอย่างไร้ที่มา อัศวินทั้งสามเผยรอยยิ้มออกมาครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มต่อสู้ วงแหวนเวทค่อยๆ เรืองแสงขึ้น รากไม้ปริศนาเข้าพัวพันเหล่าสรรพสัตว์ที่กำลังตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่เว้นแม้แต่พญาช้างพาหนะขององครักษ์นักฝึกสัตว์ ด้วยสัญชาตญาณราชาแห่งนักฝึกสัตว์ เขารีบกระโดดออกจากพาหนะคู่ใจไปนั่งอยู่บนเพิงไม้ใกล้ๆ แทนด้วยแววตาวิตกกังวล จากนั้นเริ่มมีเสียงร้องโหยหวนเมื่ออุ้งเท้าของพวกมันค่อยๆ จับตัวกลายเป็นแผ่นศิลา จนเมื่อบทสวดเสียงใสท่อนสุดท้ายจบลง ปรากฏสุสานหินของเหล่าสัตว์นานาพันธุ์ พร้อมหญิงสาวในชุดผ้าบางสีฟ้าใสเผยโฉมออกมา


                “นึกว่าจะมาไม่ทันเสียแล้วนะครับ ท่านหญิงแห่งทะเลสาบ วิเวียน”


               “หากเจ้าตายไป ท่านอาจารย์เมอร์ลินคงลงโทษข้าแย่” แม่มดแห่งทะเลสาบเอ่ยตอบสั้นๆ ก่อนหันไปเผชิญหน้ากับโมจี้ต่อ “เสียใจด้วยนะเจ้าคะ ท่านคงต้องอยู่ที่นี่พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของท่าน”


                “หึ เพียงแค่เจ้าสาปเหล่าสัตว์เลี้ยงที่น่ารักของข้าได้ เจ้าคิดว่าชนะข้าแล้วงั้นรึ ช่างโอหังยิ่งนัก” โมจี้ตวาดกลับ แต่เมื่อเอ่ยจบพลันพบว่าภายในร่างกายตนเองนั้นมีบางสิ่งเปลี่ยนแปลงไป


                “มิได้เจ้าค่ะ คำสาปกลายเป็นหินนั้น ข้าใช้เวลาแค่สองนาทีก็จัดการเหล่าสัตว์เลี้ยงท่านได้ แต่ที่เสียเวลากว่าสิบนาทีเป็นเวทมนต์อีกหนึ่งบทของข้าต่างหากเจ้าค่ะ”


                Blood Explosion”


         ร่างของราชานักฝึกสัตว์ค่อยๆ ขยายใหญ่ดุจลูกโป่งพองลม มินานก็ระเบิดดัง ปุ้งสาดเม็ดฝนแดงฉ่ำและอวัยวะชิ้นเล็กชิ้นน้อยทั่วทุกทิศเปรอะเปื้อนอัศวินทั้งสาม ส่วนวิเวียนนั้นกางร่มป้องกันเหตุการณ์ดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว


                “ท่านหญิงน่าจะเตือนสิ่งนี้ก่อนล่วงหน้านะขอรับ” กาเวนตัดพ้อพร้อมปาดเลือดที่เปรอะหน้าของตนออก


                “อย่าสนใจสิ่งเล็กน้อยเลยค่ะ ทางด้านแลนซล็อทเรียบร้อยแล้ว อีกด้านหนึ่งมี มอร์แกน เลอ เฟย์ ตามไปคงได้รับชัยในอีกไม่นาน และด้านสุดท้ายท่านเบนจามินคอยดูแลอยู่คงไม่น่าเป็นห่วงแล้ว ยังไงตามไปดูแลแลนซล็อทเพื่อนของคุณด้วยนะคะ ดิฉันขอตัวค่ะ” กล่าวจบ แม่มดแห่งทะเลสาบแปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแล้วค่อยๆ หายไป


                “ยังคงเป็นท่านหญิงที่เอาแต่ใจชะมัด เห้อ พวกเราพักสักครู่แล้วกัน ค่อยตามไปสมทบพวกแลนซล็อท” กาเวนวางขวานไว้กับพื้นก่อนค่อยๆ เอนกายนอนลงกับพื้นเพื่องีบสักครู่


 

                 “ดิฉันช่วยเหลือด้านกาเวน และช่วยรักษาแลนซล็อทเบื้องต้นแล้ว อีกด้าน มอร์แกน เลอ เฟย์ เพิ่งจะไปถึงที่นั่นคงมิมีปัญหาอันใด เหลือเพียงด้านสุดท้ายขอฝากท่านเบนจามินด้วย ดิฉันขอกลับไปหาอาจารย์ก่อน ขอตัวนะเจ้าคะ” เสียงใสกระซิบรายงานเข้ามาในหูจอมเวทหนุ่ม


                ผมยิ้มรับก่อนตั้งสมาธิพิจารณาสถานการณ์ทางด้านตน อัศวินทั้งสามแม้จะไม่มีบาดแผล ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่กลับปรากฏคำสาปต่างๆ หลายสิบคำสาปอยู่ภายในร่าง องครักษ์ทางฝั่งนี้กำลังแสยะยิ้มเหี้ยมราวกับกำลังเล่นสนุกค่อยๆ เพิ่มคำสาปใส่ศัตรูไปเรื่อยๆ


                ราชันหมอผีต้องสาป เวสตู


                “เวทมนต์ ปะทะ เวทมนตร์ อย่างนี้ก็สนุกสิ หึหึ” ผมฉีกยิ้มบ้าง ในขณะที่ซ่อนตัวอยู่ในเวทมนต์ทำให้มีเวลาเตรียมการอะไรมากมาย แต่ก็ต้องระวังไม่ให้พวกอัศวินตกอยู่ในอันตราย โชคยังดีที่หมอผีตนนี้มันยังนึกสนุกไม่รีบฆ่าศัตรู แต่ก็...คงสนุกได้อีกไม่นานเท่าไหร่หรอกนะ


                “เห้อ ข้าเบื่อเล่นกับพวกเจ้าแล้ว นึกว่าจะสนุกมากกว่านี้เสียอีก เอาล่ะเอาเจ้าพวกนี้ไปเล่นแล้วกันนะ” หมอผีเวสตูโบกคฑากระดูกหนึ่งที พื้นดินพลันเกิดการสั่นไหวชั่วครู่ก่อนจะมีกระดูกสีขาวโพลนค่อยๆ แซะขึ้นมาจากพื้นดิน


                อัศวินทั้งสามพบว่าเรี่ยวแรงที่เคยมีนั้นหดหายไป แม้แต่หยิบอาวุธขึ้นมายังลำบาก ท่อนแขนที่อ่อนแรงเหวี่ยงดาบจนหลุดมือปักลงซากศพตรงหน้า แม้คมดาบปักเข้าไปภายในเนื้อศพแต่พวกมันก็ยังลุกขึ้นเดินโชว์ฟันผุเหม็นเน่าต่อไป อัศวินที่ไม่มีแม้แต่แรงจะดึงอาวุธออกจากศพต่างถอยกรูดมองเหล่าซากศพตรงหน้าเข้าใกล้ตนเรื่อยๆ


           อาณาเขตกางเขนเพลิงเทวะ


                เปลวเพลิงลุกโชติช่วงเผาผลาญศากศพตรงหน้าพร้อมชำระล้างคำสาปอัศวินทั้งสามจนหมดจด ราชันหมอผี เวสตู จ้องมองจอมเวทหนุ่มผู้มาใหม่อย่างอาฆาตราวกับกระแสไฟฟ้าลั่นกระทบดัง เปรี๊ยะๆ


                ไม่รอช้า ราชันหมอผีร่ายเวทรัวกระสุนความตายเข้าใส่ ผมโต้กลับด้วยกระสุนเทวะสังหารเข้าทำลายพร้อมสวนกลับด้วยเวททัณฑ์แห่งเทวะ หอกศักดิ์สิทธิ์เข้าประหัตถ์ประหารหมอผีทันที เวสตู กระโดดหลบหลีกโปรยผงขี้เถ้าสีขาวลงบนพื้นปรากฏมังกรกระดูกขนาดมหึมาใช้เท้าตะครุบหอกศักดิ์สิทธิ์สลายไป มังกรแห่งความตายกู่คำรามก้องก่อนอ้าปากเตรียมปล่อยลำแสงมรณะ แต่ก็มิอาจทำได้เมื่อมีศาสตราเทวะทั้งเจ็ด เจ็ดเทพลงทัณฑ์ ชำแรกฉีกกระชากป่นกระดูกมันกลับไปเป็นผงเช่นเดิม หมอผีเวสตู กระตุกคิ้วขมวดมิคิดว่ามังกรกระดูกของตนจะถูกจัดการได้เร็วขนาดนี้ ขณะที่มือควานหาของที่จะใช้เสกอาวุธต่อไปพลันต้องหยุดชะงักเมื่อพบว่าร่างของตนถูกผนึกด้วยเครื่องพันธนาการบางอย่าง


                ขณะที่ละสายตามาที่เครื่องพันธนาการเพียงชั่วครู่ จอมเวทหนุ่มได้เข้าประชิดร่างหมอผี นั่นทำให้เวสตูหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสิ่งที่นาบลงบนอกตน


                “ชิบหาย...”


                “สัมผัสแห่งภูตตะวันลับฟ้า”


                ประกายแสงเหลืองทองรวมตัวอยู่บนฝ่ามือที่แนบทาบกับอกราชันหมอผี แรงระเบิดทำให้อัศวินทั้งสามกระเด็นกระดอนไปคนละทิศฝุ่นคลุ้งตลบอบอวน จนเมื่อจางลงเผยให้เห็นหลุมขนาดใหญ่โดยมีจอมเวทหนุ่มยืนอยู่กลางหลุมและคฑากระดูกเหลือทิ้งไว้เป็นของต่างหน้า


                “ดิฉัน มอร์แกน เลอ เฟย์ รายงายภารกิจเรียบร้อยค่ะ” เสียงกระซิบของอีกหนึ่งสตรีดังขึ้นแทบจะทันทีหลังจากผมจัดการหมอผีตรงหน้าไป เอ่ยขอบคุณเบาๆ ไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่ ก่อนจะดีดนิ้วมือขวามิติแดนหิมะอันหนาวเหน็บค่อยๆ แตกกระจายคืนสู่ท่งหญ้ากว้างอีกครั้งที่ตอนนี้กลายเป็นหลุมเป็นบ่อไปทั่ว มีประกายแสงแวบวาบจากร่างทั้งสองกำลังโรมรันกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา


                “คุณกาเวนครับ ฝากพาอัศวินทั้งหมดกลับไปยังฐานก่อนครับ ณ ตรงนี้ ผม โนอา ท่านหญิงวิเวียน และท่านหญิงมอร์แกน จะอยู่สนับสนุนท่านอาเธอร์เอง” ผมเอ่ยปาก ซึ่งทางอัศวินผมสีแดงเพลิงยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี แขนขวาโอบไหล่แลนซล็อทเพื่อนของตนที่แม้บาดแผลจะหายสนิทแล้วแต่ยังคงหมดสติอยู่รีบหลบหนีออกจากสนามรบไป


                “ท่านหญิงมอร์แกน รอบๆ นี้นอกจากพวกเรายังมีใครอีกหรือไม่ครับ”


                “ก่อนที่พวกเราจะกลับมาจากมิติของท่านเบนจามิน วิเวียนได้ออกมาเก็บพวกมดปลวกเรียบร้อยแล้ว ณ ที่แห่งนี้จึงเหลือแต่พวกเราเจ้าค่ะ” สตรีในชุดดำปรากฏกายพร้อมเอ่ยข้างจอมเวทหนุ่ม ผมพยักหน้ารับ ก่อนนัดแนะแม่มดทั้งสองและโนอาเพื่อเริ่มแผนต่อไป


                “ดึงเวลาให้พวกผมหน่อยนะครับท่านอาเธอร์ หวังว่าคงจะได้ผลนะ...”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

2,011 ความคิดเห็น

  1. #1875 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 02:59
    เล่นรุมกันขนาดนี้ ถถถถถ
    #1875
    0
  2. #1578 LLพ้ใจตัวLoJ (@zymethza55) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:27
    ตายง่ายจัง เพื่อกลับมาให้กระทืบก่อน
    #1578
    0
  3. #904 Teddy Bear😍 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 11:10
    สนุกมากกๆๆเรยค่ะไรท์ รออยู่นะคะไรท์มาแต่งต่อเร็วๆน้าา😄😄
    #904
    0
  4. #903 Noey (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 14:38
    สนุกอ่ะชอบมากกกกกกกอยากอ่านเร็วววววววว
    #903
    0
  5. #900 Fueng Pit (@--15) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 15:59
    สนุกมากกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆ????????????มาต่อเร็วนะ รออยู่น้าาาาาาาา?
    #900
    0
  6. วันที่ 26 กันยายน 2558 / 17:37
    รออยู่ค่ะ
    #897
    0
  7. #896 Cookies n' Cream (@supannika-s) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 08:43
    หนูเบญสู้ๆ ชอบไบรท์ ชอบเคน อยากไก้เขา อัพไวๆนะคะ สนุกมากกกก
    #896
    0
  8. #895 Cookies n' Cream (@supannika-s) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 08:43
    หนูเบญสู้ๆ ชอบไบรท์ ชอบเคน อยากไก้เขา อัพไวๆนะคะ สนุกมากกกก
    #895
    0
  9. #894 Pattapong Chutarat (@anfarz) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 18:14
    เราร้องไห้ได้มั้ย ไรท์กลับมาแล้ววว
    #894
    0
  10. #892 holon (@holon) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 20:13
    ไรเตอร์กลับมาแล้วววววววว(จุดพลุฉลอง!!!)
    #892
    0
  11. #891 medead (@medead) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 16:34
    มาแล้วไรมาเเล้ว
    หนุกดีจ้า
    #891
    0
  12. #890 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 15:18
    ลงให้จบเรื่องก่อนได้ไหมแล้วค่อยรี เราอยากอ่านต่ออ่าาา รอนะค้า
    #890
    0
  13. #889 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 09:50
    ไรทุบไหดองแล้ว~~~
    #889
    0
  14. #888 wava_love (@wava_love) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 08:06
    ยินดีอย่างยิ่ง ที่ มาต่อให้ได้อ่าน 


    ชอบคร๊าฟฟฟ   

    ขอบคุณครับ 
    #888
    0
  15. วันที่ 7 กันยายน 2558 / 07:09
    อ้านแล้วงงๆ สงสัยต้องไปอ่านใหม่
    #887
    0
  16. #886 I'm_Oil (@oiloliver) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 06:05
    ยังรอไรท์เสมอออออ กลับมาอัพไวๆน่ะค่า
    #886
    0
  17. #885 pornpichai (@kongprasom) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 02:15
    ขอบคุณที่กลับมาต่อให้นะคับ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคับ
    #885
    0
  18. #883 Chinoame Rainny (@-rain-yama-) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 01:13
    โฮ~~ในที่สุดก็กลับมาแล้วววว เวลาเกือบ6เดือนเชียวนะ 6 เดือนนนนน เรานึกว่าไรท์จะทิ้งแล้วซะอีก ต่อจากนี้ก็ช่วยมาบ่อยๆบ้างนะ อาทิตย์ล่ะตอนหรือสองอาทิตย์ตอน ก็ได้ เค้าคิดถึงงงง
    #883
    0