ความรักของผม (ต่อ)

แต่แล้วผมก็ได้พบเจอกับใครสักคน......และเค้าก็ดีกับผม

มันเหมือนจะเป็นความบังเอิญหรือจงใจผมเองก็ไม่รู้ เพราะผมจำไม่ได้หรอกว่าตอนที่ผมโพสข้อความหาแฟนผ่านเว็บไปนั้น ผมรับแอดใครมาบ้าง? และผมเองก็ไม่ได้สนใจที่จะเล่น MSN เท่าไหร่นัก ช่วงนั้นผมกำลังสนุกกับการทำรีวิวท่องเที่ยวของผมอยู่ แต่แล้วคืนวันหนึ่ง...

คืนนั้นผมเหงามาก เห็นเพื่อนแต่ละคนเค้าก็มีแฟนกัน ผมเองก็นึกเข็บแปลบๆข้างในใจ แอบอิจฉาเล็กๆ ผมนอนไม่หลับ ทั้งๆที่วันนั้นผมตื่นแต่เช้ามากๆ และก็เพลียมากๆ แต่ผมกลับไม่หลับไหล นาฬิกาชีวิตผมเปลี่ยนไปนับแต่ผมมาทำงานเป็นกะ ไม่เป็นเวล่ำเวลา

ผมเปิด MSN ขึ้น และก็ได้พบกับคนๆนึง ผมคุยกับเค้าแบบผ่านๆ โดยที่ยังไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น จะสนุกอยู่กับการคุยกับเพื่อนๆมากกว่า โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนที่ชอบเครื่องบินเหมือนกัน แต่พอคุยไปคุยมา ถามไปถามมากับเค้าคนนั้น ผมก็กลับรู้สึกว่า เค้าคุยดีจัง แล้วก็คุยสนุกดีด้วย น้อบนักที่ผมจะเจอคนคุยดีๆแบบนี้ที่มาจากใน msn แต่ผมก็ไม่ได้เหมาว่าคนเล่น msn ไม่ดีหรอกนะครับ ผมแค่พูดถึงสิ่งที่ผมเจอมาเท่านั้น ผมและเค้าคุยกันเป็นเนืองๆ ไม่ได้เจาะลึกอะไร ไม่ได้จะเริ่มอะไรว่าเราคุยกันเพื่อสิ่งใด ไม่มีแม้คำถามที่ว่า "อยู่แถวไหน? อายุเท่าไหร่? อย นน สส เป็นยังไง? เป็ฯแบบไหน?" ไม่มีจริงๆ แต่ในตอนนั้นมันก็แค่คุยกัน ผมจำไม่ได้หรอกว่าผมมี user msn ของเค้าได้ยังไง?

จากการคุยกันคืนนั้น...ผมก็ไม่ได้เก็บเอาไปคิดอะไร...ผมก็แค่ปล่อยไป ผมจำไม่ได้ว่าหลังจากนั้นเราคุยกันอยู่อีกกี่ครั้ง? แล้วมันก็ไม่ได้บ่อยด้วยสิ ผมไม่ด้วยจำด้วยซ้ำว่าเค้าใช้ user msn ว่าอะไร (ในตอนนั้น) จนมีอยู่วันนึง ผมกลับจากทำงาน น่าจะช่วงหัวค่ำแก่ๆ สักสามทุ่มกระมัง...ผมเปิด msn ขึ้น และค้นหาว่าเค้านั้นกำลัง online อยู่รึเปล่า? ผมหาอยู่สักพัก ก็มีข้อความจากเค้าทักทายเข้ามา...ผมดีใจมาก แต่ตอนนั้นผมตอบตัวเองไม่ได้ว่า...ทำไมต้องดีใจ? ผมพูดคุยกับเค้าอย่างมีความสุข กระทั่งผมได้รู้ว่าเค้ามีอายุมากกว่าผมหลายปีนัก ซึ่งผมก็มองว่าเป็นเรื่องที่ดี...เพราะการที่ผมจะมีใครสักคนคบกันจริงจัง ผมมองว่าอายุมากกว่าผมน่าจะดีที่สุด ผมอยากมีคนดูแลผม ผมคิดเท่านั้น แต่ผมไม่ได้หมายความว่า ผมจะเป็นตัวถ่วงให้ชีวิตใคร...ผมมองหาความรักที่มั่นคงครับ ไม่ใช่แค่ความสนุกไปเพียงชั่วข้ามคืน

ทุกๆถ้อยคำผ่าน msn ผมเก็บเอาไว้ในบันทึกบทสนทนาทุกตัวอักษร ผมไม่เคยลบมันทิ้ง และแน่นอนมันไม่เคยถูกลบออกจากใจหรือความทรงจำของผม ผมเก็บมันไว้ทั้งหมด เปิดดูอีกสักกี่ครั้งผมก็ยิ้มเป็นสุขใจ

เราคุยกันอยู่ไม่นานนักหรอกครับ เราก็ตกลงที่จะลองคบกันเป็นแฟน และในระยะไม่กี่วันนั้นเอง เราก็นัดเจอกัน สถานที่แรกที่เราพบกันคือ สถานีรถไฟใต้ดิน สุขุมวิท ครั้งแรกที่ผมเจอพี่เค้า...ผมบอกไม่ถูกเลยครับ คิดเพียงว่า ไม่หล่อแต่น่ารัก ดูอบอุ่นดี ครั้งแรกที่เราพูดคุยกันเบื้องหน้า เสียงพูดผ่านโสตประสาทรับฟังอย่างแท้จริง ไม่มีอะไรที่ต้องมานั่งลวงหลอกกัน ผมให้ความจริงทั้งหมดแก่เค้าในวันแรก ถึงไม่ทั้งหมด แต่ทุกช่วงเวลาที่มีโอกาสได้พูด ผมก็ค่อยๆบอกออกไป จนดูเหมือนผมไม่มีความลับอะไร

จากนั้นไม่นาน ไม่นานจริงๆ ผมก็มีอันต้องย้ายงานมาอยู่ต่างจังหวัด ผมมาอยู่ที่ระยองครับ ยอมรับตรงๆแรกๆนั้นผมยังไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับพี่เค้ามาก อ่อ...เค้าก็คือพี่จอมของผมนั่นล่ะครับ ผมจึงรู้สึกเพียงว่าปล่อยให้เวลาเดินผ่านไป อยากเจอกันเราก็ไปหา หรือให้เค้ามา ผมคิดเท่านั้นเอง พอย้ายมาอยู่ที่นี่จริงๆ ผมเหงามากครับ ผมไม่มีเพื่อนไว้คุยได้ทุกเรื่องอย่างเคย ได้แต่คุยกันทางโทรศัพท์ มันก็พอช่วยได้บ้าง แต่ไม่ทั้งหมดหรอกครับ 

ผมคุยโทรศัพท์กับพี่จอมเค้าบ่อยมาก ยอมรับว่าบ่อยจริงๆ ผมทำแบบนี้นับแต่เเรกเริ่ม และมันก็ไม่น่าจะมีอะไร มันคงแค่ความสัมพันธ์เบื้องต้น ทนได้ทนไป...ผมไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมก็เป็นคนแบบนี้ ผมเริ่มรู้สึกกับพี่จอมเค้ามากขึ้น และมันมีแต่มากขึ้นทุกวันไม่เคยลดลงไป ถึงวันนี้มันก็ยังเป็นแบบนั้นแลหะครับ ไม่น้อยลงไปเลย 

ผมรับสิ่งดีๆจากพี่เค้ามา เยอะนะ เยอะจริงๆ ผมรู้สึกดีมากๆ และผมมีความสุข ผมคิดเลยล่ะว่าผมตัดสินใจไม่ผิด ผมมีคนที่ผมรักอีกครั้ง และผมจะรักษาไว้ให้ดีที่สุด ผมถลำไปกับรักครั้งนี้ ผมเต็มที่ ผมเป็นคนแบบไหนผมรู้ดี ผมต้องการอะไรผมเองก็รู้ดีเช่นกัน

ผมรู้ผมคนขี้ระแวง ชอบจับผิด แต่มันก็ยังไม่มีอะไร และผมก็ไม่ได้อยากแสดงทีท่า จนวันนึงที่ผมได้รู้ว่าพี่เค้าโกหกผม จะด้วยเรื่องอะไร ลอง back กลับไปอ่านดูไดอารี่อันเก่าของผมช่วงเดือน มีนาคม จะรู้ว่าเรื่องอะไร....พี่เค้าทำให้ผมเชื่อเค้าสนิทใจ และมันดูเหมือนจริงมาก และจริงอยู่ ที่ความเป็นจริงแล้ว พี่เค้าโกหกเพื่อให้ผมสบายใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่า เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมฝังใจ และผมมักคิดหักลบออกเสมอไม่ว่าเรื่องอะไรที่พี่เค้าพูดหรือบอกให้ผมฟัง โดยเฉพาะเมื่อไหร่ก็ตามที่พี่เค้าไม่สามารถมีเวลาอยู่กับผมได้ ผมจะแอบคิดไปในทันที ว่าพี่เค้าอาจจะหลอกผมอีก ไม่ว่าจะหลอกผมเพียงแค่ต้องการเวลาส่วนตัว ผมก็รู้สึกไม่ดีแล้ว...........

นับแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองก็เป็นมาเรื่อยๆกว่า 8 เดือน มันดูไม่นาน ผมรู้...แต่ผมก็รักพี่เค้ามาก ผมไม่รู้ว่าความรักของเราทั้งสองนั้นจะลดลงไปมั้ย? แต่กับผมแล้วผมบอกเลยว่า..."ไม่เลย"

ผมเองก็ไม่รู้ว่ารักของผมครั้งนี้จะยาวนานไปถึงเพียงไหน? ผมเองคาดหวังกับมันแค่ไหน? ไม่กล้าตอบตัวเองเหมือนกัน รู้แต่ว่าหากเกิดอะไรขึ้นที่มันไม่ดีในวันข้างหน้า วันนั้นผมคงท้อและสิ้นหวัง เพราะอย่างที่บอกไปแล้ว ผมปิดใจตัวเองมาเสมอ แม้ลึกๆจะต้องการความรัก ผมถือความรักเป็นเรื่องใหญ่ ผมไม่ผิดใช่มั้ย? ผมไม่รู้จริงๆว่ามันจะเป็นอย่างไรเมื่อวันนั้นมาถึง ผมกลัว...กลัวจริงๆ แต่ผมไม่ได้กลัวว่าผมจะตายหรืออะไรทั้งสิ้น แต่ผมกลัวว่าสิ่งที่ผมกังวลหรือระแวงมันจะเกิดขึ้นจริง และหากเป็นเช่นนั้น ผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย...