pipo_zac
ดู Blog ทั้งหมด

ขอบคุณนะครับพี่สาว

เขียนโดย pipo_zac
วันนี้รู้สึกตัวกรูเองดี กรูอยู่ไม่ได้แน่ๆ ทำงานไม่ได้ ใจมันว้าวุ่นไปหมดทุกอย่าง 

คิดได้แบบนั้นก็รีบเคลียร์งานให้จบสิ้น แล้วก็รีบฉับๆมายังสนามบิน...ควบหางแดงบินตรงมายังสุราษฯ

ตอนนั้นคิดอย่างเดียว ไปแล้วเราจะต้องดีขึ้น ไม่ใช่แย่ลง และก็รู้สึกดีแบบนั้นจริงๆ พี่สาวที่แสนดี ก็ช่างดีจริงๆ 

น้องชายขอบคุณพี่นัฐชามากๆ ที่ให้คำปรึกษาที่ดีมากๆ กับน้องคนนี้ที่ไม่ใช่ญาติหรือคนสนิทของพี่เลยสักนิด 

สัมผัสแรกจากการที่เราได้เจอที่สนามบิน เราอย่างกับคนมรารู้จักมักคุ้นกันมานานแสนนาน แต่ความจริงแล้วนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน ปกติเราก็เจอกันแค่ในเด็กดี หรืออย่างมากก็การพูดคุยกันผ่านโทรศัพท์

เป้ดีใจมากครับ คิดไม่ผิดจริงๆที่ได้มาเจอ มาพูดคุยกับพี่สาวแสนดีคนนี้ เป้สบายใจขึ้นเยอะ และเป้จะเป็นคนใหม่อย่างที่พี่สาวก็คงอยากให้เป้ทำให้ได้แบบนั้น

สิ่งดีๆที่พี่สาวคนนี้มอบให้ เป้จะจดจำไว้ไม่ลืม สักวันเป้จะตอบแทนขอเพียงพี่บอกมาว่าพี่มีปัญหาอะไร น้องชายมีกำลังช่วยได้ก็จะช่วยนะครับ...เป้ชอบเวลาที่พี่สาวคุยให้คำปรึกษากับเป้อยู่ และพี่สาวจะหันมามองหน้าเป้เป็นระยะๆ แม้พี่จะขับรถอยู่ก็ตาม มันแสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่อย่างจริงจังและจริงใจ เป้รู้สึกดีแบบนั้นจริงๆ พี่น่าจะมาเป็นพี่สาวของเป้จริงๆนะ เป้จะได้มีคนไว้คอยตักเตือน คอยดุเวลาที่เป้งอแง

ขอบคุณพี่สาวจริงๆ จากใจนะ

ย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน คิดผิดจริงๆ ผิดมหันต์ ที่คิดจะทำเรื่องบ้าๆ ไม่อยากเชื่อว่าชีวิตคนเราที่พอมาถึงทางตัน และคิดทำเรื่องบ้าๆ มันจะเหมือนในละคร...เมื่อคืนผมได้เป็นหนี้ชีวิตของน้องผู้หญิงสองคน น้องด้า และน้องยี้ เมื่อคืนผมปิดโทรศัพท์หมดทั้งสองเครื่อง ผมคุย msn กับเพื่อน และตัดพ้อไปหลายอย่าง และผมปิดโทรศัพท์ ผมคิดอะไรไปมากมาย ผมคิดจะทำร้ายตัวเอง แต่แล้วก้อมีสิ่งที่มาช่วยผมเอาไว้ ซึ่งก็คือน้องสาวแสนดีของผม 2 คนนั้นเอง ด้าและยี้มายืนเคาะประตูหน้าห้องผมลั่น ผมงงมากว่าสองคนนี้ขึ้นมาหอผมได้ยังไง? ในเมื่อผมปิดโทรศัพท์ และผมก็ไม่ได้บอกหรือคุยอะไรกับสองคนนี้เลย สักพักผมเปิดประตู ทันใดนั้นก็ตั้งสติคิดได้ขึ้นมา ผู้หญิงสองคนโผลเข้ากอดผมแน่น ผมร้องไห้ พูดไม่เป็นภาษา เราสามคนกอดกันและพากันร้องไห้ ระหว่างที่ผมร้องอยู่นั้น ผมพลางนึกออกไป สองคนนี้เป็นใครทำไมเค้าห่วงเราจัง ทำไมเค้ามาร้องไห้กับผม....จากนั้นผมก็ยิงร้องไห้หนักขึ้น เมื่อคิดไปถึงสิ่งที่ผมเกือบจะทำมันลงไป มันเกือบสายไป...เหมือนมีอะไรมาเหนี่ยวเราเข้าไว้ด้วยกัน และพวกเค้ามาช่วยผม ให้ผมได้อยู่ต่อไป 

ขอบคุณด้าและยี้ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงคนโง่ๆคิดสั้นๆอย่างผม ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่เหตุการณ์เมื่อคืนถือเป็นบทเรียน

และต่อจากนี้ผมจะต้องเข้มแข็งให้มากขึ้น ผมจะยังคงศรัทธาในความรักแบบของผม แต่ผมจะให้มันเป็นไปอย่างอิสระมากขึ้น ผมจะทำให้ได้ แม้ผมยังต้องใช้คำว่าผมคงต้องพยายามก็ตามที

ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น