ปักษามนตรา (จบแล้ว)

ตอนที่ 20 : มรสุมก่อนวิวาห์ (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    20 ก.ค. 58

 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอยคอมเมนท์ให้กำลังใจนะคะ 








วินตรัยส่งคนไปแจ้งข่าวแก่อังกุละว่าบัดนี้เขาเป็นผู้พบรตีและจะจัดงานสมรสในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ครานี้ถึงแม้อังกุละจะไม่เต็มใจยกให้อย่างไรก็ไม่อาจกลับคำได้ อย่างน้อยก็อุ่นใจว่าบุตรสาวปลอดภัยดีเมื่ออยู่กับวินตรัย ส่วนมหิธรเมื่อรู้ข่าวก็ผลุนผลันออกจากเมืองบาดาลไป ไม่มีผู้ใดหาพบ

ข่าวการสมรสได้กระจายไปถึงหูของโกมินทร์ผู้ยังผูกใจเจ็บ รอยแผลที่ใบหน้าคราวก่อนกว่าจะหายก็กินเวลานาน ครั้นได้ยินข่าวมงคลเช่นนี้ก็ให้หัวเสียนัก จึงหันไปบริภาษเมฆา

“ตั้งแต่ข้ารับเจ้ามาเป็นราชองครักษ์ จ่ายเบี้ยหวัดให้เดือนหนึ่งมิใช่น้อยๆ มิเห็นเจ้าจะสามารถทำลายวินตรัยได้ดังที่คุยไว้เลย” โกมินทร์กล่าวตำหนิเมฆาอย่างอารมณ์เสีย

หลังจากกองทัพสวรรค์บุกมายังวิมานวินตรัยครานั้น ไม่เพียงแต่วินตรัยรับมือได้ อังกุละนาคราชยังยกบุตรีให้มันอีกต่างหาก

“เรื่องมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกท่าน ลืมไปแล้วหรือว่าอังกุละเองก็ผิดสัญญา กลับยกรตีให้แก่นาคดำแทน” เมฆาขัดขึ้น

“แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้วินตรัยมันก็สามารถชิงตัวรตีกลับมาได้ดังเดิม จะให้ข้ารอดูมันสองคนเข้าพิธีวิวาห์กันอย่างมีความสุขอย่างนั้นหรือ” โกมินทร์เอ่ยอย่างเคียดแค้น

“โปรดอย่าลืม ตราบใดยังไม่มีพิธีวิวาห์ นับว่าเรายังมีโอกาส” เมฆาเอ่ย

โกมินทร์ตวัดสายตาดูลูกน้องคนใหม่ “งั้นเจ้าก็แสดงฝีมือให้ข้าเห็นหน่อยสิ”

“วางใจเถิด มันจักไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์กันอย่างราบรื่นแน่” เมฆาตอบแววตาอาฆาต

...................

ไภสัชพาดารันเหาะลงไปยังชั้นล่างสุดของหอคอย เพียงก้าวเข้าไปภายในก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งความขลังของอาวุธโบราณ ปราสาทครุฑนี้ช่างโอ่โถงตระการตานัก มิคาดคิดว่าเพียงคลังเก็บศาสตราก็ยังจัดเก็บดูแลอย่างเป็นระเบียบ

“ชั้นนี้เป็นอาวุธโบราณ ปัจจุบันมิได้ใช้แล้วดอก เพียงเก็บรักษาไว้ให้อนุชนรุ่นหลังได้ดู” ไภสัชอธิบายพลางเดินนำเข้าไปด้านใน

ดารันเหลือบมองอาวุธที่จัดแบ่งไว้เป็นหมวดหมู่ ในยุคแรกอาวุธส่วนใหญ่ทำจากหิน ไม้ เขี้ยวหรือกระดูกสัตว์ ดูแล้วไม่น่าทำอันตรายศัตรูได้ หากแต่คงจะดีกว่าสู้ด้วยมือเปล่า เดินเลยมาหน่อยเริ่มมีดาบ หอก หน้าไม้ รูปร่างเทอะทะ ไภสัชอธิบาย

“อาวุธเหล่านี้เริ่มมีการใช้โลหะ แต่ยังมีรูปร่างเทอะทะไม่เหมาะสมกับการใช้งานนัก ต่อมาจึงถูกนำไปหลอมทำอาวุธใหม่ มีเหลือเก็บไว้ให้ดูเพียงอย่างละไม่กี่ชิ้นเท่านั้น"

“เหตุใดเจ้าชอบการต่อสู้นัก” ไภสัชอดถามดารันไม่ได้เมื่อทั้งสองเดินมาด้วยกันตามทางแคบๆในหอคอยที่แน่นขนัดไปด้วยศาสตรานานาชนิด

“ถามอะไรประหลาดนัก แล้วทำไมท่านถึงชอบปรุงยานัก” ดารันตอบ

“ก็เพราะข้าชอบรักษาคนน่ะสิ” ไภสัชตอบ

“ข้าก็ชอบทำร้ายคนเหมือนกัน ไม่เห็นจะแปลก”

ไภสัชกระตุกยิ้มกับคำตอบตรงๆที่เหมือนจะกวน คนอะไรมีความชอบแปลกๆ หากแต่มิได้เอ่ยออกไป

“เจ้านี่ประหลาดนัก ชอบทำตัวเก่งกล้าเกินจริง หากทำตัวสบายๆบ้าง ก็ไม่มีผู้ใดว่าเจ้าอ่อนแอดอกนะ” ไภสัชเอ่ย

“ข้าไม่ใช่คนอ่อนแอ” ดารันตะโกนใส่

ไภสัชทำเป็นไม่สนใจ เดินนำขึ้นชั้นบน

“จากนี้ไปอาวุธได้รับการพัฒนาขึ้นมาก เพราะเป็นยุคที่ครุฑรบกันนาคอย่างดุเดือดและยาวนาน อาวุธที่ใช้ในการประหัตประหารนับเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญในการชี้ขาดแพ้ชนะในการรบ เจ้าดูเอาเถิด อาวุธในการรบประชิดตัวเช่นดาบ หอก ทวน จักมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ใส่ไว้เพื่อสร้างความเสียหายให้กับศัตรูมากที่สุด”

ดารันพินิจอาวุธต่างๆดู มิเคยรู้มาก่อนว่าอาวุธที่ดูเหมือนธรรมดาจะมีความเป็นมาที่ยาวนานนัก ไภสัชเห็นสีหน้าสนใจของเด็กสาวจึงอธิบายต่อ

“การตีดาบก็มิใช่ง่าย ช่างตีเหล็กต้องมีความชำนาญสูงมากจึงจะสามารถผลิตดาบที่ตอบสนองความต้องการของนักรบได้ ดาบที่ดีนอกจากจะแข็งแกร่งแล้ว ยังต้องมีความยืดหยุ่น มิเช่นนั้นหากฟาดฟันศัตรูไป ดาบจะหักเอาเสียได้ง่ายๆ จำต้องมีการผสมแร่ธาตุอย่างอื่นนอกเหนือจากเหล็กกล้า เพื่อให้ได้คุณสมบัติตามต้องการ”

ดารันมีสีหน้าประหลาดใจ เพิ่งรู้ว่าดาบแข็งๆที่เห็นจะมีขั้นตอนการผลิตละเอียดอ่อนเช่นนี้

“ดาบที่ข้าให้เจ้าไปนั้นเนื้อดีนัก ได้ลองเอาไปชิมโลหิตผู้ใดหรือยัง” ไภสัชเอ่ยเย้า สายตาเหลือบไปมองดาบที่เขามอบให้นางไป นางคาดติดกับเอวไว้ตลอดเวลา

ดารันสวนกลับไปหน้าแดง

 “คาดว่าจักได้ชิมโลหิตท่านเป็นคนแรก”

“เช่นนั้นก็ดี จักได้ไม่เดือดร้อนผู้อื่น อ้อ ได้ข่าวว่าเจ้าชายจะยกอาวุธให้เจ้าด้วย เช่นนี้เจ้าคิดไว้หรือยังว่าต้องการชิ้นไหน” ไภสัชถาม

“ไม่รู้สิ อาวุธเยอะเช่นนี้ ข้ามิรู้จะเลือกอย่างไรถูก” ดารันตอบอย่างจนปัญญา                                     

“เช่นนั้นข้าจะช่วยเลือกให้เอง” ว่าแล้วไภสัชก็เดินนำไปยังโต๊ะที่มีมีดสั้นวางเรียงราย ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่ใบมีดบางเล็กน้ำหนักเบาขึ้นมาส่งให้ ดารันมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย

“อะไรกัน เห็นข้าเป็นเด็กหรือไร จึงเลือกมีดอันจ้อยเช่นนี้ให้ อุตส่าห์ได้มาเดินชมคลังแสงครุฑทั้งที แทนที่จะเลือกสุดยอดศาสตราให้ข้า มิสู้ข้าเลือกเองดีกว่า” ดารันตัดพ้อ

ไภสัชกระตุกยิ้มอย่างอดไม่อยู่

“เด็กน้อย อาวุธนั้นต้องเลือกให้สมกับตัวผู้ใช้ ต่อให้เจ้าได้สุดยอดศาสตราไป แต่หากไม่เหมาะสมกับการใช้งาน มีไว้ในครอบครองก็เปล่าประโยชน์ ไม่ต่างกับเศษเหล็ก ที่ข้าเลือกมีดสั้นให้เพราะเจ้ามีดาบของข้าแล้ว หากเพิ่มมีดสั้นไปอีกชิ้น ก็จะคล่องตัวและใช้ประโยชน์ได้มากทีเดียว”

ดารันได้ยินเช่นนั้น จึงรับมีดมาถือไว้ แต่ก็ยังคงมิวายมีสีหน้าไม่พอใจนัก

“มานี่เถิด อย่าทำหน้าอย่างนั้นไปเลย วินตรัยออกปากจะให้สองชิ้นมิใช่หรือ ไปดูชิ้นถัดไปกันดีกว่า” ไภสัชเอ่ยเช่นนี้ ดารันจึงค่อยยิ้มออก จริงสิ นางยังมีโอกาสเลือกได้อีกชิ้นนี่นา

ครานี้ ไภสัชพาเดินมายังชั้นที่มีหน้าไม้และธนูแขวนเรียงรายละลานตา ดารันเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย นี่หรืออาวุธอีกชิ้นที่เขาคิดว่าเหมาะสมกับนาง แต่ละชิ้นดูไม่เห็นจะสมเป็นสุดยอดนักรบตรงไหน

“นี่ ทำไมไม่เห็นพาข้าไปดูหอกทวนอะไรบ้าง เหตุใดจึงเลือกแต่ของเด็กเล่นให้กับข้า” ดารันโวยอย่างไม่พอใจ

“เจ้าจะดูหอกทวนไปทำไม นั่นสำหรับทหารใช้ในการรบพุ่ง เจ้าตัวเท่านี้จะยกขึ้นหรือ หัวใจของการรบคืออาวุธที่เหมาะกับผู้ใช้ต่างหาก หาใช่อาวุธที่น่าเกรงขามไม่” ไภสัชหันมาอธิบาย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบศรคันเล็ก

“เอ้า คันศรนี้เหมาะกับเจ้านัก ขนาดไม่ใหญ่เกิน” ไภสัชเอ่ยพลางส่งให้

“ไม่เอา” ดารันร้องอย่างขัดใจพลางปัดมือใหญ่

ไภสัชถอนใจ คิดจะดัดนิสัยนางเสียหน่อย

“เจ้านี่ดื้อรั้นนัก หากอยากจะได้หอกทวนจริงๆ ข้าก็จะพาไป เจ้าแบกกลับให้ไหวเถิด”

ไภสัชเดินนำดารันมาดูหอกและคันทวนซึ่งตั้งเรียงรายอยู่เป็นแนว อันที่จริงหอกทวนที่เล็กกว่านี้ก็มี แต่เขาพานางมาดูอาวุธสำหรับระดับแม่ทัพซึ่งมีน้ำหนักมากตามขนาดร่างกายของเจ้าของ เขาอยากจะดูซิว่ายัยเด็กแสบนี่จะทำยังไง ดารันนิ่วหน้า นี่เขาจะแกล้งนางหรือไร

“อยากได้อะไรก็ไปเลือกเอาเถิด ข้าไม่ขัดแล้ว” ไภสัชเอ่ยก่อนก้าวถอยหลัง 

ดารันหันรีหันขวาง อาวุธแถบนี้สูงกว่านางเกือบเท่าตัว อย่าว่าแต่ขนกลับไปเลย เพียงแค่เอาออกจากที่วาง นางยังยกไม่ไหว ไภสัชยืนกอดอกมองอย่างท้าทาย ปล่อยให้นางยืนเคว้งคว้างอยู่เช่นนั้น

ได้ ในเมื่อเขาบังคับให้นางหยิบ นางก็จะทำ ดารันตรงเข้าหยิบคันทวนหนักอึ้งหลอมจากเหล็กทั้งชิ้น เด็กสาวเกร็งร่างจนหน้าดำหน้าแดงก็ยังไม่สามารถเอาลงจากชั้นวางได้

“ฮ่าๆๆๆๆ ดูหน้าเจ้าสิ ตลกเสียจริง ไม่มีแรงจะยกแล้วยังจะอยากได้อีกนะ” ไภสัชหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่

ดารันหันกลับมาใบหน้าแดงก่ำ คิ้วงามขมวดจนหน้ายุ่งไปหมด

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไม่ต้องมาหัวเราะข้า”

ไภสัชยังคงหัวเราะไม่หยุด เด็กอะไรตลกจริงๆ

แทนที่ดารันจะโวยวายและตรงเข้าทำร้ายเขาอย่างที่ควรจะเป็น เด็กสาวกลับร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลราวกับทำนบแตก

ไภสัชหยุดหัวเราะ ตรงเข้าสำรวจร่างกายนางอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วง

“เจ้าเป็นอะไรดารัน ได้รับบาดเจ็บหรือ โดนทวนบาดหรือปล่าว” น้ำเสียงของครุฑหนุ่มร้อนรน

“ฮืออออ ไม่ขำสักหน่อย ทำไมใครๆชอบหัวเราะเยาะข้า เห็นข้าเป็นตัวตลกหรือไง”

“โอ๋ ไม่เอาน่า ข้าไม่หัวเราะเจ้าแล้ว” ไภสัชใจอ่อนยวบ ถึงดารันจะร้ายแค่ไหน นางก็แค่เด็กคนหนึ่งที่มีหัวจิตหัวใจเหมือนกัน

“ฮืออ ใครๆก็เอาแต่ว่าข้า ข้าทำอะไรก็ไม่ดีไม่ถูกสักอย่าง ข้าก็อยากเป็นคนเก่งเหมือนคนอื่นเขาบ้าง มันผิดตรงไหน”

“ข้าขอโทษ” ไภสัชเอ่ย แต่ดารันก็ยังร้องไห้ไม่หยุด เขาจึงตรงเข้าไปสวมกอดอย่างปลอบโยน

“อย่าร้องไห้เลยนะ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่หัวเราะเจ้าแล้ว” มือใหญ่ลูบศีรษะคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน

“ท่านพูดถูกทุกอย่าง ความคิดของข้าไม่ได้เรื่องเลยสักนิด ข้าพูดอะไรไปก็ไม่มีใครฟัง เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด”

“ขนาดคนอย่างท่านยังหัวเราะเยาะข้าเลย”

เอ๋ ไภสัชฟังแล้วรู้สึกผิดหู เหมือนเป็นคำปรามาสชอบกล อดไม่ได้ต้องย้อนถาม

“คนอย่างข้านี่มันยังไงหรือ”

“ก็ขนาดท่านเป็นคนใจดี ยังเห็นข้าเป็นตัวตลก แถมบางครั้งยังทำท่าหงุดหงิดรำคาญใส่ข้า"

...อ้อ แล้วไป...

ไภสัชอดมิได้ที่จะวินิจฉัยตามวิสัยแพทย์ ดารันคงจะเจ็บปวดมาก เด็กสาวคงจะเติบโตมาโดยไม่มีใครเห็นนางเป็นคนสำคัญเท่าไรนัก และคงจะถูกมองข้ามเสมอจึงพยายามทำทุกอย่างให้คนสนใจ"

“ใช่ที่ไหนกันล่ะดารัน แค่เจ้าเป็นตัวของตัวเองก็พอแล้ว ข้าหัวเราะเยาะเจ้าที่ไหนกัน ข้าหัวเราะเพราะเอ็นดูเจ้าต่างหาก” ไภสัชปลอบ 

"เรากลับกันเถิด ครานี้ เจ้าอยากได้อาวุธใด ข้าจะไม่ขัด แต่จะช่วยเจ้าเลือกดีๆ ตกลงไหม" 

ดารันพยักหน้า ยกมือขึ้นเช็ดน้ำหูน้ำตา เขาคลายอ้อมกอดออกให้เด็กสาวได้ออกเดิน

แต่ทว่าหลังจากเดินชมศาสตราจนทั่วหอคอย ดารันกลับเลือกมีดสั้นและคันศรที่ไภสัชเป็นผู้เลือกให้แต่แรก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

1,450 ความคิดเห็น

  1. #1441 midang (@midang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 01:35

    พี่หมีปรากฏกายแล้ว
    #1441
    0
  2. #1380 อาวุธไร้ตา (@f-rebellione) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:41
    นี่เข้าใจฟิลดารันนะ แบบโกรธ โมโห อึดอัด กดดัน คิดมาก แต่ทำไรไม่ได้ไม่รู้ว่าต้องหาทางออกยังไง #ร้องไห้แม่ง
    #1380
    0
  3. #923 Miin_Miin (@maewnoiover) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 20:30
    คู่ดารันน่ารักมากๆเลย
    #923
    0
  4. #663 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 21:09
    ดารันขี้แยจังเลย เหมาะกันดีจริงๆคู่นี้
    #663
    0
  5. #623 Pooklalla (@littlepigkie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 10:07
    อ่านยาวเลยยย ชอบบบบมากอ่าา
    #623
    0
  6. #170 ตุ้ย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 21:02
    555 อ่านเนื้อหาว่าสนุกแล้วเลื่อนลงมาอ่านคอมเมั้นฮามาก หยุดหัวเราะไม่ได้เลย ชอบคะ ไรท์แต่งได้ดีมาก อ่านแล้วไม่สดุดเลย เราชอบนะเนื้อหาที่ไม่ดราม่าแบบนี้มันไม่หน่วง อ่านได้แบบสบายใจไม่ใจหายใจคร่อมเวลาตัวร้ายออกโรง
    #170
    1
    • #170-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      20 สิงหาคม 2558 / 22:09
      เจ้าค่ะ กรินดาก็ชอบอ่านนิยายแบบเบาๆ ไม่ค่อยชอบเรื่องเครียดๆเท่าไหร่
      #170-1
  7. #35 Lapasrada Komalabutr (@minibeautiful) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 07:03
    อิโด่ ดารัน
    #35
    1
    • #35-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:22
      เด็กดื้อนัก เช่นนี้ต้องให้ไภสัชสั่งสอน ๕๕๕๕
      #35-1
  8. #34 onenuengkha (@onenuengkha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 23:55
    เข้าอ่านวันนี้วันแรก อ่านไปแล้วหยุดไม่ได้เลย สนุกมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ลุ่นๆตอนต่อไปคร้าาาา
    #34
    1
    • #34-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:22
      กรินดาก็ยินดีนัก จักรีบปั่นงานต่อไป
      #34-1
  9. #31 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 20:11
    แฟมดารันไม่เรื่องมากก็จยละเด็กน้อย ส่วนรตี ยิ่งต้องระวัง
    #31
    1
    • #31-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:23
      "ถ้ามิเยอะก็มิใช่ดารันสิเจ้าคะ" ดารันกล่าว
      #31-1
  10. #30 Polaria 1999 (@chotchanit) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 19:42
    ไภสัชกับดารินเหมาะกันมากก รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #30
    1
    • #30-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:24
      "ฮึ ใครเหมาะกับตาครุฑขี้บ่นนั่นกัน ข้ามิสนใจคนพรรค์นั้นดอก" ดารันกล่าว
      #30-1
  11. #29 ฮิคารุ (@kyo123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 16:04
    ดารันขี้แยเหมือนกันนะเนี่ย
    #29
    1
    • #29-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:25
      "ข้ามิได้ขี้แยเสียหน่อย ตาครุฑขี้บ่นนั่นจงใจแกล้งข้าชัดๆ" ดารันกล่าว
      #29-1
  12. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 15:55
    ไภสัชแกล้งเด็ก รักดอกจึงหยอกเล่นเปล่าท่านหมอ
    #28
    1
    • #28-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 20)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:25
      "หึ ใครจะชอบเด็กร้ายกาจเช่นนั้นข้า ข้าเพียงแต่หมั่นไส้เท่านั้นดอกแม่หญิง" ไภสัชกล่าว
      #28-1