ปักษามนตรา (จบแล้ว)

ตอนที่ 21 : มรสุมก่อนวิวาห์ (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    20 ก.ค. 58

ขอลงเท่านี้ก่อนนะคะ กำลังตัดปรับปรุงเนื้อหาส่วนที่เหลือ อยากให้ออกมาสนุกๆค่ะ ขอเวลาตัดสินใจนิดนึงนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ



 




งานวิวาห์ใกล้เข้ามาแล้ว ถึงแม้รตีจะมิได้เห็นดีเห็นงามแต่นางก็มิอาจยับยั้ง ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามที่วินตรัยบงการ ในราตีหนึ่งรตีเข้านอนด้วยหัวใจกระวนกระวาย อีกเพียงสามวันชีวิตนางก็จะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล อดมิได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น เข้านอนไปแต่หัวค่ำ ครั้นยามดึกลมฝนตั้งเค้า ฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นระยะ ห่าฝนกระหน่ำตกไปยังโลกเบื้องล่างอย่างไม่ลืมหูลืมตา ฟ้าผ่ารุนแรงจนสะเทือนไปทั้งตำหนัก ยามท้องฟ้าปลอดโปร่งวิมานกลางหาวแห่งนี้สวยงามน่ารื่นรมย์เพียงใด ยามพายุคลั่งก็สร้างความน่าหวาดหวั่นให้มากขึ้นเพียงนั้น ลมฝนพัดกระแทกหน้าต่างกระทบกับกรอบเสียงดังลั่น สายฟ้าฟาดราวกับระเบิดอยู่ข้างๆหู

รตีไม่เคยได้ยินเสียงฟ้าคลั่งเช่นนี้มาก่อนเมื่อครั้งอยู่เมืองบาดาล สายน้ำได้กั้นกลบความรุนแรงของสายฟ้าและสายฝนไว้ ไม่อาจเขย่าโลกใต้บาดาลได้ รตีตกใจตื่นเพราะเสียงวสันต์พิโรธ แต่มิกล้าลุกไปปิดหน้าต่าง ได้แต่นอนจดจ้องอยู่ใต้โปง ใครจะกล้าเข้าไปใกล้หน้าต่างกันเล่า หากสายฟ้าฟาดใส่นางขึ้นมาจะทำเช่นไร สายฝนสาดเข้ามาจนพื้นห้องเปียก ม่านมุ้งที่คลุมเตียงต่างก็โดนพายุปัดจนปลิวกระจาย

ฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาอีกครา คราวนี้ราวกับอยู่นอกหน้าต่างนี่เอง รตีกรีดร้องอย่างตกใจ ซุกผ้าห่มคลุมโปงอย่างเสียขวัญ

แม้เสียงลมฝนจะคลุ้มคลั่ง วินตรัยกลับได้ยินเสียงร้องของคนที่อยู่ห้องไม่ไกลได้อย่างชัดเจน ร่างสูงก้าวลุกจากเตียงแม้จะยังง่วงงุนตรงไปยังห้องของรตี ตัวเขานั้นหลับสบายเพราะเคยชินกับความแปรปรวนของอากาศบนท้องนภาเสียแล้ว หากแต่ดูท่าผู้ร่วมตำหนักอีกคนจะไม่เป็นเช่นนั้น

เพียงเปิดประตูเข้าไป วินตรัยก็เห็นก้อนกลมขดอยู่บนเตียง อดมิได้จะยิ้มก่อนตรงเข้าไปใกล้

“เจ้ากลัวฟ้าผ่าหรือรตี” เสียงอ่อนโยนดังขึ้น

รตีเงยหน้าขึ้นมองจากโปง มิได้ตอบคำ เห็นวินตรัยยืนอยู่ข้างเตียง ฟ้าแลบสว่างขึ้นวูบหนึ่งทำให้เห็นร่างสูงสง่านั้นนุ่งผ้าลอยชายเพียงผืนเดียวเปิดแผงอกเปลือยเปล่า ผมเผ้ายุ่งเหยิงคล้ายเพิ่งลุกมาจากเตียง แต่กรอบหน้าหล่อเหลานั้นกลับทำให้ดูน่ามอง รูปร่างงามสมบูรณ์ราวกับรูปปั้น

วินตรัยเดินไปปิดหน้าต่างลงดาลแน่นหนา ก่อนจะเดินกลับมาที่หัวเตียง หยิบตะเกียงมาจุดหรี่ๆไว้แล้วนั่งลงข้างๆ

เสียงฟ้ายังดังครืนครางเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ หากแต่เบากว่าเมื่อครู่ แต่ครั้นอัสนีฟาดลงมาครั้งใดก็ทำให้สะเทือนไปทั้งตำหนัก เสียงกัมปนาทนั้นราวกับจะแหวกเข้าไปในแก้วหู รตียกมือขึ้นอุดหูแน่น วินตรัยเห็นเช่นนั้นจึงดึงร่างเล็กขึ้นมากอด

“มิต้องกลัวไปดอก เป็นธรรมดาของท้องนภา มีทั้งยามสวยงามและยามปั่นป่วน ท้องน้ำก็คงเป็นเช่นนี้ไม่ผิดกันดอกกระมัง”

รตีขืนร่าง เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอก

“สายนทีแม้จะปั่นป่วนก็หาได้เสียงดังหนวกหูเช่นนี้ไม่ ข้าจะทนอยู่ที่นี่ได้อย่างไรยามท้องนภาพิโรธ”

รตีตั้งแง่ ราวกับจะบอกเขากลายๆว่านางไม่เหมาะกับที่นี่ดอก หากแต่วินตรัยทำเฉย

“เจ้ามิได้อยู่ตามลำพังเสียหน่อย หากคราใดท้องนภากราดเกรี้ยว เจ้าจักมีข้าอยู่ข้างๆเช่นนี้เสมอ คอยดูแล คอยเป็นเพื่อน มิดีหรอกหรือ”

สายตาอ่อนโยนที่ทอดมองมาทำให้รตีใจเต้นตึกตัก หาคำพูดโต้กลับไปมิถูก คำพูดของเขาช่างไพเราะนัก อดมิได้ที่จะเคลิบเคลิ้ม สายตาที่มองกลับไปจึงหวานเชื่อม แสงตะเกียงที่หรี่ไว้ขับให้ดวงหน้านั้นงามจับตา เรือนผมหอมกรุ่มนุ่มราวกับไหมทิ้งตัวรุ่ยร่าย วินตรัยแทบลืมหายใจ วูบหนึ่งนั้นเกือบจะลืมสำรวมกายโน้มลงไปจุมพิตคนที่อยู่ในอ้อมแขน

เสียงฟ้าผ่ากึกก้องดังขึ้นอีกครา ทำให้วินตรัยได้สติ เขากดใบหน้าเล็กเข้ากับอกตน ครั้นแล้วจึงเอ่ย

“ข้ามิอาจหยุดลมฝนเพื่อเจ้าได้ดอกนะรตี แต่ข้านี้ได้แต่ปลอบเจ้าไม่ให้กลัว แค่นี้พอชดเชยกันได้หรือไม่”

รตีมิได้ตอบ หากแต่สูดหายใจเอากลิ่นอายอันคุ้นเคยจากอ้อมอกเขาไว้เต็มปอด ความรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัยทำให้ร่างเล็กค่อยผ่อนคลายลง แม้พายุภายนอกจะยังดังครืนครางอยู่เป็นระยะ แต่ร่างน้อยในอ้อมกอดของวินตรัยกลับค่อยๆปิดเปลือกตาลงอย่างง่วงงุน ก่อนจะเข้าสู่นิทรารมย์อันแสนสุข



รตีขยับกายอย่างอึดอัด ผู้ใดเอาอะไรหนักๆมาวางทับนางไว้กัน ครั้นเปิดตาขึ้นดู เห็นเพียงอกแกร่งตรงหน้า ส่วนแขนหนักพาดอยู่บนร่างนาง หญิงสาวตกใจนัก วินตรัย! เมื่อคืนเขานอนค้างที่นี่หรือไร

ในแสงสว่างยามเช้าเช่นนี้ ลืมตาตื่นในอ้อมกอดเขาช่างดูไม่ถูกต้อง เมื่อคืนนางคงจะง่วงงุนนัก จึงมิได้ประท้วงหรือขับไล่เขากลับห้องไป

รตีลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว หากแต่ก็โดนรั้งกายลงไปนอนต่อโดยคนที่ตอนแรกดูเหมือนยังไม่ตื่น

“จะรีบลุกไปใย ยังเช้านัก นอนพักผ่อนให้เพียงพอเถิด” เสียงง่วงงุนในลำคอของอีกฝ่ายดังขึ้น ยกแขนขึ้นพาดอย่างปิดทางหนี

ตื่นมาเจอบุรุษผู้มิใช่สามี (ถึงเกือบจะใช่แล้วก็เถิด) อยู่บนเตียงเช่นนี้ ผู้ใดจะข่มตาหลับต่อไปได้

“วินตรัย ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ หากอันตราเข้ามาเห็นจะทำเช่นไร”

“อย่าเป็นห่วงไปเลย” วินตรัยเอ่ย “เมื่อเช้านางเข้ามาเปิดหน้าต่างให้ก็เห็นไปแล้วล่ะ หาได้มีอะไรต้องกังวลอีกไม่”

“หา อะไรนะ” รตีร้องอย่างตกใจ “แล้วนางจะคิดอย่างไร”

“เจ้าจะไปสนใจทำไมว่านางคิดอย่างไร สนใจแต่เรื่องของข้าคนเดียวก็พอ ดูโน่นสิ ตะวันยามเช้างามจับตานัก ฟ้าหลังฝนให้ความรู้สึกสดชื่นดีใช่ไหม” วินตรัยขยับกายพิงหัวเตียงก่อนจะขยับให้นางอิงแอบ พลางชี้ชวนนางดูท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ขึ้น มิได้สนใจว่าอีกคนจะอยากดูด้วยหรือไม่

รตีมองตาม ภาพเช่นนี้นางเห็นจนเจนตาตั้งแต่ขึ้นมาอยู่บนวิมานแห่งนี้ หากแต่เหตุใดวันนี้ท้องฟ้าจึงงามนัก ต้องเป็นเพราะฟ้าหลังฝนแน่ๆ หาใช่เพราะสาเหตุอื่น รตีพยายามให้เหตุผลตัวเอง มิใช่เพราะนางนั่งชมกับวินตรัยดอก

“อยากให้ถึงวันวิวาห์เร็วๆเหลือเกิน หากเราสองได้ชมท้องนภาด้วยกันเช่นนี้ทุกวันคงจะมีความสุขนัก” วินตรัยก้มลงมาเอ่ยกับร่างในอ้อมอก แสงอาทิตย์ราวกับเป็นสัญญาณของความหวังและชีวิตใหม่ เป็นครั้งแรกที่รตีมิได้โต้แย้ง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

1,450 ความคิดเห็น

  1. #41 เมเม่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 20:24
    รอค่าาาาา
    #41
    1
  2. #40 zelo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 20:04
    รอจ้าาาาาาาาา
    #40
    1
  3. #39 Polaria 1999 (@chotchanit) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 19:53
    ปากหวาน วินตรัยกะล่อน!
    #39
    1
    • #39-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 21)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:20
      ๕๕๕๕ วินตรัยบอกว่า แม่หญิงโปรดอย่าเข้าใจข้าผิด ทุกถ้อยคำล้วนเอ่ยมาจากใจ
      #39-1
  4. #38 iluminat (@iluminat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 19:50
    น่าร้ากก อยากให้วินตรัยมากอดตอนฝนตกบ้าง55
    #38
    2
    • #38-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 21)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:21
      "แม่หญิงพำนักอยู่ที่ใดรึ หากฝนตกคราใดข้าจักไปเยือน" วินตรัยกล่าว
      #38-1
    • #38-2 Rabbit (\_(\ (@khosameklag) (จากตอนที่ 21)
      31 มีนาคม 2559 / 12:15
      เห็นลางๆว่าแม่หญิงรตีคิ้วงอนกระตุกมาแต่ไกล
      #38-2
  5. #37 Lapasrada Komalabutr (@minibeautiful) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 19:36
    สู้ๆ
    #37
    1
    • #37-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 21)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:21
      ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
      #37-1
  6. #36 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 19:27
    วินจนัยทำอย่สงวัยหนุ่มเพิ่งหัดรัก
    #36
    1
    • #36-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 21)
      21 กรกฎาคม 2558 / 15:21
      กฺ็มิผิดนัก วินตรัยเกี้ยวพาราสีสตรีมามากมาย หากแต่เพิ่งจะรักใครจริงก็ครานี้แล
      #36-1