ปักษามนตรา (จบแล้ว)

ตอนที่ 24 : ลี้ภัย (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    23 ก.ค. 58




ลมหนาวกรีดร่างซึ่งบินลับหายไปหมู่เมฆ เมื่อครู่ยามผลุนผลันออกจากตำหนัก แม้ยังมิได้สอบถามรตีก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงเคลื่อนพลดังอึงอลในยามราตรีเช่นนั้นจะมีคำตอบอื่นใด นอกจากว่าบัลลังค์ของวินตรัยไม่มั่นคงเสียแล้ว เหตุเพราะเขาต้องการสมรสกับนาง อดมิได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจนัก บินมาได้สักพัก รตีก็เปล่งเสียงถามแข่งกับเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านหน้า

“เราจะไปที่ใดกันหรือ” รตีถามในสิ่งที่วินตรัยก็ยังมิรู้คำตอบ ยามนี้เขายังมิรู้ว่าจะพานางไปที่ใด ลำพังตัวเขามิเป็นปัญหาดอก จะนอนกลางป่ากลางไพรที่ใดก็ได้ แต่นี่ยังมีรตีอีกคนที่เขาต้องเป็นห่วง อนิจจา ช่างน่าอนาถนัก เป็นถึงพญาครุฑผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ แต่ยามนี้แค่จะหาหลังคาคุ้มหัวยังมิได้

 “เจ้าอยากกลับบ้านหรือไม่” เขาเอ่ยถามขึ้น ยามนี้ทั้งสองมีเพียงเสื้อผ้าติดกายชุดเดียว ที่หมายใดก็ไม่มี วินตรัยรู้สึกผิดต่อนางยิ่งนัก

“หากท่านยังมิรู้จะไปที่ใด เราก็กลับไปเมืองบาดาลกันเถิด อย่างน้อยจะได้ไปแจ้งข่าวแก่บิดาข้า หาไม่แล้ววันพรุ่งนี้บิดาคงจะเตรียมตัวขึ้นไปร่วมงานสมรสยังวิมานครุฑเป็นแน่” รตีเอ่ย

วินตรัยได้ฟังดังนั้นจึงพานางโบยบินกลับไปยังบึงใหญ่ ครั้นทั้งสองดำดิ่งลงไปถึงเมืองบาดาลก็เป็นเวลาดึกสงัด ผู้คนทั้งหลายต่างอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุข มีเพียงทหารยามที่ยังคงเดินตรวจตรารักษาความปลอดภัย

รตีตรงเข้าไปแจ้งเหตุแก่ทหารยามหน้าประตู บัดนี้เป็นเวลากลางคืนประตูเมืองปิดแล้ว อันจะเปิดประตูได้ต้องไปแจ้งแก่อังกุละนาคก่อน เหล่าทหารจำรตีได้ จึงเร่งรุดไปรายงานอังกุละนาค เพียงไม่นานพญานาคราชก็ปรากฏกายขึ้นที่ประตูเมือง เปิดรับให้บุตรีและว่าที่บุตรเขยเข้ามาเป็นกรณีพิเศษ

 

“เกิดอะไรขึ้นหรือ เหตุใดจึงมาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ พรุ่งนี้มิใช่มีพิธีสมรสของพวกเจ้าหรอกหรือ” อังกุละถามอย่างสงสัย กวาดสายตามองวินตรัยซึ่งยังอยู่ในชุดเกราะ แลดูงามสง่ายิ่ง

วินตรัยแค้นใจนัก มิอาจเอื้อนเอ่ยวาจาว่าตนถูกผู้ใต้ปกครองก่อการกบฏ จำต้องหลบหนีมาราวกับเป็นผู้แพ้ รตีเห็นเขาเงียบไปจึงเป็นฝ่ายตอบเสียเอง

“มีเหตุการณ์ไม่สงบเกิดที่เมืองครุฑเจ้าค่ะท่านพ่อ”

อังกุละไม่จำเป็นต้องถามต่อ ด้วยสายตาของผู้ปกครองเหล่านาค เขาย่อมมองออกว่าต้นเหตุของเหตุการณ์ไม่สงบนั้นเกิดขึ้นจากอะไร พรุ่งนี้จะมีงานวิวาห์ระหว่างครุฑและนาค ครุฑจำนวนไม่น้อยคงไม่เห็นด้วยเป็นแน่

“เจ้าทั้งสองจงไปพักผ่อนเสียเถิด มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ผู้อาวุโสเวทนานัก จึงเอ่ยปากให้ทั้งคู่ไปพักผ่อน

“รตีปลอดภัยอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ข้าเห็นทีต้องขอตัว” วินตรัยเอ่ย น่าอดสูใจนัก เขามิอาจปกป้องหญิงอันเป็นที่รักได้ ต้องพานางกลับมาคืนถิ่น หากเขายังต้องมาอาศัยครอบครัวนางอีก คงทนสู้หน้าผู้ใดมิได้

“อ้าว เจ้าจะไปไหนกันเล่า” อังกุละถามอย่างสงสัย

“ข้าคงออกเดินทางไปสักพัก รอจนเหตุการณ์สงบลงแล้วจึงค่อยกลับไปยังเมืองครุฑขอรับ”

รตีหันไปจ้องหน้าเขา หากแต่วินตรัยเบี่ยงสายตาหลบ เหตุใดเขาจะละทิ้งนางไปเช่นนี้  นางมิใช่บอกเขาไปแล้วหรอกหรือว่าจะอยู่เคียงข้าง เหตุใดยามนี้เขากลับผลักไสนาง คิดจะแบกรับปัญหาไว้เพียงผู้เดียว เขาเห็นนางเป็นคนเช่นไร

“อย่าเพิ่งไปเลยพ่อวินตรัย ยามนี้ดึกแล้ว พักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อนเสียเถิด พรุ่งนี้คิดอ่านจะทำอย่างไรค่อยว่ากัน”

วินตรัยนิ่งคิด จริงดังอังกุละว่า ยามนี้ก็ดึกมากแล้ว หากเขาคิดจะออกเดินทาง ควรจะรอถึงพรุ่งนี้เสียดีกว่า คิดได้ดังนั้นจึงตอบตกลง

หันไปมองทางรตี นางตวัดสายตามองเขาอย่างโกรธเคือง ดวงตาคู่งามนั้นราวกับคมมีดกรีดกลางดวงใจเขา นางกำลังตัดพ้อ เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่านางรู้สึกอย่างไร แต่เขารักนางเกินกว่าจะให้นางมาตกระกำลำบากด้วย ตัวเขาเองจะเจ็บเพียงใดยังพอทนได้ ขอให้นางได้อยู่ดีมีสุขและปลอดภัยเขาก็พอใจแล้ว

รตีสะบัดหน้าเดินไปห้องบรรทมโดยมิได้หันมามองเขาอีก

 

รุ่งเช้า วินตรัยเยื้องย่างมายังห้องโถงใหญ่ บรรดานาคทั้งหลายหยุดสนทนาหันมามองเขาอย่างสนใจ ครุฑผู้นี้รูปงามนัก ยิ่งยามอยู่ในชุดนักรบยิ่งองอาจสง่างามจนมิอาจถอนสายตาได้ 

อังกุละวางความข้องใจแต่หนหลัง ต้อนรับขับสู้พญาครุฑเป็นอย่างดี

“มานี่เถิดวินตรัย รับอาหารเช้าเสียหน่อยเถิด”

วินตรัยถูกจัดให้นั่งทางเบื้องขวาของอังกุละอย่างให้เกียรติในฐานะราชอาคันตุกะ ตรงข้ามคือรตี ผู้ซึ่งบัดนี้ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองเขาแม้เพียงนิด

“ข้าวินตรัย จักไม่ลืมความมีน้ำใจของท่าน อังกุละนาค บัดนี้สมควรแก่เวลา ข้าจักขอลาไปก่อน” วินตรัยเอ่ยเมื่อนั่งลงเรียบร้อย

 “อยู่ที่นี่เสียเถิดวินตรัย อย่าได้คิดมากไปเลย ยามนี้ท่านคงถูกไล่ล่า พักผ่อนที่นี่ให้สบายเสียเถิด คิดเสียว่าเป็นบ้านของท่านก็แล้วกัน”

วินตรัยราวกับมีก้อนอะไรมาจุกที่คอ เขาเป็นถึงพญาครุฑ กลับถูกขับไล่จากเหล่าครุฑด้วยกันเอง อังกุละนาคเป็นศัตรูกันแท้ๆกลับให้การต้อนรับขับสู้อย่างดียิ่ง

“ข้าเข้าใจความปรารถนาดีของท่าน แต่ข้ามิอาจรับน้ำใจของท่านไว้ได้”

“เพราะเหตุใดเล่า ท่านรังเกียจเมืองบาดาลของเราหรือ” อังกุละถามอย่างไม่เข้าใจ

“หาใช่เช่นนั้นไม่ ข้าทำผิดต่อท่านหลายเรื่อง รู้สึกละอายใจนัก ท่านยังมีน้ำใจต่อข้าถึงเพียงนี้ ข้ามิอาจรับไว้ได้” วินตรัยตอบ

“อย่าได้คิดเช่นนั้นไปเลย เราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน ท่านกับรตีเองก็จะสมรสกันอยู่แล้ว ข้าหาได้เห็นท่านเป็นคนอื่นคนไกลไม่”

วินตรัยหลุบตาลงต่ำ เขาลักพารตีไป อังกุละก็มิได้เอาความ มาบัดนี้ เขากลับพานางมาคืนเพราะมิอาจสมรสกับนางได้ตามที่ตั้งใจ อังกุละยังต้อนรับเขาเป็นแขก ยกย่องเขาเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะมิให้เขาละอายใจได้อย่างไร

“ท่านพ่อ อย่าได้พยายามโน้มน้าวเขาเลย ผู้ใดมิเต็มใจอยากอยู่ก็ปล่อยเขาไปเถิด” น้ำเสียงโกรธจัดของรตีแทรกขึ้นมา นางสุดที่จะทนฟังได้อีกต่อไป ถึงแม้จะเห็นใจเขายิ่งนัก แต่สิ่งที่เขาทำราวกับเห็นนางเป็นคนอื่น เขาคิดจะกันนางออกจากปัญหา โดยทิ้งนางไว้ที่นี่แล้วออกไปเผชิญชะตากรรมตามลำพัง จะให้นางทนได้อย่างไร

“วินตรัย หากท่านจากไปครานี้ ก็มิต้องกลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก ข้ามิต้องการบุรุษอ่อนแอ ท่านจะทิ้งบัลลังค์ ข้ายังมิว่า แต่ท่านกลับทอดทิ้งข้าเช่นนี้ ท่านก็มิใช่คนที่เหมาะสมกับข้าอีกต่อไป”

รตีกล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินจากไป

อังกุละรู้ดีว่าบุตรสาวของตนรักชายผู้นี้มากเพียงใด ที่พูดไปก็ด้วยโทสะเท่านั้น จึงเข้าช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์

“วินตรัย ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนตัดสินใจ ข้าขอเชิญท่านเป็นอาคันตุกะ ได้โปรดรับคำเชิญของข้า พักผ่อนอยู่ที่นี่สักเจ็ดวันเถิด โปรดอย่าปฏิเสธคำเชิญของข้าเลย” อังกุละเอ่ย

อีกฝ่ายเอ่ยถึงขนาดนี้ วินตรัยไม่อาจปฏิเสธ จึงตกปากรับคำ สายตาได้แต่มองตามรตีที่เดินลับกายไป เขาเองก็มิได้ต้องการให้เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ หวังว่ารตีจะเข้าใจเขาบ้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

1,450 ความคิดเห็น

  1. #1432 Silver Key (@makoya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 06:18
    เปนนางเอกที่เวลาโกรธแล้วน่ารักอ่ะ ท่านพ่ออังกุละก้โน้มน้าวใจเก่ง ไกล่เกลี่ยสุดฤทธิ์ รู้เลยว่ารักลูกมาก
    #1432
    0
  2. #1338 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 17:02
    รตีโมโหแล้ว อย่าทิ้งนางเลย. ือ
    #1338
    0
  3. #1171 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 11:33
    คราวนี้ท่านวินผิดเต็มๆนะเจ้าค่ะ คราวที่เเล้วโกรธที่รตีไม่เชื่อใจ คราวนี้รตีก็โกรธด้วยเหตุผลเดียวกันบ้างล่ะ
    #1171
    0
  4. #60 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 22:11
    แก้วล้ำแม้อยู่ในโครมตมก็ล้ำค่า วาจาใดหากอ่ยออกไปโดยไร้การไตร่ตรองย่อมไม่ต่างจากสาดน้ำลงพื้นทราย
    #60
    1
    • #60-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 24)
      23 กรกฎาคม 2558 / 16:06
      วินตรัยได้แต่ร่ำร้องในใจ "ข้าผิดไปแล้วรตี แต่มันจำเป็นนัก"
      #60-1
  5. #59 Lapasrada Komalabutr (@minibeautiful) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 21:07
    เข้าใจอารมรตีค่ะ อยากเป็นทุกๆอย่างเคียงข้างเค้าได้ทุกเรื่อง คุยปรึกษากัน
    #59
    1
    • #59-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 24)
      23 กรกฎาคม 2558 / 16:07
      วินตรัยรู้ทั้งรู้ว่านางคิดเช่นไร แต่อยากจะถนอมไว้มิให้ต้องตรากตรำ
      #59-1
  6. #58 nissha (@kobua-crazie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 20:39
    อิชั้นจะเอาใจช่วยนะเพคะ
    #58
    1
    • #58-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 24)
      23 กรกฎาคม 2558 / 16:08
      ขอบน้ำใจแม่หญิงนัก เรื่องราวความรักของข้าคงมิจบลงง่ายๆดอก/ วินตรัย
      #58-1