ปักษามนตรา (จบแล้ว)

ตอนที่ 46 : รุ่งอรุณแห่งความสุข 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    1 ก.ย. 58









ช่างเจริญอาหารเสียจริง ตัวเล็กแค่นี้กินราวกับผู้ชายตัวโตๆ ไภสัชคิดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“เหตุใดเช้านี้ห้องทำงานเรียบร้อยนัก ท่านไม่ปรุงยาแล้วหรือ เมื่อคืนยังเห็นวางสมุนไพรเสียระเกะระกะเต็มห้อง” ดารันเอ่ยถามอย่างสงสัยขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ

“เมื่อคืนข้าเก็บห้องน่ะ มีแขกมาเยือนก็ต้องจัดห้องให้เป็นระเบียบเสียหน่อย จะปล่อยให้รกเช่นเดิมได้อย่างไร เสียชื่อเจ้าบ้านแย่” ไภสัชตอบ

ดารันหัวเราะอย่างขบขัน

“กับข้าไม่เห็นต้องมากความ ทำอย่างกับข้าไม่เคยเห็นห้องทำงานท่านยามปกติอย่างนั้นแหละ”

นางนั่นแหละตัวดีเลยล่ะ มาทีไรเขาต้องเก็บห้องให้เรียบร้อยเสียทุกทีไปมิเช่นนั้นโดนอาละวาดยุ่งเหยิงแน่ แม่ตัวยุ่ง ไภสัชคิดในใจ

ครู่หนึ่งดารันก็หยุดมือ

ครั้นอิ่มท้อง สมองก็เริ่มทำงาน ดารันเอ่ยทวงสัญญาที่ไภสัชให้ไว้เมื่อคืน

“ไภสัช เดี๋ยวเรารีบออกเดินทางกันเถิด”

แพทย์หนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตีหน้าซื่อถาม

“ไปไหนหรือ”

“ไปหาพี่รตีอย่างไรเล่า เมื่อคืนท่านบอกว่าวันนี้จักพาข้าไปมิใช่หรือ” ดารันเอ่ย น้ำเสียงเริ่มจะปรากฏร่องรอยโทสะ หรือตาหมอหลวงนี่จะโยกโย้ เช่นนั้นนางไม่ละเว้นดอกนะ

“อย่าเพิ่งเลยดารัน พอดีวันนี้ข้ามีงานเร่งด่วน หนทางที่จะไปก็ไกลนัก ข้าเองเมื่อคืนก็พักผ่อนไม่พอ คงจะเดินทางไปไม่ไหว” ไภสัชบ่ายเบี่ยง

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปเอง ท่านบอกสถานที่มาก็พอ” ดารันเอ่ยอย่างไม่มากเรื่อง

“ข้าเกรงว่าจะทำเช่นนั้นไม่ได้”

“อะไรกัน แต่เมื่อคืนท่านสัญญา...” ดารันยังเอ่ยไม่ทันจบ ไภสัชก็กล่าวแทรก

“ดารัน สองคนนั้นออกไปเสี่ยงอันตราย เจ้าจะติดตามไปด้วยทำไมกัน เพียงดูแลรตีคนเดียว เจ้าชายก็คงตึงมืออยู่แล้ว เจ้าติดตามไปด้วย ไม่เท่ากับว่าไปเป็นภาระหรอกรึ”

“ข้าเองก็มีฝีมือ พี่เขยไม่จำเป็นต้องมาคอยดูแลเสียหน่อย” ดารันแย้ง

“ดารัน เจ้าไปติดตามไปเป็นก้างขวางคอเช่นนี้จะเหมาะหรือ ไม่คิดจะปล่อยให้พวกเขาใช้เวลาส่วนตัวกันตามสะดวกบ้างเลยหรืออย่างไร” ครั้นไภสัชแย้งเช่นนี้ ดารันก็หน้าแดงก่ำ

“ผู้ใดจะคิดอะไรเช่นนั้น หากพี่รตีรู้ว่าข้าเดือดร้อน ย่อมไม่นิ่งดูดายแน่ ท่านต่างหากเล่าที่เอาแต่จะกีดกัน ดี ในเมื่อไม่คิดจะให้ความช่วยเหลือ ข้าก็ไม่เห็นประโยชน์ที่จะรั้งรออยู่ที่นี่แล้ว” กล่าวจบดารันก็ผุดลุกขึ้น เหลียวมองหาปีกหางของตนแต่ก็ไม่พบ จากที่หงุดหงิดอยู่แล้ว ยิ่งทำให้อารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก

“ปีกหางของข้าอยู่ที่ใดกัน ท่านเก็บไว้ใช่หรือไม่ รีบนำออกมาเดี๋ยวนี้” ดารันออกคำสั่ง แต่ทว่าไภสัชยังคงนั่งจิบชาหาได้ขยับกายไม่

เมื่อได้เห็นท่าทางไม่ยี่หระเช่นนั้น ดารันก็เริ่มควันออกหู กำปั้นน้อยๆทุบลงบนโต๊ะจนจานชามกระทบกันเสียงดัง

“ไม่ได้ยินหรือไร ข้าบอกให้นำปีกหางของข้าออกมาเดี๋ยวนี้” ร่างน้อยตะโกน

ไภสัชวางถ้วยชาลงกับโต๊ะอย่างเยือกเย็น ต่อกรกับเด็กดื้อจำต้องอาศัยความอดทน

“ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้ดอก

สายตาของครุฑหนุ่มที่มองมาไม่ได้มีวี่แววของความใจดีอีกต่อไป ดารันนิ่งอึ้งไป ไม่เคยเห็นไภสัชเป็นเช่นนี้มาก่อน แต่ก่อนไภสัชเคยใจดีกับนางนัก เหตุใดมาบัดนี้เขาจึงดูเปลี่ยนไปหาได้ยอมตามใจนางดังเช่นเก่า

ไภสัชรู้แต่เพียงว่ายามนี้จักตามใจนางอีกไม่ได้ นางเติบโตเป็นสาวสะพรั่งแล้ว หากยังทำตัวเป็นเด็กๆอยู่เช่นนี้ จะให้เขาวางใจได้อย่างไร 

“ปีกหางนั่นเป็นของข้า เอาคืนข้ามาเดี๋ยวนี้นะ” ดารันยังคงยืนเท้าโต๊ะตะโกนใส่ร่างสง่าของไภสัชที่ยังคงนั่งไม่ไหวติง ถึงเขาจะนั่งอยู่แต่ระดับความสูงก็ไม่ได้ต่างกับดารันซึ่งยืนค้ำศีรษะอยู่มากนัก

“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ให้” ไภสัชเอ่ยเสียงเรียบ มองนางด้วยสายตาดุๆ เรื่องนี้สำคัญนัก ถึงแตกหักก็ต้องยอม จะมาตามใจนางเช่นเคยมิได้ พลาดพลั้งไปหากนางไม่ถูกบิดาจับได้ ก็อาจจะตกอยู่ในมือคนพาล นั่นไม่ยิ่งซ้ำร้ายหรือ

“อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง นี่ข้าเตือนท่านแล้วนะ” ดารันข่มขู่ด้วยเสียงที่นางคิดว่าน่ากลัวที่สุด แต่ดูจะใช้ไม่ได้ผลกับบุรุษที่นั่งหน้าตายอยู่ตรงหน้า

“ข้าจะทำงานแล้ว กลับเข้าห้องไปเสีย” ไภสัชลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงดุ

ดารันรู้สึกฉุนขาด เหตุใดเขาพูดเหมือนนางมาเป็นตัวกวนอย่างนั้นแหละ ทั้งๆที่เขาเป็นฝ่ายเอาปีกหางของนางไปซ่อนไว้แท้ๆ

คนอย่างดารันหรือจะยอม หญิงสาวโผเข้าใส่ร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว บัดนี้นางฝึกฝีมือกับมหิธรมาแล้วไม่น้อย มีหรือจะกลัว กำปั้นน้อยๆโจมตีจุดตายของไภสัชผู้ซึ่งระวังอยู่แล้ว แพทย์หลวงได้แต่รับหมัดนั้นไว้ในกำมือใหญ่

“สงบสติอารมณ์เสียดารัน วิธีการเช่นนี้เอามาใช้กับข้าไม่ได้ผลดอก”

ดารันได้ฟังยิ่งอารมณ์เสีย หยิบข้าวของที่พอจะคว้าได้ขึ้นขว้างปา ซึ่งก็ไม่พ้นถ้วยชามสำรับอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ

หวา..เขาน่าจะให้คนมาเก็บสำรับออกไปก่อนค่อยคุยกับนาง ไภสัชคิดขณะเบี่ยงตัวหลบจานชามที่ลอยมาในอากาศ โชคดีที่นางหิวโหยนักจึงกินเกลี้ยงไม่มีเหลือ มิเช่นนั้นไม่อยากคิดเลยว่าสภาพห้องทำงานเขาจะเป็นเช่นไร ครั้นจะเข้าไปจับต้องร่างกายอีกฝ่ายให้หยุด ก็นึกขัดเขินนัก

ครั้นไม่มีสิ่งใดจะให้ขว้างปาได้อีก ร่างน้อยก็พุ่งเข้ามาทำร้ายเขาอีกครา โทสะของนางรุนแรงนัก หากเขามัวแต่ปัดป้องนางคงไม่หายโกรธง่ายๆแน่ ถ้ายอมให้นางได้ระบายความโกรธบ้างน่าจะดีขึ้น คิดดังนั้นจึงยืนเฉยปล่อยให้อีกฝ่ายทำร้ายเอาตามใจชอบ

ดารันฟาดกำปั้นไปโดนใบหน้าหล่อเหลาอย่างจัง โลหิตไหลซึมออกจากมุมปาก ดารันตกใจนัก เหตุใดเขาจึงไม่หลบ ครั้นลงไม้ลงมือต่อ ไภสัชก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะปัดป้อง ด้วยความสับสนในจิตใจ กำปั้นน้อยก็ระดมทุบลงบนหน้าอกเขา  เหตุใดต้องทำเหมือนนางเป็นฝ่ายรังแกเขา เขาเป็นคนเอาปีกหางนางไปซ่อนแท้ๆ กลับทำราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ ครั้นจะทุบตีเขาต่อไปก็ทำไม่ลง ยามนี้นางสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้จะทำเช่นไร ตั้งแต่เล็กมาจนเติบใหญ่ มิเคยมีเรื่องให้ต้องกดดันในใจถึงเพียงนี้ ได้แต่เที่ยวเล่นไปวันๆ คาดไม่ถึงมาวันนี้ บิดาก็บีบบังคับ ไภสัชก็ตัดรอนหนทางเสียสิ้น พี่รตีก็อยู่ไกลเกินจะช่วยเหลือนางได้ ดารันทุบหน้าอกเขาไปแรงๆอย่างขัดใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น

ไภสัชกระชับอ้อมแขนไว้แน่น 

"เด็กขี้แย"

ดารันเอาแต่สะอื้นฮัก ไม่สนใจแม้แต่จะต่อปากต่อคำ

“อย่าร้องไห้ไปเลยดารัน ไม่มีใครทำอะไรเจ้าเสียหน่อย” ไภสัชเอ่ยเสียงนุ่ม ความอ่อนโยนกลับคืนมาในกระแสเสียง กลับเป็นไภสัชคนเก่าที่ชวนให้ดารันอบอุ่นใจ

“ไม่มีที่ไหนกัน ทั้งบิดาข้า ทั้งท่าน ต่างก็บังคับจิตใจข้าทั้งสิ้น ข้าคิดเองไม่เป็นหรือไร เหตุใดต้องมาตัดสินใจแทนข้าทุกเรื่องไป” กล่าวจบน้ำตาก็ไหลลงมาอีกคราอย่างน่าสงสาร

“บิดาฝืนใจเจ้าให้แต่งงานกับมหิธร เรื่องนั้นข้าไม่เถียง แต่ข้าไม่ให้ออกไปติดตามหารตีนั้นมีเหตุผล จักเห็นได้ว่าข้าไม่ได้บังคับจิตใจเจ้าเพียงสักนิด เรื่องนี้มิได้เกี่ยวพันกับเจ้าเพียงคนเดียว ยังมีชีวิตของผู้อื่นที่เกี่ยวข้องที่เจ้าต้องนึกถึง ทั้งรตีและวินตรัยอาจเป็นอันตรายได้ หากเจ้าหาเหตุผลมาโต้แย้งข้าได้ก็ลองดูเถิด” ไภสัชเอ่ยอย่างให้สติ

แต่มีหรือที่ดารันจะฟัง

“ไม่ต้องพูดให้มากความ ข้ามิใช่คนเจ้าถ้อยหมอความจะเถียงสู้ท่านได้อย่างไร ถึงจะไม่คืนปีกหางแก่ข้ามา ข้าก็จะไม่ยอมถูกกักขังอยู่ที่นี่ดอก" กล่าวจบร่างน้อยก็สะบัดตัวออกจากอ้อมแขน วิ่งตรงไปยังหน้าต่าง 

ไภสัชผวาเข้ายื้อยุดไว้ได้ทัน ใจหายใจคว่ำ กระชากร่างน้อยสู่อ้อมอกอีกครา ดารันจิตใจช่างเด็ดเดี่ยวนัก หาได้หวาดกลัวต่อสิ่งใด ความดื้อรั้นของนางทำให้ไม่อาจจะหักหาญใจได้โดยง่าย แต่ทว่านิสัยเช่นนี้ช่างอันตรายนัก เพียงแค่ประชดประชันให้สาแก่ใจ อาจจะทำสิ่งใดที่เป็นอันตรายต่อตัวเองได้ ดารันยังคงดิ้นรนจนยากจะรับมือ จำต้องสวมกอดเอาไว้แน่น

"ดารัน ฟังข้าก่อนเถิด" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะไอ้ครุฑบ้า” ดารันร้องตะโกนออกมาอย่างโมโห ยังมิหยุดดิ้นรน

เอ..เหตุการณ์เช่นนี้ช่างคุ้นเคยนัก ในห้องนี้..เขากับนางเคยกอดรัดกันเช่นนี้มาก่อน ไภสัชจำได้ว่าต่อจากนี้...

คมเขี้ยวของดารันก็ฝังลงบนแขนเขา คราวก่อนเขาหลบทัน แต่คราวนี้เขามัวแต่คิดทบทวนความหลังจนช้าไปเสี้ยววินาที มิหนำซ้ำนางยังคล่องแคล่วว่องไวขึ้นมาก ดารันขย้ำเต็มแรงอย่างไม่กลัวเขาเจ็บ ชุดขาวที่ไภสัชสวมอยู่เริ่มปรากฏรอยเลือดแดงตรงแขนเสื้อ ความเจ็บไล่ขึ้นมาตามท่อนแขนแข็งแรง ...เขาต้องพิษของนาง

กระนั้นไภสัชก็อดทนข่มความเจ็บปวด มิได้ยอมปล่อยอ้อมแขน ดารันน้ำตาไหลเป็นทาง นางทำขนาดนี้เขายังไม่ปล่อยนางอีกหรือ เด็กสาวย้ำรอยเขี้ยวจนแขนแข็งแรงสั่นระริก อดไม่ได้ต้องคลายปากออกถาม

“ยังไม่รีบไปรักษาอีกหรือ โดนพิษของข้าถึงตายแน่” เสียงน้อยๆสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ พิษของเหล่านาคานั้นย่อมร้ายแรงกว่าอสรพิษธรรมดาหลายเท่านัก

“ไม่..หากข้าปล่อยไป เจ้าจะทำอันตรายตัวเอง” เสียงของไภสัชเอ่ยอย่างกลั้นความเจ็บปวด

“ตาบ้า จะตายอยู่แล้ว ยังจะมาทำปากดี” ดารันว่าออกมา

“รับปากข้าก่อนว่าเจ้าจะไม่กระโดดลงไป” ไภสัชเอ่ยเสียงหอบ

“ได้” ดารันรับคำเสียงห้วน รู้สึกเป็นห่วงตาครุฑนี่หนักหนา มิใช่ว่าใยดีอะไรเขาดอกนะ เพียงแต่กลัวว่าเขาจะตายเพราะนางก็เท่านั้นเอง

ครั้นไภสัชคลายวงแขนออก ดารันก็รีบหันมาดูแพทย์หนุ่มผู้บัดนี้มีสีหน้าซีดเซียว

“ยาแก้พิษอยู่ที่ใดกันเล่า” นางถามออกมาอย่างหวาดหวั่น

ไภสัชทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหลังพิงกำแพง เอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

“ไม่มี”

ดารันทรุดนั่งลงข้างกายเขาด้วยความเป็นห่วง

“อะไรนะ จะไม่มีได้อย่างไร ท่านเป็นถึงแพทย์หลวงนะ” น้ำเสียงร้อนรนสั่นพร่า เขาจะตายไม่ได้นะ

ดารันหันรีหันขวาง

“บอกข้ามาสิว่าจะต้องทำยังไงจึงจะรักษาท่านได้”

ดวงตาคู่คมเปิดขึ้น จับจ้องมาที่นางนิ่งๆ

“มาให้ข้ากอดหน่อยได้หรือไม่ ข้าหนาวเหลือเกิน”

ดารันน้ำตาไหล รีบขยับเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆ

“ไภสัช ท่านจะตายไม่ได้นะ”

แขนที่ดูไร้เรี่ยวแรงยกขึ้น ดารันขยับไปนั่งบนตักแล้วสวมกอดเขาไว้แน่น

“ไภสัช ข้าขอโทษ ข้ามิได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนี้เลย”

ไภสัชจรดจมูกลงบนเรือนผมของร่างน้อยในอ้อมแขน

จู่ๆเสียงของสตรีหนึ่งก็ดังขึ้น

“ไภสัช นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน”

“ท่านแม่”

คำพูดของไภสัชทำให้ดารันหวาดกลัวหนักเข้าไปอีก มารดาของไภสัชอย่างนั้นรึ นางคงจะโกรธเคืองดารันนักที่ทำร้ายบุตรชายนางจนปางตาย ดารันกอดไภสัชแน่นยิ่งขึ้นราวกับจะหาที่พึ่งพิง

ผู้เป็นมารดาแม้จะไม่ได้อาศัยอยู่กับบุตรชาย หากแต่จัดให้คนที่เรือนมาส่งอาหารและดูแลปัดกวาดจวนให้เป็นประจำทุกวัน บุตรชายชอบสันโดษนัก ไม่ต้องการให้มีบ่าวไพร่อยู่ในจวน เช้านี้ไภสัชบินไปที่เรือนด้วยตนเองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางให้จัดเตรียมอาหารมาสองที่ ครั้นแม่ครัวมารายงาน นางให้นึกสงสัยนัก มิคิดเลย ตามมาดูที่จวนบุตรชาย กลับพบเจอไภสัชกอดกันกลมกับดรุณีน้อยน่ารัก สภาพในห้องราวกับผ่านสมรภูมิรบมาก็ไม่ปาน เช่นนี้นางคงต้องสอบสวนเสียยกใหญ่

ครั้นนางก้าวเข้ามาใกล้ ดารันก็ซุกใบหน้าเข้ากับอกเขา ตัวสั่นอย่างหวาดกลัวนัก  ความรู้สึกผิดแล่นเข้าเกาะกุมจิตใจ

ไภสัชสัมผัสได้ถึงความกลัวของคนในอ้อมแขน ได้แต่เอ่ยกับมารดาเสียงอ่อน

“ท่านแม่ ท่านกลับไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจักตามไปพูดคุยกับท่านที่เรือน”

มารดาจับจ้องบุตรชายสายตาคาดคั้น ไภสัชเป็นบุตรชายที่เฉลียวฉลาดและอยู่ในโอวาท ความประพฤติเรื่องสตรีมิเคยมีให้ต้องหนักใจ เหตุใดบัดนี้ดูปกป้องสตรีในอ้อมแขนนัก ครั้นแล้วสายตาสำรวจตรวจตราก็เหลือบไปเห็นรอยเลือดบนแขนเสื้อ

“ไภสัช แขนเจ้าเป็นอะไร” ผู้เป็นมารดาเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราดขึ้น ยังไม่นับรอยแตกที่ริมฝีปากของบุตรชายผู้หล่อเหลา

ดารันหน้าซีดเผือด ราวกับเด็กทำผิดที่ถูกจับได้ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

“เมื่อครู่มีอุบัติเหตุเล็กน้อย ประเดี๋ยวข้าใส่ยาก็เรียบร้อยแล้ว ท่านแม่โปรดวางใจเถิด ยามนี้ข้ายังไม่สะดวกจะพูดคุยนัก จักไปหาท่านที่เรือนตามสัญญา”

ผู้เป็นมารดาพยักหน้ารับ ไภสัชเป็นบุตรชายที่นางไว้วางใจ หากเขารับปากเป็นมั่นเหมาะแล้ว นางเชื่อว่าเขาจักทำตามที่พูด พยายามเพ่งพินิจใบหน้าของสาวน้อยในอ้อมกอด แต่ก็ไม่อาจเห็นได้ชัด ได้แต่กำชับกับบุตรชาย

“พาแม่หนูนี่ไปด้วยเล่า เห็นทีจักต้องมีเรื่องคุยกันยาว” กล่าวจบก็เดินจากไปอย่างว่องไว





****สรุป พ่อวินตรัยได้รับความเห็นใจจากบรรดาแม่ยกไปเต็มๆนะเจ้าคะ จำต้องยกผลประโยชน์ให้จำเลย ไว้สบช่องเมื่อใด คนเขียนจักจัดให้พ่อพญาครุฑได้สมหวังเสียที ป่านนี้พ่อวินตรัยคงยิ้มกริ่ม ได้แต่บ่นพอเป็นพิธีว่าอยากจะทำตนเป็นสุภาพบุรุษต่อไปเสียหน่อย แต่เห็นแก่ผู้อ่านที่น่ารักทั้งหลาย จำต้องละความตั้งใจเดิมทำหน้าที่สร้างความสุขให้ทุกๆคน ๕๕๕๕ เจอกันตอนหน้าเจ้าค่ะ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

1,450 ความคิดเห็น

  1. #1197 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:55
    จับคู่นี้แต่งอีกคู่เลยค่ะ
    #1197
    0
  2. #559 Brak_Tuan (@mamu_mimi) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 17:21
    น่ารักจังเลย นะคู่นี้^^
    #559
    0
  3. #353 rereeds (@rereeds) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 22:20
    คู่พระนางก็ดี คู่พระรองก็น่ารัก...โอ้ย....ฟินมากจร้า....><
    #353
    1
    • #353-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      5 กันยายน 2558 / 20:00
      เรื่องนี้มีแต่ความน่ารักเจ้าค่ะ ๕๕๕๕
      #353-1
  4. #350 123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 17:29
    เชี่ยร์ๆๆๆๆ

    ฟินกว่าพระนางอีกอ่ะ

    >/////<
    #350
    0
  5. #349 123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 17:29
    เชี่ยร์ๆๆๆๆ

    ฟินกว่าพระนางอีกอ่ะ

    >/////<
    #349
    1
    • #349-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      5 กันยายน 2558 / 19:59
      อิอิ มากกกกเจ้าค่ะ ก็คนเงียบๆเรียบร้อย พอแอบรักก็น่ารักเป็นธรรมดา ๕๕๕
      #349-1
  6. #336 winnata-winny (@sitang-ch) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 18:43
    ทรงพระเริ่ดมากเจ้าค่ะ
    #336
    1
    • #336-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:09
      ๕๕๕๕ ขอบพระทัยเพคะ
      #336-1
  7. วันที่ 1 กันยายน 2558 / 07:15
    ขอทั้งสองคู่จักเป็นพระคุณนะเจ้าคะ อิอิ
    #334
    1
    • #334-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:08
      ได้เจ้าค่ะ จักจัดให้ทั้งสองคู่ เพียงแต่ต้องตามคิวนะเจ้าคะ ๕๕๕
      #334-1
  8. #333 หนอนนิยาย (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 22:05
    รอคู่พ่อวินตรัยกับแม่นางรตี จะรอติดตามหนาเจ้าค่ะ อย่าใจร้ายกับมนุษย์ผู้น่ารักเลย
    #333
    1
    • #333-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:08
      ไม่ใจร้ายดอกเจ้าค่ะ จะรีบอัพเท่าที่เวลาอำนวยนะเจ้าคะ พ่อวินตรัยพาแม่รตีมายืนรออยู่แล้วนั่น จักกลับมาพบในไม่ช้าเจ้าค่ะ
      #333-1
  9. #332 ingnon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 16:55
    กรี๊ดด พึงเข้ามาอ่าน ชอบมากเลยค่าาา สนุกๆ

    นั่งอ่านตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ มาต่อเร็วๆนะค้า
    #332
    0
  10. #331 ingnon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 16:54
    กรี๊ดด พึงเข้ามาอ่าน ชอบมากเลยค่าาา สนุกๆ

    นั่งอ่านตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ มาต่อเร็วๆนะค้า
    #331
    1
    • #331-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:07
      มาแล้วค่าาาา ขอบคุณที่หักโหมอ่านถึงเพียงนั้น พักผ่อนบ้างก็ได้นะเจ้าคะ คนเขียนยังไม่รีบลบดอกเจ้าค่ะ ๕๕๕๕
      #331-1
  11. #330 แกลลอรี่ (@smileimagery) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 22:39
    โปรดมาอัพต่อไวๆๆนะค่ะ สนุกมากๆๆเลย
    #330
    1
    • #330-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:06
      เจ้าค่ะ จะรีบมาอัพมิทิ้งช่วงให้คอยนานนัก กลัวคนอ่านขาดตอนเจ้าค่ะ
      #330-1
  12. #322 Al๏n.Evil.NighT (@mitniyaya) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 09:53
    มีเมียเด็ก(ดื้อเป็นแรดแน่กว่านาค) ต้องทำตัวทำใจหนักๆ
    #322
    1
    • #322-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:03
      ดารันนี่ดื้อชนิดว่าแรดยังยอมแพ้เจ้าค่ะ ๕๕๕๕ ถ้าไม่ใช่ไภสัชก็คงรับมือไม่ไหวดอก
      #322-1
  13. #321 APRIL (@jamlovenami) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 07:02
    เอ่อรู้สึกเหนื่อยแทนพ่อหมอไภสัชจริงๆเจ้าค่ะ
    ริจะรักเด็กเอ็นดูเด็ก ต้องอดทนยิ่งกว่าออกรบเสียอีก
    รอฉากคู่หลักนะเจ้าคะ ขอให้วินตรัยสมหวังในปรารถนาของตนเสียที(แม่ยกก็ตายตาหลัยอย่างเป็นสุข)


    #321
    1
    • #321-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:03
      คู่หลักจะกลับมาแล้วจ้าาาาา หากวินตรัยได้สมหวังสักที คนเขียนก็ตายตาหลับเหมือนกันเจ้าค่ะ ๕๕๕
      #321-1
  14. #318 RIN' (@logiona) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 22:23
    คู่นี้น่ารักอะ กิ้วๆ
    #318
    1
    • #318-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:02
      อิอิ เบาๆเจ้าค่ะ พอให้ชุ่มชื่นหัวใจ
      #318-1
  15. #317 ket (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:34
    หนูดารันตามเหลี่ยมพ่อหมอครุฑไม่ทันหลอก คู่นี้ก็น่ารักมากๆ รักทั้งสองคู่เลย เดินเรื่องได้กระชับและสวยงามมาก
    #317
    1
    • #317-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      1 กันยายน 2558 / 19:00
      ขอบคุณเจ้าค่ะ ไภสัชเห็นหน้าซื่อตาใสอย่างนี้ก็ร้ายไม่เบาทีเดียว หุหุ
      #317-1
  16. #316 dadao2124 (@dadao2124) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:32
    โปรดมาไวๆเถิดเจ้าค่ะ
    #316
    0
  17. #315 Waressara Sangkakun (@zurun1236) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:09
    คราหน้าถึงคราววินตรัยมีฉากสวีทกันแล้วจิงนะเจ้าค่ะ
    #315
    1
    • #315-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:37
      มีฉากสวีทแน่นอนเจ้าค่ะ แต่ยังไม่รู้จะเป็นตอนไหน อาจจะต้องรอลำดับเหตุการณ์สักนิด อยู่ๆได้กันเฉยๆไม่ซาบซึ้งตรึงจิตก็ไม่สมกับที่รอคอยมานานสิเจ้าคะ อดใจรอหน่อยหนา คนเขียนจะพยายามเขียนให้ละเมียดละไมหน่อยเจ้าค่ะ ๕๕๕๕ ขอบคุณที่อดทนคอยกันมาได้จนบัดนี้
      #315-1
  18. #314 แพรี่ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:08
    คิดถึงคู่วินตรัยและรตีแล้ว
    #314
    1
    • #314-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:35
      ขอลงเรื่องไภสัชกับดารันอีกตอนน่าจะถึงคิววินตรัยและรตีแล้วเจ้าค่ะ
      #314-1
  19. #312 jib-john (@jib-john) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 20:04
    น่ารักง่ะ
    #312
    1
    • #312-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:35
      หุหุ ยัยตัวร้ายกะนายเย็นชาชัดๆ ๕๕๕
      #312-1
  20. #311 lovemelikeyoudo (@mooknilaumpond) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:55
    ชอบคู่รองนี้ กรุบกริบเบาๆ 555 สงสารแต่มหิธร แห้วตลอดเวย์ อิอิ
    #311
    1
    • #311-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:34
      อิอิ คู่รองนี่พอกัน ส่วนมหิธรหมายใจจะให้เป็นพระเอกเรื่องต่อไปแล้วเจ้าค่ะ
      #311-1
  21. #310 lovemelikeyoudo (@mooknilaumpond) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:53
    วินตรัย จะมีภรรเมียสักที 55555
    #310
    1
    • #310-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:34
      วินตรัยจักปิดซอยเลี้ยงแม่ยกทั้งหลายเลยเจ้าค่ะ ๕๕๕
      #310-1
  22. #309 คุณหนูป๊อป (@poppynich) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:48
    เมืองบาดาลอยู่ยากแล้ว นาคขึ้นมาอยู่บนบกบนเวหากันหมด ดีไม่ดีจะถูกครุฑคู่ปรับจับกินตับเอาด้วย
    #309
    1
    • #309-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:33
      เดี๋ยวเรื่องหน้าจักให้นาคลากครุฑลงไปกินในน้ำบ้างเจ้าค่ะ ๕๕๕
      #309-1
  23. #308 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:47
    ไภสัช จะมีรักทัั้งทียังต้องต่อสู้กะเด็กอีก
    #308
    1
    • #308-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 46)
      29 สิงหาคม 2558 / 21:33
      รักจะจีบเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คสุขภาพนะเจ้าคะ ๕๕๕
      #308-1