ปักษามนตรา (จบแล้ว)

ตอนที่ 59 : โอกาสสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    11 พ.ค. 59






 "ข่มขู่สตรีย่อมมิใช่วิสัยของบุรุษ อย่าว่าเป็นถึงเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินเลย" เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นลอยๆ

วิสูตรหันกลับไปมองต้นเสียง สายตาประสานกับวินตรัยโดยไม่ลดละ บุรุษผู้นี้หากจำไม่ผิดมันน่าจะชื่อวินตรัย แม้จะเอ่ยวาจาด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่ร่างสูงใหญ่กลับแผ่กระแสกดดันออกมาอย่างต่อเนื่อง พาให้ผู้ติดตามของฝ่ายวิสูตรรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีไปตามๆกัน 

รตีสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันไม่เป็นมิตร จึงรีบเอ่ยขัดขึ้น

“วิสูตร ข้าเข้าใจ ท่านคงคาดหวังว่าจะมีชัยในครานี้ หากแต่การณ์ไม่เป็นดังคาดก็มิได้หมายความว่าท่านจะไม่อาจมีชัยในครั้งหน้า ปรากฏการณ์ผิดธรรมชาติเช่นนี้ก็หาได้มีผู้ใดอยากให้เกิดขึ้นไม่” รตีเอ่ยปลอบ พยายามไม่ใส่ใจสีหน้าขึ้งโกรธของกษัตริย์หนุ่ม

“หึ ไม่อยากให้เกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ ดูท่าลมวิปริตนั่นจะเกิดขึ้นถูกจังหวะอย่างยิ่ง เอื้อประโยชน์ให้แก่ฝ่ายเจ้ายิ่งนัก หากข้าไม่อาจมีชัยในคราวนี้ คราวหน้าก็คงเป็นไปได้ยาก มิใช่ว่าข้าถูกกำหนดมาให้แพ้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้วหรอกหรือ”

วิสูตรเอ่ย นัยน์ตาวาวโรจน์ เขาวางแผนมาเป็นอย่างดี ไม่มีทางที่จะแพ้ไปได้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้จะไม่มีหลักฐานชี้ชัดแต่ย่อมมีเบื้องหลัง คนเหล่านี้ย่อมมีเล่ห์กลซ่อนอยู่

“ท่านคิดล้มเลิกการเดิมพันตั้งแต่ยังไม่รู้ผล เป็นเพราะท่านกลัวว่าหากจัดการแข่งขันขึ้นใหม่ ท่านคงไม่อาจจะเอาชนะข้าได้ ถูกหรือไม่ อย่ามาอ้างโน่นอ้างนี่เลย” รตีเอ่ยท้าทาย หวังว่าอีกฝ่ายซึ่งเป็นคนรักศักดิ์ศรีนักจะเต้นตาม

วิสูตรยิ้มหยัน ทำเสียงขึ้นจมูก

“เจ้าสำคัญตัวผิดไปกระมัง พวกเจ้าและแคว้นของเจ้าหาได้มีความสำคัญใดๆต่อข้าไม่ ที่ข้าเสียเวลามาหลายวัน คงจะเพียงพอให้โสจนะยกทัพหนุนมาช่วยแล้วกระมัง ข้าสนุกมากพอแล้วกับแผนการถ่วงเวลาของพวกเจ้า หลีกทางแก่ข้า”

วิสูตรพิโรธนัก 

แสงตะวันเริ่มแรงกล้า อากาศยามสายเริ่มระอุเช่นเดียวกับอารมณ์โกรธในใจของวิสูตร มิใช่แค่ถูกล้มกระดานก่อนรู้ผลแพ้ชนะเท่านั้นดอกที่ทำให้เขาโกรธ สายตาบุรุษด้วยกันย่อมมองออกว่าวินตรัยคงมิได้มองรตีในฐานะเจ้าฟ้าและข้าแผ่นดิน เขาไม่เชื่อว่าวินตรัยจะเป็นเพียงราชทูตธรรมดา วิสูตรใคร่ครวญความเป็นไปได้ในใจอย่างรอบคอบ หากจะเดินหมากตาต่อไปจักต้องแน่ใจว่าเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ

"กลับ!" 

วิสูตรเอ่ยกับผู้ติดตามแล้วหันหลังกลับโดยไม่สนใจผู้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอีก 


คล้อยหลังกษัตริย์หนุ่ม วินตรัยหันกลับไปเอ่ยกับรตีเสียงเบา

“เวลานี้เหมาะสมนักที่จะพาคณะราชทูตเล็ดลอดหนีกลับเวศาลี เราอยู่นอกเขตพระราชฐานและที่นี่ก็ไม่ไกลจากท่าเรือมาก ทหารที่ติดตามก็มีเพียงหยิบมือ อย่าได้ช้าอยู่เลย”

“ข้ายังไม่อยากกลับ หากเรากลับไปตอนนี้ ย่อมเท่ากับกลับไปมือเปล่า ข้าวสารที่ปัญจารีเสียเดิมพันยังมิได้ส่งมอบ วิสูตรเองก็ยังไม่ได้ตกลงยอมระงับสงคราม” รตีเอ่ย

“วิสูตรไม่มีทางระงับสงครามแน่ เขาวางแผนรวบสองแคว้นมานานปี ไม่มีทางที่จะยอมรามือง่ายๆ ที่แย่ไปกว่านั้นคือ บัดนี้เขามิได้เพียงหมายตาเวศาลี แต่เขายังหมายตาเจ้าด้วย หากยังรั้งรออยู่ที่นี่มีแต่จะพาให้เหล่าราชทูตต้องตกอยู่ในอันตราย ยามนี้วิสูตรคุมแค้นนัก อาจจะคิดทำการใดแก่เหล่าราชทูตเพื่อเป็นการตอบโต้” วินตรัยตอบ

“หากเพียงเมื่อครู่ข้าชนะเขาได้เท่านั้น” หญิงสาวโอดครวญ

“เรื่องนั้นผ่านไปแล้วช่างมันเถิด เจ้าไม่เพียงจะเอาชนะเขาไม่ได้ เมื่อครู่ยังเกือบจะแพ้เขาเสียด้วยซ้ำ เช่นนี้ยังอยากจะไปต่อกรกับวิสูตรอยู่อีกหรือ คนผู้นี้มิใช่ธรรมดา เจ้าจงอย่าเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากกว่านี้อีกเลย” วินตรัยเอ่ยเสียงเด็ดขาด

รตีมีสีหน้าลังเล

“ข้าขอโอกาสอีกสักครั้ง หากครานี้เจรจาไม่สำเร็จ ทุกอย่างย่อมจะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่าน”


..................


ดวงจันทร์งามแอร่ม สองร่างนั่งเหยียดยาวอยู่นอกชานร่ำสุราอย่างเพลินใจ ใบหน้าของชายหนุ่มดูอิดโรยเล็กน้อยหลังผ่านวันและคืนอันยาวนาน หากแต่ใบหน้านั้นก็ยังคงหล่อเหลา ชายหนุ่มยกสุราขึ้นจิบ ประกายตาวาววามเมื่อมองสตรีตรงหน้า นางกำลังเหม่อมองไปในฟ้ากว้างอย่างทอดอารมณ์ สายลมเย็นพัดมาพาให้เรือนผมยาวสยายปลิวไสวอย่างมองนัก ชายหนุ่มนึกอยากให้ช่วงเวลาอันสงบสุขเช่นนี้ทอดยาวออกไปอย่างไม่จบสิ้น

ไม่นานนักสตรีผู้นั้นก็หันกลับมา มือน้อยยกป้านสุราขึ้น

“ดื่มอีกหน่อยสิ ไภสัช” ดารันคะยั้นคะยอ

“ไม่ล่ะ ข้าดื่มได้ไม่มากนัก” ชายหนุ่มตอบ รีบเก็บสายตาที่จับจ้องนางเบนไปทางอื่น

รอยยิ้มจุดขึ้นที่ริมฝีปากของสาวน้อยแสนซนจอมเจ้าเล่ห์ พาให้ดวงหน้าหวานงามละมุนขึ้น

“อะไรกัน คืนนี้พระจันทร์งามเช่นนี้ ควรหรือจะแยกย้ายกันเร็วนัก หรือท่านยังโกรธข้าเรื่องไฟไหม้อยู่หรือ” ดารันแสร้งถามเสียงอ่อนหวาน ดวงตาคู่งามทอประกายระยับ ผู้ใดได้เห็นย่อมไม่อาจทำใจแข็งอยู่ได้

ไภสัชยื่นจอกสุราว่างเปล่าของตนให้อีกฝ่ายรินให้อย่างขี้เกียจจะต่อคำ ค่ำคืนนี้นางดูมีท่าทีเป็นมิตรอย่างที่ไม่ค่อยจะได้เห็นบ่อยนัก ตามใจนางสักหน่อยจะเป็นไรไป

“เจ้าเป็นคนเอ่ยชวนข้าแท้ๆ ไม่เห็นจะดื่มสักเท่าใด” ชายหนุ่มอดมิได้จะตั้งข้อสังเกต

ดารันได้ยินเช่นนั้นจึงกลั้นหายใจ ยกจอกสุราขึ้นเทลงลำคอรวดเดียวหมด มิเห็นอร่อยตรงไหน ทำไมใครๆชอบดื่มกันนัก สาวน้อยผินหน้าไปอีกทาง แอบเบ้หน้าให้กับรสชาติขมที่ยังกำซาบอยู่ในคอ ปกตินางดื่มที่ไหนกัน

ครั้นจอกสุราของนางว่างเปล่าลง ไภสัชก็เป็นฝ่ายยกรินให้ใหม่

ใบหน้าของไภสัชแดงเรื่อตามประสาคนผิวขาวจัดยามมีสุราในกระแสเลือด หากแต่เจ้าตัวได้หาได้เมามายไม่ ทว่าด้วยเหตุที่พักผ่อนน้อยมาหลายทิวาราตรี ยามได้มานั่งทอดกายชมจันทร์อย่างสบายอารมณ์เช่นนี้ก็อดมิได้ที่จะง่วงงุน ร่างสูงจึงพิงศีรษะเข้ากับผนังเรือน ปิดเปลือกตาลงแผ่วเบา หลายวันที่ผ่านมาช่างหนักหนาสำหรับเขาเสียเหลือเกิน

“อ้าว ท่านเมาเสียแล้วหรือ” ดารันถามเสียงใสพลางยิ้มมุมมาก นึกในใจว่าตาหมอหลวงยามใบหน้าขาวๆเป็นริ้วชมพูก็น่าดูมิใช่น้อย

ไภสัชเปิดเปลือกตาขึ้น ผินหน้าไปมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยื่นเข้ามาใกล้ ดารันเองก็หน้าแดงไม่แพ้กัน คืนนี้นางดูอารมณ์ดีนัก หากนางญาติดีเช่นนี้กับเขาได้ตลอดไปก็คงจะดี สายตาที่มองนางราวกับจะสื่ออะไรบางอย่าง แต่ดารันดูจะไม่ได้ใส่ใจ

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว บัดนี้เราสนิทกันขนาดเป็นเพื่อนร่วมวงสุรา เหตุใดท่านไม่บอกข้ามาเล่า ว่าเก็บปีกหางข้าไว้ที่ใด หากท่านไ่ม่มัวรั้งข้าไว้ ข้าจะได้ออกเดินทางเสียที” ดารันเอ่ย หวังว่าไภสััชเมามายเช่นนี้แล้ว คงจะเผลอหลุดปากออกมา มิได้รู้เลยว่าคำถามของตนจะไปจุดประกายความโทสะของอีกคน

ประกายตาของไภสัชวาบขึ้น  หากแต่ดารันไม่ทันสังเกตเห็น

ที่แท้นางคิดจะหลอกถามเรื่องนี้นี่เองจึงคุยดีกับเขาได้ มุมปากยกขึ้นอย่างหมิ่นแคลน เขาช่างเบาปัญญานัก คิดหรือว่านางจะมาสนใจคนอย่างเขา คิ้วเข้มขมวดนิดหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปรกติ

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกวักเป็นเชิงให้อีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้ราวกับจะกระซิบบอกความลับ ดารันประกายตาวาววับอย่างยินดี ...สำเร็จแล้ว ในที่สุดตาครุฑขี้บ่นก็ยอมเปิดปาก อารามดีใจ สาวน้อยรีบยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ไภสัชพูดเสียงเบาจนแม้แต่นางพยายามเงี่ยหูฟังยังไม่อาจได้ยิน  จึงขยับกายเข้าใกล้แล้วโน้มใบหูเข้าไปเกือบชิดริมฝีปากคนเมา

"ท่านว่าอะไรนะไภสัช"

กลิ่นหอมละมุนลอยมาต้องนาสิกครุฑหนุ่ม แก้มนวลปรากฏอยู่ตรงหน้า เพียงขยับกายเล็กน้อยจมูกโด่งก็ฝังลงบนแก้มนุ่มหอม คราแรกสาวน้อยนึกว่าบังเอิญ เป็นเพียงอาการโงนเงนของคนเมา จึงเพียงเอียงแก้มหนีแล้วเอ่ยขึ้นใหม่

"ไภสัช ท่านพูดดังๆหน่อยสิ ข้าไม่ได้ยินเลย"  

ครานี้สองมือหนายกขึ้นกุมใบหน้าเล็กไว้แล้วจับหันกลับมา ริมฝีปากร้อนรุ่มประทับลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เขาเคยแอบสัมผัสยามนางนิทรา ครานี้แตกต่างจากครั้งนั้นเล็กน้อยเมื่อร่างน้อยมีสติสัมปชัญญะอยู่ครบ ริมฝีปากนุ่มเปิดออกหมายจะร้องห้ามอย่างตกใจ เปิดโอกาสให้ครุฑหนุ่มได้สำรวจความหอมหวานอย่างพึงใจ เพียงครู่หนึ่ง ดารันผลักอกเขาออก 

“ท..ท่าน” ดารันผงะ ดวงหน้าแดงก่ำ มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตน ดวงตากลมโตจ้องมองไภสัชอย่างประหลาดใจ  ใบหน้าอมชมพูเพราะฤทธิ์สุรบัดนี้แดงราวกับลูกตำลึงสุก

ชายหนุ่มไม่สนใจอาการตกตะลึงของอีกฝ่าย มือเรียวเชยคางขึ้น ก้มลงไปบดขยี้เรียวปากบางอย่างดูดดื่ม ลมหายใจของดารันสะดุดราวกับอากาศในปอดถูกไภสัชสูบไปเสียหมดสิ้น ครั้นได้สติ จึงเบี่ยงใบหน้าหนี ทำให้จมูกโด่งซุกลงกับซอกคอหอมกรุ่นแทน ยิ่งเอียงคอหนียิ่งรู้สึกว่าเขารุกเร้ามากขึ้น มือน้อยยกขึ้นยันอกกว้าง หากแต่นึกไม่ถึงว่าร่างกายสูงโปร่งนี้จะมีเรี่ยวแรงเยอะจนนางคาดไม่ถึง ไม่ว่าจะผลักอย่างไรก็ไม่อาจดันวงแขนแกร่งนั้นให้ออกไปพ้นตัวได้

ไภสัชแทบจะไม่เคยโกรธใคร แต่หากเขาโกรธขึ้นมาก็ยากนักที่ใครจะรับมือไหว ยามนี้ดารันกำลังทำให้เขารู้สึกอย่างนั้น

“ปล่อยข้านะตาครุฑบ้า ท่านเป็นอะไรไป” ดารันร้อง รู้สึกตระหนกนัก ตาครุฑนี่ปกติดูไม่มีพิษมีภัยอันใด แถมยังใจดีนัก ทำอะไรให้ก็ไม่เคยโกรธ เหตุใดบัดนี้สีหน้าสีตาดูจริงจังน่ากลัวนัก นางไม่อยากจะยอมรับกับตัวเองว่าตอนนี้นางกลัวคนตรงหน้าเสียเหลือเกิน ร่างอรชรเอนกายหนีเขาแม้จะยังตกอยู่ในอ้อมแขน

ไภสัชมิได้เอ่ยคำใด เพียงมองตอบด้วยสายตานิ่ง ดวงตาคมของเขายิ่งสบก็ยิ่งลึกล้ำ ดวงตาเรียวยาวส่งผ่านความรู้สึกอันรุนแรงผ่านมาจนดารันไม่อาจทนสบตาด้วยได้ ร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้สาเหตุ ยามประสานสายตาราวกับนางต้องมนต์สะกดให้ไม่อาจปฏิเสธ ดารันก้มหน้าหลบ สายตาจับจ้องอยู่เพียงแผงอกกว้าง ใจสั่นระรัว 

มือใหญ่ช้อนหลังคอสาวน้อยบังคับให้เงยหน้า แววตาตื่นกลัวของดารันยิ่งทำให้ไภสัชโกรธ นางอยากจะหนีไปจากเขาเพื่อไปตามหารตีตามลำพัง ทั้งที่เขายกเหตุผลมาร้อยแปดก็หาได้ฟังไม่ คิดว่าตัวเองเก่งกล้าพอจะประมือกับผู้คนไปทั่ว สตรีงามเดินทางท่องเที่ยวไปตามลำพังจะไม่เป็นเพียงเหยื่อชั้นดีให้เหล่าคนพาลจ้องจะเคี้ยวเล่นหรอกหรือ ทีอย่างนี้จะมาทำเป็นกลัวเขา 

ไภสัชประทับริมฝีปากลงมาอีกครั้งอย่างดุดัน ร่างน้อยสั่นสะท้านราวกับต้องลมหนาว หากแต่ความรู้สึกร้อนรุ่มในกายกลับก่อตัวขึ้นอย่างน่าประหลาด ดารันขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจความรู้สึกแปลกๆที่กำลังเกิดขึ้นกับตนเอง

“ไภสัช! ท่านเมาแล้ว” ดารันร้องขึ้นมาน้ำเสียงราวกับจะร้องไห้ยามไภสัชปล่อยเรียวปากบางให้เป็นอิสระ   แววตาเช่นนี้ดูมิใช่ไภสัชคนเดิมที่นางเคยรู้จัก ใบหน้าเขาราวกับถูกฉาบทาไปด้วยน้ำแข็ง

มือบางพยายามผลักเขาออก

“ข้ามิได้เมา แต่ความอดทนของข้าถึงขีดจำกัดแล้ว” ไภสัชตอบ สายตามองริมฝีปากบางที่เริ่มบวมเจ่อเพราะรอยจูบ “ข้าเพียงแต่เหนื่อยที่จะต้องคอยทำตัวเป็นพ่อพระกับคนไร้เหตุผลอย่างเจ้า หากเจ้าคิดว่าจะเอาตัวรอดได้หากต้องออกไปเผชิญโลกกว้างตามลำพัง คืนนี้ก็จงเอาตัวรอดจากข้าให้ได้เสียก่อนเถิด หากทำได้ พรุ่งนี้ข้าจะคืนปีกหางให้โดยไม่มีข้อแม้” กล่าวจบครุฑหนุ่มก็ยกร่างอีกฝ่ายขึ้นอุ้มราวกับไร้น้ำหนัก ไม่สนอาการดิ้นรนและกรีดร้องของคนในวงแขนสักนิด

เมฆดำเคลื่อนมาบดบังดวงจันทร์กระจ่างฟ้า ห้วงนภาสีเงินราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านกำมะหยี่สีดำ แม้นสรรพสิ่งจะสงบนิ่งเยือกเย็นในยามรัตติกาลบนเวหา แต่เสียงหัวใจสองดวงเต้นดังราวกับจะลอดออกมานอกอก สองร่างแนบชิดสนิทเสน่หา ดารันเผลอกายเผลอใจไปกับสัมผัสเร่าร้อนของแพทย์หนุ่ม เรียวแขนสลักเสลาคล้องคออีกฝ่ายดึงให้เข้ามาแนบชิด ไภสัชเชยชมร่างงามอย่างใจเย็น นางมิใช่เด็กแล้วแต่เป็นหญิงสาวเต็มตัวและยังงดงามจนเขาตื่นตะลึง ยามได้อยู่ในอ้อมแขนกันและกันเช่นนี้ราวกับว่าความรู้สึกที่ต่างฝ่ายแอบซ่อนอยู่ในใจได้ถูกตีแผ่ออกมาจนหมดสิ้น อาการทางกายไม่อาจโกหกได้แม้ยามปกติคนปากแข็งหาได้มีใครยอมเอ่ยปากออกมาไม่ ยามนี้ทั้งคู่ไม่อาจบอกได้ว่าเหตุใดร่างกายจึงโหยหาสัมผัสจากอีกฝ่ายราวกับแผ่นดินแห้งผากรอคอยสายฝนอันชุ่มฉ่ำ ต้องเป็นเพราะฤทธิ์สุราแน่ๆ นี่ดูจะเป็นคำอธิยายที่พอจะเป็นไปได้มากที่สุด ต่างบอกกับตัวเอง 





****ช่วงนี้ยุ่งมากเจ้าค่า ทั้งงานราษฎร์งานหลวง ขอผู้อ่านทุกท่านโปรดให้อภัย และจะติดพันเช่นนี้ไปถึงมีนาคมปีหน้า แต่จะหาเวลามาอัพเรื่อยๆนะเจ้าคะ  สำหรับท่านที่รอคอยวินตรัย โปรดอดทนอ่านตอนดารันหน่อยนะเจ้าคะ จะไม่เขียนก็ไม่ได้เพราะอาจจะเกี่ยวพันกับเนื้อเรื่องในตอนต่อๆไป ตอนนี้ขอบอกว่าเขียนแล้วลบไปประมาณ ๓ เวอร์ชั่นเห็นจะได้เจ้าค่ะ

ปล. เรื่องราวตัดกลับไปกลับมาบ่อยหน่อยนะเจ้าคะ พอดีคิดอะไรออกก็เขียนก่อน เอาไว้มีเวลาจะมาเรียบเรียงใหม่ให้อ่านง่ายขึ้นค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวกเจ้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

1,450 ความคิดเห็น

  1. #1344 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:04
    แต่งเลยจ้าไภสัช มาหักอกข้า ฮือออ
    #1344
    0
  2. #1330 thusneem (@thusneem) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:49
    รุ้สึกรำคาญรตียังใงใม่รุ้
    #1330
    0
  3. #1305 Honeylady (@honeylady00) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 12:09
    เห็นหมอเงียบๆฟาดเรียบนะจ๊ะ
    #1305
    0
  4. #1292 Pimmy27pb (@Pimmy27pb) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:24
    เห็นเงียบๆ นี่ฟาดก่อนเลยนะ
    #1292
    1
    • #1292-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      19 กันยายน 2560 / 17:29
      ย่อมเป็นเช่นนั้น ๕๕๕
      #1292-1
  5. #1181 มั ง ก ร ข า ว (@Hakuryuu-) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 16:34
    ว้าววว บอกจะรอแต่ไปก่อนเพื่อนเลยนะท่านหมอ 555
    #1181
    0
  6. #1168 Beemfoo (@Beemfoo) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 10:57
    คู่น้องเจาะแล้ว
    คู่พี่ก็อย่าให้น้อยหน้านะเจ้าคะ ????
    #1168
    0
  7. #1165 ++>>SaBrieL<<++ (@kikyou_38) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 00:14
    นั่งอ่านมาทั้งวันไม่เป็นอันทำกิน 5555 ตอนนี้ขอเม้นท์หน่อยเถอะ คุณหมอช่างดีต่อใจ ตอนละมุนก็ฟินเว่อร์ ตอนจะเงียบก็ฟาดเรียบเลยนะ นัลลาคค -.,-
    #1165
    0
  8. #659 แกลลอรี่ (@smileimagery) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 12:27
    ฟินเจ้าค่ะ เห็นเงียบๆแบบนี้แต่ฟาดเรียบน่ะเออ อิอิ
    #659
    0
  9. #640 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 20:25
    หะะะะ คุณหมอมาเหนือเมฆมากก (เอออออ ก็ครุฑนี่นะ)
    พญาครุฑนู่นเฝ้าแฝงพวงมะม่วงมาตาปีตาชาติละ จูบก็ยังไม่ได้เลยมั้ง
    นี่พ่อเจ้าพระคุณกินรวบสิ้นหัวสิ้นหางเลยทีเดียว
    มาดูเพื่อนมั่งนะวินตรัย
    #640
    1
    • #640-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:41
      อุเหม่ วินตรัยนี่เสียชื่อพ่อคาสโนว่าเสียจริง ดูซิ ไภสัชหงิมๆ หยิบชิ้นปลามันก่อนใครเลยเจ้าค่ะ ๕๕๕
      #640-1
  10. #639 porii (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 18:17
    หมอจับกินทันทีเลยนะ555
    #639
    1
    • #639-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:41
      ต้องให้พ่อบ้าง เพราะพ่อทั้งอดทั้งทนมานานเจ้าค่ะ ๕๕๕
      #639-1
  11. #638 jinYoojin (@jinvadee-19123) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 17:42
    ตอนนี้ดารันกับไภสัชน่ารักกกก
    #638
    1
    • #638-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:45
      ลงเอยกันเสียทีเจ้าค่ะ
      #638-1
  12. #637 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 13:07
    เห้ยยยยย เด็กน้อยยยยยย หนีม่ะรอดแล้วละ
    #637
    1
    • #637-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:46
      เด็กน้อยดื้อนัก ไภสัชหมดความอดทน ๕๕๕
      #637-1
  13. #636 ลูกเขียด ไชโย (@kadeer) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 07:14
    ว๊าย พ่อไภสัชรวบน้องไปก่อนแล้ว เหลือพี่ให้พ่อวินตรัยนั่งมอง
    #636
    1
    • #636-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:47
      นี่ถ้าพ่อวินตรัยรู้เข้า คงจะไม่ยอมน้อยหน้าแน่ๆ เจ้าค่ะ ๕๕๕
      #636-1
  14. #635 piggy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 02:04
    ชอบคู่คุณหมอมั่ก..มาก จร้า. อิอิ
    #635
    1
    • #635-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:47
      ขลุกขลิกเจ้าค่า
      #635-1
  15. #634 Rasaya (@rasaya) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 00:37
    แทบกรี๊ด คุณหมอสายแข็ง มาเร็วเคลมเร็ว
    #634
    1
    • #634-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:47
      หมออะ ไหนว่าจะรอ ๕๕๕๕
      #634-1
  16. #633 คุณหนูป๊อป (@poppynich) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 22:35
    รอนะคะ นาคน้องถูกกินแล้วอย่าลืมนาคพี่
    #633
    1
    • #633-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:49
      นี่ก็กำลังวางแผนจัดฉากให้นาคพี่อยู่เจ้าค่ะ ๕๕๕
      #633-1
  17. #632 monkeyshippy (@shinmejodaikung) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 19:34
    ฟินเจ้าค่ะ....ชอบสำนวนของท่านนักเขียนมากเลยเจ้าค่ะ...จะรออยู่ที่ท่าน้ำนะเจ้าค่ะ~
    #632
    1
    • #632-1 กรินดา (@pitchyong) (จากตอนที่ 59)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 20:50
      ๕๕๕ รอที่ท่าน้ำ ระวังครุฑมาโฉบไปนะเจ้าคะ หรือไม่นาคอาจจะลากลงไป
      #632-1