[Fic] First Kris First Kiss (Kris x Suho)

ตอนที่ 20 : CHAPTER 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 เม.ย. 56

CHAPTER 18

 

 

 

 

“คริสอ่ะ?”

 

คนบางคนกำลังนั่งลงข้างตัว จุนมยอนไม่ได้คิดอะไรมากกับคำถามนี้ เหมือนจะได้ยินมันบ่อยในระยะหลัง และไม่ใช่แค่แบคฮยอนด้วยซ้ำ อย่างบางคนที่มีธุระที่จะต้องเจอคริส ก็มักจะมาถามเขาด้วยคำถามทำนองนี้นั่นแหละ

 

“เรียน ...บ่ายๆถึงจะมา”

 

“อ๊าว วันเสาร์ยังเรียนอีกเหรอ?”

 

“ก็เกาหลีเพิ่มเติมไง” แบคฮยอนพยักหน้าเข้าใจช้าๆ เปิดเล่มนิตยสารในมือ สองตาพลอยมองเนื้อหาภายในนั้นไปด้วย ทว่าใจคงไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งนั้น

 

“ไม่ได้เลยเนอะ ริจะมีแฟนเป็นคนเกาหลีก็ต้องขยัน”

 

ไม่รู้ว่าตรงเข้าตัวหรือเปล่า แต่จุนมยอนก็ดันร้อนตัวไปแล้ว ประโยคที่แบคฮยอนพูดเล่นเอาสะดุ้งแน่ะ “นั่นมันก็เพื่อตัวคริสเองต่างหากล่ะ ไม่เกี่ยวกับฉัน”

 

จุนมยอนมารู้สึกตัวก็ตอนที่โดนสายตา ไม่นับรวมของแบคฮยอนที่มองมาทางเขา คนหนึ่งคือคนที่เดินตามแบคฮยอนมาแล้วยุ่งวุ่นวายอยู่กับการแต่งทรงผมของแบคฮยอน อีกคนคือคนที่อยู่แถวๆนั้น โดยที่ทันได้ฟังคำที่เขาพูดตอนกำลังเดินมาหาพอดี 

 

ดีนะที่ต่างฝ่ายต่างก็ยิ้ม และยังเป็นยิ้มเหมือนเวลาที่คริสเห็นท่าทีเวลาที่เขินของเขา จุนมยอนจะนับว่ามันไม่เลวร้ายจนเกินไป เพราะทั้งสองคนนี้เป็นเพื่อนผู้หญิงที่เขารู้จักดี และมักจะถามไถ่ข่าวคราวระหว่างคริสและเขาอยู่บ่อยๆหลังจากข่าวแพร่สะพัดไปทั่วว่าคบกัน ไม่เหมือนกับกลุ่มผู้หญิงที่เขาเคยเจอมาพวกนั้นที่เอาแต่ว่าเขาเสียๆหายๆทั้งที่ก็ไม่เคยรู้จัก

 

ตอนนี้จุนมยอนก็เลยรู้สึกเหมือนจะถูกรุมแซวด้วยสายตาจากทุกสารทิศเสียมากกว่า

 

“อะไรเล่า~” เสียงหวานพ้อดังแผ่วก่อนจะก้มหน้าหลบให้พ้นจากดวงตาทุกคู่

 

“อะไรเล่าอะไร? ใครเขาไปว่าอะไรนายหรือยังร้อนตัวจริงๆ ...เน้อ...เน้อ” ได้ทีแบคฮยอนก็หันไปพยักพเยิดใบหน้ากับแก็งค์สาวๆที่กำลังง่วนกับงานอยู่

 

จุนมยอนสู้ไม่ได้อีกแล้ว คนตัวเล็กจึงหันไปสนใจกับเศษผ้าที่อยู่บนโต๊ะแล้วมองค้อนมัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหาซันนี่คนที่หัวเราะแซวๆเขาเมื่อครู่ เพื่อรับฟังการบรีฟเกี่ยวกับงานในส่วนรับผิดชอบให้ฟัง เพียงสักพักฝ่ายสาวเจ้าก็มาหนีหายไป

 

จุนมยอนไม่ได้มีบทบาทอะไรมาก ถ้าจะให้เปรียบเทียบก็คงเทียบได้แค่ลูกกะจ๊อก ที่ได้แค่ทำตามคำสั่งของคนอื่น กระนั้นก็เป็นจุนมยอนเองที่พึงพอใจที่จะทำแค่นี้เองด้วย ร่างเล็กไม่ชอบแย่งหรือว่าแข่งเพื่อชิงดีชิงเด่นกับใคร wม่ชอบทำตัวอยู่เบื้องหน้า อาจด้วยเพราะเป็นคนไม่ไม่มั่นใจในตัวเองด้วยส่วนหนึ่งนั่นแหละ

 

กำลังเลือกเศษผ้าที่ปะปนคละสีกันอยู่ จุนมยอนเลือกเอาขนาดที่เท่าๆกันจัดไว้ในกลุ่มก้อนเดียวกัน ซึ่งก็ได้อยู่สามขนาดคือ เล็ก กลาง ใหญ่ จากการเปรียบเทียบด้วยสายตา เขาถูกวางงานให้ทำเพียงเท่านี้ นอกเหนือจากนั้น อย่างเช่นในส่วนของการตัดเย็บผ้าเพื่อใช้ประโยชน์ต่อไปจุนมยอนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรตรงนั้นแล้ว สมาธิทั้งหมดถูกใช้ไปจดจ่ออยู่กับงานตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าถ้าคนที่อยู่ใกล้พูดด้วยน้ำเสียงปกติแล้วเขาจะไม่ได้ยินอะไรเลย จุนมยอนได้ยิน หนำซ้ำยังสนใจในสิ่งที่แบคฮยอนกับลู่น่าพูดคุยกันด้วย

 

“คนนั้นน่ะ ...ชื่ออะไรน้า ....ที่เป็นคนจีนหน้าตาน่ารักๆน่ะ” จุนมยอนเหลือบตาขึ้นมองดูแบคฮยอนเพียงเสี้ยววิ แต่ก็ทันได้เห็นท่าทีเบื่อหน่ายของเพื่อนสนิทหลังจากพบว่าฝ่ายสาวเจ้าที่ชวนคุยเอ่ยอะไรที่ไม่พึงประสงค์ ด้วยคำใบ้ที่ลูน่าไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นคำใบ้แต่เพราะนึกชื่อของใครคนนั้นไม่ออก ความจริงมันไม่ได้ยากเลยหากแบคฮยอนจะเอ่ยชื่อของเจ้าของลักษณะพวกนั้นออกมาเพื่อตอบสิ่งที่เพื่อนสาวอีกคนอยากจะรู้ แต่คงเป็นเพราะแบคฮยอนคงไม่อยากเอ่ยออกมาต่างหากล่ะ

 

เพื่อนเขาอาจจะไม่ได้ไม่ชอบลู่ฮาน แต่ก็คงแค่รู้สึกหมั่นไส้นิดๆที่ใครๆต่างก็ชมใครคนนั้นว่าดูดีเพียงใด บางทีก็อาจจะแค่ไม่ถูกชะตา หรือเหตุผลที่ดูจะเข้าท่าที่สุดก็เห็นจะเป็นการตั้งแง่แทนจุนมยอนนี่แหละ

 

“ที่ว่าเป็นเพื่อนคริสน่ะ” ถึงขั้นเหลืออด คนตัวเล็กจิปากและกำลังจะเหลือกตาขวางขึ้นมอง นี่ถ้าไม่ติดว่าลูน่าเป็นคนทำผมให้เขาเพื่อถ่ายรูปโปรโมทนะ แบคฮยอนคงได้แหงนหน้าขึ้นไปได้สะดวกพร้อมทั้งถลึงตาใส่จนแทบจะถลนหลุดออกมาจากเบ้าแล้วกระมัง

 

“ลู่ฮานๆ” สุดท้ายก็บอกชื่อนั้นแบบตัดรำคาญ

 

“เอ้อ ใช่! ลู่ฮานนี่แหละ วันนี้มาด้วยนะ เห็นว่ามากับไคด้วยน่ะ” แบคฮยอนหันขวับมอง ที่ต้องรู้สึกแปลกใจขนาดนั้นไม่ใช่เพราะลู่ฮานมาที่นี่ แต่เป็นเพราะชื่อของอีกคนต่างหากล่ะ  

 

กับไคเนี่ยนะ...

 

ไปสนิทกันตอนไหน

 

 

 “ทำไมถึงมาด้วยกันได้” คำถามของแบคฮยอนดูเหมือนจะเป็นการใคร่ครวญกับตัวเองเสียมากกว่า เมื่อคนตัวเล็กเล่นกรอกตาไปมาครุ่นคิด รวมทั้งไม่ได้เงยหน้าถามคนที่อยู่เหนือหัวเสียหน่อย

 

“อันนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ก็ตั้งแต่มาก็เห็นว่าคุยกับไคอยู่คนเดียว หมอนั่น...ก็เมพจีนอยู่แล้วด้วยนี่” ก็อาจเป็นอย่างที่ลูน่าพูด ไคสื่อสารภาษาจีนได้เยี่ยมยอดอยู่แล้ว ฝ่ายนั้นคงใช้ชีวิตแบบไม่รู้จักภาษาเกาหลีเลยลำบากน่าดูถึงได้คิดอยากจะมีเพื่อนเอาไว้สักคน  จำได้ว่าตอนที่เจอกันที่ค็อฟฟี่ช็อปลู่ฮานก็ถามนู่นถามนี่ไคอยู่เรื่อยๆ คงเจอตัวช่วยในการจะดำเนินชีวิตได้ง่ายขึ้นกระมัง ถึงได้เข้าหาไคเพื่อให้ฝ่ายเพื่อนเขาช่วยเกื้อกูลในเรื่องต่างๆ ความจริงแม้ไคจะหน้าโหดไปนิด ตัวดำไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นคนที่แล้งน้ำใจมากเกินไปนัก ยิ่งกับคนน่ารักก็คงแทบอยากจะเสนอตัวใส่

 

เอ๊ะ!

 

หรือเพราะลู่ฮานน่ารักใช่มั้ย...

 

เพราะงี้ใช่มั้ย...ถึงแปรพักตร์ไปกับเขาง่ายดาย...

 

 

แบคฮยอนจะแค้นเพื่อนตัวเองมากกว่า...หากพบว่าไคเห็นอีกฝ่ายดีกว่าจุนมยอน จนเอาใจไปเชียร์ฝ่ายตรงข้ามอย่างออกนอกหน้า

 

ยอมรับก็ได้ว่าพยอนแบคฮยอนเผลออคติกับคนจีนหน้าหวานคนนั้นไปเรียบร้อยแล้วด้วย...ก็ริอาจจะมาแทรกตรงกลางระหว่างเพื่อนรักเขากับคริสนี่

 

 

แค่มองหน้าก็เห็นทะลุปรุโปร่งไปจนถึงไหนต่อไหนแล้ว...

 

แอ๊บเพื่อนสนิทเหรอ...อย่าคิดว่าจะตามไม่ทัน

 

 

“มันอยู่ไหนอ่ะ?” คำถามนี้คงต้องการคำตอบ แบคฮยอนถึงได้เงยหน้าหาหญิงสาว

 

“ใคร?”

 

“ก็ไอ้ดำไง”

 

“อ๋อ...เห็นว่าอยู่ข้างนอกนู่นแน่ะ”

 

“มันมาทำอะไรของมัน ปกติก็ไม่เคยเห็นจะช่วยงานอะไรอยู่แล้ว นี่ก็เช้าเกินไปสำหรับคนอย่างไอ้ไคด้วย แถมยังเป็นวันหยุดด้วยนี่สิ”

 

ไม่มีคำตอบใดให้...คงเพราะไม่มีผู้ใดรู้ด้วยกระมัง หรือไม่ก็คงไม่รู้จะตอบคำถามของแบคฮยอนที่ดูจะใส่อารมณ์ลงไปน้ำเสียงขนาดนั้นยังไง เกรงว่าดีไม่ดีอาจจะโดนเหวี่ยงใส่ไม่รู้ตัวอีก

 

“อ่อ ...เดี๋ยวฉันไปหาไคมันแป๊บนึงละกัน” ลุกพรวด โดยไม่ได้สนใจว่าใครอีกคนกำลังทำอะไรอยู่กับผม ลูน่าจะเรียกเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน และถึงจะทัน ทุกคนในทีนี้ก็รู้จักแบคฮยอนดีว่าถ้าลองตัดสินใจจะทำอะไรแล้วก็คงไม่ยอมให้ใครมาขัด ถึงเรียกเอาไว้ก็คงจะไม่ยอมหันหลังกลับมาอยู่ดี

 

ลูน่าทำเพียงแค่อ้าปากไม่ได้ว่าอะไร และเปลี่ยนเป้าหมายไปหาที่จุนมยอนทันที หญิงสาวเดินอ้อมหลังจุนมยอนแล้วไปนั่งลงข้างๆแต่เป็นอีกฝั่ง ไม่ใช่ที่นั่งที่แบคฮยอนนั่งอยู่เมื่อครู่

 

หล่อนยิ้มให้จุนมยอนที่หันหน้ามามองแล้วก็ไม่รู้จะชวนคนที่พูดน้อยอย่างจุนมยอนคุยในเรื่องอะไรดี แต่ถ้าจะปล่อยให้เงียบไปก็อึดอัดบอกไม่ถูก

 

“จุนมยอนอา...” จุนมยอนหันไปตามเสียงเรียกพร้อมทั้งเผยยิ้มบางให้

 

“คริสเขา...เป็นยังไงบ้างอ่า...” เอ่ยได้เพียงเท่านี้ก็เขินตัวบิด จุนมยอนเองก็เขินที่ถูกถามแบบนี้ แต่ก็อดยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนตัวเองไม่ได้ ในเมื่อเขาเองก็รู้ดีแก่ใจว่าลูน่าเองก็เป็นหนึ่งในแฟนคลับคริสเหมือนกัน นี่ก็คงอยากจะทราบข้อมูลของคริสมากกว่าที่ตัวเองมีอยู่ แต่แฟนอย่างเขาจะไปรู้อะไร วันหนึ่งแทบจะไม่ได้พูดอะไรกันเลย แค่เขินคริสอย่างเดียวก็แทบจะหมดวันละ

 

“เขาก็...”

 

“เขาก็...” หันไปมองหน้าคู่สนทนาก็พบว่าอีกฝ่ายใช้ดวงตากลมโตจ้องมาแบบกึ่งลุ้นกึ่งอ้อนวอนนิดๆ

 

“...ก็ดี”

 

“โธ่...” หญิงสาวถึงกับทิ้งแผ่นหลังลงไปกับพนักเก้าอี้ดังอึก รู้สึกผิดหวังกับคำตอบ “แล้วดียังไงล่ะจุนมยอน”

 

“เขาก็...” พอเริ่มจะพูดอีกลูน่าก็ยืดตัวขึ้นมาฟังด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง “ก็เขินดีอ่ะ” เป็นน้ำเสียงที่อ้อมแอ้มไม่ค่อยเต็มปากเต็มคำนัก

 

แต่คำตอบนี้กลับทำให้เพื่อนสาวยิ้มกว้างพร้อมทั้งเขินไปตามๆกัน จริงอยู่ที่หล่อนเองก็แอบปลื้มในความหล่อของคริส แต่ก็ไม่ได้หวังถึงขั้นอยากจะได้มาเป็นแฟน (แต่ถ้าได้ก็ดี) โดยปกติก็ไม่ได้คุยกันกับคริสอยู่แล้ว เพราะถ้าไม่ได้เรียนภาคเดียวกันความสนิทสนมคงจะเป็นไปได้ยากลำบาก และลูน่ากับเพื่อนผู้หญิงคนอื่นก็ทำได้แค่มอง แค่ชื่นชมในความหล่อ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่อยากทำความรู้จักตัวตนจริงๆของคริสหรอกนะ ไอ้ความคิดน่ะมันก็มีอยู่ ยิ่งในเรื่องความรัก ต้องมีเผลอจินตนาการไปบ้างล่ะ พวกหล่อนก็คงอยากจะรู้อยู่เหมือนกันว่าหากวันใคคนที่เราแอบปลื้มเกิดมีแฟน เขาจะน่ารักกับแฟนของตัวเองอย่างที่ได้จินตนาการเอาไว้หรือไม่นะ

 

 

กระนั้นพอถึงตรงนี้...เพียงแค่เห็นใบหน้าของจุนมยอน...

 

ลูน่าก็รู้สึกอิจฉาจนตัวสั่นไปหมด

 

 

“โอ๊ยยย...เขาน่ารักใช่มั้ย...เขาเคยดุนายบ้างหรือเปล่า” จุนมยอนไม่แปลกใจว่าทำไมเพื่อนเขาถึงได้ถามคำถามนี้ ด้วยลุคไม่มีใครคิดว่าคริสจะมีมุมอ่อนโยน ขี้เล่น เจ้าเล่ห์ ที่สำคัญคือขี้แกล้ง จุนมยอนน่ะโดนมาจนพรุน จนทำตัวไม่ถูกก็บ่อย

 

“ไม่...เขาไม่ดุ”

 

“ต้องน่ารักมากแน่ๆเลย คริสน่ารักมากเลยใช่มั้ยจุนมยอน” คราวนี้เขย่าแขนข้างหนึ่งของจุนมยอนไปด้วยจนหัวคลอน มองไปแล้วก็เจอแต่สายตาเว้าวอน ลูน่าต้องการอะไรกันแน่ ต้องการให้เขายืนยันว่าในฐานะคนรัก คริสเป็นคนที่น่ารักคนหนึ่งอย่างนั้นเหรอ

 

ก็มันเขินที่จะพูดนี่

 

“ฉันล่ะอิจฉานายจริงๆ”

 

 

ยังไม่ทันจะได้ตอบหรือยืนยันอะไรออกไป ก็มีบางคนเข้ามาช่วยชีวิตในตอนที่จุนมยอนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน

 

พอเห็นหน้าคนที่เดินเข้ามาในระยะประชิดเรื่อยๆ จุนมยอนกลับไม่แน่ใจว่าคนที่เพิ่มเติมเข้ามาใหม่จะกลับกลายเป็นคนที่ฝังให้เขาจมผืนดินเสียมากกว่า

 

“เอ่อนี่ ลู่ฮานน่ะเขาอยากจะมาช่วยเรา ตอนอยู่ที่จีนเขาก็เคยเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการทำละครอยู่ จากที่ฟังจากไคเล่าให้ฟังอ่ะนะ เห็นว่าเก่งศิลปะเชียวแหละ” จงแดไม่ได้พูดกับเขา แต่กลับพาลู่ฮานไปแนะนำกับฝ่ายศิลป์ที่อยู่ไม่ไกลจากที่เขานั่งเท่าไร ซึ่งแน่นอนว่าจุนมยอนได้ยินทุกอย่าง และมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าประธานรุ่นของเขาพูดจีนไม่ได้แน่นอน ข้อมูลที่ได้มาทั้งหมดนั่นคงจะผ่านไค

 

เขาเองก็สงสัยในความสัมพันธ์ของไคกับฝ่ายนั้นไม่ต่างอะไรกับแบคฮยอนนักหรอก ...

 

แต่...ก็ช่างมันก่อนเถอะ...

 

จุนมยอนก็แค่ทำงานของตัวเองก็พอ...ทว่าก้มหน้าลงได้ไม่เท่าไร เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงที่แขน พอเงยหน้าขึ้นไปถึงได้เห็นว่าเป็นคนเดียวกันนั้น คนเดียวกันกับที่เขาพยายามจะไม่นึกถึง เพราะทุกทีที่นึกถึงหรือที่เห็นก็แอบหงุดหงิดใจอยู่เหมือนกัน

 

ลู่ฮาน...

 

ยิ่งใบหน้านั้นใกล้ๆ ยิ่งมาพร้อมกับรอยยิ้ม หัวใจของจุนมยอนก็ตระตุกเฮือก เหมือนมันถูกดึงกระชากออกไปจากร่างอย่างแรง

 

อีกฝ่ายน่ามองขนาดนี้เลยเหรอ...มันทำให้จุนมยอนไม่อยากส่องกระจกเลย เพราะทุกทีที่มองเขาก็จะรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า และไม่มีอะไรคู่ควรกับคนที่กำลังเคียงข้างอยู่ตอนนี้เลย

 

เพราะเมื่อต้องเทียบกันกับลู่ฮาน จุนมยอนไม่มีอะไรที่สู้ได้เลยจริงๆ

 

จุนมยอนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพยายามจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือที่ดึงแขนเขา แถมควักมือเรียกเพิ่มให้ด้วย พอเขาก็ไม่ยอมลุก ถึงได้ทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดด้วยภาษาอังกฤษเป็นคำๆเพราะไม่เก่งว่า มานี่’ ‘ตามฉันมาอารมณ์ประมาณนั้นนั่นแหละ

 

จุนมยอนงงอยู่พอสมควรแต่ก็ลุกตามไป ไม่ถาม ไม่อะไรทั้งสิ้น และลู่ฮานยังคงใช้มือกำรอบแขนข้างหนึ่งของเขาอยู่ จุนมยอนก็ได้แต่มอง เท่านั้นแล้วก็เดินตามไป

 

เดินตามมาเรื่อยๆ จนมาถึงบริเวณด้านหน้าเวที ก็พากันมาหยุดตรงบันไดอลูมิเนียม ลู่ฮานมองหน้าพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะส่งสัญญาณบอกอะไรสักอย่าง จุนมยอนไม่แน่ใจว่าอาจจะเกี่ยวกับตัวบันไดหรือไม่ก็ป้ายที่แขวนอยู่บนนั้น

 

ทำไปทำมาก็เหมือนจะเป็นแบบหลังเสียมากกว่า ...น่าจะเกี่ยวกับป้ายอะไรสักอย่างที่แขวนอยู่ข้างบน ถึงจะเดาไปได้เรื่อยเปื่อย แต่หากว่าลู่ฮานยังคงพูดด้วยภาษาจีนเรื่อยเปื่อยไปแบบนี้ เขาคงไม่มีวันเข้าใจอีกฝ่ายแน่

 

เหมือนลู่ฮานจะรับรู้ในสิ่งที่เขาคิด คนที่ยืนอยู่ด้วยกันถึงได้ควักมือเรียกใครบางคนที่เพิ่งจะเดินผ่านมาที่น่าจะช่วยในการสื่อสารระหว่างเขากับลู่ฮานได้

 

และคนๆนั้นก็คืออี้ชิง ...คนที่มีบิดาเป็นคนจีน

 

ลู่ฮานพูดประโยคยาวเหยียดให้อี้ชิงฟัง หลังจากพูดจบอี้ชิงก็พูดกับลู่ฮานเพียงไม่กี่คำ จึงได้หันมาบอกกับเขา

 

“เขาจะให้นายปีนขึ้นไปปลดป้ายนั้นลงมาหน่อย มันอยู่ผิดที่ผิดทาง เขาไม่กล้าปีน เขากลัวความสูง” จุนมยอนพยักหน้าเข้าใจ และไม่คิดว่าทำไมถึงต้องเป็นเขา ทำไมถึงเป็นคนอื่นไม่ได้ ตอนนี้จุนมยอนไม่ได้มีความคิดพวกนั้นอยู่ในหัวเลย จุนมยอนตระหนักและรู้ว่าทำไมลู่ฮานถึงได้เลือกเขา มันเพราะตอนที่ลู่ฮานไปดึงเขาให้เดินตามออกมา แถวนั้นมีแต่ผู้หญิง

 

และงานพวกนี้...ผู้หญิงก็คงไม่เหมาะที่จะทำ...

 

จุนมยอนยิ้มให้อี้ชิงที่กำลังจะผละออกไป เขาไม่ได้ขอร้องให้ผู้ชายที่ตัวสูงกว่าอย่างอี้ชิงช่วย อี้ชิงเองก็คงวุ่นๆอยู่กับงานของตัวเองที่ล้นมืออยู่ สองตาไล่มองความสูงของบันไดกับป้ายประกาศที่แขวนอยู่เหนือหัว สูงพอสมควร คงเอาเรื่องอยู่เหมือนกันสำหรับคนที่กลัวความสูง

 

 ไม่เป็นอะไรหรอก จุนมยอนเองก็ผู้ชายเหมือนกันแม้จะสูงน้อยไปหน่อย แต่งานปีนป่ายไม่ใช่เรื่องที่ลำบากมากสำหรับเขา เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาน่ะเปลี่ยนหลอดไฟมาจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!

 

เขาหันไปยิ้มให้ลู่ฮานเสียอีกครั้ง ก่อนจะปีนขั้นบันไดขึ้นไป...

 

จุนมยอนค่อยๆก้าวไปอย่างระมัดระวัง โดยที่ไม่เห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ลู่ฮานกำลังยิ้ม ออกจะเป็นรอยยิ้มที่ร่าเริงคล้ายว่าเรื่องที่ตัวเองทำเป็นเรื่องสนุก

 

ลู่ฮานก็แค่...อยากใช้ใบหน้าที่ใสซื่อเป็นเครื่องมือหาความสะใจให้ตัวเอง และก็ไม่คิดว่าจุนมยอนจะซื่อเซ่อจนยอมทำอะไรก็ตามที่ถ้าจะให้ตีความหมายในเชิงความรู้สึก การที่ถูกใช้ทำอะไรคล้ายว่าเป็นเบ๊ ก็คงไม่ต่างอะไรกับการถูกลดทอนศักดิ์ศรีตัวเองลงไปเลย

 

เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก ลู่ฮานแทบอยากจะให้ขาบันไดอลูมิเนียมหักท่อนไปเลยด้วยซ้ำ อยากจะเดินเข้าไปเขย่าให้บันไดสั่นคลอนให้คนตัวเล็กทรงตัวไม่อยู่แล้วหล่นลงมา

 

แต่มันคงเลวร้ายเกินไป...

 

เพราะแม้ว่าเขาจะทำแบบนั้น...ถึงจุนมยอนจะเจ็บหรือวันหนึ่งเขาเกิดกำจัดจุนมยอนให้หายไปได้จริงๆ มันก็ไม่ได้ทำให้คริสหันกลับมามอง

 

ก็คงได้แค่ความสะใจชั่วครู่ชั่วยามก่อนจะกลับกลายเป็นความรู้สึกผิดที่ติดตรึงอยู่ในใจจนเหมือนเป็นบทลงโทษที่จะอยู่กับเขาไปจนชั่วชีวิต

 

อีกอย่างเขาเองก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายถึงขนาดนั้นด้วย ...อย่างดีก็แค่ใช้จิตภาวนา

 

ทว่าก็เหมือนจิตสั่งได้

 

 

ตุบ!

 

 

เสียงหวีดร้องจากทุกทิศทางเรียกสติให้กลับมาเผชิญกับความเป็นจริง ภาพความโกลาหลตรงหน้าทำให้ลู่ฮานสับสนไปหมด

 

“จุนมยอน!

 

“จุนมยอนเป็นยังไงบ้าง”

 

“จุนมยอน...”

 

ยังยืนอยู่ที่เดิม เสียงที่เรียกให้เขากลับไปสนใจภาพของจุนมยอนที่ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นและมีคนกรูเข้ามารุมล้อมคือเสียงของไค ไคที่พยายามถามไถ่จุนมยอนด้วยความเป็นห่วง และหลังจากที่ไคตระหนักได้ว่าเป็นลู่ฮานที่อยู่ตรงนั้น คนผิวเข้มก็ส่งสายตาที่ทำให้ทั้งตัวของเขาชาวาบไปได้ทันที

 

ด้วยแววตาที่ไม่เคยใช้มาก่อน...แข็งกระด้าง...บาดลึก

 

 

เหมือนได้ตัดสินอะไรบางอย่างไปแล้วไคคงเชื่อไปแล้วว่าเขาคงทำทุกอย่างได้เพื่อความรัก แม้กระทั่งการทำร้ายคนอื่น

 

 

ไม่...

 

เขาไม่ได้ทำ...

 

 

ลู่ฮานไม่ได้ทำให้จุนมยอนตกลงมา...เขาก็แค่คิด...

 

 

 

 

แต่ไม่มีทางที่จะทำแบบนั้น...

 

 

 

 

TBC…

 

 

อร่อกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จุนมยอนเจ็บฉันก็เจ็บ เพื่อนเจ็บฉันก็เจ็บเหมือนกัน #อัลลัย

เค้าว่าเค้าไม่ไหวห้าทุ่มนี่ก็ดึกปายสำหรับเค้า พฮืออออออออออออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

693 ความคิดเห็น

  1. #647 Millionaire~JM (@pisshy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 02:08
    พี่จุนตกมาได้ไงเนี่ยยยยยย ว่าแต่พี่ลู่ก็ไม่ได้ทำ
    เอาไงต่อดีทีเนี่ยยย
    #647
    0
  2. #483 palapingping (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 10:02
    เง้ยยยยยยยยยยยย

    จุนมยอนตกลงมาได้ไง T T



    แต่พี่ลู่ไม่ได้ทำนะ!

    ฟังพี่ลู่ก่อนสิโถ่....



    โอ้ยงงเลย T T
    #483
    0
  3. #482 'กัมมิน!*~ (@minmin-wk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 17:53
    กรี๊สสสสสสสสสส! มีแต่สาวๆมารุมล้อมนุ่มนิ่มอ่ะช่วงนี้!!!

    ไม่ได้หล่อรึเสน่ห์แรงอะไรหรอกนะ มารุมล้อมเพราะถามถึงเฮีย!

    พวกนางๆคงอิจฉากันน่าดูเลย ที่เพื่อนแสนจะน่ารักมุมิได้เฮียไปครอง

    ดีแล้วที่ไม่มีใครคิดอะไรแย่ๆแบบในละครไทย พวกแย่ง...ชาวบ้านอะไรงี้

    ทุกคนดูจะคอยเป็นกำลังใจให้เฮียกับนุ่มนิ่มอยู่นะ น่ารักจัง /////



    มีอยู่คนเดียว เอ้ย! สองสิ! ที่คิดจะพรากสองคนนี้ออกจากกัน

    พี่ลู่กับอินนี่หยุดคิดอะไรแบบนั้นเถอะนะ แล้วหันมากินกันเอง!

    จริงๆก็ชอบไคโฮแหละ แต่นุ่มน่มกับเฮียรักกันขนาดนี้ก็ไม่ไหวจะเชียร์



    แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังจะแตกคอกันเองซะแล้วสิ..

    อินนี่อย่าเพิ่งเข้าใจพี่ลู่ผิดสิ พี่ลู่เค้าแค่แช่งเฉยๆนะ!

    พี่ลู่เค้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนแช่ง เค้าเห็นอยู่



    เฮียยยยยยยยยยยยยย! รีบมาหานุ่มนิ่มเร็ว แย่แล้ว!!!

    ไรเตอร์รีบมาอัพนะไวๆนะ เค้าเป็นกำลังใจให้ สู้ๆจ้า!! ><
    #482
    0
  4. #481 MANGZOG (@tanvalai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 18:02
    จุนมยอนตกลงมาได้ไง
    ใครทำ
    #481
    0
  5. #480 K i m L e e (@madamkimlee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 22:39
    แล่วๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้จ้า ว่าพี่ลู่ไม่ได้ทำ แต่แค่คิด แต่จงงินไม่คิดงั้นนี่สิ

    ไหนจงงินยังมีความคิดอีกว่าพี่ลู่ยังไงก็อยากได้พี่คริสเป็นแฟนงี้ มันประจวบเหมาะเกินไปให้จงงินเข้าใจผิดนะเออ

      โอ๊ยยยยยย พระเอกไปอยู่ไหนคะ มาช่วยนายเอกเลยเดี๋ยวนี้

    ไม่อยากจะคิดว่า ถ้าแบครู้เรื่องนี้ขึ้นมา นางเอาพี่ลู่ตายแน่เลย 
    #480
    0
  6. #459 pangatinuchy (@pangsuk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 15:00
    ง่าาาาาาาา นุ่มนิ่มตกมาได้ไง
    ใครทำที่รักของเค้าาาาาาาาาาาา
    อพค มาดูนุ่มนิ่มเร็วๆๆๆ
    ไรต์มาต่อนะ มันกำลังได้อารมณ์เลย 
    #459
    0
  7. #458 Pan'ETI (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 19:12
    ลู่เป็นคนทำให้ลีดตกลงมาหรือ
    ทำไมทำงั้นล่ะ ?? รออ่านต่อนะคะ
    #ขอโทษเค้าเม้นน้อย T T
    #458
    0
  8. #456 mimkie_micky (@december_minkie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 10:50
    จุนมยอนบาดเจ็บ โอ๊ย เจ็บแทน!!!!  พี่คริสต้องรีบมานะ มาดูแลจุนมยอน

    แอบสงสารลู่เล็กๆ ลู่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย จุนมยอนตกมาเอง แต่แค่คิดก็ผิดแล้วนะลู่
    #456
    0
  9. #455 PARIINK (@pariink) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 08:27
    ย๊ากกกกกก ควรจะสงสารอาลู่ใช่ป่ะ !!!? อ๊ากก~

    ลู่โดนเข้าใจผิด ทุกคนใจเย็นนะ ฟังลู่อธิบายก่อน

    คืออ่านๆมาก็แอบลุ้นไคลูู่ เบาๆนะ ความใกล้ชิด

    น่าจะมีผล ฮ่าาา แต่ข้ามไปเราจะโฟกัสที่คู่หลัก

    พี่คริสมาปลอบจุนมยอนสิ จุนมยอนตกลงมาเจ็บ

    แย่มาอุ้มกลับห้องให้คนอิจฉาสิ
    #455
    0
  10. #454 OIL (@oil555eve999) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 01:56
    แงๆๆๆ จุนมยอนนนนน ToT
    จุนมยอนเป็นอะไรมากมั้ย พี่ลุ่ทำไมคิดร้ายแบบนี้ล่าาา
    เปิดใจไปคบกะนุ้งไคก็ไม่เสียหายนะ ฮี่ๆๆๆ
    #454
    0
  11. #453 NaMo_K (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 01:19
    ต่อให้นายแค่คิดมันก็ถือเป็นความผิดได้รู้หรือเปล่า
    #453
    0
  12. #452 goeun (@Puniiz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 01:00
    งุงิมากเลยอ่ะ ถึงแม้เฮียจะไม่ได้โผล่มาในตอนนี้
    มีเพียงแค่ชื่ออย่างเดียว ก็งุงิมากๆ
    เสี่ยวลู่แบบนี้แหละนะ นายคิดร้ายกับคนอื่น
    ผลร้ายมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเรา
    ถึงแม้เราจะไม่ได้ทำก็ตาม 
    คริสจากกก โฮเจ็บบบ
    #452
    0
  13. #451 เกมหมีคนคิดบท (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 23:46
    เช!!

    จริงๆแล้วพี่ลู่มีอาการทางจิตคลั่งพี่คริสมากจนทำสิ่งที่คิดโดยไม่รู้ตัวว่าทำสินะ

    #ห้ะ #ตามหาฉันให้เจอชื่อดาราราย



    เหมือนจะผิดเรื่องนะ 555555555555555 แต่ถ้าเป็นงั้นจริง

    จุนมยอนของเค้าก้อจะเจ็บตัวบ่อยๆ



    แต่เด๋วนะไคคะ ไคๆๆๆ *ตะโกนเรียกสติ*

    ไคเป็นเพื่อนนะคะ แอบหวังเคลมนะคะนี่ก็ผิดตั้งแต่ร่วมมือกะพี่ลู่แล้วค่ะ



    ตัดฉากไปที่ไคกะพี่ลู่ทะเลาะกัน พี่ลู่เผลอคิดว่าไคคือคนที่รู้ความจริงอยู่คนเดียว

    กลัวจะเอาความจริงไปบอกคนอื่นแล้วพี่คริสจะรู้เลยคิดจะทำร้ายไค



    แต่ก้ออย่างที่บอกว่าพี่ลู่มีอาการทางจิตไม่ได้แค่คิดแต่ทำโดยไม่รู้ตัว

    แล้วไคก็ถูกฆ่าตาย พี่คริสดูแลพี่จุนมยอนโดยที่พี่ลูก้อยังคงอยู่ วางแผนขั้นต่อไปให้พี่คริสมาสนใจ





    โอ้.....นี่มันอะไรกันนี่



    55555555

    เราขอโทษ







    เป็นกะลังใจนะ ฟูๆๆๆๆๆๆ



    อิ้อิ้อิ้

    ปอลอพลอตนี้ใช้ได้นะ 55555555
    #451
    0
  14. #450 annabell (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 23:18
    ลู่หานก็ไม่ได้ตั้งใจน้าาาา แต่คิดก็ผิดแหละพี่ลู่เอ้ยยยย



    คิดสนุกแต่ไหงคราวนี้กลับมาซวยซะเอง



    แบคฮยอนแรงงงงงงงงง 555555555



    แหงะ พี่คริสออกมาหาจุนมยอนเร็ววววววววววว ><
    #450
    0