[Fic] First Kris First Kiss (Kris x Suho)

ตอนที่ 3 : CHAPTER 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ก.ย. 55

CHAPTER 2

 

 

 

 

คิมจุนมยอนไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถมองหน้าใครได้อีกแล้ว...

 

 

 

เจ้าของร่างบอบบางได้แต่เดินตัวลีบ จุดนี้จากที่ตัวผอมอยู่แล้ว ก็เลยยิ่งเพียวบางดูเหมือนไม้ขีดไฟเข้าไปใหญ่ สองแขนแกว่งไวประสานกับเรียวขาทั้งคู่ที่ก้าวฉับ ที่สำคัญคือเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนมองเห็นแต่พื้นคอนกรีตสีหม่นๆ

 

 

เขารีบ ...รีบเหมือนกำลังหนี ...แต่ก็ไม่รู้ว่าหนีอะไรอยู่เหมือนกัน

 

 

จุนมยอนได้ยินเรื่องของตัวเองดังขึ้นซ้ำๆ ในจำนวนนี้มีทั้งคนที่พูดถูกและก็พูดผิด แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ...ถึงแม้ว่ามันจะผิดเขาก็ไม่มีน้ำหน้าไปแก้ต่างให้ใครต่อใครฟังว่าความจริงมันเป็นเช่นไร...

 

 

ตอนนี้แค่เดินให้เร็วที่สุดเพื่อผ่านพ้นสายตาหลากหลายคู่ รวมทั้งหลีกเลี่ยงที่จะฟังเรื่องที่มันกระทบตัวเขาในแง่ที่ไม่ค่อยดีเท่าไรให้พ้นไปซะมันก็แย่มากอยู่แล้ว

 

 

ไม่รู้ว่าแบคฮยอนคิดอะไรอยู่ ...แต่สำหรับตัวเขาเองตอนนั้นก็คงจะอยู่รอฟังเหตุผลของเพื่อนตนไม่ไหว เขาปล่อยเสื้อที่มือกำไว้และรีบวิ่งหนีออกมาแทบจะทันที ทั้งที่มีแบคฮยอนเป็นที่ยึดเหนี่ยว ใช้เป็นเกราะกำบังหนึ่งเดียว ที่สำคัญก็ไม่ใช่ว่าจะไม่แสดงอาการอะไรออกไปเลย จุนมยอนบอกผ่านการกระทำหลายๆอย่างออกไปในตอนนั้นว่าเขากังวลมากเพียงใดกับสิ่งที่แบคฮยอนกำลังคิดหรือแม้จะกระทำไปบ้างแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ...แบคฮยอนกลับยังรุดหน้า ...เหมือนไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของเขาเลย

 

 

คิดได้ยังกัน...

 

 

 

ไปขอให้หมอนั่นชดใช้เขาด้วยการให้มาเป็นแฟนกันนี่นะ!

 

 

 

จุนมยอนไม่ได้ต้องการแบบนั้นเสียหน่อย

 

 

 

สำหรับจุนมยอนแล้ว ...ที่เดียวที่พอจะหลบหน้าใครต่อใครให้พ้นก็เห็นจะมีแต่หอพักของเขา ...แต่หลังจากดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ คนตัวเล็กก็พบว่าตัวเองยังกลับเข้าห้องไปตอนนี้ไม่ได้ ในช่วงเวลานี้เขาไม่ควรทะเล่อทะล่ากลับเข้าไปเพราะถ้าพลาดขึ้นมามันก็ยิ่งจะเป็นการฝังตัวเขาเองให้ดิ่งลึกลงไปในผืนดินยิ่งเข้าไปอีก

 

 

เขาก็เลยเลือกมาที่หอสมุด อย่างน้อยที่นี่ก็เสียงดังไม่ได้ เขาอาจจะรู้ว่ามีคนซุบซิบนินทา โดยที่สังเกตได้จากท่าทางและเสียงดังขึ้นหึ่งๆไม่ต่างอะไรกับการมีแมลงบินอยู่ข้างหู แต่มันก็ดีกว่าที่อื่นๆหน่อยตรงที่จะไม่ได้ยินเรื่องราวพวกนั้นชัดถ้อยชัดคำนัก

 

 

จะว่าไปในความรู้สึกเขา ...เรื่องซุบซิบมันเป็นแค่องค์ประกอบที่ประกอบขึ้นมาเพื่อเพิ่มความรำคาญให้เพียงเล็กน้อยก็เท่านั้น มันไม่ได้มีผลต่อจิตใจของเขามากเท่าไรนักหรอก

 

 

แต่ที่ต้องหลีกเลี่ยงจากสังคมหรือผู้คน เพียงเพราะว่าเขาก็แค่รู้สึกไม่อยากมองหน้าใคร เขาไม่รู้จะมองด้วยแววตาแบบไหน แล้วถ้าเจอสายตาที่มองมานับกว่าสิบอารมณ์เขาเองก็ไม่รู้จักวิธีรับมือ รวมทั้งไม่รู้ว่าควรจะโต้ตอบกลับไปอย่างไรได้บ้าง

 

 

 

มัน...รู้สึกอับอาย ...และเข้าตาจนจริงๆ

 

 

ยิ่งกับคริสด้วยแล้ว ...เขายิ่งไม่รู้ว่าจะมองหน้าฝ่ายนั้นได้ยังไง ...

 

 

 

แต่ก็...

 

 

บ้าแล้ว คิดมากน่า ...ความจริงเท่าที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยกล้ามองหน้าฝ่ายนั้นอยู่แล้วนี่นา

 

 

 

“ฮือออ” จุนมยอนเอาศีรษะทุ่มลงไปกับโต๊ะ อยากจะร้องไห้ออกมาเพื่อเป็นการระบายเสียให้ได้เลยจริงเชียว

 

 

ร่างเล็กเลือกนั่งลงในที่นั่งเดี่ยวกั้นคอกอยู่แถวๆคลังเก็บหนังสือ ที่ตรงนี้ก็เลยไม่ได้มีผู้คนเดินพลุกพล่านเหมือนที่โต๊ะนั่งอ่านหนังสือที่ตั้งเรียงรายอยู่ตรงริมทางเดินเสียเท่าไร

 

 

ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าสิ่งแวดล้อมและบรรยากาศรอบกายน่าจะช่วยให้เขาสงบจิตสงบใจและลดความรู้สึกต่างๆมากมายทีตีขึ้นมาให้ลดลงไปได้บ้าง ...ไม่มากก็น้อยล่ะ

 

 

นิ่งไปจนดูเหมือนคนหลับ แต่ไม่ว่าปฏิกิริยาภายนอกจะเป็นยังไง ในหัวใจก็ยังคงเต้นโครมครามอยู่เหมือนเดิม มันเต้นในจังหวะพีคที่สุดตั้งแต่ตอนจูบ สองตาที่เบิกโตในขณะที่ริมฝีปากถูกบดเบียดก็ทำให้เขาสามารถมองเห็นได้ชัดว่าบุคคลตรงหน้าเขาคือใคร

 

 

แล้วมันก็...

 

 

จุนมยอนเขยื้อนให้ศีรษะห่างออกมา เปลี่ยนเป็นใช้หัวดันกับขอบโต๊ะแทนหลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาได้แนบทั้งใบหน้านาบสนิทลงไปกับโต๊ะไม้

 

 

ก็ปากเขามันถูกสัมผัสไปแล้วนี่ ...ไวเท่าความคิด มือยกขึ้นมาแตะริมฝีปากที่เบะจนดูไม่ได้ ทว่าสุดท้ายกลับทำได้แค่ถอนหายใจออกมาอยู่เหมือนเดิม

 

 

“ฮือออ” งอแงซ้ำอีก แต่ก็ได้แรงสั่นที่เกิดขึ้นในกระเป๋ากางเกงที่มันกำลังดึงความสนใจของเขาไป จุนมยอนพอจะเดาออกอยู่หรอกว่าหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังจะหยิบขึ้นมาจะปรากฏชื่อของใคร กระนั้นก็ต้องหยิบมันออกมาดูเพื่อความแน่ใจ

 

 

KAI

 

 

หน้าจอที่มีแสงสว่างวาบปรากฏชื่อนั้น เขารู้ดี ...ว่าแม้จะเป็นเบอร์ของไค แต่เสียงที่จะได้ยินหลังจากกดรับสายยังไงเสียก็คงไม่พ้นเสียงของแบคฮยอนอยู่ดี

 

 

 

ไม่รับหรอก ...ก็เขาน่ะกำลังรู้สึกเคืองแบคฮยอนอยู่หน่อยๆนี่นา

 

 

กดตัดสายไปเลยแบบไม่ไยดี แล้วก็ตั้งใจมองดูเวลาที่เป็นองค์ประกอบสำคัญของหน้าจอเครื่องมือสื่อสาร ตาทั้งคู่ของเขาเบิกโพลง จุนมยอนรีบดึงศีรษะออกห่างจากโต๊ะ แผ่นหลังก็เลยกระแทกพนักเก้าอี้ดังอึกและเกือบจะต้องหงายท้องตึงด้วย

 

 

ว่าแล้ว ...ว่าแล้วว่าต้องลืมอะไรบางอย่าง!

 

 

ร่างบางลุกพรวดพราดจากเก้าอี้ทันที เขาเดินสวนกลับไปจากเส้นทางที่ใช้เดินมา เกือบจะชั่วโมงแล้ว ...อาจารย์คงสอนไปจนเกือบจะชั่วโมงแล้ว แย่จริงจัง ...เขาไม่น่าลืมว่าตัวเองโดนแบคฮยอนลากออกมาตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเรียน เขาควรจะตรงไปยังห้องเรียนมากกว่าที่จะมาหาที่หลบและเอาความคิดไปหมกมุ่นกับเรื่องไร้สาระ

 

 

 

ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบ พอพ้นออกจากหอสมุด ร่างหลุดออกมาจากประตูเลื่อนอัตโนมัติเพียงแค่สองก้าว เขาก็พบกับอุปสรรคใหญ่

 

 

 

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น มองเพียงระดับสายตาก็พบไหล่ไล่สายตากลับเข้ามาในรัศมีของใบหน้าก็พบเข้ากับแผ่นหน้าอก แต่จุนมยอนเองก็รีบเกินกว่าจะสนใจ ทีนี้จึงก้มหน้าลงไปอีก แล้วตั้งใจว่าจะเบี่ยงไปสักทางเพื่อให้พ้นร่างของใครอีกคนที่ดันเป็นสิ่งกีดขวางเส้นทางเดินของเขาไปเสียแล้ว

 

 

พอแยกเท้าไปทางขวา ฝ่ายคนที่อยู่ตรงข้ามกันนั้นก็กลับก้าวเท้าซ้าย ในตอนที่ยังไปไหนไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจอีกรอบว่าจะก้าวไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับคราวที่แล้ว แต่ก็เหมือนเดิมอีก ที่อีกฝ่ายดันใจตรงกัน มันก็เลยกลายเป็นว่าขวางกันไปกันมาจนไม่ได้ไปไหนกันสักที

 

 

คนตัวเล็กเงยหน้าอยากจะโค้งตัวให้พร้อมทั้งอาจจะขอโทษอย่างเก้อเขินแล้วก็ขอทางไป ทว่าในวินาทีที่เห็นใบหน้านั้นชัดเจนจริงๆ เขาก็แทบอยากก้มหน้าลงมองพื้นในแบบที่ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกเลย...

 

 

จุนมยอนก่นด่าตัวเองในใจ เขาควรจะหันหลังและเดินหนีไปตั้งแต่เห็นแจ็กเก็ตเบสบอลตัวนี้แล้วซ้ำ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจำไม่ได้ว่าคริสใส่เสื้อตัวไหน แล้วทำไมถึงยัง....

 

 

 

วันนี้มันเป็นวันอะไรกันแน่นะ ...

 

 

 

ภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง ...เขาเจอคริสไปแล้วถึงสามครั้ง ...มิหนำซ้ำแต่ละเหตุการณ์ยังเป็นอะไรที่ไม่เคยคาดถึงเลยด้วยซ้ำ เพราะอย่างนี้ด้วยมั้งเขาก็เลยไม่รู้ว่าควรจะรับมือยังไง

 

 

 

ตอนนี้ยังไม่มีปฏิกิริยาใดเพิ่มขึ้นหลังจากเขาพบว่าใครกันที่อยู่ตรงหน้า จุนมยอนกลืนน้ำลายลงคอราวกับว่าเรื่องที่ตนเองได้ตัดสินใจและกำลังจะทำเป็นเรื่องน่าหนักใจ ทั้งที่ความเป็นจริงเขาก็แค่มีความคิดที่จะเดินออกไปให้พ้นออกจากคนคนนี้เท่านั้น

 

 

ก้มหน้าและพยายามเดินตัวลีบจากไปอย่างเงียบๆ ร่างกายของเขาสั่นไปหมด ดวงตาลอกแลกและกำลังภาวนาว่าให้อย่ามีอะไรที่มากไปกว่าการที่เขาเดินแยกออกมาอย่างนี้

 

 

แต่ก็ดูเหมือนว่า ...จุนมยอนจะทำได้แค่ภาวนาเพียงเท่านั้นเมื่อเขายังไม่ทันไปไหนได้ไกลและพ้นจากระยะอันตรายเลย เหตุการณ์ที่ไม่น่าคาดฝันก็เกิดขึ้น

 

 

“ตัวเล็ก”

 

 

ขาสองข้างของเขาหยุดชะงักในวินาทีที่ได้ยินบางคำ ...และจุนมยอนก็มั่นใจว่านั่นคือน้ำเสียงของคริส หากแต่เขายังไม่ค่อยมั่นใจว่า ตัวเล็กนั่นจะหมายถึงเขาหรือเปล่า...

 

 

 

ตอนนี้จุนมยอนก็ทำได้แค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

 

 

 

“ตัวเล็ก” อีกครั้ง ...และน้ำเสียงก็ย้ำชัดถ้อยชัดคำราวกับจะเรียกเขาจริงๆ หัวใจยิ่งเต้นระรัว และจุนมยอนเองก็เป็นคนซื่อตรงเกินกว่าจะเมินเฉยต่อใครสักที่มีท่าทีว่าอยากจะคุยกับเขา

 

 

หรือถ้าไม่... ก็ควรจะต้องหันกลับไปดูให้แน่ใจสักหน่อยแล้วกัน

 

 

 

จุนมยอนหันกลับไปทั้งตัวด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ เขาเห็นใบหน้าของคริสชัดเจน ยิ่งในตอนที่สบตาลมหายใจของเขาก็ยิ่งกระตุก มีบางอย่างบอกกับเขาว่า ...เขาต้องไม่ไหวแน่ๆ สมองมันตื่อและกำลังหมุนติ้วไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

 

 

 

“แล้วคืนนี้ฉันจะโทรไปคุยด้วยนะ”

 

 

 

แค่ประโยคเดียวเท่านั้นจุนมยอน กลับฝังจุนมยอนเสียจนมิดผืนดิน

 

 

 

 

อึ้งไปเลย ...ดวงตาเห็นแค่ภาพของคริสที่เดินห่างออกไปแต่ก็เป็นอะไรที่พร่าเบลอมากสำหรับเขา คนตัวเล็กกรอกตากำลังพยายามทบทวนเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น

 

 

 

นี่มันเรื่องอะไรกัน...

 

 

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนจุนมยอนแทบไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะใช่ความจริง...

 

 

ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเบค่อนคนเดียว

 

 

เบค่อน!! ...จุนมยอนได้แต่คาดโทษเพื่อนตัวเองในใจในยามที่ตระหนักได้ว่าใครเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการกับเรื่องราวทั้งหมด

 

 

ในตอนนั้นเองห็เลยหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้วยมืออันสั่นเทา สติของเขาหลุดลอยและกว่าจะรวบรวมสมาธิให้ทำตามอย่างที่ต้องการได้ ก็ต้องพาร่างกายอันอ่อนยวบยาบให้ลงไปนั่งอยู่ทรงตัวอยู่บนม้านั่งริมทางเดิน

 

 

กดลงไปบนหมายเลขหนึ่งในแป้นพิมพ์แล้วก็กดปุ่มโทรออกเลย เพราะแน่นอนว่า เบอร์ของพยอนแบคฮยอนเป็นเบอร์ที่เขาตั้งโทรด่วนเอาไว้อยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

“เบค่อน ...ไปหาฉันที่ห้องหน่อย!” น้ำเสียงออกจะหวัดๆไม่เหมือนทุกที จุนมยอนไม่รอฟังคำตอบที่จะให้กลับมาเลย เพียงพูดในจุดประสงค์ที่ตัวเองต้องการเสร็จ นิ้วเรียวก็กดตัดสายทันที

 

 

 

 

 

 

มุ่งตรงกลับไปที่หอพัก จุนมยอนคงลืมไปเสียสนิทแล้วว่าจุดประสงค์เดิมของเขานั้นคืออะไร และกลายเป็นว่าจุนมยอนคนขยันรวมทั้งใช้ชีวิตแต่อยู่ในกรอบได้โดดเรียนเป็นครั้งแรกของประวัติศาสตร์ไปแล้ว

 

 

พอไปถึงเขาก็พบว่าแบคฮยอนนั่งรออยู่ที่ม้านั่งใต้หอพัก สองตาพอเห็นไอ้เจ้าเพื่อนตัวดีนั่งยิ้มแป้นส่งมาให้เขาก็หน้าบู้ใส่มันซะเลย ให้มันรู้ซะบ้างว่าจุนมยอนก็ไม่พอใจอะไรเป็นเหมือนกันนะ

 

 

สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้และแบคฮยอนก็ลุกเดินเข้ามาหาเขาเช่นกัน

 

 

“ไคล่ะ?” แม้จะเคืองเพื่อนอยู่ แต่ก็อดใส่ใจไถ่ถามหาคนที่สมควรจะอยู่ตรงนี้ด้วยไม่ได้เลย ถ้าจะเกลียดตัวเองก็ตรงนี้แหละ จุนมยอนจะโกรธจะไม่พอใจใครได้สักกี่น้ำกันเชียว

 

 

“กลับไปนอนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ที่บ้านแล้วละมั้ง” แบคฮยอนพูดทีเล่นทีจริง เห็นแบบนั้นจุนมยอนก็เกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมาทันที

 

 

 

แบคฮยอนนะ ...ทำผิดแล้วยัง...

 

 

 

“ยังมีหน้าจะมาพูดเล่นอีก” จุนมยอนทำปากคว่ำพลางเชิดหน้าใส่

 

 

 

เห็นอาการพวกนั้นแบคฮยอนก็จับแขนพร้อมเอาหน้าเข้าไปไถเลยด้วยพร้อมกัน “ฮื้อออ โกรธเหรอ? งอนเหรอ? ไม่พอใจเหรอ? เป็นไรอ่า ...ขอโทษน้า” หมาน้อยยู่ปากทำหน้าตาน่าสงสารหมายจะให้เพื่อนเห็นใจ

 

 

 

พอเห็นแบบนั้น ...ก็ทุกที จุนมยอนก็อดที่จะใจอ่อนให้ไม่ได้

 

 

“แต่นายก็ไม่น่า...” ให้เบอร์ฉันไป...

 

 

พูดต่อไม่ได้จริงๆ เพราะประโยคที่จะโพลงออกต่อไปมันจะต้องย้อนกลับมาทำร้ายเขาได้แหงๆ ก็แบคฮยอนน่ะยังไม่รู้สักหน่อยว่าเขาเจอกับคริสแล้ว มิหนำซ้ำฝ่ายนั้นยังบอกชัดเจนว่าจะโทรหาเขา

 

 

ขืนบอกออกไป นอกจากจะไม่สลดกับเรื่องที่ก่อแล้วพยอนแบคฮยอนก็คงมีเรื่องสนุกล้อเลียนเขาเพิ่มขึ้นอีกแน่ๆ

 

 

ก็ในตอนนี้แบคฮยอนน่าจะสำนึกได้แค่เรื่องที่เอ่ยปากให้คริสรับผิดชอบด้วยการเป็นแฟนกับเขาเท่านั้น ส่วนเรื่องเบอร์ก็คงกะให้ตัวเขาเจอแจ็กพอตเอง ถ้าโทรมาก็ดี รวมทั้งอาจจะแค่รอให้ฝ่ายเขาไปคิดบัญชีทีหลังแต่ถ้าไม่โทรมาก็ปล่อยผ่านไปก็น่าจะแค่นั้น...

 

 

 

แต่สำหรับจุนมยอนแล้วมันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ!

 

 

 

“อืม ...ช่างมันเถอะ”

 

 

ที่เหลือคงเป็นปัญหาที่เขาต้องแก้เองแล้วล่ะมั้ง คิดไม่ตกได้แค่นั้นก็เดินคอตกห่างจากเพื่อนไปทันที ร่างบอบบางเดินตรงไปยังบันไดอย่างไร้เรี่ยวแรงและแบคฮยอนก็เดินตามมา

 

 

“จุนมยอนอ่า”

 

 

 

“เบค่อน ...ช่างมัน ฉันไม่เป็นไร” โบกมือปัดให้คนข้างๆแบบขอไปที

 

 

 

“นายโอเคนะ?”

 

 

“อื้ม”

 

 

“งั้นก็ดีละ” แบคฮยอนไม่พูดอะไรนอกจากเดินมองแผ่นหลังของเพื่อนที่อยู่สูงขึ้นไป จุนมยอนเดินขึ้นบันไดด้วยลักษณะที่ต้วมเตี้ยมกว่าปกติจริงๆ

 

 

อยู่ๆแบคฮยอนเริ่มเอื้อนเอ่ยในเรื่องที่ตนเองแปลกใจสงสัยบ้าง

 

 

“ฉันคิดว่านายจะกลับมาที่ห้องแล้วซะอีกก็เลยมาหา แต่แล้วพอถามคุณป้าข้างล่างเขาก็บอกว่ายังไม่เห็นนายกลับเข้ามาเลย”

 

 

 

“อือ ...ก็จะให้ฉันกลับมาได้ยัง...” ทว่ายังคงพูดออกไปอย่างอ่อนแรงไม่ทันได้จบประโยค

 

 

เฮ้ย!

 

 

 

คนตัวเล็กยืดตัวตรงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู แล้วก็แทบอยากจะวิ่งลงบันไดพรวดพราดหนีออกไปซะให้รู้แล้วรู้รอด กระนั้นก็เกือบจะถึงที่หมายอยู่แล้ว เพราะเพียงก้าวข้ามไปอีกแค่บันไดขั้นเดียวก็จะถึงชั้นที่มีห้องของเขาตั้งอยู่แล้ว

 

 

และแบคฮยอนที่เดินขึ้นมาถึงสี่ชั้นก็ไม่มีทางยอมให้เพื่อนตนทำอย่างนั้นได้แน่ แขนเล็กจับตัวจุนมยอนที่กำลังจะวิ่งลงไปพร้อมทั้งกอดไว้ในอ้อมแขนทันที ด้วยอาการทั้งที่งงงวยและไม่เข้าใจ

 

 

 

“จะไปไหน!

 

 

 

“คริส!” จุนมยอนเอ่ยชื่อนั้นออกมาหน้าตาตื่นรวมทั้งดิ้นไปด้วยหมายจะให้หลุดจากเงื้อมือเพื่อน

 

 

 

“อะไร? ใจเย็น”

 

 

 

“คริสอาจจะอยู่ในห้อง หรืออาจจะเพิ่งเข้ามา หรืออาจจะกำลังจะออกไปก็ได้ตอนนี้ นายก็รู้ว่าเขาไม่รู้ว่าฉัน ...ไม่รู้ว่าเราอยู่ห้องติดกัน ถ้าเป็นก่อนหน้านี้มันก็คงไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ...? แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่... ฉันไม่อยากเจอเขา ฉันทำอะไรไม่ถูก ยิ่งตอนนี้ที่นาย...” จุนมยอนรู้สึกเจ็บใจที่จะพูด ร่างเล็กหยุดดิ้นในอ้อมแขนของเพื่อนก้มหน้าลงและพยายามควบคุมสติที่กระเจิงกระเจิงของตัวเอง

 

 

 

แบคฮยอนใช้แววตาที่อ่อนลงมองคนในอ้อมแขน ในตอนนี้ที่จุนมยอนไม่ได้ดิ้นรนอะไรอีกเขาจึงค่อยๆคลายมือที่รัดแน่นออก แล้วมันก็อดไม่ได้เลยจริงๆที่จะยิ้มออกมา

 

 

 

“ชอบเขามากขนาดนี้?” น้ำเสียงเชิดๆบอกกลายๆว่ามันคือคำถาม กระนั้นสิ่งที่จุนมยอนรับฟังไปแล้วดันกลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกล้อเสียมากกว่า

 

 

“หึหึ ...ถ้าชอบเขามากขนาดนี้ ...สิ่งที่นายควรทำคือขอบคุณฉันมากกว่านะจุนมยอน” ถึงต้องนี้คนตัวเล็กก็แทบอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

 

 

 

“ฉันไม่น่าพลาด ไว้ใจจนเล่าทุกอย่างให้นายฟังเลย ฮือออ” เห็นท่าทางงอแงแล้วแบคฮยอนก็อดที่จะยื่นมือไปยีผมเพื่อนไม่ได้

 

 

 

“เอาน่า ...คราวนี้แบคฮยอนก็เลยฉวยเข้าที่แขนของเพื่อนตนไปเหอะ!” ว่าแล้วก็ฉุดให้เดินตามไป

 

 

 

“ฮื้อออ” แต่ดูท่าว่าตอนนี้จุนมยอนอยากจะร้องไห้ท่าเดียวเลย

 

 

 

ด้วยความทุลักทุเล แต่แบคฮยอนก็สามารถพาเพื่อนตัวเองมาหยุดอยู่หน้าห้องได้ จุนมยอนมองซ้ายมองขวาพอเห็นว่าทางสะดวกก็รีบหยิบคีย์การ์ดออกมาเสียบอย่างฉับพลันรวดเร็ว ทว่ายังไม่ทันได้เปิดประตูเข้าไป ก็หันไปมองแบคฮยอน ...และก็รู้สึกไม่ดีเลยเพราะอยู่ๆเขาก้เกิดสังหรณ์ใจว่าแบคฮยอนกำลังคิดจะทำอะไรพิเรนๆอีกแล้ว

 

 

 

“เบค่อน อย่า!

 

 

 

ไม่ทันแบคฮยอนเสียแล้ว...

 

 

 

มือเล็กกำเป็นกำปั้นทุบป้าบๆเข้าไปที่บานประตูที่อยู่ข้างๆห้องเขา...

 

 

 

และจะไม่อะไรเลย ...ถ้านั่นไม่ใช่ห้องของ คริส

 

 

 

ฮือออออ

 

 

 

พยอนแบคฮยอน ถ้าจะทำแบบนี้เลิกคบกันเลยเหอะ!

 

 

 

 

 

ความลับที่เก็บมาตั้งนานว่าเขากับคริสเป็นเพื่อนบ้านกันจะมาเปิดเผยตอนนี้ไม่ได้ ...

 

 

 

ไม่ได้จริงๆนะ

 

 

 

เบค่อนนิสัยไม่ดี ...ไม่เคยรักเขาจริงอย่างปากพูด เพราะถ้าเพื่อนคนนี้รักเขาจริงๆจะไม่มีวันกระทำอะไรกับเขาแบบนี้

 

 

 

 

หนี ...ตอนนี้มีเพียงคำเดียวเท่านั้นที่เด้งขึ้นในสมอง จุนมยอนผลักบานประตูห้องสุดแรงเกิดแต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนเป็นกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอเข้าไปแทน

 

 

 

เมื่อ...

 

 

 

เสียง ...เสียงหนึ่งกำลังหยุดการกระทำทั้งหมดของเขาได้เสียสนิท

 

 

 

 

“พวกนายกำลังทำอะไรกันน่ะ”

 

 

 

 

TBC…

 

 

 

-------------

 

 

ความจริงแล้วจุนมยอนแอบชอบพี่คริสอยู่แล้วนั่นเอง

เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้เบค่อนเค้าล่ะ ฮี่~

แล้วใครมาจะใช่เฮียหรือเปล่าน้า ?

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ปั่นเรื่องนี้เพลินชริงๆล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

693 ความคิดเห็น

  1. #681 Taepearlz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 19:42
    ที่จริงแล้วจุนมยอนก็แอบชอบพี่คริสอยู่นี่เอง



    แล้วพี่คริสจะชอบจุนมยอนบ้างมั้ยน้า



    แต่ขอให้ชอบเหอะ อิๆ >
    #681
    0
  2. #666 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 16:58
    เราว่าไคมันจะต้องเขียนด่า แกล้ง หรืออะไรพี่คริสแน่ไม่งั้นไม่ยอมทำมห้ง่ายๆหรอก 555555 จงอินอ่า เรียกแบบนี้คนไม่ได้ชื่อจงอินก็ทรุดว่ะ 555555
    #666
    0
  3. #631 Millionaire~JM (@pisshy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 20:49
    แบคคะ แกใจเย้นนนนนนน เพื่อนแกจะหัวใจวายตายก่อนนะ
    ไม่ไหว รุกมากไป พี่คริสมาแล้ววว
    ชอบอ่าเรียกตัวเล็กด้วยน่ารักอ่า

    #631
    0
  4. #565 parksoya (@pabo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 15:33
    สงสารทั้งคู่เลยแหะแต่จุดนี้สงสารพี่จุนมากกว่า....ที่พูดออกมาไม่ใช่ไม่เจ็บ ;____;
    #565
    0
  5. #545 ShineEXO (@exo-99) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 22:13
    แบคแกเป็นแม่สื่อที่ดีมากอ่ะ น่ารักก
    #545
    0
  6. #538 Spiny (@primwi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2556 / 12:12
    แบคแกล้งงง
    #538
    0
  7. #462 parksoya (@pabo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 18:40
    อิแบคคค แกรักเพื่อนจริงปะเนี่ย555555555555
    โอ้ยนุ้งไคน่ารักมากๆๆ ;3;
    #462
    0
  8. #422 krispyho (@pangsuk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 15:18
    อร๊ายน่ารักจังเลยไรต์ อ่านเพลินเลยอ่ะ
    นุ่มนิ่มตัวน้อยน่ารักมากๆ ที่แท้ก็แอบชอบอีเฮียมานานแล้วนี่เอง อิอิ
    แบค แกนี่มันเป็นกามเทพเบค่อนจิงๆ 

    #422
    0
  9. #397 Pan'ETI (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 15:05
    อื้อหืออออออ เรียกซะน่ารักเชียว
    ตัวเล็ก อ๊ากกกกกกกกกกกก ว่าแต่ซูโฮชอบคริสหรอ
    แล้วจงอินล่ะ แบคร้ายมากนะเนี่ยย
    #397
    0
  10. #384 Happiness_N (@52nuyyy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 18:27
    ตะไมตัวเล็กน่ารักแบบเน้!!!!!!!!!!!!!! -///////////- แทบลงไปดิ้นกับพื้นบ้านตอบพี่คริสบอกว่าเดี๋ยวโทรไปนะ งื้อ ㅠ//////ㅠ ตัวเล็กดูท่าจะชอบเฮียมากเลยนะ อย่าอายซิตัวเล็ก กล้าๆหน่อย
    #384
    0
  11. #373 noiina (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 19:43
    กะรี๊ดดดด เบค่อนนน เทอน่ารักมากกก เยี่ยมมม





    จุนมยอนชอบพี่คิสอยู่แล้ว แถมยังอยู่ห้องข้างกันอีกกก อ๊ากกก อัลไลเนี่ยยย เขินนะ แต่แอบสงสารไคนะ 555



    อ๊ากกกก เขินอ่ะ เรียกตัวเล็กด้วย โฮกกก
    #373
    0
  12. #369 Numwaen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 16:31
    อร๊ายยยยยย จุนมยอนคนตัวเล็กแอบชอบเฮียคริสมาก่อนหรอนี่
    #369
    0
  13. วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 21:19
    ชอบเฮียอยู่เเล้ว
    เเบบนี้ต้อวขอบคุณแบค
    #251
    0
  14. #228 MANGZOG (@tanvalai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 11:47
    เอ่ะๆๆๆ จุนมยองชอบคริสอยู่แล้วเหรอเนี่ย

    แล้วแบคก็เป็นแม่สื่อให้ว่างั้น

    อ้ายย อะไรจะบังเอิญเหมาะเจาะขนาดนี้นะ >////////<
    #228
    0
  15. #211 Noneah203 (@noneah) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 13:37
    โอยยยยยยยยยย เขินเฮียอ่ะะะะะะะ ฮื่ออออออออออออ
    เรียกจุนมมอนว่าตัวเล็กด้วย ง๊ากกกกกกกกกกกกกก *ชีวิตพัง*
    ฮื่่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วก็มาตายอีกรอบด้วยประโยคนี้...“แล้วคืนนี้ฉันจะโทรไปคุยด้วยนะ”
    ฮร่อกกกกกกกกกกกกกกกกก พี่คริสขาโทรหาเราด้วยสิค๊าาาาา *โดนตบ*
    โอยยยยอ่านไปอยากจะกินจอคอมเข้าไปทั้งจอ เขินไม่ไหวแล้วววววว -///////////-
    หมดแรงตามซูโฮออนนี่ เฮือกกกกกกกกก O<-<

    วร๊ายยยยยยยยยยยยยยย ที่แท้ซูโฮก็แอบชอบคริสมานานแล้วหรอกหรอ
    แหมๆอยู่บ้านใกล้กันด้วย
    โอยยยย แบบนี้ยิ่งเสร็จ เอ้ยยยย ยิ่งง่ายต่อการเจอหน้ากัน
    ลุ้นง่ะ อ่านตอนต่อไปจ้า ^0^
    #211
    0
  16. #179 `/เห็ดเอ๋อ(❤). (@turtletoey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 23:42
    ตัวเล็ก.. อื้ออ น่ารัก-//-
    #179
    0
  17. #146 Gifz_Jelly5 (@Love-negative) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 20:57
    'ตัวเล็ก'  คำเดียวตายสนิทค่ะ พี่คริสพี่ไม่รู้จักชื่อเค้ารึไงท่เรียกเค้าแบบนั้นน่ะ
    อ๊าย จุนมยอนพี่แอบชอบคนข้างๆห้องหรอ แล้วคนข้างห้องที่ว่าก็คือพี่คริส
    พรหมลิขิตเหลือเกิน เกินไปแล้ว พี่คริสไม่รู้เลยรึไง
    ว่าคนข้างห้องคือคนที่พี่เพิ่งจะ(โดนหมาบังคับ)รับผิดชอบน่ะ
    ><เขินแทนจุนมยอน 
    #146
    0
  18. #125 annabell (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 21:04
    งื้ออออ ค้างอ่ะ ใครมาๆๆ???

    มีเพื่อนแบบแบคนี่รักตายเลย

    5555555555555
    #125
    0
  19. #105 KrisSuhoTH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 16:08
    ทั้งละมุน ทั้งฟิน

    โอ๊ยยยย ตัวเล็กเรียกซะน่ารักอ่ะ พี่คริส;A;
    #105
    0
  20. #95 palapingping (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 02:47
    ตัวเล็ก

    ตัวเล็ก

    ตัวเล็ก

    ตัวเล็ก

    ตัวเล็ก

    แงงงงงงงงงงงงงงงงง T______________T

    เขินมากเลยยยยยยยให้ตายยยยยยยยยยยยยยยย



    แบคแสบมากเลย โอ้ยเขินนนนนนนนนนนนนนนน
    #95
    0
  21. #83 7052 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 00:06
    คือตอนนี้จะตายกับเฮียคริสแล้ววววววว เรียกลีดว่าตัวเล็กแล้วดูอบอุ่นมากอ่าาาาา TT /////////// TT



    อ่านไปยิ้มไปจริง ๆ ไรท์ทำได้ยังไงงงงงง ทำให้เราคลั่งจิกหมอนขนาดนี้ เก่งมากเลยยยย *ปรบมือรัว*



    ไรท์กำลังทำเราไขว้เขวจากคูีที่ชิพอยู่มาเป็นคริสโฮเชอะ !



    ลีดพูดน้อยแบบนี้แล้วน่ารักน่เาอ็นดูมากค่ะ เขินแทนลีดทุกครั้งที่พี่คริสเข้าใกล้ - / -



    #83
    0
  22. #73 WonKyu' FC (@minmin-wk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 15:18
    ตายๆๆ ชีวิตพังเพราะนุ่มนิ่ม! ถ้าจะน่ารักขนาดนี้!

    ที่จริงก็แอบชอบเฮียคริสอยู่ด้วย 5555'

    ต้องชาบูแบคหน่อยซะแล้วล่ะนะ! แบคฮยอนจงเจริญ!!!
    #73
    0
  23. #65 ~*!!(...+Circle+...)!!*~ (@ky0ya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 02:37
    'ตัวเล็ก'........อร๊าย!!!
    จะเรียกจุนมยอนน่ารักไปไหนอ่ะเฮีย!
    เขินแทนนีออน ~ (>\\\\\\<)
    #65
    0
  24. #59 honeypie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 00:51
    'ตัวเล็ก' เขินอ๊าา น่ารักมากกก

    อั่ยย่ะ ที่แท้ ซูโฮก็ชอบเฮียอยู่นี่เองง ฮิๆ
    #59
    0
  25. #46 _URRU2802 (@urru2802) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 15:36
    เห้ยยย ตัวเล็ก คิคิ ตัวเล็กคิคุ - / - 
    น่ารักอ้าาาพี่คริส เอ้าแกชอบพี่คริสหรอลีดดดกรี๊ด - / - 
    #46
    0