พรีเซนต์โครงงาน และขุดแฮร์รี่ภาค๒มาดูอีกรอบ
เขียนโดย
||-HeDw!g & P!gw!Dgeon-||
เรานัดเพื่อนไว้ ๗.๓๐ แต่เราไปถึงตั้ง ๘โมงแน่ะ
แย่สุดๆ
๗.๓๐นี่ยังอยู่บ้านเลย
ปกติจากบ้านไปรร.ก็๑๕นาที แต่ไม่คิดว่าสายแล้วรถติดแฮะ (ปกติไม่เคยเจอรถติดเลยเพราะนั่งรถโรงเรียน และถึงโรงเรียนตั้งแแต่ ๖.๒๐) ทีนี้วันนี้สายจนทุเรศ
เซ็งมาก
เนื่องจากกล่มเราเป็นพวกตัวใครตัวมัน ไม่ค่อยว่าง
เบื่อกับวิชานี้มากๆ คือไม่ใช่ว่าไม่ตั้งใจทำ แต่มันเหมือนจะหมดกำลังใจน่ะ เพราะตั้งแต่ทำมาไม่เห็นได้อะไรจากมันเลย ... ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน หรืออะไรแบบนี้ เพราะไม่คิดจะเอาเงินอยู่แล้ว
ไปห้องคอมกิ๊ฟ(๕๑๑) คนอื่นเข้ากันหมดแล้ว แต่เราไปสาย กลุ่มเราเลยนั่งปั่นงานข้างนอกก่อน ฯลฯ
เข้าไปช้าหน่อย ที่นั่งไม่มีด้วย ๕๕ นั่งแบางเก้าอี้กัน เรพาะน้องม.๕มาฟังดวย
ตอนนี้คนในห้องดูท่าางจะเบื่อและเอียนไปตามๆกัน อ.ก็ไม่ฟิกมากเท่าไรห่ เพราะเบื่อเหมือนกัน ๕๕ แต่มันก็..เออ
เอาเป็นว่าคราวนี้คนฟังเยอะกว่าคราวที่แล้วอีก มีครูใหม่มาฟังด้วย ไร้ซึ่งบทบาทใดใดในห้องนั้นจริงๆ
เพราะครูเก่าแย่งกันซักฟอกนักเรียน ทำเอาช็อคไปตามๆกัน
เคยเขียนหลายทีแล้วว่าโครงงานง่อยมาก เป็นเพราะสมาชิกในกลุ่มด้วย คือไม่มีใครอยากทำงานแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่มันอยู่ในหลักสูตร
บางทีเราก็เซ็งว่าทำไมงานส่วนรวมคุณถึงแบ่งเวลาออกมาไม่ได้ มันจะตายมั้ย
แต่ตอนนี้เราเฉยๆแล้ว เพราะเราเบื่องานมากกว่าเบื่อคน
ตอนแรกเรายังมองว่าทนๆไปหน่อยเนอะ อะไรแบบนี้ และก็มีบางคนคิดเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วไง
รู้สึกว่ามันเบียดเบียนเรามากไปมั้ง
ถามว่าทำแล้วได้อะไรจริงๆบ้างมั้ยกับโครงงานง่อยแบบนี้ ๕๕๕ ... จริงๆก็ไม่ได้อะไรเลย คงเป็นเพราะหัวข้อนั่นแหละ แต่เราก็ดันทุรังกันต่อไป เพราะถ้าเปลี่ยนก็คิดไม่่ออก... หรือถ้าจะให้ถูกคือทุกคนมีสมอง แต่ไม่เคยใช้เลย เพราะถ้าใช้สมองเมื่อไหร่ งานก้จะงอก แล้วการที่งานงอกแต่ละครั้งไม่เคยทำให้เป็นสุขเลย พื้นฐานเดิมคือมันไม่มีใครอยากทำหรืออยากเรียนไง อย่างที่บอกไป
ตอนแรกที่เลือกมาเพราะคิดว่าเราน่าจะได้เรียน"ความรู้"
เอาจริงๆก็ได้เรียน "ความรู้" นะ แต่มัน "เอาไปใช้ไม่ได้"
มันคงสนุกตอนที่ได้ฝึกงาน แต่พอมาทำเองจริงๆแล้วมันไม่สนุกเลย
เพราะพื้นฐานคนในห้องเราไม่ใช่นักวิจัย ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่นักคิดที่ดี แต่เป็นคนที่เอาความคิดมาใช้ซะมากกว่า และขาดจินตนาการโคตรๆเลย
เราก็ไม่ได้เก่งหรือฉลาดอะไรหรอก
ก็คือหนูทดลองแหละ (หนูทดลองทั้งห้องเลย)
ถ้าย้อนเวลาได้คงจะย้อนไปลาออกจากห้องนี้ซะ
กลับเข้าเรื่องพรีเซนต์...
หลังจากโดนซักนู่น นี่ บางทีเราก็หงุดหงิดนะ
เช่น คำถามที่ว่าทำไมไม่ใส่รูปลงในสไลด์... ก็เห็นโปรเจคเตอร์มั้ยว่ามันห่วย ใส่ไปคุณก็ไม่เห็นผลการทดลองที่ชุดเจนอยู่ดี เพราะสีมันจะดูเป็นสีอมเทาเหมือนกันหมด
คำถามที่ว่าทำไมถึงเลือกทำการทดลองนี้ อันนี้เหมือนเจอมาหลายกลุ่มมั้ง ๕๕ แถได้บ้างไม่ได้บ้าง
อีกอย่างที่เราไม่ชอบและอึดอัดกับโครงงานก็คือการที่เราไม่ชอบให้ใครมายุ่ง
หรือก็คือไม่ชอบรับการช่วยเหลือจากคนอื่น และไม่ชอบขอความช่วยเหลือจากใคร ทำให้เราไม่มีที่ปรึกษาข้างนอก
เชื่อเถอะ ถึงไม่มีเรา คนในกลุ่มก็ไม่หาที่ปรึกษาข้างนอกมาอยู่ดี แต่คนละเหตุผล.. คือเพือ่นไม่อยากมากเรื่องมาความ ไม่ว่าง และไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้งานงอก
วันนี้อยู่ใน ๕๑๑ ตลอดเลย
น้องน่ารักดี เรารู้ว่าน้องคงเบื่อ ม่ได้ว่าอะไร
อาจจะสมเพชพี่นิดๆก้ได้นะ ๕๕ น้องเป็นรุ่นที่สอบเข้า แต้น้องรู้มั้ยว่าพวกพี่เข้ามาได้ไง?
ยกมือค่ะ ^^''
แล้วตอนนั้นเราไม่มีรายละเอียดอะไรที่ชัดเจนเลย เราออกจากกิ๊ฟเคมีมาอยู่โครงการนี้ สรุปก็คือยุบกิ๊ฟเคมีนั่นแหละ แต่กิีฟเลขยังอยู่ เรพาะเค้าเซลฟ์ และเราว่าเค้าคิดถูกมากๆเลย
(รร.เราเป็นศูนย์พสวท.เคมี เพราะงั้นจะให้มันมีกิ๊ฟอื่นได้ไงล่ะ?? ม.ต้นมีกิ๊ฟทุกวิชา และเราก็เลือกกิ๊ฟวิทย์)
(เลือกได้เพราะติดมากกว่า๑วิชา)
สายๆน้องเอาน้ำกับขนมมาแจกด้วย ยังไม่ได้กินเลย
เอาโน้ตบุค (ThinkPad) ไปแล้วเพื่อนทักว่ายังไม่พังอีกเหรอ
เก่าโคตร และคีย์บอร์ดเน่าขนาดว่ามีเราพิมพ์ได้คนเดีว
ไม่ได้เอากระเป๋าใส่โนตบุคไปเพราะจากประสบการณ์พบว่ามันหนัก กินที่ และไม่ค่อยช่วยอะไร ถึงยังไงมันก็ไม่พังอยู่แล้ว
ล่าสุดที่ตกก็ที่ห้องโลตฯ ท่าตกสวยมาก มันคว่ำเอาขอบจอกระแทกคว่ำเป็นรูป ^ เลย
ลองพลิกๆดูแล้วมันมีโครงเป็นเหล็กเคลือบยาง(ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันคืออะไร แต่คล้ายๆว่าจะเป็นยาง)บางๆด้านนอกทั้งอันข้างในเป็นพลาสติกแข็ง และมีรูระบายน้ำออกจากคีย์บอร์ด เพราะฉะนั้นคุณจะราดน้ำใส่มันก็ไม่พัง
สรุปก็คือยากมากที่มันจะพัง เว้นแต่จะเอาไปถ่วงน้ำหรือขับรถทับ หรือทุ่มลงมาแรงๆนั่นแหละ ซึ่งคนสติดีก็คงไม่ทำกัน
(ได้ต่อมาจากพ่ออะ พ่อได้อันใหม่ แต่อันนี้ก็ยังพอใช้ได้ แม้จะตกรุ่นและซอฟแวร์เก่าไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรเสีย พ่อเลยให้เรากับน้องแบ่งกันใช้)
ระหว่างรอก็มาตรวจสไลด์กับเ่ล่ม
มีพิมพ์ผิด ๓ ที่ แก้ในเล่มแบบลิควิดลบเลย เพราะออกไปปริ้นท์ใหม่คงไม่ทัน
ส่วนบคัดย่อเพือ่นเตรียมมา ก็โอเค
ฟังๆไปแอบซุบซิบว่าน่าจะเก็บครูบางคน ๕๕๕
แก้สไลด์เสร็จแล้วก็ไม่มีอะไร
ต่อเน็ตไม่ได้ ๕๕๕ ว่าจะแอบอ่านฟิคซะหน่อย แย่เนอะ
(ถ้าคุณใช้ไอโฟนและมีพาสเวิร์ดของ true wi-fi ก็โชคดีไป)
แล้วเพื่อนก็ถามว่าจุดแดงๆตรงกลางคืออะไร.. อืม มันคือเมาส์อะจ่ะ ไม่ต้องใช้ทัชแพด (เราว่าไอ้จุดๆนี่ดีกว่าทัชแพดอีกนะ เพราะประหยัดที่มาก แล้วมันก็ไม่เลื่อนมั่วซั่วด้วย แต่ว่าถ้ามันเก่าแล้วอาจจะต้องออกแรงกันนิดหน่อยในการไถให้มันขยับ แล้วมันก็ออกจะเมื่อยมือ)
เพื่อนถามว่าไอคอนประหลาดภาษาต่างดาวนี่อะไร..
อ้อ ... Paint Tool Sai ของน้อง
เอาไว้วาดรูป แต่เราใช้ของเถือ่น ก็เลยมีบางอย่างที่ถูกตัดออกไป นัยว่าถ้าอยากใช้ก็จงซื้อของแท้ซะ
เปิดเข้าไปจะเป็นภาษาต่างดาวหมดเลย ทั้งที่เราจำได้ว่าเครื่องเรามีภาษาญี่ปุ่นนะ เคยพิมพ์ได้ในทวิตเตอร์ แต่ในามปกติมันจะออกเป็นอังกฤษแทน (คือเปลี่ยน ๓ภาษา ไทย อังกฤษ ญี่ แต่ส่วนใหญ่มันจะออกเป็นไทยและอังกฤษ๒ครั้ง)
วาดมั่วๆนิดหน่อยแล้วก็ปิดไป ๕๕
ก่อนกลับต้องช่วยครูเขียนใบอะไรนิดนึง
แล้วปากกาน้ำงเินเราก็หาย ไม่รู้ใครยืมไปตั้งแต่เช้า แล้วมันก็หายไปเลย
ด้วยความหงุดหงิดจากปากกาหายและโครงงานวันนี้ เราเลยนั่งรถไปเดอะมอลล์ ไปซื้อปากกา แล้วจะซื้อลิควิด ก็พบว่ามันไม่มียี่ห้อเพนแทล
เซ็งอีก
เวลาใช่เครื่องเขียนจะเป็นโรคติดยี่ห้อน่ะ แลดูโรคจิตดีเนอะ
ลิควิดเพนเทล
ปากกาสีซากุระ
ปากกาน้ำเงินอะไรก็ได้ที่เขียนลื่นและไม่ใช่เจล
ยางลบซากุระหรือเพนเทล
ดินสอกดไพล็อทหรือเพนเทล (หรือเฟเบอร์ก็ได้)
ไฮไลท์ไพล็อท
ไส้ดินสอเพนเทล (จริงๆไม่ซีเรียสนะ แต่ถ้าเพนเทลก็ดี)
ดินสอเหลาอะไรก็ได้ ปกติชอบเฟเบอร์ เพราะมันเป็นสีดำ และเบื่อสีฟ้าปลายดำของสเตทท์เลอร์แล้ว
สีไม้เคยมียี่ห้อสเตทท์เลอร์ แต่จริงๆเราว่าคอลลีนดีกว่านะ
สีน้ำยี่ห้อรีฟ
วันนี้ว่าจะไปซื้อกล่องซีดีด้วย เรพาะกล่องใส่ซาวนด์แทร้กแฮร์รี่แตกแล้ว
ตอนที่ซื้อจากเว็บอเซอน พอเปิดมามันก็แตกไปแล้ว ๒ และเป็นรอยอีก ๒ มั้ง เพระาการขนส่งอะ (เราเชื่อว่าเิพิ่งแตกที่ไทย เพราะคนรู้จักเรามีญาติที่เมกาส่งเซรามิกรูปพวงหรีดคริสมาสต์มาแล้วมันก็แตก)
ตอนนี้ภาค๖ก็แตกแล้วเหมือนกันเรพาะเอาไว้ในกระเป๋า สงสัยโดนหนังสือทับ ๕๕
ไปดูกล่องแล้ว เราวว่าเค้าหล่อกล่องไม่ดี ยังเ็ห็นจุดที่เทพลาสติกเหลวลงแม่พิมพ์อยู่ ก็เลยยังไม่ซื้อ
อาจจะลองเอาไปสลับกับกล่องใส่เพลงเก่าๆที่ไม่ค่อยได้ฟัง
ถึงกล่องจะแตก แต่เรายังไม่ได้แกะห่อพลาสติกของภาค๓-๕ออกเลย เราว่าซีลด้านข้างมันสวยดี
พอซื้อเสร็จก็เดินออกมาหาของกิน หิวและขี้เกียจคิดเลยเลี้ยวเข้าโออิชราเมนไปเลย กินเกี๊ยวซ่า๔ชิ้น ราเมนเนื้อ๑ชาม แค่นั้นแหละ
ก่อนออกแวะเอเชียบุคส์ แล้วพบว่าสาขาเดอะมอลล์บางกะปิดูเหมือนสต๊อกของเหลือจากสาขาอื่น ๕๕๕
อยากได้อะไรไปพารากอนน่ะดีแล้ว
สรุปเอาเป็นว่าวันนี้ไม่ใช่วันดี
และเราไม่ชอบการต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นจริงๆเลย ให้ตายสิ
นับวันจะยิ่งเป็นทอม ริดเิด้ลเข้าไปทุกทีแล้วมั้ง
(ไม่ๆๆ ทอมเก่งกว่าเราตั้งเยอะ ไม่งั้นจะเปลี่ยนตัวเองเป็นจอมมารได้ยังไง? เนอะ ที่จริงก็ชอบตัวละครนี้มากนะ)
ถึงบ้านมาดูแฮร์รี่ภาค๒ รู้สึกว่าสเนปพูดไม่เหมือนเดิม
สเนปยังพูดเสียงดังอยู่เลย แม้มีไอของโมโนโทนออกมาบ้าง แต่ไม่นิ่งเท่าภาค๔-๖ จำภาค๔ไม่ได้แล้วว่าพูดยังไง ภาค๓ก็จำไม่ได้ แต่๕-๖จำแม่น เพระมันยังใหม่และบทของสเนปมันจี้คนดูด้วย (ภาค๖ไม่จี้ แต่ จิ้น ๕๕)
ป๋าลูภาค๒ดูแก่กว่าภาค๕อีก........ รึเปล่า
ชุดสวย แต่ไม่ปราณีต คือมันดำไปหมดเลย แต่ชอบงูบนเสื้อป๋านะ ภาค๒ไม่ตั้งกะบังล่ะ แต่ชอบแบบหใม่มากกว่า (ภาค๕)
สรุปแล้วภาค๒เราโฮกคุณพ่อมากว่าคุณลูก เพราะคุณลูกยังอยู่ในช่วงทำผมเรียบ แต่ท่ายักคิ้วของเดรโกนี่น่ารักมากๆ มันกวนมาก ชอบๆๆๆ
ภาคแรกๆอย่างภาค๒(และ๑)รู้สึกว่าบทอ่อนไป บางตอนดูไม่สมจริงเลย ๕๕ แอบจับผิดหนังได้อีก
จบภาค๒ แฮร์รี่เอาไดอารี่คืนให้ป๋า ภาค๖ปู่ดัมบอกว่าจินนี่เอาไดอารี่มาให้
สรุปคืออะไร??
เออ.. พอดีกว่า
ชีวิตมีแต่ค.ไร้สาระ
ปล.พรุ่งนี้วันเกิดของ ทอม เฟลตัน .... อายุ ๒๒ แล้ว ทำอะไรดี หรือปล่อยมันไป?
(คาดว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง)
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
21 ก.ย. 52
445
5
ความคิดเห็น
อ่า มันปีสุดท้ายแล้วเจ๊พลอย ปลงๆมันเหอะ...
ส่วนแบนด์เนม เฟิร์นว่ามันเป็นความไว้วางใจมากกว่า
หวานกะพี่วิกไปกันได้ เพราะใช้เหมือนกันทุกอย่าง 55+
พรุ่งนี้วันเกิดพี่ทอม
ไว้จะถ่ายรูปเล่นๆมาให้ดูนะค่ะ
เห็นตรงปล. !!!!!!!!!!!!!!!
เฮ้ย!!
Tom นี่อายุ 22 แล้วเรอะ!!!!
ล้อเล่นเปล่าเนี่ยวิก
น่าจะมีสาย จำบท ละคร นิยาย การ์ตูน บลาๆ
เพราะ ม. 3 ถนัดเรื่องนี้กันม๊าก มาก 555