[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 197,870 Views

  • 2,681 Comments

  • 8,013 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,376

    Overall
    197,870

ตอนที่ 33 : คารวะอาจารย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    27 ก.ค. 59

ตอนที่ 33 คารวะอาจารย์




            วันนี้เป็นวันแรกในการเข้าสำนักของผม ทำเอาผมรู้สึกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย พอตอนเช้าตื่นขึ้นมาก็ต้องมาฝึกวิชา ท่ามกลางป่าเขาอากาศก็เลยดีเป็นพิเศษ ตื่นเช้าแบบนี้แหละเขาถึงเรียกว่าสดชื่น!


            กิจกรรมที่เขียนไว้บนกระดานมีเตะขาขึ้นกลางอากาศ ก้มหน้าลงเอานิ้วแตะปลายเท้า แล้วหลังจากนั้นก็หายใจลึกๆ รับออกซิเจนเข้าปอด ผมมองดูฟ้าแล้วรู้สึกว่ายังเช้าอยู่เลย แล้วเหมือนไม่มีอะไรทำแล้วด้วย ให้นอนอีกก็คงนอนไม่หลับผมก็เลยเดินไปดูแถวห้องครัว ผมคิดว่าจะทำอาหารมื้อแรกให้กับพวกเขา เพราะฉะนั้นก็เลยต้องสำรวจดูก่อนว่ามีอะไรทำอาหารได้บ้าง


            นอกจากหม้อใบใหญ่ที่เป็นข้อพิสูจน์ว่าที่นี่คือห้องครัวแล้วผมก็ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่านี่คือห้องครัวหรือว่าเพิงเก็บฟืนกันแน่? เอ๋ หรือว่าผมควรจะจัดระเบียบห้องครัวให้พวกเขาสักหน่อย... ความจริงแล้วผมไม่ได้คิดจะทำหรอกเพราะเดี๋ยวศิษย์พี่ก็มาจัดการแล้ว ผมลองค้นหาพวกวัตถุดิบทำอาหารดู ที่เจอก็มีเหลือแค่นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง ความจริงแล้วผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก หลังจากที่หามาตั้งนานผมก็เจอข้าวสารกับเส้นบะหมี่ที่ไม่รู้ถูกวางทิ้งมานานแค่ไหนแล้ว แล้วยังจะกินได้ไหมเนี่ย?


            ถ้าไม่ทำกินเช้านี้ก็จะไม่มีอะไรกินแล้ว ผมกำลังลังเลอยู่ว่าจะทำอาหารเช้าจากของพวกนี้ดีหรือไม่ ถ้ากินแล้วพวกเขาจะปวดท้องหรือเปล่าเนี่ย? ช่วงเถอะ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เอาอาหารมารวมกัน! ดูท่าว่าผมต้องให้พวกเขาลงจากเขาไปหาซื้อวัตถุดิบมาตุนไว้แล้วล่ะ ผมนึ่งหมั่นโถวแล้วก็ทำโจ๊ก จากนั้นก็รอให้ทุกอย่างสุก พร้อมกับบรรดาศิษย์พี่ที่ลุกจากเตียงพอดี


            ผมมองไปยังโต๊ะไม้ที่มีคนทั้งสามกำลังกินมื้อเช้าอยู่ก็รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ นี่ก็คือความรู้สึกของครอบครัวสินะ ได้มองพวกเขากินอาหารที่ผมลงมือทำด้วยตัวเองแบบนี้แล้วผมมีความสุขมาก


            พอหลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามอาจารย์ก็พาพวกผมสามคนไปยังลานกว้างรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เพื่อที่จะเตรียมพร้อมสอนวรยุทธ์ให้พวกผม


            “อาจารย์ ข้าไม่อยากฝึกวรยุทธ์!” ผมบังอาจพูดออกมาตามที่ใจคิด


            “เพราะเหตุใด?”


            “ไม่เพราะเหตุใด ข้าก็แค่ไม่อยาก ต่อให้ข้าฝึกไปก็ไร้ประโยชน์ในเมื่อข้าไม่คิดจะไปสู้กับใคร แล้วข้าจะฝึกไปไย?”


            “การฝึกวรยุทธ์จะทำให้ร่างกายแข็งแรง ซ้ำยังเอาไว้ป้องกันตัว” อาจารย์อธิบาย


            “อาจารย์ ร่างกายข้าก็แข็งแรงดีอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องฝึกหรอก”


            “เช่นนั้นแล้วอาจารย์ก็จะไม่บังคับเจ้า เพราะหากฝืนให้เจ้าทำในสิ่งที่ไม่ได้สนใจก็รังแต่จะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเปล่าๆ เช่นนั้นแล้วเจ้าอยากจะเรียนสิ่งใดเล่า?”


            “ข้าอยากจะเรียนผีผา วาดรูป วิชาแพทย์ เรื่องพิษ แล้วอาจารย์เชี่ยวชาญในสิ่งใดบ้าง? เช่นนั้นแล้วก็ช่วยสั่งสอนข้าที!


            “สิ่งที่เจ้าว่ามานั้นอาจารย์พอเข้าใจเล็กน้อย หากเจ้าคิดจะร่ำเรียนจริงๆ อาจารย์ก็จะสอนให้”


            “ขอบคุณอาจารย์!


            ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองเลือกที่จะฝึกวรยุทธ์ เพราะพวกเขาคิดว่าเกิดเป็นบุรุษจะต้องมีวรยุทธ์...


            ผมขออาจารย์หนึ่งวันเพื่อที่จะตระเตรียมสิ่งของบางอย่าง จึงจำเป็นต้องให้ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองลงเขาไปจัดการ แล้วจึงค่อยเริ่มเรียนในวันพรุ่งนี้


            ผมได้มอบรายการข้าวของต่างๆ ให้กับศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รอง เพื่อให้พวกเขาซื้อของมาตามที่ผมเขียนไว้ ซึ่งศิษย์พี่ทั้งสองของผมก็ดูมีความสุขมากที่จะได้ลงเขาไป ผมเองก็เตรียมพร้อมเหมือนกัน...


            ผมหักกิ่งไม้ตามทางที่เดินไปหลังเขาก่อนจะจัดหน้าดินให้เตรียมพร้อมสำหรับการเพาะปลูก แบบนี้พวกเราก็จะได้กินผักสดๆ แน่นอนว่าอาจารย์ก็ไม่ได้เรียกใช้งานผมหลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้ว ผมเลยให้อาจารย์ช่วยสร้างรั้วไม้ไผ่ให้ผม


            พวกเราได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อย แล้วหลังจากนั้นศิษย์พี่ทั้งสองก็กลับมา ผมจึงให้พวกเขาเอาข้าวของทั้งหมดวางไว้ที่กลางลานกว้าง หลังจากที่พวกเราสี่คนกินข้าวเสร็จผมก็ให้พวกเขาเอาขนมปังที่ซื้อมาตอนลงเขามาให้ผม


            “หลังจากที่กินอาหารเสร็จแล้วพวกท่านก็พักผ่อนเสียเถิด ตอนบ่ายยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก วันนี้ก็คงจะวุ่นวายทั้งวัน”   


            “อืม ไม่เป็นไรหรอกศิษย์น้อง มีสิ่งใดให้พวกข้าช่วยก็บอกมาเถอะ”


            “ได้ เช่นนั้นพวกท่านก็รีบกินเถอะ” ศิษย์พี่ใหญ่กับพี่รองทำไมถึงกลับมาเร็วจัง? “ศิษย์พี่ใหญ่ พวกท่านลงเขาไปทำไมถึงได้กลับมาเร็วนัก? ซ้ำยังซื้อของมาได้ครบถ้วนอีก ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้าขึ้นเขามาต้องใช้เวลาถึงหนึ่งวันเชียวนะ!


            “ศิษย์น้อง พวกข้าลงไปทางด้านหลังเขา ด้านหลังของเขานั้นเป็นเมืองเล็กๆ เมื่อลงจากเขาไปทางนั้นก็จะใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น” ที่แท้เฒ่าเซียนก็เอาแผนที่ที่ต้องใช้เวลาเดินทั้งวันมาให้ผม!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #2513 Kisune-Net (@tunyamai36236) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 16:09
    กลับมาแล้วววววววว
    #2513
    0
  2. #2459 ezozoe (@ezozoe) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 16:53
    เหมือนจะไม่เข็ดเลยอี้น้อย ตอนจะโดนขืนใจก็สู้พวกนั้นไม่ได้ ถ้าไม่มีคนช่วยป่านนี้จะเป็นยังไง ไม่ฝึกยุธ ปกป้องตัวเอง ไม่ต้องเก่งมากถึงขนาดผ่าภูเขาได้ แค่ปกป้องตัวเองก็่าจะฝึกไว้หน่อยนะ
    #2459
    0
  3. #2229 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 12:19
    ชอบสำนักนี้จัง มีโคอาล่าด้วย
    #2229
    0
  4. #1967 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:46
    เป็นสำนักเกรียน 555
    #1967
    0
  5. #1760 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:51
    เกรียนทั้งศิษย์ทั้งอาจารย์ 555
    #1760
    0
  6. #1639 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 03:12
    ท่านเฒ่าแลดูเกรียน 555555
    #1639
    0
  7. วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 21:27
    ขอบคุณนะค่ะ
    #509
    0
  8. #503 ListPlayDear (@listplaydear) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:51
    โดนหลอกหรอออออ อิอิ
    #503
    0
  9. #476 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 15:27
    5555+ เจอรับน้อง พิสูจน์ศิษย์ซะแล้วซินะอี้เอ๋อร์
    #476
    0