[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 195,641 Views

  • 2,676 Comments

  • 7,914 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,270

    Overall
    195,641

ตอนที่ 51 : กลับขึ้นเขาไปเยี่ยมเยียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 258 ครั้ง
    9 ส.ค. 59

ตอนที่ 51 กลับขึ้นเขาไปเยี่ยมเยียน




           คุณชายอู๋ฉิงกลายเป็นที่รู้จักโด่งดังไปทั่วทั้งเมือง แม้เขาจะไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ รวมถึงไม่ใช่พวกขุนนางคหบดีแต่อย่างใด เขาเป็นเพียงคนงานเล็กๆ ในหอนางโลมเพียงเท่านั้น หากแต่ชื่อเสียงของคุณชายอู๋ฉิงนั้นไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเขา แม้เขาจะเป็นเพียงคนงานเล็กๆ แต่ก็รู้จักรักษาเอาตัวรอดได้ ขายเพียงศิลปะมิขายเรือนร่าง ถึงแม้ว่าผู้ใดอยากจะพบหน้าเขาก็ยังเป็นเรื่องยาก






            ยามรุ่งอรุณ ความอบอุ่นของดวงอาทิตย์สาดส่องไปยังเตียงนอนที่มีชายผู้หนึ่งนอนตะแคงหันหลังให้แดดอยู่


            “ท่านพ่อ รีบตื่นเร็ว!” ยังไม่ทันเห็นคนแต่เสียงกลับนำหน้ามาก่อนแล้ว จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออกเสียงดัง ทำให้เห็นร่างของเด็กชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาแล้วมุ่งตรงไปยังเตียงนอน ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทับบนร่างของคนที่นอนอยู่ก่อนแล้ว


            “อั่ก...” ตื่นโดยสมบูรณ์ ถูกเยี่ยนเอ๋อร์ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทับเต็มๆ เลย


            “ท่านพ่อ รีบตื่นเร็ว! พระอาทิตย์ขึ้นจนแดดแยงก้นท่านแล้วนะ เมื่อวานนี้ท่านรับปากเยี่ยนเอ๋อร์ว่าอย่างไร? ท่านลืมแล้วหรือ?”


            “เมื่อวานนี้พ่อรับปากอะไรเจ้าหรอ?” ผมย้อนถาม


            “ท่านพ่อ ท่าน...ท่านไม่รักษาคำพูด ก็ท่านรับปากเยี่ยนเอ๋อร์แล้วแท้ๆ ว่าวันนี้จะพาเยี่ยนเอ๋อร์กลับขึ้นเขา” เยี่ยนเอ๋อร์ก้มหน้างุด หน้าตาโศกเศร้า


            โอ๊ะ ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง ผมมองออกไปข้างนอก ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว หากยังไม่รีบไปเกรงว่าจะไม่ทันการเสียก่อน


            “พ่อจะหลอกเยี่ยนเอ๋อร์ได้อย่างไร? พ่อแค่ล้อเยี่ยนเอ๋อร์เล่นเท่านั้นเอง เยี่ยนเอ๋อร์อยากกลับขึ้นเขาไม่ใช่หรอ? งั้นก็รีบไปเตรียมตัวเถอะ อีกเดี๋ยวพวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว” โอ สวรรค์ ได้โปรดอภัยให้ลูกด้วย ลูกไม่อยากจะพูดปดเลยสักนิด





            “ท่านปู่ พ่อใหญ่ พ่อรอง เยี่ยนเอ๋อร์กลับมาแล้ว!” ยังไม่ทันเข้าไปข้างในเลย เยี่ยนเอ๋อร์ก็ตะโกนออกมา ทำให้ทั้งภูเขาเลยมีแต่เสียงสะท้อนดังก้องของเยี่ยนเอ๋อร์


            ต่อมาก็มีเงาร่างของคนสามคืนเดินออกมาจากด้านใน “เยี่ยนเอ๋อร์ กลับมาแล้วหรอ รีบมาให้ปู่ดูหน่อยเร็ว คงคิดถึงปู่น่าดูเลยสิท่า” อาจารย์รวบตัวเยี่ยนเอ๋อร์เข้าไปกอด


            “เยี่ยนเอ๋อร์ มา ให้พ่อใหญ่กอดหน่อยสิ ดูว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง?” พูดจบศิษย์พี่ใหญ่ก็แย่งเยี่ยนเอ๋อร์มาจากอาจารย์


            ผมคำนับคนทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงหน้า “อาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง”


            ศิษย์พี่รองมองมาที่ผม ก่อนจะปีนขึ้นมา “เสียวเป่า ข้าคิดถึงเจ้ามาเลย! เจ้าไม่อยู่ อาหารที่อาจารย์ทำก็รสชาติแย่เอามากๆ”


            ผมเหลือบไปมองสีหน้าของเขาอาจารย์ที่แอบมีท่าทางเก้อเขินเล็กน้อย แต่ก็ยังประนีประนอมศิษย์พี่อยู่ “ศิษย์พี่รอง เพราะอาจารย์เป็นมือใหม่ จากนี้ไปเดี๋ยวก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ อาจารย์เก่งกาจเช่นนี้ จากนี้ฝีมือการทำอาหารก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ” ความจริงผมอยากจะบอกว่า หมีโคอาล่ารีบลงไปสักทีได้ไหม? แต่ว่าผมไม่กล้า เพราะที่นี่มีผู้ใหญ่สามเด็กหนึ่ง และทุกคนยังมีวรยุทธ์ล้ำเลิศกว่าผมอีก


            ทุกคนพูดคุยกันอีกไม่กี่คำ อาจารย์ก็พาพวกเราเข้าไปในห้องโถง


            “เสียวเป่า ที่ผ่านมานี้เจ้าไปที่ใดมา?”


            “เสียวเป่า หลายวันมานี้ที่เจ้าออกไปข้างนอกมา ได้ไปพบเรื่องสนุกๆ บ้างหรือไม่?”


            “เสียวเป่า เจ้ากลับมาวันนี้จะไม่จากไปอีกแล้วใช่ไหม?”


            “เสียวเป่า วันนี้เจ้ากลับมาทำไม?”


            ...


            .....


            คนหนึ่งถาม อีกคนก็ถามต่อ ผมไม่มีโอกาสได้อ้าปากเลย คำถามใหม่ก็มาอีกแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมก็รอให้พวกเขาถามเสร็จแล้วค่อยตอบทีเดียวแล้วกัน เวลาผ่านไปแล้วประมาณสักหนึ่งก้านธูปได้ แต่ว่าพวกเขาก็ยังคงถามต่อไปเรื่อยๆ ไม่ยอมหยุด


            “หยุด หยุด หยุด หยุด! Stop! หยุดทั้งหมดเลย” ผมเริ่มทนไม่ไหวแล้ว “อาจารย์ ศิษย์พี่ทั้งสอง พวกท่านมีทั้งหมดสามคนสามปาก แต่ข้ามีเพียงแค่ปากเดียว พวกท่านถามคนละคำถามได้ไหม? พวกท่านถามมามากมายขนาดนี้ แล้วข้าจะไปตอบทันได้ยังไง?”


            ดังนั้นผมจึงเล่าประสบการณ์ที่มีทั้งหมดหลังจากลงเขาให้กับพวกเขาสามคนฟัง รวมถึงคุณชายอู๋ฉิงแล้วก็เรื่องที่หอนางโลมก็ด้วย เพราะผมคิดว่าครอบครัวเดียวกันไม่มีอะไรต้องปิดบังกัน


            ผมหยิบเอาบางสิ่งออกมาจากใต้แขนเสื้อก่อนจะเดินไปยังด้านหน้าของอาจารย์ แบมือทั้งสองข้างออกแล้วมอบให้แก่อาจารย์ “อาจารย์ นี่คือเงินหนึ่งพันตำลึง แม้จะไม่ใช่เงินมากมาย แต่ก็พอสำหรับพวกท่านใช้ดำรงชีพอีกหลายปี พอกลับไปแล้วข้าจะส่งเงินมาให้อีก จากนี้อาจารย์ก็ไม่ต้องลงเขาเอาสมุนไพรไปแลกกับเงินแล้ว อาจารย์เองก็อายุมากแล้ว อย่าได้ลำบากเลย ในตอนนี้ข้าสามารถหาเงินได้ง่ายแล้ว คืนหนึ่งข้าได้เงินถึงหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ อาจารย์โปรดรับความกตัญญูของศิษย์ไว้ด้วย” มือทั้งสองข้างของอาจารย์สั้นเทา นัยน์ตาแดงก่ำก่อนจะรับตั๋วเงินไปแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนว่าบรรยากาศในตอนนี้จะเริ่มแปลกๆ แล้วสิ


            “เสียวเป่า หลังจากเจ้าลงเขาไปแล้ว เจ้าไม่ได้ไปที่อื่น แต่ในเมืองหลวงตลอดเลยหรือ?” ศิษย์พี่ใหญ่นั่งอยู่ตรงหน้าผม สองขาของเขากลายเป็นเก้าอี้ของเยี่ยนเอ๋อร์ เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ


            ผมรู้สึกขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่จริงๆ หากว่าเขาไม่ทำลายความเงียบ  มีหวังว่าทุกคนได้เสียน้ำตาแน่ๆ หลังจากได้ฟังคำถามของศิษย์พี่ใหญ่จบแล้วผมก็พยักหน้าตอบ “ใช่แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ ตอนนี้ข้าทำงานอยู่ในหอนางโลม หากว่าท่านคิดถึงข้าก็สามารถไปหาข้าที่นั่นได้ พอไปถึงปากประตูบอกว่ามาพบเยี่ยนเอ๋อร์ แล้วเดี๋ยวพวกเขาก็จะพาท่านมาหาข้าเอง”


            “เสียวเป่า หากอยากพบเจ้าก็พูดชื่อเจ้าไม่ดีกว่าหรือ? เหตุใดต้องบอกว่าอยากพบเยี่ยนเอ๋อร์ด้วย?” ศิษย์พี่รองถามด้วยความไม่เข้าใจ


            “พี่รอง ข้อนี้เยี่ยนเอ๋อร์รู้!” เยี่ยนเอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนตักของศิษย์พี่ใหญ่เงียบๆ มานานเปิดปากพูด เยี่ยนเอ๋อร์มองทุกคนที่มีแววตาไม่เข้าใจก่อนจะอธิบายต่อ “ท่านพ่ออยู่ที่หอนางโลมใช่ว่าอยากจะพบก็พบได้เลย ในหอนางโลมมีเพียงเถ้าแก่เนี้ย เถ้าเฝิงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ชื่อแซ่จริงๆ ของท่านพ่อ ส่วนคนอื่นจะรู้เพียงแค่ว่า คุณชายอู๋ฉิง ดังนั้นหากบอกชื่อของท่านพ่อไป ก็จะไม่มีคนพาท่านไปพบ แต่เยี่ยนเอ๋อร์ไม่เหมือนกัน ทุกคนในหอต่างรู้กันดีว่าเยี่ยนเอ๋อร์เป็นลูกชายของท่านพ่อ แต่คนภายนอกไม่รู้ ชื่อของเยี่ยนเอ๋อร์ พวกเขาก็จะคิดว่าเป็นญาติหรือคนสนิทของท่านพ่อ แล้วเขาก็จะพาพวกท่านไปหาท่านพ่อเอง, ท่านพ่อ ที่เยี่ยนเอ๋อร์พูดมาถูกต้องหรือไม่?” พูดจบเยี่ยนเอ๋อร์ก็หันมาถามความเห็นของผม


            เยี่ยนเอ๋อร์พูดถูกต้องทั้งหมด ผมก็เลยทำมีกดไลค์ให้เขา


            ผมลงมือทำมื้อเที่ยวแสนอร่อยให้กับอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งสอง ทุกคนนั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกัน หัวเราะพูดคุยเหมือนอย่างเมื่อก่อน พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ นั่งเล่นนั่งคุยกันสักพัก พอมองบนท้องฟ้าก็พบว่าเวลาผ่านมานานแล้วจึงเตรียมตัวลงเขา ก่อนออกเดินทางอาจารย์มอบยาเม็ดหนึ่งให้ผม ให้ผมกินลงไป ผมรู้ว่าอาจารย์ไม่ทำร้ายผมหรอก ดังนั้นผมจึงไม่ลังเลที่จะกลินยาเม็ดลงไป หลังจากนั้นผมก็พาเยี่ยนเอ๋อร์กลับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 258 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #2439 Wifour (@Wifour) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 18:01
    ยาทำให้มีลูกได้มั้งน่ะ
    #2439
    0
  2. #2246 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 13:22
    ยา ยาอะไรหนอออ
    #2246
    0
  3. #2057 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 00:39
    ยาอะไรรรรร
    #2057
    0
  4. #1983 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 01:54
    เอ่อ..หนูจ๋าถามสักนิดก่อนกินก็ไม่เสียหายนะลูก
    #1983
    0
  5. #1778 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 01:47
    ยาอะไร หนูกินโดยไม่ถามอะไรเลยหรือลู้กกกกกกก
    #1778
    0
  6. #1649 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 04:13
    what is it!?
    #1649
    0
  7. #1391 SummerOrange (@summerroes) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 14:38
    ยาอะไร
    #1391
    0
  8. วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 20:12
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ
    #1006
    0
  9. #994 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 23:19
    ยาอะไร ทำไมต้องกิน
    #994
    0
  10. #991 ListPlayDear (@listplaydear) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 22:24
    หือออ อะไรน่ะ ยาอะไร...
    #991
    0
  11. #965 gift_donny (@gift_donny) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 15:13
    ยาอะไรอะ?
    #965
    0