[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 195,586 Views

  • 2,676 Comments

  • 7,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,215

    Overall
    195,586

ตอนที่ 60 : วันที่ฟ้าสว่างกับวันที่เมฆครึ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 246 ครั้ง
    17 ส.ค. 59

ตอนที่ 60 วันที่ฟ้าสว่างกับวันที่เมฆครึ้ม





        หลังจากที่ก้าวเท้าเข้ามาในป้อมวิเวก ลุงเหยียนก็ตรงปรี่เข้ามาทันที “เจ้าเจ็ด เจ้าเจ็ด เจ้าหายไปไหนมาแต่เช้า ข้าตามหาเจ้าตั้งนาน!


            เจ้าเจ็ดมองสีหน้าของลุงเหยียนก่อนจะรีบเอ่ยถาม “ลุงเหยียน รีบร้อนหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ? เกิดเรื่องใหญ่หรือ?”


            “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าข้ารีบร้อนหาเจ้าหรอก” พ่อบ้านเหยียนว่าพลางโบกมือปฏิเสธ “แต่เป็นนายท่านตามหาเจ้า นายท่านรอเจ้าอยู่ในห้องหนังสือ เจ้ารีบไปเสีย”


            ในใจของเจ้าเจ็ดรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย นายท่านรีบร้อนเรียกหาเขาเช่นนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เขาคิดพลางเดินตรงไปยังห้องหนังสือ ห้องหนังสือในตอนนี้ไม่ใช่ห้องหนังสืออย่างเมื่อสามปีก่อน เมื่อสามปีก่อน หลังจากที่นายท่านเข้าพิธีเสกสมรส ก็ได้เปลี่ยนให้เรือนรับรองด้านหน้ากลายเป็นห้องโถงใหญ่ ส่วนห้องนอนเก่าก็กลายเป็นห้องไว้สำหรับประชุม ส่วนนายท่านก็ย้ายไปอยู่ที่เรือนเนี่ยนอี้ที่อยู่ด้านหลังสวน เรือนเนี่ยนอี้เป็นชื่อที่นายท่านตั้งเอง ส่วนองค์หญิงที่เข้าพิธีเสกสมรสกับนายท่านนั้นไม่ได้พักอยู่ที่เรือนแห่งนี้ แต่พักอยู่ที่เรือนซืออิ้งที่อยู่ไม่ไกล เจ้าเจ็ดเคาะประตูห้องหนังสือ พอคนที่อยู่ด้านในเอ่ยอนุญาตเขาก็เปิดบานประตูเข้าไปทันที


            “นายท่าน ท่านเรียกหาข้าน้อยหรือ?” เจ้าเจ็ดโค้งตัวคำนับ


            ห้าวเหยียนวางพู่กันลง ช้อนตามองผู้ที่มาใหม่ก่อนจะอ้าปากพูด “ทูตจากต่างแดนผู้นั้นยังต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน เจ้าไปบอกให้เพื่อนเจ้ามาช่วยแปลภาษาให้ข้าที เพราะเราต่างไม่เข้าใจภาษาของทูตผู้นั้น” ความจริงแล้วนี่เป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัวของห้าวเหยียน เขาเพียงแค่อยากเจอสหายคนนั้นของเจ้าเจ็ด เพราะห้าวเหยียนรู้สึกว่า สหายของเจ้าเจ็ดคนนั้นจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน


            เมื่อได้ยินคำสั่งจากนายแห่งป้อมวิเวกจบ เจ้าเจ็ดก็รู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลมทันที สวรรค์! ท่านเล่นตลกอะไรกับข้าเนี่ย ข้าเจ้าเจ็ดไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าสามานย์นะ! ทางหนึ่งก็นายน้อย ทางหนึ่งก็นายท่าน ท่านจะให้เจ้าเจ็ดช่วยทางไหนเล่า! นายน้อยต่อให้ตายก็ไม่ยอมมา ส่วนนายท่านให้ตายก็ต้องให้นายน้อยมา แล้วแบบท่านจะให้ข้าพูดกับนายน้อยยังไง? “นายท่าน เกรงว่าคงจะยากเสียแล้ว สหายของข้าผู้นี้ชอบปลีกวิเวกเพียงลำพัง หากเป็นคนแปลกหน้าเขาไม่ใคร่จะพบนัก” เจ้าเจ็ดพยายามหาข้ออ้าง เพื่อให้นายท่านเปลี่ยนความตั้งใจ


            “เจ้าเจ็ด เจ้าไม่ต้องปฏิเสธข้าหรอก ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ ในเมื่อเจ้าสามารถทำให้สหายของเจ้ามาแสดงได้ ย่อมต้องชักชวนให้สหายของเจ้ามาช่วยได้อย่างแน่นอน! อย่าทำให้ข้าต้องผิดหวังล่ะ”


            “ขอรับ นายท่าน! ข้าน้อยจะพยายาม แต่ว่าสหายของข้าออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า เกรงว่าต้องรอจนกว่าเขาจะกลับมา”


            “ไม่เป็นไร ข้ารอได้ และข้าเองก็เชื่อว่าทูตผู้นั้นก็ยินดีที่จะรอเช่นกัน”


            แม้แต่โค้งตัวคำนับผู้เป็นนายเจ้าเจ็ดก็ยังไม่ได้ทำ เรื่องนี้กำลังวิ่งวนอยู่ในสมองของเขา ในเมื่อนายท่านตัดใจแล้ว ก็ทำได้เพียงแค่ให้นายท่านสมปรารถนาเท่านั้น






            ในขณะที่ทางป้อมวิเวกกำลังกลุ้มใจระคนโศกเศร้า หากแต่ทางสำนักเต๋าบนเขากลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน


            “เสียวเป่า เจ้ามาแล้วหรอ ข้าคิดถึงเจ้าแทบตาย!” เจ้าหมีโคอาล่าปีนขึ้นมาอีกแล้ว


            “ใช่แล้ว! ศิษย์พี่รอง ข้าเองก็ไม่ได้กลับมานานแล้ว ครานี้จึงกลับมาเยี่ยมท่าน” ผมดันตัวเจ้าหมีโคอาล่าออกก่อนจะหันไปเอ่ยทักอีกสองคน “อาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่”


            อาจารย์ยิ้มให้เป็นคำตอบ ส่วนศิษย์พี่ที่อยู่ด้านข้างก็มีสีหน้าถมึงทึงก่อนจะมองมายังผมที่มีหมีโคอาล่าเกาะอยู่ แล้วก็จับคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้น หลังจากนั้นก็ดึงศิษย์พี่รองออกจากตัวของผม แล้วศิษย์พี่ใหญ่ก็ยิ้มให้ผมอีกรอบ


            ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆ ส่วนศิษย์พี่รองที่ถูกศิษย์พี่ใหญ่จัดการก็ไม่กล้าขยับตัว ซ้ำยังทำท่าทางน่าสงสารเชียว แถมยังจ้องศิษย์พี่ใหญ่ เห...สองคนนี้?


            “ท่านพ่อรอง ท่านเป็นอะไรไป? ท่านเห็นเยี่ยนเอ๋อร์กลับมาแล้วไม่ดีใจหรือ?” เยี่ยนเอ๋อร์ดึงเสื้อของศิษย์พี่รอง


            ศิษย์พี่รองมองเยี่ยนเอ๋อร์ก่อนจะลูบหน้าลูบตาตัวเอง “ไม่ใช่นะเยี่ยนเอ๋อร์ พ่อรองเห็นเจ้าแล้วมีความสุขที่สุดต่างหาก พ่อรองรักเยี่ยนเอ๋อร์ที่สุด! ส่วนคนอื่น เกลียดที่สุดเลย!” พูดจบก็หันไปมองที่ศิษย์พี่ใหญ่


            “เจ้า...” ใบหน้าของศิษย์พี่ใหญ่แดงกร่ำ หากแต่ว่าอยู่ต่อหน้าอาจารย์กับต่อหน้าของผมเขาก็เลยไม่กล้าทำอะไร


            ผมเห็นว่าบรรยากาศเริ่มแย่ลงแล้วเลยต้องหาทางให้บรรยากาศกลับมาดีขึ้นเหมือนเดิม “เยี่ยนเอ๋อร์ เดี๋ยวให้พ่อใหญ่กับพ่อรองพาเจ้าไปเที่ยวเล่นนะ ส่วนพ่อกับท่านปู่มีเรื่องจะคุยกัน”


            เยี่ยนเอ๋อร์ตอบตกลงก่อนจะดึงมือข้างหนึ่งของศิษย์พี่แล้ววิ่งออกไปอย่างมีความสุข


            “อาจารย์” ผมหยิบเอาตั๋วเงินในอกเสื้อออกมามอบให้อาจารย์


            “เสียวเป่า ไม่ต้องแล้ว เงินที่เจ้าให้มาคราวที่แล้วข้ายังไม่รู้จะเอาไปใช้อะไรเลย ชีวิตบนเขาไม่ต้องใช้จ่ายอะไร เงินของเจ้าอาจารย์รับไว้ไม่ได้หรอก เสียวเป่า เจ้าเอาเงินคืนไปเถอะ ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าในฐานะอาจารย์”


            แล้วเงินก็กลับมาอยู่ในมือผมอีกครั้ง


            “เสียวเป่า นานแล้วนะที่เจ้าไม่ได้เดินกับอาจารย์บนเขาแบบนี้ วันนี้นับว่าอากาศดียิ่ง เช่นนั้นไปเดินเล่นเป็นเพื่อนอาจารย์ได้หรือไม่?” อาจารย์เอ่ยอย่างมีความหมาย


            ผมเข้าใจความหมายของอาจารย์ อาจารย์คงมีเรื่องอยากจะคุยกับผม “ได้ อาจารย์ นานแล้วเหมือนกันที่ข้าไม่ได้เดินเล่นกับท่านแบบนี้”


            ผมกับอาจารย์เดินไปตามบนภูเขาลูกเล็ก หากแต่ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน จนสุดท้ายอาจารย์ก็เป็นผู้ทำลายความเงียบ “เสียวเป่า หลังจากนี้เจ้าคิดจะทำอะไรต่อ? เจ้าคงไม่คิดที่จะอยู่ที่นั่นตลอดไปหรอกนะ” อาจารย์เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน


            “ใช่แล้ว ตอนแรกเพียงเพราะข้าไม่มีเงินจึงไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เดิมทีข้าตั้งใจว่าหากเก็บรวบรวมเงินได้บางส่วนแล้วก็จะจากไป” ผมตอบอาจารย์


            “เสียวเป่า แล้วตอนนี้ล่ะ? เจ้าเองก็มีเงินพอสำหรับทั้งชีวิตแล้ว เหตุใดถึงยังอยู่ที่นั่นต่อ?”


            “อาจารย์ ท่านจะให้ข้าทิ้งที่นั่นไปหรือ? ท่านวางใจเถิด ศิษย์คนนี้ไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังแน่นอน”


            อาจารย์ส่ายหัวก่อนจะพูดต่อ “เสียวเป่า อาจารย์เชื่อมั่นเจ้าเสมอ หากแต่ที่อาจารย์ถาม เพียงเพราะอยากจะรู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ หากเป็นเมื่อก่อนอาจารย์ย่อมรู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร แต่พอมาตอนนี้ อาจารย์กลับไม่เข้าใจเจ้าเลย ในเมื่อปล่อยวางไม่ได้ แล้วเหตุใดจึงต้องหนีเล่า?”


            ผมรู้ว่าอาจารย์พูดถึงเรื่องของห้าวเหยียน ในเมื่ออาจารย์มีญาณหยั่งรู้ หากอยากจะรู้เรื่องของผมก็ไม่ยากเกิดความสามารถของเขาเลย “อาจารย์ ไม่ใช่ว่าอาจารย์ไม่เข้าใจศิษย์ หากแม้แต่ศิษย์เองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน อาจารย์ ศิษย์กำลังสับสน! แม้ว่าอยากจะจากไป อยากออกไปท่องยุทธภพ หากแต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ แต่ช่วงเวลาที่อยู่ในหอนางโลม ได้เห็นผู้คมมากมายก็นับว่าได้ท่องยุทธภพเช่นกัน บางครั้งศิษย์เองก็บอกกับตัวเอง หาเหตุผลไม่ให้ตัวเองต้องจากไป”


            “เสียวเป่า ความจริงแล้วเจ้าพูดก็ไม่ผิด ความจริงแล้วการเดินทางนั้นก็เป็นเพียงแค่รูปแบบ เจ้าอยู่ในหอนางโลมก็เท่ากับเป็นการเดินทางเช่นกัน ไม่ใช่ว่าเจ้าพยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเอง หากแต่ความจริงแล้วใจของเจ้าต่างหากที่ไม่อยากจะจากไป” อาจารย์พูดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย


            “อาจารย์ ไหนท่านว่าไม่เข้าใจข้าไง? นี่ข้าถูกท่านมองจนทะลุปรุโปร่งแล้วนะ” ผมว่า “อาจารย์ ข้ารู้ว่าข้าหลอกท่านไม่ได้ เหตุผลที่ข้าไม่อยากไปก็เพราะที่นี่มีเขา ที่นี่อยู่ใกล้เขา อากาศในเมืองหลวงมีกลิ่นของเขา...ดังนั้นข้าเลยไม่อยากไป ข้าปล่อยวางไม่ได้”


            “เช่นนั้นแล้วทำไมถึงไม่พยายาม? เสียวเป่าศิษย์ของข้าเป็นคนกล้ารักกล้าชัง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขากลายเป็นคนอ่อนไหวเช่นนี้?”


            “อาจารย์ ท่านไม่เข้าใจ โลกของข้ากับของพวกท่านมันไม่เหมือนกัน ที่นี่บุรุษสามารถแต่งภรรยาสามอนุสี่ได้ หากแต่โลกของข้านั้นแตกต่างไป จะมีแค่เพียงผัวเดียวเมียเดียว บุรุษหนึ่งคนสามารถมีภรรยาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น และความคิดเช่นนี้ก็หยั่งรากฝังลึกในความรู้สึกของข้ามานาน ในเมื่อเขาเข้าพิธีเสกสมรสกับองค์หญิง เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อนาง และข้าไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร ข้าไม่อยากทำร้ายผู้หญิงคนนั้น! อาจารย์ ข้าไม่ต้องการ ข้าไม่ต้องการให้ใครต้องมาเป็นทุกข์เพราะข้า!” ผมพูดด้วยความเสียใจ


            “เจ้าไม่ต้องการให้คนอื่นทุกข์ เจ้าจึงแบกรับความทุกข์นั้นไว้เองหรือ?” อาจารย์เอ่ยพลางลูบหนวดเคราของตน “เรื่องของความรัก อาจารย์ไม่เข้าใจหรอกนะจึงช่วยเจ้าไม่ได้ อาจารย์ทำได้เพียงแนะนำเจ้าให้ทำตามหัวใจตน ใจอยากทำอะไรก็ทำเช่นนั้น หลังจากลงมือทำไปแล้วถึงจะตัดสินได้ว่าผิดหรือถูก ไม่ใช่เอาแต่คิดว่าจะเป็นฝ่ายเสียสละให้คนอื่น แล้วคนอื่นจะเห็นด้วยกับมุมมองของเจ้า หรือเจ้าคิดว่าสิ่งที่ทำนี้ดีต่อพวกเขาแล้ว แต่หากว่าพวกเขาไม่คิดเช่นนั้นล่ะ? เจ้าลองคิดให้ดีๆ เวลาก็ผ่านไปนานแล้วเจ้ากลับไปเถิด เจ้ากับเยี่ยนเอ๋อร์ยังต้องลงเขาอีกนะ”


            “อาจารย์ ไม่เป็นไรหรอก นานแล้วที่ไม่ได้นอนที่บ้าน คืนนี้ข้ากับเยี่ยนเอ๋อร์จะนอนที่นี่”


            “เจ้า! เจ้าไม่กลัวว่าหอนางโลมนั่นจะพลิกฟ้าเพื่อตามหาเจ้าอย่างนั้นหรือ?” อาจารย์ว่าพลางหัวเราะ


            ผมหัวเราะตาม “พลิกฟ้าก็พลิกฟ้าสิ ในเมื่อหอนางโลมไม่ใช่ของข้าสักหน่อย”











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 246 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #2581 tavadza12 (@tavadza12) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:41
    เอิ่มได้ข่าว นายเอกเราแต่งเข้ามาก่อนไม่ใช่หรือไงจ๊ะ หรือ นายเอกลืมเหมือนพระเอกไปแล้ว เธอไม่ใช่มือที่สามจ้ะ เธอเป็นเมียหลวงเพราะเธอแต่งเข้าก่อน แต่ตอนนี้คนบางคนมันยังไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นเมียน้อยที่ดีแค่ทำให้คนอื่นร้าวฉาน
    #2581
    0
  2. #2112 Mai Mono (@mai1271) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:54
    เดียวนะมันติดใจตรง ที่ พี่รองหันไปที่พี่ใหญ่แล้วบอกว่าเกลียดที่สุด พี่ใหญ่กับพี่รองนี้มีซัมติงรองกันรึป่าว
    #2112
    0
  3. #1992 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 02:44
    อื้อหือ~ หยามหน้าองค์หญิงแรดอย่างแรง เรือนแต่ละหลังแม้แต่หลังที่นางอยู่ยังเป็นชื่ออิ้งอี้ เขาไม่เอาขนาดนี้ทำไมไม่ขอหย่าเองเลยว้า~ มีศักดิ์ศรีหน่อยเป็นองค์หญิงนะ
    #1992
    0
  4. #1787 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 02:36
    อี้เอ๋อร์อยู่บนเขากับอาจารย์ ศิษย์พี่ทั้งสอง และเยี่ยนเอ๋อร์ นั่นคงสุขสุดแล้วล่ะ ไม่วุ่นวายด้วย
    #1787
    0
  5. #1305 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:35
    เดินเข้าบ้านนี้ไม่ลำบากหรอเหยียน เขาจะทะลุเพดานละ
    #1305
    0
  6. #1205 NaRiCh แมวรวย (@na-ri-ch) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 13:42
    เหยียนก็ยังคงความง่าวได้เสมอต้นเสมอปลาย55555 ทุเรียนสวนเดียวคงไม่พอ ควรเหมามาอีกสามสวน
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ สนุกกกกก
    #1205
    0
  7. #1202 Anazegious (@zevalious) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 08:20
    ไหนเหยียนบอกจะขอให้ยกเลิกสมรสพระราชทานไง หึ อุตส่าห์ทำให้ท่านทูตยิ้มได้ละนี่ไหนล่ะคำขอที่จะขอฮ่องเต้
    #1202
    0
  8. #1201 PA'เดoะดาร์ก' { (@kingice_51) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 02:46
    จริงๆอี้อยู่บนเขาก็สงบสุขแล้วแถมมีลูกด้วย
    #1201
    0
  9. #1200 Moonis (@Moonis) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:49
    เหยียนทานหญ้าจริงๆสินะ
    #1200
    0
  10. #1198 ง๊องแง๊ง (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 13:08
    สนุกมากคะ รอลุ้นต่อไป สงสารทั้งสองคนเลย รอตอนต่อไปค่าาาาาา
    #1198
    0
  11. #1197 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 12:59
    สนุกดีจ้า
    อัพต่อเร็วๆนะ
    #1197
    0
  12. #1196 กระต่ายเมา (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 09:41
    อ่านมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกว่าพระเอกจะเป็นเหยียนเหมือนเดิม งืออออ เหยียนกินแต่หญ้าไม่รักษาคำพูด สวนทุเรียนอยู่ไหน!!!

    อิงอี้ก็ใจเดียว เฮ่อ หลายปีแล้วนะลูกทิ้งๆๆ ไปเถอะ ไหนๆ ก็หลุดมาอยู่ต่างโลกเที่ยวให้ทั่วยุทธภพสิลูก รออะไร!!!

    อินจัด 555555

    ขอบคุณที่แปลให้อ่านค่าา
    #1196
    0
  13. #1195 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 09:31
    พี่ใหญ่ พี่รอง กินกันเองแน่ๆ
    ส่วนคนงาม อ่า ทำตามหัวใจ
    ไปเปลี่ยนให้นายใหญ่ของป้อมกินข้าวแทนหญ้าซะบ้างก็คงดี
    #1195
    0
  14. #1193 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 09:01
    หึง หึ.มองบน
    #1193
    0
  15. #1192 rinriko (@rinriko) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 09:00
    ขอบคุณ
    #1192
    0
  16. #1191 APRIL (@jamlovenami) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 08:11
    เหอๆ นี่ที่เข้าตำราว่า ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ สินะ!
    #1191
    0
  17. #1190 Nexizt (@nexizt) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 03:28
    เหยียนผู้โบโบ้55555 ตามหาเมียต่อไปนะนายนะใต้จมูกแท้ๆ มีความหงุดหงิดกะนางที่ไม่ทำตามคำพูด จ๋มม น้องหนูหนีนานๆใจแจ็งหน่อยเอาให้คนกากน้ำตาซึมไม่กล้าผิดคำพูดอีก55555
    #1190
    0
  18. #1189 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 02:09
    เหยียนคนกาก
    #1189
    0
  19. #1188 zeze (@2535666) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 00:47
    เป็นความคิดที่เอาแต่ใจมาก อี้อิง...หรืออิงอี้ ช่างเถอะ มันต้องถูกสักชื่อ 55555555 *อ่านเยอะก็สับสนเยอะ #เหยียนก็อยู่แบบง่อยๆเมียทิ้งต่อไป
    #1188
    0