[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 195,786 Views

  • 2,676 Comments

  • 7,916 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,415

    Overall
    195,786

ตอนที่ 67 : ลาจาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    23 ส.ค. 59

ตอนที่ 67 ลาจาก




        ามค่ำคืนหากแต่ผมยังคงนอนลืมตามองเพดานห้องไม่ยอมหลับใหล จนสุดท้ายแสงอาทิตย์ยามเช้าก็มาเยือน สิ่งที่จะเกิดก็ต้องเกิด ผมมองดูเยี่ยนเอ๋อร์ที่นอนหลับอยู่ข้างกาย เห็นเช่นนี้แล้วผมก็ลอบยิ้มให้เด็กน้อย เป็นเด็กนี่มันดีจริงๆ เลยนะ ไม่ต้องมีเรื่องให้ปวดหัว ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนเพราะไม่ต้องการทำเสียงดังรบกวนการนอนของเยี่ยนเอ๋อร์


            วันนี้ผมต้องไปแล้ว จากนี้คงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก ก่อนที่จะไปผมควรไปบอกป้าเฝิงก่อน ต้องขอบคุณป้าเฝิงที่ให้ที่พักผมเป็นเวลาหนึ่งปี


            ผมออกจากห้องเงียบๆ ก่อนจะมาเจอป้าเฝิงที่นั่งอยู่ภายในสวน


            “ป้าเฝิง อรุณสวัสดิ์ เหตุใดถึงได้ตื่นเช้าเชียว? ไม่นอนพักให้มากเล่า” ผมว่าพลางยิ้มให้ป้าเฝิง


            “อู๋ฉิงเองก็ตื่นเช้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”


            “ป้าเฝิง ปากท่านนี่นับวันยิ่งร้ายกาจนะ”


            “อู๋ฉิง เจ้าอยากจะไปจริงๆ น่ะหรือ?”


            ผมเงียบ ไม่รู้ว่าป้าเฝิงรู้ได้ยังไง และผมเองก็เพิ่งตัดสินใจเมื่อวานนี้นี่เอง


            ป้าเฝิงมองใบหน้าของผมก่อนจะเอ่ย “อู๋ฉิง ไม่ต้องคิดมากไปหรอกข้าดูออกเองแหละ ข้าเองก็ปูนนี้แล้ว ป้าผ่านลมฝนมาหลายฤดูแล้ว เรื่องเมื่อวานแค่เห็นข้าก็พอจะเดาออก”


            “ป้าเฝิง ท่านรู้หมดแล้วข้าจะแสดงต่อไปอีกทำไมในเมื่อท่านมองข้าอย่างทะลุปรุโปร่ง” ผมเอ่ยออกมาด้วยความเศร้า ความจริงแล้วผมไม่อยากไป “ป้าเฝิง ขอโทษด้วย ครานี้ข้าจำเป็นต้องไปจริงๆ ขอบคุณที่ท่านคอยดูแลข้ามา”


            ป้าเฝิงว่าทั้งน้ำตา “เจ้าเด็กโง่นี่ พูดขอบคุณอะไรกัน ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า หากไม่มีเจ้า ตอนนี้ก็คงไม่มีหอนางโลมแห่งนี้แล้ว! ที่ผ่านมานี้ข้าก็มองว่าเจ้าเป็นลูกของตัวเอง เจ้าอยู่ข้างนอกไม่เหมือนกับอยู่ที่นี่ อยู่ที่นี่มีอะไรป้าเฝิงก็ยังช่วยเจ้าได้ แต่อยู่ข้างนอกต้องระมัดระวังตัวให้ดี หากวันใดเปลี่ยนใจก็พาเยี่ยนเอ๋อร์กลับมาที่นี่เสีย ที่หอนางโลมแห่งนี้ยินดีต้อนรับเจ้าเสมอ” ป้าเฝิงหยิบตั๋วเงินออกมา “อะ ข้าให้เจ้าเก็บไว้ อยู่ข้างนอกก็ต้องกินให้อิ่มนอนให้หลับ อย่าได้ปล่อยให้หิว รับไปสิ!


            “ไม่ ป้าเฝิง ข้ารับไม่ได้! ที่ผ่านมานี้ข้าเองก็ได้เงินไม่น้อยเหมือนกัน แค่นี้ก็พอข้ากับเยี่ยนเอ๋อร์แล้ว เงินนี่ท่านเก็บเอาไว้ใช้ตอนชราเถอะ” ผมดันมือป้าเฝิงกลับไป ป้าเฝิงดูแลผมเหมือนลูกเต้า แล้วแบบนี้ผมจะเอาเงินของป้าเฝิงได้ยังไงกัน ป้าเฝิงเห็นว่าผมตัดสินใจเด็ดขาดก็ไม่ฝืนใจผมอีก แต่ป้าเฝิงก็ยื่นตั๋วเงินไม่กี่ใบให้ผม ซึ่งผมรู้ว่าป้าเฝิงเป็นห่วงผม ดังนั้นหากว่าผมไม่รับอีกก็เท่ากับทำลายน้ำใจของป้าเฝิง


            “ป้าเฝิง นี่ก็สายมากแล้ว ประเดี๋ยวเจ้าเจ็ดจะมารับพวกข้า เช่นนั้นข้าขอตตัวไปเก็บข้าวเก็บของก่อน ป้าเฝิง พวกข้าต้องไปแล้ว”


            “อืม เจ้าไปเถอะ จำคำของข้าไว้ล่ะ หากเหนื่อยก็กลับมา!


            ผมพยักหน้าก่อนจะหันกายกลับเข้าห้องไปเก็บข้าวของ


            ผมกลับมาถึงห้องก็พบว่าเยี่ยนเอ๋อร์ตื่นแล้ว “ท่านพ่อ ท่านไปไหนมา? เยี่ยนเอ๋อร์คิดว่าท่านไม่ต้องการข้า ส่วนตัวเองก็หนีไปซะแล้ว” เจ้าเด็กนี่เบะปากพร้อมกับทำหน้าเศร้า


            “จะเป็นไปได้ยังไงกัน? พ่อจะไม่พาเยี่ยนเอ๋อร์ไปได้ยังไง” ผมลูบใบหน้ารูปไข่ของเยี่ยนเอ๋อร์ก่อนจะพูดต่อ “นี่ก็สายแล้ว เดี๋ยวอาเจ็ดก็มาถึง เยี่ยนเอ๋อร์รีบลุกจากเตียงเถอะ พ่อจะไปเก็บของก่อน”


            “อืม” เยี่ยนเอ๋อร์ตอบรับก่อนจะรีบลุกจากเตียงทันที






            นี่เป็นอีกครั้งแล้วที่ผมยืนอยู่ตรงหน้าป้อมวิเวก ความรู้สึกของผมนั้นยากที่จะพรรณนาออกมา มันทั้งกลัว ทั้งมีความสุข ทั้งเศร้าเสียใจ ลุงเหยียนยืนรอผมอยู่หน้าประตู นี่เป็นครั้งที่สองของผมที่เข้ามาป้อมวิเวก ครั้งแรกตอนแต่งงาน เจ้าเจ็ดบอกว่าตอนนี้ก็เป็นลุงเหยียนนี่แหละที่ยืนรอรับพวกผม คิดไม่ถึงเลยว่าหลายปีต่อมา ก็จะยังคงเป็นลุงเหยียนคนเดิมที่ยืนรอพวกผมอยู่หน้าประตู 


            ผมมองชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้า เส้นผมของเขากลายเป็นสีดอกเลา ลุงเหยียนแก่ตัวลงมาก ป้อมวิเวกใหญ่โตถึงเพียงนี้แต่กลับมีเพียงเขาคนเดียวที่คอยดูแลทั้งเรื่องในและนอก ลุงเหยียนคงจะลำบากมาก ผมมองลุงเหยียนก่อนจะประสานมือคารวะให้คนตรงหน้า


            “คุณชาย ไม่ต้องทำเช่นนั้น ท่านเป็นแขกของนายท่าน ข้าน้อยไม่อาจรับได้” ลุงเหยียนว่า


            “คุณชาย พวกเราเข้าไปกันเถอะ ข้างนอกแดดแรงยิ่งนัก” ผมกำลังจะพูดแต่เจ้าเจ็ดก็แทรกขึ้นมาก่อน ตอนนี้เจ้าเจ็ดเรียกผมว่า คุณชาย ตอนที่มาระหว่างทางผมได้คุยกับเจ้าเจ็ดแล้ว เพราะไม่อยากให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของผม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #2256 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 14:18
    หย่าหรือยังอยากรู้
    #2256
    0
  2. #1794 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 03:16
    ก็แค่มาช่วยงาน แล้วก็จากไปอีกครั้ง อิอิ เลือกจะทุกข์หรือสุข เลือกเอาเอง
    #1794
    0
  3. #1468 มิมิ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 02:15
    อิ้งอี้รู้เรื่องที่พระอกขอพระราชทานหย่ายังอะ พระเอกจะหย่าเพื่ออิ้งอี้นะนั่น และที่ว่านายเอกก็ว่าเพราะอคติของบุตคลภายนอกต่อโคมเขียวบวกข่าวลือนายเอกน่าจะต้องทำใจได้นะ ตั้งแต่เข้าทำงานในโคมเขียวถึงจะพูดให้ดูดียังไงคนก็มองไม่ดีอยู่ดี จะมานั่งร้องไห้เจ็บซะมากมายไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อะไรพระเอกไม่ผิดนะนั่นนายเอกฟังและคิดไปเองเลยอะ ถึงคำพูดจะรุนแรงและทำให้เจ็บก็เถอะ เฮ้ออยากให้เข้าใจกันและกลับมาอยุ่ด้วยกันจังพอคิดในมุมมองำระเอกก็สงสารเหยียนเหมือนกันนะ นายเอกไม่ค่อยสงสารอะดูนายเอกมีความสุขกว่าพระเอกอีกเห็นคนด่าพระเอกเยอะจิงๆถ้คิดในมุมพระเอกจะเข้าใจว่าฮีแกน่าเห็นใจมาก
    #1468
    0
  4. วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 09:24
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ
    #1453
    0
  5. #1450 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 09:19
    เศร้าอ่ะ
    #1450
    0
  6. #1447 DAR+ (@darthailand) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 08:38
    ได้กลับมาอีกครั้งแล้ว
    #1447
    0
  7. #1425 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 23:41
    อ่า จะหมู่ จะจ่า มาดูกัน
    #1425
    0
  8. #1419 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 22:58
    เริ่มใหม่ที่ป้อม
    #1419
    0