[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 195,448 Views

  • 2,676 Comments

  • 7,910 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,077

    Overall
    195,448

ตอนที่ 81 : อธิบายเรื่องเข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 320 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

                                                              ตอนที่ 80 อธิบายเรื่องเข้าใจผิด




เสียงบานประตูไม้ปิดดังลั่น ทำใจผมแทบตกลงไปอยู่ตาตุ่ม กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ พลางมองสีหน้าของห้าวเหยียนในตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่สบอารมณ์มากเท่าไหร่นัก เขาคงไม่คงจะไม่คิดบัญชีกับผมจริงๆ หรอกนะ!


ห้าวเหยียนเดินผ่านผมลงไปข้างอยู่ข้างเตียง  ใจของผมเต้นเร็วราวกลองรบ กระสับกระส่ายไปมาราวหนูติดจั่น เขาจะลงโทษผมยังไงนะ? แต่ขอร้องล่ะว่าอย่าทำอะไรรุนแรงมาก ผมกลัวตัวเองจะเจ็บ!


“มานี่!” เหยียนพูดเสียงดัง ผมก้าวเข้าไปใกล้เขา


“มานี่!”


ผมเขยิบเข้าไปอีกหน่อย


“เข้ามาอีก” ห้าวเหยียนนี่น่ารำคาญจริงๆ ผมเดินเข้าไปอีกก้าว


“มายืนอยู่ข้างข้า ข้าไม่กินเจ้าหรอก!” น้ำเสียงของเขามีแววไม่พอใจปะปนอยู่หลายส่วน


“เช่นนั้นก็รับปากก่อนว่าจะไม่ทำร้ายข้า!”


“เจ้ามานี่ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”


ไม่ทำผมแน่นะ? ถ้าเช่นนั้นผมก็วางใจแล้ว ผมเลยเดินยิ้มอย่างมีความสุขเข้าไปใกล้ห้าวเหยียน โดยลืมไปเลยว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรผม!


ยังไม่ทันที่เขาผมจะหยุดกับที่ก็ถูกห้าวเหยียนรวบเอาไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากของห้าวเหยียนกดทาบลงมาอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นของอีกฝ่ายไล่เฟ้นเรียวฟันขาวของผม...ผมหายใจไม่ออก คล้ายว่าห้าวเหยียนได้ช่วงชิงลมหายใจของผมไปจนหมดสิ้น สมองว่างเปล่า ราวกับกำลังลอยคว้างอยู่ในอากาศ ลิ้นของเขาเหมือนลิ้นงูที่ซอกซอนเข้าไปทั่วทั้งโพรงปากของผม ไล่บี้ให้ผมต้องจนมุม ร่างกายอ่อนปวกเปียกอยู่ภายในอ้อมกอดของเขา


ตอนที่ผมรู้สึกคล้ายกำลังจะตาย ทันใดนั้นห้าวเหยียนก็ละออกจากริมฝีปาก เขาจุมพิตที่ปลายจมูกโด่งของผมอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาคมเหลือบมองที่ใบหูเล็กทั้งสองข้างของผม ก่อนเรียวลิ้นจะไล่เลียราวกับของหวาน ทั้งจูบเม้ม ทั้งดูดดึง อืม...ร้อนชะมัด ร่างกายผมร้อนรุ่มไปหมด ผมไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ตามที่สมองสั่งการ รู้สึกแต่เพียงความร้อนที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ผมกอดห้าวเหนียนแน่น เสียดสีกับเรือนร่างของเขาไปมา พอทำแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ผมร้อนรุ่มมากยิ่งขึ้นไปอีก มือสองข้างของห้าวเหยียนลูบไล้ไปมาทั่วแผ่นหลังของผม การกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้ผมแทรกกายเข้าไปชิดเขามากขึ้น


ห้าวเหยียนจูบผมอีกครั้ง ความรู้สึกทั้งหมดทำให้ท้องน้อยของผมรู้สึกวูบวาบ อืม...ผมหลุดเสียงครางออกมา


เมื่อได้ยินเสียงครางด้วยความเสียวซ่านของผม ห้าวเหยียนก็นิ่งเพิ่มความรุนแรงมากขึ้น กระดุมเสื้อของผมถูกเปิดออก เขาแนบริมฝีปากไปทั่วทั้งลำคอระหงส์ ความรู้สึกที่ทำให้ผมเสียวไปทั่งทั้งสรรพางค์กาย อ๊ะ...เจ็บ! ห้าวเหยียนดูดบนผิวเนื้อของผมอย่างแรง แต่แล้วความเจ็บก็เรียกคืนสติของผมกลับมาทั้งหมด ผมใช้แรงผลักคนที่กำลังโอบกอดผมอยู่ออกไป แต่เพราะใช้แรงมากเกินไปเลยกลายเป็นผมที่ล้มพับลงกับพื้น ความเย็นแทรกผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ช่วยลดความร้อนรุ่นในร่างกาย จึงทำให้ผมได้สติขึ้นมาก


เมื่อคิดถึงความร้อนแรงเมื่อครู่นี้ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนี่ไร้ประโยชน์เสียจริง น่าอายชะมัด ทันใดนั้นเองหยาดน้ำตาก็ไหลรินลงมาจากนัยน์ตาของผม ห้าวเหยียนคิดไม่ถึงว่าผมจะกล้าผลักเขาออก รอจนสติของเขากลับมา จึงเห็นว่าเสื้อผ้าของผมกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ผมกับร่องรอยของหยาดน้ำตา


“อี้เอ๋อร์!” ห้าวเหยียนเรียกชื่อผม ทำท่าคล้ายจะเข้ามาช่วยประคอง


“อย่าเข้ามา! ไปให้พ้น!” ผมแผดเสียงลั่น ห้าวเหยียนที่ถูกผมไล่จึงถอยหลังกลับไป


“อี้เอ๋อร์ ข้าขอโทษ! ข้าผิดเองที่ห้ามความรู้สึกไม่ได้! ยอดดวงใจของข้า ข้าไม่เข้าไปแล้ว เจ้าก็ลุกขึ้นเถอะนะ บนพื้นมันเย็น หากเจ้าไม่สบายจะทำอย่างไร? ข้าขอร้องเจ้าล่ะ เจ้าจะด่าจะตีข้าก็ได้ แต่อย่าทำร้ายตัวเองเลยได้ไหม?” ความเป็นห่วงของห้าวเหยียนฉายชัดในแววตาของเขา


ผมไม่ได้ขยับตัว ยังคงนั่งอยู่บนพื้น ถอดเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนของตัวเอง ลาดไหล่อันน่าสงสัย ทว่าใบหน้ายังคงเปรอะเปื้อนด้วยรอยน้ำตา ทั้งที่ผมคอยบอกตัวเองว่าให้ลืมเขา อยู่ห่างจากเขา แต่พอตกอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ร่างกายของผมกลับไม่ยอมต่อต้าน กลับคล้อยตามแต่โดยดี ความเย็นบนพื้นแซ่ซ่านไปทั่วร่างกายของผม ความคาวแล่นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ก่อนจะอาเจียนออกมาเป็นโลหิต ผมรู้สึกเวียนหัว ก่อนจะล้มพับลงไป


“อี้เอ๋อร์!” นี่คือเสียงสุดท้ายของห้าวเหยียนที่ผมได้ยินก่อนจะหมดสติไป








กลิ่นหอมของยาสมุนไพรลอยอบอวลอยู่ภายในอากาศ ผมสูดหายใจเข้าลึก คล้ายว่าจะเป็นห้องยาของอาจารย์ที่อยู่บนเขา หัวผมหนักมาก พยายามลืมตาแต่ก็ทำไม่ได้ รอบข้างมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง ที่นี่คือที่ไหน?


“อี้เอ๋อร์ อี้เอ๋อร์!”


มีคนกำลังเรียกผมอยู่ ใครกัน? ใครกำลังเรียกผม? เสียงของคนผู้นั้นบาดลึกเข้าไปในใจของผม


“อี้เอ๋อร์ เจ้าฟื้นสิ! ข้าห้าวเหยียน ยอดดวงใจ ขอร้องล่ะเจ้ารีบฟื้นขึ้นมาเถอะ อย่าทิ้งข้าไว้อีกเลย!”


ห้าวเหยียน? ห้าวเหยียนกำลังเรียกผมอยู่ ไม่ ไม่ได้! ผมไม่ต้องการ! เหยียน เจ้าอยู่ไหน? ใครก็ได้ช่วยพาผมไปจากความมืดมิดที


“อี้เอ๋อร์!” ผมได้ยินเสียงของเหยียนอีกแล้ว เสียงนั้นทำให้ผมมองเห็นว่าด้านหน้ามีแสงสว่าง ผมตามแสงนั้นไป ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะเริ่มชัดเจนขึ้น!


ภาพที่ปรากฎขึ้นคือใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความกังวลของห้าวเหยียน สองมือของผมยกขึ้นสัมผัสใบหน้าของเขาซึ่งมีหนวดแซมอยู่ประปราย พลางเอ่ยเสียงเบา “เหยียน กลายเป็นน่าเกลียดไปแล้ว”


ห้าวเหยียนคว้ามือของผมไว้ แล้วจึงกดจูบเบาๆ “เด็กดี รีบพักผ่อนเถอะ นอนต่ออีกสักหน่อย”


ผมส่ายหน้า ทำท่าจะยันกายขึ้น แต่กลับถูกห้าวเหยียนซ้อนหลังแล้วช่วยประคองขึ้นมา ทำให้ผมตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา เมื่อลุกขึ้นมาแล้วจึงพบว่าไม่ได้มีแค่ห้าวเหยียนคนเดียวที่อยู่ในห้อง แต่ยังมีอาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง เจ้าเจ็ด เยี่ยนเอ๋อร์แล้วก็จื่อม่ออีกด้วย ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมด เมื่อเห็นผมลุกขึ้นนั่งจึงรีบปรี่เข้ามาล้อมเตียงผมไว้ทันที


“ท่านพ่อ! ท่านทำให้เยี่ยนเอ๋อร์ตกใจ เยี่ยนเอ๋อร์คิดว่าท่านไม่ต้องการข้าอีกต่อไปแล้ว ฮือ…”


ผมลูบหัวเยี่ยนเอ๋อร์เป็นการปลอบใจ “พ่อขอโทษ เยี่ยนเอ๋อร์ พ่อไม่ดีเองที่ทำให้เจ้าต้องเป็นห่วง”

“นายน้อย ท่านอย่าเพิ่งพูดเลยขอรับ รีบพักผ่อนเถอะ” เจ้าเจ็ดเอ่ยพร้อมกับนัยน์ตาแดงกร่ำ ดูท่าว่าจะร้องไห้หนักมากทีเดียว


เมื่อมาถึงอาจารย์ เขาไม่ได้พูดอะไรกับผมแต่กลับดึงมือผมไป แล้วตรวจชีพจรให้ “อืม ไม่เป็นไรแล้ว ต้องพักผ่อนให้มาก พักสักสองสามวันเดี๋ยวก็หาย!”


คำพูดของอาจารย์ทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในห้องโล่งใจกันไปหลายเปราะ


“อาจารย์ ข้าเป็นอะไรกันแน่? คงไม่ได้ป่วยเป็นโรคร้ายอะไรหรอกนะ?”


“อย่าพูดเหลวไหล! เจ้าแค่ได้รับความเย็นมากไป เมื่อความเย็นเข้าสู่ร่างกายมากเกินไปจึงทำให้หมดสติ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองสลบไปสามวันสามคืนเชียว อาจารย์ลุงบอกว่า หากเจ้าไม่ฟื้นขึ้นมา แสดงว่า…” ห้าวเหยียนชะงัก “อี้เอ๋อร์ เจ้ารู้ไหม หากเจ้าไม่ฟื้นขึ้นมา ข้าก็จะตามเจ้าไปยังปรโลก แต่นับว่าสวรรค์เมตตา ขอบคุณสวรรค์ ที่ทำให้เจ้าฟื้นกลับมาอีกครั้ง!”


เมื่อเห็นความรักของห้าวเหยียนที่มอบให้แก่ผม ก็คิดได้ว่าเมื่อก่อนนี้ผมมันดื้อรั้นและเห็นแก่ตัวเกินไป ที่ไม่ยอมยืนอยู่เคียงข้างเขาเพื่อคิดหาทางแก้ปัญหา ชีวิตคนเราแสนสั้น การได้พบคนที่รักคุณสุดหัวใจไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อีกทั้งผมเคยเกือบตายมาครั้งหนึ่งแล้ว ผมไม่อยากต้องเสียใจซ้ำสอง ผมต้องทะนุถนอมความรักที่ได้รับมา ตอนนี้ผมเข้าใจทั้งหมดแล้ว


“เหยียน ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องเป็นห่วง! จากนี้จะไม่มีอีกแล้ว ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเป็นกังวลอีก ข้าอยากอยู่กับท่านไปชั่วชีวิต! ไม่สิ ทุกชาติไปต่างหาก!”


“อี้เอ๋อร์ ไม่ต้องพูดแล้ว เป็นข้าต่างหากที่ต้องขอโทษเจ้า เพราะข้าไร้ประโยชน์ ไม่ปกป้องเจ้าให้ดี ข้าขอรับปากว่าจากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกันทุกชาติไป ไม่มีแยกจาก!”


“อะแฮ่ม...ที่นี่ยังมีคนอื่นอีกนะ!” เป็นเสียงของเซี่ยจื่อม่อนั่นเอง


ผมรีบมุดใบหน้าแดงซ่านของตัวเองเข้ากับอกของเหยียนทันที “เหยียน อาจารย์ลุงที่เจ้าพูดถึงเมื่อกี้คือใครเหรอ?”


“อาจารย์ของเจ้าไงล่ะ”


“อาจารย์?” ผมหันมองอาจารย์ แล้วอาจารย์กลายเป็นอาจารย์ลุงของห้าวเหยียนได้อย่างไร?


“อย่าคิดให้มาก รอเจ้าหายดีแล้วข้าค่อยบอกเจ้า! หิวไหม? ดื่มโจ๊กเสียก่อน”


“อืม!” พอพูดถึงของกิน กระเพาะผมก็ร้องครวญครางออกมาทันที


ห้าวเหยียนป้อนโจ๊กให้ผม ตอนนี้ก็สายมากแล้ว พวกอาจารย์เลยเดินออกจากห้องไป ภายในห้องจึงเหลือแค่ผมกับเขาแค่สองคน


“ง่วงไหม?”


“อืม นิดหน่อย”


“เช่นนั้นก็นอนพักอีกหน่อย” ห้าวเหยียนว่า พลางประคองให้ผมนอนลง


“เหยียน แล้วเจ้าล่ะ?”


“ข้าจะนั่งมองเจ้าอยู่ตรงนี้แหละ”


ผมมองแววตาที่อ่อนล้าของหยวน อาจจะเป็นเพราะสามวันนี้เขามัวแต่ดูแลผมไม่ได้พักผ่อนเลย ผมพูดกับเขาอย่างเจ็บปวด “เหยียน ขึ้นมาสิ! มานอนด้วยกัน” ผมตบเตียง พลางเขยิบเว้นที่ให้เขานอนด้วย


“แต่ว่า ร่างกายของเจ้า…”


“ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไรแล้ว! วางใจได้ ความจริงข้านอนคนเดียวก็รู้สึกหนาวนิดหน่อย”


“อืม ได้!” ห้าวเหยียนถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วจึงนอนลงข้างกายผม หมอนของผมอยู่ตรงไหล่ของเขา หลายวันมานี้เหยียนคงเหนื่อยมากจริงๆ แค่แปบเดียวเขาก็ส่งเสียงกรนออกมา


ผมนอนนิ่งมองใบหน้าหล่อเหลาของคนข้างกาย ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทั้งอก ก่อนจะยกตัวขึ้นจุมพิตเบาๆ ลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย บอกฝันดี แล้วจึงตามเขาเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรา

















********************************************************************************************************

บรรยากาศแบบนี้รู้สึกไม่คุ้นเคยเลยค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 320 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #2657 earnpimpida (@earnpimpida) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:26

    รอค่า ใจจะวายล่ะ รอค่า



    #2657
    0
  2. #2639 NuT NuT (@aquarmarinze) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:04
    โอ้ยยย ละมุนมากกว่าจะเข้าใจกันนนน ขอบคุณนะคะ
    #2639
    0
  3. #2628 Ahe215 (@Ahe215) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:30

    กขอบคุณมากค่ะ

    #2628
    0
  4. #2627 Ahe215 (@Ahe215) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:30

    ขอบคุณมากี

    #2627
    0
  5. #2626 LUKA LUKE (@Testarozzo) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:04
    เข้าใจกันซะที
    #2626
    0
  6. #2625 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 22:07
    อารมณ์เปลี่ยนซะงงเลย
    #2625
    0
  7. #2624 pegger15384 (@pegger15384) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:45
    นี้ละที่รอคอยมานาน รักกันก็เคลียๆให้จบเถอะเรื่องหัวใจนะ รู้สึกเหมือนนั่งมองผัวเมียทะเลาะกันเรื่องบ้าบอและสุดท้ายก็มาหวานเจี๊ยบเช่นเดิม อย่าหนีปัญหาอีกเลยน้อง ส่วนอิพี่ รักเขามากก็ดูแลเขาดีๆนี้ก็น่าจะเป็นบทเรียนที่ใหญ่แล้ว เรียนรู้แล้วแก้ย่ะ!
    #2624
    1
    • #2624-1 LUKA LUKE (@Testarozzo) (จากตอนที่ 81)
      22 ธันวาคม 2561 / 22:51
      พูดได้โดนใจมากครับ
      #2624-1
  8. #2623 worapoj1331 (@worapoj1331) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 01:43

    เบื่อความใจง่ายนางเอก อยากทุบให้เห้ออ

    #2623
    0
  9. #2616 nattanan_26 (@nattanan_26) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 07:07

    หวานจนตกใจ​ นึกว่าเปิดผิดเรื่อง
    #2616
    0
  10. #2602 สาววายผู้จริงจัง (@pk4u) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 19:58

    แหมมม ตื่นบุป หวานเลย

    #2602
    0
  11. #2601 No_nueng (@No_nueng) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:49

    เรื่องนี้มาไวไปไวจังคะไรท์. มันดูง่ายแล้วบางทีเหตุการณ์บางเหตุต้องมีปม แล้วก็เฉลย??

    จนตอนนี้ยัง งง อยู่เลยคะว่าเจ้าหญิงเป็นไงต่อ? (คงต่อจากนี้) อ่านจนถึงตอนนี้

    เหมือนใกล้จะจบเต็มทีเลย คงไม่ใช่สินะคะ

    QoQ
    #2601
    0
  12. #2600 64529091 (@19092546) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 02:28
    อ่านที่เดียวเลย. คืนดีกันง่ายจริงๆ
    #2600
    0
  13. #2599 0898094310 (@0898094310) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 00:42

    .......
    #2599
    0
  14. #2596 nisaratWiangchai (@nisaratWiangchai) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:54
    โลกสีชมพูนี่มันอะไร5555นึกว่าอ่านผิดเรื่อง
    #2596
    0
  15. #2595 ริปไทด์ (@paqcha) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:16
    อยู่ๆก็เหมือนจะจบแล้ว55555 รอตอนต่อไปนะคะ
    #2595
    0
  16. #2594 punch tar (@punch668) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:12
    คิดถึงเดเอ
    #2594
    0
  17. #2593 ailucifer (@ailucifer) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:57
    รอตอนต่อไปค่า
    #2593
    0
  18. #2592 nuper (@nuper) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:24
    อะไรมันจะคืนดีง่ายปานนี้อะ เห้อ
    #2592
    0
  19. #2591 เเมวนางฟ้า (@computor) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:15
    เหมือนไรท์พิมพ์เหยียนเป็นหยวนอ่ะ... หรือเราสับสนเอง?
    #2591
    0
  20. #2589 M.D. MayDay (@yamylevol) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:13
    รอตอนต่อไปค่า
    #2589
    0
  21. #2588 ningkum4 (@ningkum4) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:08
    ดีกันซักทีเน้อออ
    #2588
    0
  22. #2587 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:07
    ชื่อมันสลับสับสนงงมากค่ะ พิมพ์ผิดรึป้าจำชื่อไม่ได้เอง
    #2587
    0
  23. #2586 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:03
    เอิ่มหนาวจนกระอักเลือด วอท????
    #2586
    0
  24. #2585 dghjk (@dghjk) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:59
    ไวกว่านี้มีอีกมั้ย????
    #2585
    0