จักรพรรดิเทพศาสตร์แห่งมนตรา

ตอนที่ 23 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 404 ครั้ง
    9 มี.ค. 61


          ผู้คนต่างก็มุ่งหน้ามายืนรอดูผู้ที่เป็นนายน้อยตรงที่ลานหิน เพราะพวกเขาทั้งหมดต้องมาเป็นสักขีพยานให้กับนายน้อยกันนาร์ได้เลื่อนผ่านระดับพลังที่พวกตนเองไม่เคยอาจจะก้าวไปให้ถึง คนทั้งหมดเหล่านี้ยังรวมไปถึง พ่อ แม่ น้องสาว และครอบครัวของแม็กซ์ทั้งสามคนด้วย ต่างพากันก็มายืนรอตั้งแต่รู้สึกถึงว่าเกิดแผ่นดินไหวในคราวแรกแล้ว  ปัจจุบันตรงข้างหน้าเรือนพักริมสระน้ำ  ซึ่งทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าสถานที่แห่งนี้เป็นเรือนพักของกันนาร์จึงไม่กล้าที่เข้าไปข้างใน และอีกอย่างพวกเขาไม่อยากเข้าไปรบกวนเขาในตอนสำคัญเช่นนี้

            ในที่สุดคนที่พวกเขารอคอยก็ได้เปิดประตูแล้วก้าวเดินออกมาเมื่อทุกคนเริ่มได้ยินเสียงบานประตูดังขึ้นนั่นก็หมายความว่า กันนาร์ได้เสร็จสิ้นในการก้าวผ่านระดับพลังแล้วไม่ระดับใดก็ระดับหนึ่งของการฝึกฝนอย่างแน่นอน แต่พวกเขาก็ไม่อาจจะคาดเดาได้ว่าเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างหน้าตัวเองนี้ได้ก้าวผ่านไปในระดับพลังที่เท่าใด

            “หลานชายเจ้าทำให้ลุงคนนี้มีความแปลกใจได้อยู่เสมอ”

            “ต้องขอโทษทุกคนด้วยที่ทำให้แตกตื่นกันไปจนหมด ขัดจังหวะในการหลับนอนของพวกเราในช่วงเช้า ๆ เช่นนี้ ข้ารู้สึกละอายแก่ใจจริง ๆ ที่ไม่สามารถควบคุมมันได้ในระดับที่ดีกว่านี้ ไม่เช่นนั้นทุกท่านก็คงไม่ต่างพากันแตกตื่นกันถึงเพียงนี้”

            “ไม่มีอะไรที่จะทำให้ต้องมาเสียใจหรอกลูกพ่อ เจ้าทำให้พวกเรามีความภูมิใจเสียมากกว่า ทุกคนว่าจริงไหม”

            “จริงอย่างที่นายท่านได้พูดไว้  พวกเราขอแสดงความยินดีกับนายน้อยกันนาร์ด้วย”

            “พวกเราขอแสดงความยินดีกับนายน้อยกันนาร์ด้วย”

            เสียงโห่ร้องเพื่อแสดงความดีใจให้กับเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างหน้าพวกเขาด้วยคนเป็นจำนวนมากมันย่อมทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เขาไม่เคยนึกเลยว่าด้วยกำลังพลังเสียงของผู้คนเมื่อรวมตัวกันโห่ร้องสุดเสียงมันจะเกิดอานุภาพมากมายถึงขนาดนี้ บางคนถึงกับขนผองสยองเกล้าขนลุกขึ้นตั้งชูชันได้โดยไม่รู้ตัวไปตาม ๆ กันเลย

            “หลานชายเจ้าสำเร็จพลังในระดับขั้นใดแล้วลุงคนนี้ไม่อาจจะมองผ่านมันได้เลยว่าเจ้าอยู่ในขั้นใดแล้วกันแน่ในขณะนี้”

            เสียงของผู้คนที่กำลังพากันส่งเสียงพูดคุยกันไปมาจึงได้เงียบสนิทลง เมื่อได้ยินเสียงหนึ่งได้เอ่ยถามนายน้อยกันนาร์ที่พวกเขามีความเคารพรักเป็นอย่าง  โดยส่วนตัวแล้วทุกคนต่างก็อยากจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นเดียวกัน ว่าเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงข้างหน้าเขาได้ก้าวผ่านไประดับพลังที่เท่าไรแล้วในตอนนี้  แต่เมื่อทุกคนได้ยินเสียงตอบกลับต่างก็พากันไม่เข้าใจไปตาม ๆ กันอยู่ดี

            “ท่านลุงแม็กซ์ ข้าก้าวผ่านมาถึงระดับลมปราณจอมราชันย์ทรราชขั้นที่ 3 แล้ว ในตอนนี้ข้าสามารถทำลายเมืองใดเมืองหนึ่งได้ในพริบตาเพียงแค่พลิกฝ่ามือเดียวเท่านั้น”

            “กันนาร์หลานรู้ตัวบางไหมว่าเจ้ามีความสามารถไม่ต่างจากสัตว์ร้ายเลย จะมีใครบ้างในที่นี้สามารถก้าวกระโดนได้ไกลของขอบเขตพลังได้ไวเพียงแค่อาศัยเวลาแค่ข้ามคืนเดียวเท่านั้นเอง”

            “เรื่องนั้นข้ารู้ตัวเองดีจะทำอย่างไรได้  ถ้าเราไม่รีบเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตนเองในเมื่อมีโอกาสแล้วคน ๆ นั้นถือว่าได้เสียโอกาสที่ดีไป แต่ถ้าข้าไม่รีบทำเช่นนั้นไม่มีใครรับรองได้ว่าเรื่องที่ไม่คาดคิดจะเกิดขึ้นกับพวกเราเมื่อใด ถ้าเนื่องด้วยตนเองมีความสามารถที่จำกัดข้าและทุกคนต้องเกิดความสูญเสียอย่างแน่นอน  ด้วยสิ่งเหล่านี้ข้านั้นได้เคยเรียนรู้มาแล้วจากเรื่องในอดีตที่ผ่านมา หรือท่านจะคัดค้านว่าสิ่งที่หลานพูดมานั้นมันไม่มีมูลความจริงเลย”

            “มันยากยิ่งนักด้วยวัยเช่นเจ้าจักมีความคิดเหมือนดั่งผู้ใหญ่ที่เคยผ่านโลกมาแล้วอย่างเชี่ยวชาญทำให้ข้าคนนี้รู้สึกว่าตนเองได้เกิดมาช่างไร้ประโยชน์เสียจริง ๆ “

            “ท่านลุงพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง แต่ใช่ว่าทุกคนเกิดมาแล้วจะไร้ประโยชน์ไปเสียหมดมันก็ไม่ถูกเสียเลยทีเดียว  เพราะทุกคนมีหน้าที่จะต้องทำให้คนส่วนรวมได้ดำเนินไปในทิศทางใดก็ทิศทางหนึ่ง”

            “นี่ลูกพ่อ  ถ้าพวกเรามีความแกร่งกาจเหมือนดั่งเจ้าแล้ว หมู่บ้านออสก้าแห่งนี้คงไม่ต้องกลัวใครอีกต่อไปแล้ว  ถึงแม้ว่าจะต้องได้พบเจอกับสงครามของกษัตริย์ยกทัพเข้ามาก็ตาม ด้วยความสามารถเช่นนี้เพียงไม่นานพวกเราคงได้รับชัยชนะจากศัตรูอย่างแน่นอน”

            “ดังนั้นลูกถึงจำเป็นต้องคัดเลือกคนที่มีความสามารถอันโดดเด่น และเชื่อถือได้เพื่อฝึกฝนพวกเขาเอาไว้ปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้ของเรา ก่อนที่จะมีการคัดเลือกนั้นให้ทุกคนรอข้าอีกสักหน่อย  เมื่อหลังจากลูกกลับมาแล้วการคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมจะได้ถูกดำเนินการขึ้น”

            “แล้วเจ้าจะเดินทางไปไหนอีกหลานชาย ให้ลุงคนนี้ติดตามเจ้าไปด้วยดีไหม”

            “ไม่จำเป็นหรอกลุงแม็กซ์ข้าไปเพียงแค่ไม่นานเท่านั้น และอีกอย่างคงไม่มีอันตรายใดให้ต้องเป็นกังวล”

            “ตามใจเจ้าก็แล้วกันหลานชาย พวกเราจะรอหลานที่นี่คอยการกลับมาของเจ้า”

            “ข้าจะรีบไปแล้วรีบกลับมา  แล้วค่อยพบกัน”

            “วิ้ง ๆๆๆ “

            ประตูมิติเชิงพื้นที่ได้ถูกเปิดขึ้นมากันนาร์จึงได้ก้าวเท้าล่วงผ่านประตูเข้าไปข้างใน  เขาได้ไปปรากฏตรงที่บ้านในเขตการปกครองของเมืองบารอนที่ตนได้เลือกซื้อเอาไว้  ครั้งแรกตนคิดว่าจะนำครอบครัวย้ายไปอยู่ในสถานที่นี่แต่กลับมาเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้นมาก่อนจึงทำให้เขาต้องทำทุกอย่างไปตามเหตุผลในความน่าจะเป็นจนในปัจจุบันครอบครัวของเขาไม่จำเป็นต้องย้ายถิ่นฐานที่อยู่แล้ว

            “ในที่สุดคนที่พวกเรารอคอยก็มาแล้ว”

            “นี่มันเรื่องอะไรกัน  พวกเจ้าคิดจะขนของพวกนี้ไปทั้งหมดเลยหรือยังไง”

            “ก็เจ้าบอกว่าพากันไปแต่ตัวก็พอ พวกเราคิดว่ามันคงไม่เพียงพอเลยพากันจัดเต็มเจ้าคงไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ”

            “ไม่เลย  พวกเจ้าจะบ้ากันเหรอ ทิ้งของทั้งหมดไว้ที่นี่นั่นแหละดีที่สุดแล้ว”

            “เจ้าพูดจริงอ่ะกันนาร์  ดูเหมือนความรู้สึกของข้ามันบอกว่ากำลังจะไปออกศึกใหญ่อย่างนั้นแหละ”

            “ยังอีก หรือเจ้าจะเอาสักป๊าปก่อนจึงจะเข้าใจวอลเลอร์”

            “หลานชายในที่สุดพวกเราก็ได้พบกันเสียที ข้าเพียงแต่ได้ฟังเรื่องราวของเจ้าจากลูกชายที่ไม่เอาไหนคนนี้บอกว่า เจ้าได้ช่วยเหลือพวกเขามากมายเพียงใด ข้ารู้สึกขอบคุณในความมีน้ำใจต่อลูกชายของข้า และให้ทุกคนได้รับโอกาสกับการสร้างชีวิตใหม่”

            “ท่านลุงเรื่องเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากหรอกครับ ทั้งสามคนนี้เปรียบเสมือนเพื่อนสนิทของข้าเรื่องของการยื่นมือช่วยเหลือเพียงแค่นี้ไม่นับว่ามีความยากลำบากอันใดเลย ขอเพียงให้ทุกคนต่างพากันอยู่อย่างสุขสบายเท่านั้นก็เพียงพอ ไม่ต้องทนอดมื้อกินมื้อเหมือนเช่นเคยอย่างเมื่อก่อนกันอีก”

            “ข้าขอฝากลูกชายที่ไม่เอาไหนเหล่านี้ด้วยก็แล้วกัน ถ้าพวกเขาทำเรื่องไม่ดีหรือไม่ถูกใจก็จัดการพวกเขาได้เลย โดยเฉพาะวอลเลอร์ หลานชายสามารถสั่งสอนเขาได้ตามแต่ที่จะเห็นสมควร”

            “อ้าว...!!!  ท่านพ่อรู้สึกว่าจะทำให้ข้าต้องลำบากเพราะปากท่านแล้วไหมละ”

            “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงท่านลุง หลานจะช่วยดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ข้ามาวันนี้เพียงเพราะต้องการนำเพื่อนทั้งสามคนไปฝึกฝนเพิ่มเติมกันอีกสักหน่อย เพื่องานประลองเวทย์มนต์ในอีกไม่กี่เดือนที่จะมาถึงนี้จะได้ไม่ต้องไปขายหน้าคนอื่นเขา”

            “พวกเราขอตัวกันก่อนนะท่านพ่อ ท่านแม่ และทุกคน ๆ ด้วยเดี๋ยวข้ากลับมา”

            “รีบไปกันเถอะ ขออย่างเดียวอย่าทำให้ขายหน้าคนอื่นเขาก็เพียงพอแล้ว”

            “ให้พรดี ๆ กันตั้งแต่เช้าเลยนะท่านพ่อ”

            “เอาละ  พวกเราเห็นทีต้องขอตัวลาก่อนนะท่านลุงท่านป้า ถ้าเสร็จงานประลองเวทย์เมื่อไรข้าจะนำพวกเขามาส่งให้ถึงที่เลย”

            “ขอให้โชคดีหลานชาย  ว่าง ๆ ก็พากันแวะมาเยี่ยมเยียนพวกเราบ้างก็ดีนะ”

            “ครับท่านลุง  งันพวกเราไปละ”

            กันนาร์จึงได้เปิดประตูเชิงพื้นที่แล้วนำพาทุกคนก้าวข้ามผ่านประตูไปยังหมู่บ้านออสก้าของเขาในทันที  เมื่อทุกคนได้มาปรากฏตัวขึ้นที่หมู่บ้านในปัจจุบันนี้ก็มีผู้คนมากหน้าหลายตากำลังยืนรออย่างใจจดจ่อเท่าที่ดูด้วยสายตาก็มีหลายร้อยคน เมื่อพวกเขาต้องมาพบเจอทุกสายตาต่างมองมายังพวกเขาด้วยแล้วย่อมทำให้เกิดอาการตื่นตระหนกไปได้ด้วยเช่นกัน

            “ยังไง กลัวแล้วเหรอเจคอป”

            “ใครกลัวกันแน่  ว่าแต่เจ้าเถอะวอลเลอร์ หยุดสั่นเสียทีจะได้ไหม”

            “โทษทีข้าลืมตัวไปหน่อย  แล้วทำยังไงขาข้าจึงจะหายสั่นได้ละเจคอป”

            “ง่ายนิดเดียว เจ้ายืนนิ่ง ๆ เดี๋ยวข้าจัดให้”  ป๊าป....!!!

            “หยุดเล่นกันได้แล้วทั้งสองคน  เรามาเริ่มเข้าเรื่องกันได้แล้วข้าไม่อยากเสียเวลา”

            “โทษทีกันนาร์ก็มันเหลืออดจริง ๆ นี่นา”

            “เฮอ....!!!  เอาละทุก ๆ ฟังทางนี้ต่อไปจะเป็นการคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมเพื่อฝึกฝนให้เป็นกำลังหลักของหมู่บ้านออสก้าของเรา  สำหรับผู้ที่ไม่ผ่านตามที่ข้าได้พูดเอาไว้สามารถมาพบกันได้ที่ลานแห่งนี้ในช่วงเช้าของทุก ๆ วัน  อย่างน้อย ๆ ทุกคนสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้กว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้ข้าสามารถรับรองได้”

            กันนาร์จึงได้เริ่มกวาดสายตามองไปยังกลุ่มของผู้คนที่ต่างยืนเรียงรายกันอยู่ที่ลานหินแห่งนี้ มันจึงไม่เป็นเรื่องอยากอะไรที่เด็กน้อยเช่นเขาสามารถจะมองผ่านจิตใจของผู้คนได้ยิ่งง่ายกว่าเปิดอ่านหน้าในหนังสือเสียอีก เพียงไม่นานเขาก็ได้คนที่ตนเองต้องการ  ถึงแม้ว่าผู้คนส่วนใหญ่จะมีความเคารพนับถือมีความเชื่อมั่นในตนเองมากมายเพียงใดก็ตาม  แต่ถ้าขาดความซื่อสัตย์ด้วยแล้วมันอาจจะกลายเป็นดาบที่มีคมมุ่งมาทิ่มแทงเขาทางด้านหลังได้เช่นเดียวกัน

            “เอาละผู้ที่มีชื่อต่อไปนี้ให้เดินออกมาข้างหน้า โดโนแวน, เทรย์เวอร์,บาสเตียน,แกสทอน,อาแจ็กซ์, เรนเดล,โอเวน, มอร์แกน,ลาน่า,ลูเซียน และสำหรับผู้ที่ไม่ได้ถูกเลือกขอให้กลับไปทำงานที่เหลือของตัวเองก่อน”

            ในการคัดเลือกคนที่เหมาะสมเพื่อเป็นกำลังหลักคอยปกป้องหมู่บ้านออสก้า กันนาร์ได้เอยชื่อของน้องสาวตนเองและอีกคนหนึ่งก็คือ ลูกชายของแม็กซ์ด้วยเช่นกัน  ถึงแม้ใคร ๆ จะเห็นว่าตนคิดถึงแต่ประโยชน์ส่วนตัวเลือกคนใกล้ชิดและให้ความสำคัญต่อคนเหล่านั้นอยู่เสมอ จะหาว่าเขาเป็นคนมีความลำเอียงก็ตามเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจต่อคำพูดเหล่านั้น  เพราะทุกอย่างตนเองมีอำนาจที่จะตัดสินใจที่จะทำ  แต่อย่างไรเสียตนก็ได้ให้โอกาสต่อผู้ที่ไม่ได้ถูกคัดเลือกแล้วทั้งนี้ขึ้นอยู่กับพวกเขาจะมีความสนใจมาตามเวลาที่ตนได้บอกกล่าวเอาไว้หรือเปล่า

            เมื่อเห็นผู้คนได้แยกย้ายกันออกไปแล้ว กันนาร์จึงได้นำพาผู้ที่ถูกเลือกเข้าไปในเรือนพักของเขาเพื่อบอกแนวทางในการฝึกฝนด้วยการยึดหลักตาม “คัมภีร์ฝึกยุทธ์เบื้องต้น” ที่ตัวเองได้ใช้เวลาในการเรียบเรียงเอาไว้ในเมื่อคืน ซึ่งมันมีความเหมาะสมเป็นอย่างมากต่อทุกคนในเวลานี้         

           “ทุกคนมาพร้อมกันแล้วนะ  นี่คือตำราที่ข้าเป็นคนเขียนขึ้นมาให้พวกเจ้านำไปอ่านและศึกษามันให้ดี ถ้ามีส่วนใดที่ไม่เข้าใจก็มาถามได้โดยไม่ต้องเกรงใจ ข้าเชื่อว่าเนื้อหาในนี้มีความละเอียดมากพอและครอบคลุมทุกอย่างจะมีเพียงส่วนน้อยที่จะไม่เข้าใจ  ถ้าทุกคนมีความฉลาดเพียงพอ  ส่วนข้าและเพื่อน ๆ จะอยู่ที่นี่อีกสักห้าวัน จึงจะแยกตัวออกไปฝึกฝนในส่วนที่เงียบสงบจากทุกคนต่างหาก เมื่อข้าจากไปแล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงเพราะทุกคนยังอยู่ในสายตาของข้าโดยตลอด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 404 ครั้ง

399 ความคิดเห็น

  1. #240 Nnxn (@Nnxn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 00:54
    ดุจากชื่อแล้วมีแต่ผู้ชาย ถ้าไม่มีน้องสาวตัวเอง
    #240
    0
  2. #231 จันทร์สีโลหิต (@chaolun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 09:37
    ชอบคุณครับ
    #231
    0
  3. #122 เซน จอมเวท (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 15:17
    ขอบคุณครับ
    #122
    0
  4. #121 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 15:08
    ขอบคุณค่ะ
    #121
    0
  5. #120 wanpen725 (@wanpen725) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 15:04
    นิยายสนุกมาก ขอบคุณค่ะ
    #120
    0
  6. #119 Prime win (@natchaphon2929) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 14:33
    ขอบคุง
    #119
    0
  7. #117 chartres1747 (@chartres1747) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 01:28
    ขอบคุณครับ
    #117
    0
  8. #116 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:30
    ขอบคุณครับ
    #116
    0
  9. #115 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:04
    ขอบคุณครับ เขียนดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะเนี่ย
    #115
    0
  10. #114 mtpsz (@supakron1218) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:52
    สนุกมากเลยคะ มาต่อไวๆนะ
    #114
    0
  11. #113 Kozys88 (@Kozys88) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:36
    ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ :)
    #113
    0