จักรพรรดิเทพศาสตร์แห่งมนตรา

ตอนที่ 28 : Chapter 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 365 ครั้ง
    17 มี.ค. 61

เมื่อกลุ่มโจรทั้งหมดได้ยินเสียงร้องตะโกนของผู้นำที่เป็นหัวหน้าพวกเขาอย่างนั้นแล้ว  มันเป็นเหมือนกับดั่งเทสาดน้ำมันลงบนกองไฟที่กำลังจะดับสนิทลงให้มันลุกกระพือเปลวไฟให้โหมกระหน่ำมากยิ่งขึ้นไปอีกครั้งหนึ่ง  เพราะถ้าพวกตนเองขืนยังชักช้าอยู่ในตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครหรือกองกำลังอัศวินเข้ามาช่วยหรือคอยขัดขวางพวกตนหรือเปล่า แต่เมื่อในขณะที่เหล่าโจรร้ายทั้งหมดกำลังมีใจอันฮึกเหิมคึกคะนองกันอย่างเต็มที่อยู่นั้นกลับต้องมาถูกดับกำลังใจให้มอดดับลงเสียสนิทเมื่อทุกคนได้ยินเสียงนี้

“พวกเจ้าทั้งหลายถ้าไม่อยากตายให้ว่างอาวุธลง”

กลุ่มโจรร้ายทั้งหมดเมื่อได้ยินเสียงของคำพูดนี้ต่างพากันหยุดชะงักมือลงแล้วหันไปมองยังทิศทางแห่งต้นเสียงที่พวกเขาได้ยินจนพากันแสบแก้วหู  ต่อเมื่อพวกเขาได้เห็นเด็กน้อยสามคนยืนอยู่บนยอดไม้ต่างก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรจึงได้เริ่มการต่อสู้ข้างหน้าของตนเองอีกครั้ง คำพูดที่พวกมันได้ยินมาก่อนหน้านั้นเปรียบเสมือนของคำที่ไร้สาระว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เด็กน้อยเพียงแค่สามคนนี้จะสามารถทำร้ายสังหารพวกมันที่เป็นโจรมีกำลังรบหลายพันคนนี้ลงได้  ส่วนหัวหน้าโจรไม่ได้นึกหวาดกลัวอะไรจึงได้เอยปากร้องตะโกนไปยังทิศทางของเด็กน้อยทั้งสามคนนั้น

“ฮ่า ๆๆ เด็กน้อย ถ้าเจ้าหลงทางหาแม่ไม่เจอก็ให้รีบกลับบ้านไปกินนมซะ อย่ามายุ่งเรื่องของชาวบ้านเขาถ้าไม่อยากตาย และอีกอย่างสถานที่นี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับพวกเจ้าหรอกนะ เจ้าหนู”

“ฮ่า ๆๆ นั่นซิเจ้าหนู ถ้าไม่อยากตายให้รีบกลับไปซะ”

เด็กหนุ่มน้อยทั้งสามคนกับทำใจเย็นไม่สนใจในคำพูดถากถางเหล่านั้น  แต่กลับยืนบนยอดไม้พูดคุยกันตามสบายโดยไม่รู้สึกถึงความกดดันแต่อย่างไร

“มิน่าล่ะ  ดูเหมือนหัวหน้าโจรกลุ่มนี้จะเป็นนักเวทย์ที่อยู่ในขั้นจอมเวทย์นะ ถึงว่าพวกมันจึงได้มีความกล้าหาญจับอาวุธขึ้นต่อสู้กับเหล่านักรบอัศวินของเมืองไดนาดินที่ยกทัพมากวาดล้างพวกมันได้”

“นั่นนะซิเจคอป วอลเลอร์ รู้สึกว่าคำพูดของพวกเราจะไม่มีน้ำหนักเท่าไรนะ  ข้าได้ยินมาว่าจับโจรเขาให้รีบจับหัวหน้ามัน ส่วนที่เหลือก็จะแตกพ่ายกันไปเอง”

“ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละลีโอ ขอข้าลองจับหัวหน้าโจรคนนี้ดูก่อนนะ”

“เฮ้ย...!!!  วอลเลอร์เหลือพวกนกกระจิบเหล่าปลาซิวปลาสร้อยไว้ให้ข้าทดสอบฝีมือบ้างนะ” 

“เออน่า...!!!  ข้าจะเหลือไว้ให้พวกเจ้าก็แล้วกัน   “พรึบ....!!!

หัวหน้าโจรไม่นึกว่าเด็กน้อยที่มันเอยปากพูดจาดูถูกจะมีฝีมือที่น่ากลัวถึงขนาดนี้ เพียงชั่วพริบตาร่างกายของเด็กน้อยหนึ่งในสามคน  ก็ได้หายไปจากสายตาของการจับจ้องมองดูที่บนยอดไม้มาปรากฏตรงข้างหน้าตนเองเพียงไม่ถึงครึ่งลมหายใจของมันเสียด้วยซ้ำไป ในตอนนี้มันกำลังคิดอยู่ในใจว่าตนได้ประมาทฝีมือต่อเด็กน้อยเหล่านี้เสียแล้ว เมื่อมันได้หวนไปคิดถึงว่าทำไมเด็กเหล่านี้จึงได้ยืนหยุดอยู่บนยอดไม้ได้โดยไม่มีวงแหวนเวทย์มนต์ปรากฏให้ตนได้เห็นจนเกิดชุกคิดขึ้นในใจ มันจึงสายเกินไปที่จะกลับคำพูดที่เอยออกไปเมื่อสักครู่นี้แล้ว

ถึงแม้ว่ามันจะโดนโจมตีในแบบกะทันหันเช่นนี้  ด้วยความชำนาญมีประสบการณ์ในการต่อสู้มาก่อนมันจึงทำท่าทางเพื่อร่ายเวทย์ป้องกันตนเองขึ้นมา แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสายจนเกินไป เมื่อพลังหมัดที่ถูกชกต่อยออกมาในแบบสบาย ๆ ของเด็กน้อยที่อยู่ตรงข้างหน้าตนเองมันรู้สึกว่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารที่รุนแรง ซึ่งถูกปล่อยมาพร้อมกับพลังกดดันอันมหาศาลด้วยเช่นกัน จนมันไม่อาจจะต้านทานพลังอำนาจเหล่านี้ได้เลยเพราะความแตกต่างในพลังมันมีมากจนเกินไป  เหล่าลูกน้องคนสนิทเมื่อเห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตาจึงได้เอยปากเตือนทันที

 “หัวหน้าระวัง”   ดูเหมือนคำเตือนนี้จะรู้สึกว่าจะช้าจนเกินไปเสียแล้ว  “ตูม....!!!

ร่างกายที่เปราะบางของผู้ที่เป็นนักเวทย์ขั้นจอมเวทย์นี้ไม่อาจจะทานทนต่อกำลังของผู้ที่อยู่ในระดับลมปราณจักรพรรดิขั้น 4 เช่น วอลเลอร์ได้เลย  ร่างกายของหัวหน้าโจรร้ายจึงแตกกระจายกลายเป็นไอเลือดลอยไปบนในอากาศจนเลือดบางส่วนได้กระสานซ่านเซ็นกระจายไปทั่วพื้นดิน ซึ่งมองหาชิ้นส่วนร่างกายที่สมบูรณ์ไม่ได้  อย่าว่าแม้แต่ศพก็ไม่อาจจะหานำไปฝั่งให้ได้เลยสักชิ้นเดียว

“รู้สึกว่าข้าจะกะกำหนดพลังไม่ได้ดีเท่าที่ควร”

“เฮ้ย...!!!  วอลเลอร์ไหนเจ้าบอกว่าจะจับหัวหน้าโจรอย่างไง แล้วทำไมมันออกมาเป็นแบบนี้ล่ะ”

“โทษทีเพื่อน ข้าหนักมือไปหน่อยใครจะไปนึกละว่านักเวทย์ระดับจอมเวทย์จะมีร่างกายที่เปราะบางถึงขนาดนี้ ข้าเพียงแค่ปล่อยหมัดออกไปเบา ๆ เท่านั้นเองนะ”

“โธ่...!!!  เจ้าเพื่อนบ้า  นั่นเหรอปล่อยหมัดเบา ๆ  ของเจ้ากันฮ่ะ”

เหตุการณ์ต่อสู้จึงได้กลับพลิกผันกลับกลายข้างไปเสียแล้ว  เมื่อหัวหน้าโจรได้ถูกกำจัดสังหารจนเสียชีวิต มันทำให้เหล่าลูกน้องโจรทั้งหลายไม่มีกำลังใจที่จะต่อสู้กับเหล่านักรบอัศวินนี้ต่อไป  บางพวกจึงได้เริ่มต้นคิดหาทางหนีเอาตัวรอดเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่ดูเหมือนความคิดเหล่านี้จะช้าจนเกินไปสำหรับพวกมันเมื่อเด็กน้อยทั้งสามคนได้ร่วมกันลงมือกระโจนเข้ามาภายในสนามต่อสู้กับพวกมัน  ทุกอย่างดูเหมือนว่าจะถูกกวาดออกไปด้วยการตวัดปลายดาบที่ถืออยู่ในมือน้อย ๆ ของพวกเขา จนทำให้เหล่าโจรทั้งหลายต่างสูญเสียชีวิตไปกว่าครึ่งพันเพียงเวลาไม่นานเท่านั้นเอง จนเมื่อทุกคนได้ยินเสียงหนึ่งที่ได้ร่องลอยมาในอากาศจึงทำให้เด็กน้อยทั้งสามคนได้หยุดมือลงสังหารพวกมัน

“ทุกคนกลับออกมาได้แล้ว หยุดมือเพียงแค่นั่นแหละ ปล่อยส่วนที่เหลือให้กับเหล่านักรบอัศวินแห่งเมืองไดนาดินเป็นคนจัดการต่อไป  เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว”

“น่าเสียดายพวกเราไม่อาจจะจัดการเหล่าโจรทั้งหมดได้ด้วยตนเอง”

“วอลเลอร์ เรารีบกลับกันดีกว่า ข้าเชื่อว่ากันนาร์คงมีเหตุผลจึงได้เรียกพวกเรากลับไป”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับกันเถอะ”

 ก่อนจากไปวอลเลอร์ได้หันไปมองยังทิศทางที่ตนเองไม่เคยจะละวางสายตามองดูมาโดยตลอดตั้งแต่ที่ตนเองได้เดินทางมาถึงยังสนามต่อสู้แห่งนี้ และถึงแม้การต่อสู้นั้นจะมาถึงในช่วงที่ตนเองจะจากไปนี้ก็ตาม จนแม้กระทั้งเมื่อได้ถูกเรียกให้ออกจากสนามรบนี้ไป  เขาจึงได้ก้มหัวลงเพียงเล็กน้อยเพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อหญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าใดนักในฐานะที่สูงส่งกว่าตนเอง แล้วเอยปากบอกกล่าวเพื่อเป็นการทักทายออกไป

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งท่านหญิงเบลล่า และพบกันใหม่ในโอกาสหน้า”

“นี่เจ้าเป็นใครทำไมข้าถึงนึกไม่ออกเลยว่าเราเคยได้รู้จักกันก่อนหน้านี้”

“ฮ่า ๆๆ รู้สึกว่าคนอย่างข้าคงไม่เป็นที่น่าจดจำสำหรับท่านเท่าใดนัก แต่สำหรับข้านั้นท่านเป็นที่น่าจดจำอยู่ในใจมาโดยตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

วอลเลอร์ ได้แต่ถอดถอนหายใจเพราะมันรู้สึกว่าจิตใจในตอนนี้มีความหนักหน่วงขึ้นมาในทันที และตนเองไม่รู้ว่าจะดีใจหรือร้องไห้ออกมาดีในขณะที่ตนได้แต่เฝ้าคอยคิดถึงหญิงสาวผู้นี้มาโดยตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนการจดจำระลึกถึงกันมันจะเป็นตนเองเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นเสียมากกว่าที่ทำมันมาตลอดหลายปีนี้

“พวกเรากลับกันเถอะวอลเลอร์”

“ตกลง เดี๋ยวกันนาร์จะรอพวกเรานาน  ออ...!!!  ฝากจัดการที่เหลือต่อด้วยท่านหญิงเบลล่า และลาก่อน และยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งถึงแม้ว่าท่านจะจดจำข้าไม่ได้แล้วก็ตามที”

ร่างของเด็กน้อยทั้งสามคนจึงได้ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับการโบกมือไปมาเป็นการจากลาของพวกเขา  สนามต่อสู้จึงค่อย ๆ กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้งผู้คนที่เหลือบางคนการบาดเจ็บส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาจนน่าเวทนาด้วยความเจ็บปวด  ซากศพนับร่วมกว่าพันคนได้นอนเนืองไปด้วยเลือดไหลอาบไปทั่วพื้นดินแห่งนี้  ในส่วนที่เหลือเหล่าอัศวินจึงได้เริ่มเข้าตรวจสอบสนามรบแห่งนี้

“คนที่ยังแข็งแรงดีอยู่จงนำผู้ที่ได้รับบาดเจ็บกลับไปรักษาที่เมืองไดนาดิน  ส่วนผู้สูญหายหรือเสียชีวิตจงทำบันทึกเอาไว้เพื่อแจ้งต่อญาติของผู้ตายและจดลงบัญชีให้เงินทดแทนต่อครอบครัวของพวกเขา ซึ่งนี่อาจจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุดในการชดเชยการสูญเสียคนที่เป็นกำลังหลักในการเลี้ยงดูของครอบครัวไป”

“ครับท่านหญิง พวกเราจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอย่างเคร่งครัด”

“ว่าแต่เด็กน้อยหนึ่งในทั้งสามคนนั้นเป็นสหายของท่านหญิงเบลล่าจริงหรือไม่เจ้าค่ะ ข้าเองก็อยู่กับท่านมานานไม่เคยได้รู้ว่าท่านหญิงจะมีเพื่อนชื่อ วอลเลอร์ มาก่อนหน้านี้”

“เรื่องนี้ข้าไม่รู้เหมือนกันเอวา ข้าพยามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าตัวข้ามีเพื่อนชื่อนี้ตั้งแต่เมื่อไร เท่าที่ฟังเขาพูดดูเหมือนจะมีความรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ข้าไม่อาจจะจดจำเขาได้”

“เท่าที่ดูพลังอำนาจของพวกเขาแสดงออกมามันน่ากลัวเลยทีเดียว  ทั้งสามคนสามารถสังหารเหล่าโจรร้ายพวกนี้ได้ภายในการโจมตีครั้งเดียว และข้าก็ไม่เคยเห็นว่าพวกเขาจะร่ายเวทย์มนต์โจมตีใด ๆ ก็สามารถสังหารผู้คนได้เป็นจำนวนมากแล้ว”

“นั่นนะซิเอวา  แต่สิ่งที่ข้าเป็นกังวลมากยิ่งกว่านั้น ก็คือต่อเสียงของคนผู้นั้นที่พวกเราได้ยินพร้อมกันสามารถสั่งพวกเขาให้ถอยออกจากสนามต่อสู้ได้มากว่า  เจ้าลองคิดดูว่าคนผู้นี้จะน่ากลัวเพียงใด  ถ้าพวกเขาเป็นมิตรกับเมืองไดนาดินของเราก็จะเป็นเรื่องดี แต่ถ้า”

“เรื่องนี้พวกเราต้องรายงานให้นายท่านให้รับรู้แล้วละท่านหญิง”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน พวกเรารีบกลับเข้าเมืองกันเถอะ เพื่อไปรายงานการกวาดล้างกองโจรให้ท่านพ่อได้รับทราบ”

“เจ้าค่ะท่านหญิง  ถ้าอย่างนั้นเรารีบกลับเข้าเมืองกันเถอะ”

เรื่องทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี  หลังจากทุกคนออกจากสนามการต่อสู้นี้ไปผลการกวาดล้างกองโจรเป็นอันประสบผลสำเร็จต่อเมืองไดนาดิน ที่เป็นเมืองหน้าด่านแรกของราชอาณาจักรสเตนาร์ท  ถ้ามาร์ควิสผู้ที่เป็นเจ้าเมืองมีความรับผิดชอบดูแลเมืองแห่งนี้ สามารถปล่อยปะละเลยต่อเรื่องเหล่านี้ เมืองไดนาดินคงตกเป็นเมืองของโจรร้ายในอนาคตอันไม่ใกล้นี้สักวันหนึ่งอย่างแน่นอน  ที่ได้ทำการกวาดล้างกองโจรที่เป็นกลุ่มใหญ่ขนาดนี้  จึงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ถึงแม้ว่าการต่อสู้นี้จะได้รับการสูญเสียบ้างก็ตามแต่เพื่อความสงบสุขของผู้คนส่วนใหญ่ให้ดำเนินชีวิตกันได้อย่างปกติมันจึงมีความจำเป็นที่ต้องทำ ซึ่งถือเป็นหน้าที่ของผู้นำแห่งเมืองไดนาดินแห่งนี้

กันนาร์ไม่รู้ว่าตนเองตัดสินใจถูกต้องหรือเปล่าที่ได้ให้เพื่อน ๆ ของเขายื่นมือเข้าไปช่วยเหลือการกวาดล้างกองโจรของเมืองไดนาดินที่กำลังจะพ่ายแพ้การต่อสู้ในครั้งนี้  แต่ดูเหมือนใครบางคนจะมีความรู้สึกหดหู่กลับมาหลังจากการต่อสู้ครั้งนี้  แทนที่จะมีกำลังใจแต่กลับมามองเห็นหน้าตาเพื่อนสนิทของตนเองบอกบุญไม่รับเช่นนี้ตนเองก็พลอยเสียหน้าไปด้วยเช่นกัน  ดังนั้นกันนาร์จึงหาทางที่จะจุดไฟที่มันมอดดับนี้ให้ติดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

“เอาเถอะน่าวอลเลอร์ ไม่วันใดก็วันหนึ่งนางคงจะจำเจ้าได้อย่างแน่นอน แล้วถ้าเกิดว่าเจ้าชนะเลิศการประลองเวทย์มนต์แล้วละก็  มันอาจะยิ่งทำให้นางจดจำเจ้ามากยิ่งขึ้น”

“ฮ่า ๆๆ เป็นไงก่อนไปทำตัวเป็นเหมือนอย่างราชสีห์พอกับมาดันเหมือนหมาหงอยเหงาไปเลยหลานชาย  เอาเถอะน่าอย่างไงพวกเราก็ต้องได้เจอพวกนางอีกครั้งอย่างแน่นอน ถ้าพวกหลอนไปเมืองหลวงเหมือนอย่างกับพวกเราไปด้วยจุดประสงค์ในการประลองเวทย์มนต์แล้วละก็”

”แต่ก่อนอื่นพวกเราต้องเตรียมหาสินสอดเพื่อน้องสะใภ้ในอนาคตกันหน่อยดีไหม  ดูเหมือนว่าจะแพงอยู่นะข้าว่า นางเป็นถึงลูกสาวคนเดียวของมาร์ควิสแห่งเมืองไดนาดินเสียด้วยนี่สิ”

“แล้วพวกเราจะไปหาที่ไหนกันละกันนาร์”

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลข้าคนนี้จะอาสาพาพวกเจ้าไปเองเจคอป”

ทุกคนทั้งหมดได้หายไปจากตรงจุดนั้น  ได้มาปรากฏตรงภายในถ้ำแห่งหนึ่งที่มีกองสมบัติมากมายถูกเรียงรายล้อมรอบด้วยเหรียญทองเป็นจำนวนมาก  ซึ่งพวกเขาไม่คิดว่าจะได้พบเห็นเงินเป็นจำนวนมากมายขนาดนี้ตลอดทั้งชีวิตของพวกเขา

“นี่กันนาร์  อย่าบอกนะว่าจะพาพวกเรามาปล้นกองคลังแห่งเมืองไดนาดินกันนะ”

“เจ้าก็พูดเกินไปวอลเลอร์  ข้าไม่ได้มีความคิดบ้า ๆ เช่นนั้นสักหน่อย ลองเบิกตากว้าง ๆ ดูดี ๆ สิว่าที่นี่มันคือที่ไหนกัน  กองคลังของเมืองไดนาดินไม่ได้ถูกติดตั้งอยู่ในถ้ำเช่นนี้หรอกน่า”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 365 ครั้ง

399 ความคิดเห็น

  1. #211 Bank2986 (@Bank2986) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 09:56
    ขอบคุณครับ
    #211
    0
  2. #184 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 15:58
    สมกับการรอคอย
    #184
    0
  3. #176 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 03:50
    รอๆๆค่ะ
    #176
    0
  4. #175 Prime win (@natchaphon2929) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 03:22
    จากสินสงครามเป็นสินสอดสินะ
    #175
    0
  5. #174 SilverEvill (@SilverEvill) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 02:40
    เพื่อนพระเอกกวนใช้ได้
    #174
    0
  6. #173 P_InwMax (@P_InwMax) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 02:10
    สนุกมากขอรับ
    #173
    0
  7. #172 อ่านเพืออ (@jampa1055) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 01:48
    รังโจรสินะไรท์
    #172
    0
  8. #171 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 01:05
    ขอบคุณครับ
    #171
    0
  9. #170 THIP02112528 (@T02112528) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:59
    รวยเละละงานนี้...สนุกๆมาต่ออีกค่ะ
    #170
    1
  10. #169 goinlove1 (@goinlove1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:46
    ขอบคุณครับ
    #169
    0
  11. #168 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:43
    ขอบคุณค่ะ
    #168
    0
  12. #166 bossvorkorn (@bossvorkorn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:37
    มันส์พะยะคะ
    #166
    0
  13. #165 pongsaonline (@pongsaonline) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:28
    สำหรับวันใหม่พอดี และผู้ที่นอนดึกนะครับ
    #165
    0