คัดลอกลิงก์เเล้ว

Once Upon a time...In My life.

เรื่องราวของเด้กที่เกิดมาพร้อมหน้าตาที่มาแบบผู้หญิงเขาชื่อว่ายองแจ...แล้ววันหนึ่งเขาก็พบกับเด็กชายที่ชื่อว่าแจ็คสัน ซึ่งคนนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ ถ้าอยากรู้ว่าความลับนั้นคืออะไรก็ต้องมาอ่านนน

ยอดวิวรวม

208

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


208

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 60 / 01:32 น.
นิยาย Once Upon a time...In My life. Once Upon a time...In My life. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อันยอง คนอ่านทุกๆท่านนนน^.^/



ขอบคุณทุกๆท่านที่เลือกเข้ามาอ่านเรื่องนี้นะ เรื่องสั้นเรื่องเเรกที่เค้าแต่งงงง // คัมซามิดาาาา // ขอให้ทุกท่านสนุกสนานกับการอ่านนะคะะะะ

 ** สามารถติได้นะะะ อยู่ในช่วงหัดแต่งฟิคค่ะ อ้อ ตอนนี้เเต่งฟิคเรื่องหนึ่งจบแล้วชื่อเรื่องว่า "รักต้องห้าม" คู่แจ็คแจค่ะติดตามให้กำลังใจได้นะ
  
 ** เราใช้นามปากกาตัวเองว่า มิ่งขวัญ ฮาเกิน (มิ่งขวัญ) สามารถคุยแนะนำอะไรก็ได้นะ

 ** สามารถใส่ # ตามด้วยชื่อเรื่องที่อ่าน มาพุดคุยผ่านทางไอจี เฟสได้นะ // แต่ทวิตเราไม่เล่นเลยไม่ตอบนะ // เราจะอ่านทุกคำพูดทุกเม้นและพยายามตอบให้ได้มากที่สุดนะ 

 - - เ ร า รั ก ค น อ่ า น ทุ ก ค น น ะ - -
( ( ม า เ ริ่ ม อ่ า น กั น เ ถ อ ะ ) )

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 60 / 01:32


...ถ้าเกิดมาผมเลือกหน้าตาได้...

 

 

 

...ผมจะไม่เอาหน้าตาแบบนี้หรอก!...

 

 

 

...หน้าแบบผู้หญิง...

 

 

 

...ผมเกลียดที่สุด!...

 

 

 

ยองแจ หนุ่มน้อยที่เกิดมามีหน้าตาคล้ายเด็กสาวแสนสวยเลยทำให้คนในหมู่บ้านเรียก ยองแจว่า 'เด็กผิดเพศ' ... ยองแจต้องอาศัยอยู่คยเดียวเพราะพ่อแม่ของยองแจเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ทางญาติก็ไม่รับยองแจมาเป็นลูกบุญธรรมเพราะครอบครัวของยองแจมีฐานะที่ยากจน ทุกๆวันยองแจจะต้องเดินส่งหนังสือพิมพ์ให้ตามบ้านถึงได้เงินในการทำงานมาแค่50บาทแต่เขาทำแบบนี้ทุกวันไม่หยุด...จนกระทั้งวันนี้...เช้าที่สดใสแสงแดดอ่อนๆส่องผ่านทางหน้าต่างมายังเตียงนอนที่ยองแจนอนอยู่ เสียงนาฬิกาดัง มือเล็กๆพยายามปัดให้เสียงหยุด

 "อื้อ....เงียบสักทีสิ..."

   กริ๊งงงงง

 "ไม่หยุดอีก...."

ยองแจค่อยๆลุกขึ้นมาดูเวลามือข้างหนึ่งก็สางผมยุ่งๆของเขา

 "8โมง... 8 โมงแล้ว! สายแล้วๆ!"

ยองแจรีบลุกจากเตียงและโยนนาฬิกาไว้บนเตียง ยองแจรีบอาบนํ้าแต่งตัวการแต่งตัวของก็ใส่แค่เสื้อยืดสีขาวบางกางเกงขา3ส่วนรองเท้าแตะ ยองแจรีบวิ่งออกจากบ้านหลังเล็กๆขณะที่เขาวิ่งก็โดนเด็กรุ่นเดียวกับเขาไม่ก็รุ่นพี่ปาก้อนหินใส่และล้อ

 "อีเด็กผิดเพศ!"

 "มึงควรเกิดเป็นหญิงเว้ย!"

 "ถ้าเป็นหญิงคนน่าจะชอบมึงเยอะเลยนะ55"

 "ตายๆไปซะ!"

 "ไปไกลๆเลย!"

คำพูดเหล่านั้นมันทำร้ายจิตใจยองแจมากถึงยองแจไม่ตอบรับหรือทำสีหน้าอะไรแต่ภายในใจยองแจเจ็บตลอด เขาวิ่งไปจนถึงโรงหนังสือพิมพ์

 "อ่าว ไอ้หนูวันนี้มาสายนะเนี่ย"

 "ขอโทษครับลุง..."

 "ไอ้หนูพักผ่อนได้แล้วเพราะวันนี้มีเด็กมาทำงานแทนน่ะ อ่ะนี่เงิน..."

ลุงยื่นเงิน20บาทให้ยองแจ ยองแจมาเลยถามลุงว่าเด็กคนนั้นคือใครในใจของยองแจสงสัยมาก

 "ลุงครับ คนที่ลุงว่านี่ใครเหรอครับ?"

 "มันชื่อ แจ็คสัน มันเด็กกำพร้าเมื่อวานลุงเห็นมาล้มนอนอยู่ในป่าลุงเลยช่วยมันมาน่ะ...อายุมันน่าจะแก่กว่าหนูสัก2-3ปีนะ"

 "ลุงครับ ใครมาเหรอ?"

 "อ่าว...มันมาพอดีเลยมาเดียวลุงจะแนะนำให้รู้จักกันเลย"

 "...."

 "แจ็คสันนี่ ยองแจ นะ ยองแจนี่ แจ็คสัน นะ แจ็คสันแกน่าจะเป็นพี่มันนะ"

 "อ้อ...สวัสดีแจ"

 "สวัสดียินดีที่ได้รู้จัก..."

 "หน้าตาเหมือนผู้หญิงดีนะ น่ารักดี"

 "อย่าพูดแบบนั้นผมไม่ชอบ!"

 "อ่าว ขอโทษด้วย พี่ไม่รู้"

 "รู้ไว้ซะ"

 "เออ ไอ้หนูเอาแจ็คสันไปอยู่ด้วยดิจะได้ช่วยกัน เนอะแจ็คสัน"

 "ได้หมดถ้าสดชื่นอ่ะ ลุง"

 "จะดีแล้วเหรอ!?"

 "อื้อ จะรู้จักกันเยอะ ให้แจ็คสันดูแลหนูด้วยเวลาโดนแกล้งมันจะได้ป้องกันให้"

 "อ่า ก็ได้ๆ(น่ารำคาญจริงๆ เกะกะบ้าน...)"

 "งั้นกลับกันได้แล้ว"

 "ลาก่อน ลุง"

ยองแจพาแจ็คสันรุ่นพี่ของเขาไปยังบ้านระหว่างทางก็พบเด็กรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ที่แกล้งเขาเมื่อเช้า

 "เฮ้ย! อีเด็กผิเพศ!"

 "...."

 "เงียบไมว่ะ"

 "....."

 "ไม่ตอบอีก"

 "ทำไมผมต้องพูดกับคุณด้วย"

 "อ่าว...พูดหาเรื่องใส่ตัวนี่หว่า..."

 "จะหาเรื่องเหรอ(น่ารำคาญจริงๆ ไหนมีพี่แจ็คสันเดินตามเกาะอีก....)"

 "เออ คนอย่างแกจะมีแรงด้วยเหรอ ตัวเล็กๆหน้าตาสวยๆเเบบนี้ไปนั่งเย็บปักถัดร้อยดีกว่ามาเล่นกับพวกเราดีมั้ย555"

 "ไม่ก็ไปแต่งเป็นหญิงทำกับข้าวขายเถอะ555"

 "...."

 "นี่ๆ เล่นไรให้มันน้อยๆหน่อยนะ ยองแจไม่ชอบให้ใครเล่นแบบนี้นะ"

 "(เหอ...พี่มายุ่งทำไม)"

 "อ่าวๆ แกใครว่ะ ทำตัวยังกะเจ้าชายมาช่วยเจ้าหญิง"

 "ไปช่วยอีเด็กผิดเพศทำไม ไมไม่มาอยู่เล่นกับพวกเราล่ะ"

 "เรื่องของฉัน ยองแจไม่ชอบให้ใครพูดนิ"

 "โอ้ยๆ พ่อคนดีเอ้ยยย ไปไกลๆดูแลอีเด็กผิดเพศไปเลยไป ชิวๆ"

 "ยองแจพี่ว่าเราไปกันเถอะ"

 "เออ"

ยองแจรีบพาเเจ็คสันเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็วถึงออกมาได้ไกลแค่ไหนแต่สู้เสียงพวกทันที่นินทาที่ดังไม่ได้เลย

 "นี่ ยองแจต้องทนอยู่กับพวกนั้นตลอดเลยเหรอ"

 "เออ..."

 "แล้วทำไมยองแจไม่บอกพวกมันล่ะว่าไม่ชอบให้ใครพูดแบบนั้น"

 "ผมมันเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่สู้คนไรแบบนั้นไม่ได้หรอก"

 "...."

 "เฮ้ย....ยิ่งพูดยิ่งเบื่อผมจะกลับไปนอนแล้ว"

 "ทำไมบ้านยองแจอยู่ไกลจัง"

 "ถึงแล้วๆ"

 "นี่ยองแจอยู่บ้านโทรมๆแบบนี้เหรอ"

 "แล้วจะให้อยู่แบบไหนล่ะ"

 "คิดว่าจะอยู่รวยกว่านี้"

 "ผมมีแค่นี้จะเรื่องมากมั้ย ถ้าเรื่องมากก็ออกไปเลย"

 "เออ โทษๆ"

ยองแจเปิดประตูบ้านแล้วเค้าไปล้มตัวนอนบนเตียงอย่างช้าๆ

 "พี่แจ็คสันนอนบนโซฟาไปนะ จะไปไหนก็ไปได้ แต่อย่าไปมายุ่งกับเตียงผมก็พอ..."

 "เออๆ"

 "ผมนอนล่ะ"

ยองแจพูดจบก็ค่อยๆหลับตาลงจากนั้นก็นอนหลับสนิท แจ็คสันมามองยองแจแล้วเอามือลูบหัวยองแจ

 "หน้าสวยแบบนี้ขอเป็นพี่ที่ค่อยช่วยดูแลยองแจรึกัน"

แจ็คสันพูดจบก็เดินไปยังตู้เก่าที่มีฝุ่นเต็มไปหมด

 "สกปรกจัง...ไม่เคยทำความสะอาดเลยสินะ"

แจ็คสันเดินไปไม้ขนไก่มาปัดจนเจอรูปภาพครอบครัวยองแจ แจ็คสันแอบหยิบมาดูเป็นรูปที่ยองแจอยู่ในอ้อมกอดแม่ของเขาและพ่อของเขา

 "ดูอบอุ่นจัง..."

 "อื้อ...อ่า เป็นคนดีจัง...ทำความให้ด้วย.."

 "ยองแจตื่นแล้วเหรอ"

 "อืม"

 "ตื่นเร็วนะ"

 "อืม"

 "พูดอย่างอื่นไม่ได้เหรอ"

 "อืม"

 "เฮ้ย..."

 "เดียวผมมานะ"

 "จะไปไหน"

 "ไปเดินเล่น"

 "เดียวพี่ไปด้วย"

 "อืม"

ยองแจเดินมาสวมรองเท้าแล้วยืนรอแจ็คสันที่กำลังสวมรองเท้า

 "นี่ อย่าชักช้าได้มั้ย..."

 "รีบอยู่"

 "เร็วๆหน่อย"

 "เออๆ"

เมื่อแจ็คสันสวมรองเท้าเสร็จก็เดินตามยองแจ ทั้งไม่พูดคุยอะไรกันเลย จนกระทั้งมีผู้หญิงในช่วงวัยทองรีบวิ่งมาหายองแจ

 "ยองแจ! ยองแจ!"

 "อ่า คุณแมรี่ มีอะไรหรือป่าว"

 "คือน้าจะมีเรื่องให้ช่วยจ๊ะ จะได้เงินด้วยนะ"

 "ได้สิ ให้ช่วยเรื่องไรเหรอ"

 "คือน้ามีชุดเจ้าสาวแบบเด็กน่ะแล้วน้าให้หนูเป็นนางแบบให้อ่ะ"

 "แม่หลานสาวน้าล่ะ"

 "มันย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงสัก2-3วันน่ะ"

 "อ่า...(ผมก็ไม่อยากแต่งหรอกนะแต่มันติดอยู่ที่ว่ามีเงิน)"

 "แต่ว่าเด็กคนนั้นนั้นใครน่ะ ไม่เห็นเลย"

 "คนนี้พี่แจ็คสัน พี่แจ็คสันคนนั้นคุณแมรี่เจ้าของร้านตัดเสื้อ"

 "สวัสดีครับ คุณแมรี่"

 "สวัสดีจ๊ะ หล่อจังเลยนะ"

 "ขอบคุณครับ"

 "แต่ว่าทั้ง2ยืนคู่กันดูเหมาะกันมาเลยนะ"

 "เหมาะ? เหมาะไร?"

 "อ่าว...ก็คู่รักไงจ๊ะยองแจ"

 "อี๋....ผมไม่ยุ่งหรอกคนแบบนั้น"

 "...."

 "งั้นรีบตามน้ามาเถอะ"

 "ครับๆ"

ยองแจและแจ็คสันเดินตามแมรี่อย่างรวดเร็ว เมื่อถึงร้านของแมรี่ แมรี่รีบหยิบชุดเจ้าสาวแบบเด็กให้ยองแจสวม

 "นี่จ๊ะ ยองแจรีบแต่งนะช่างภาพช่างแต่งหน้าพร้อมแล้ว"

 "อ่าๆ"

 "แจ็คสันมาก็ดีเอาชุดนี้ไปด้วยเลยช่วยน้าหน่อยนะ"

 "ครับๆ"

แมรี่หยิบชุดสูทให้แจ็คสันสวม แจ็คสันรับแมรี่ชี้ไปยังห้องเปลี่ยนชุด

 "ห้องเปลี่ยนชุดมันมีแค่ห้องเดียวนะ ก็เข้าไปเปลี่ยนด้วยกันเลยนะไม่ต้องคิดมาเป็นผู้ชายเหมือนกันเนอะ"

 "อ่า..."

 "ได้ครับ"

แจ็คสันรีบจับมือยองแจพาเข้าห้องเปลี่ยนชุด

 "พี่แจ็คสันหันหลังนะ!หันหลังให้กัน!"

 "อายเหรอ"

 "ปะ...ปะ...ป่าวสักหน่อย"

 "อืมงั้นพี่ไม่หัน"

 "ทำไมล่ะ!"

 "พี่ขี้เกียจ"

 "เออ"

ยองแจพูดจบก็ค่อยๆถอดเสื้อสีขาวบางของเขาและค่อยๆถอดกางเกงออกแจ็คสันก็ค่อยถอดเสื้อผ้าแต่กลับยืนมองยองแจ ที่อยู่สภาพเห็นผิวขาวเนียน...

 "(ผิวขาวเนียนสวยจัง...มือที่จับเมื่อกี้ก็นิ่มด้วย...เดียว!ลอยสักดอกกุหลาบด้านขาวนั้น...เหมือนของเราเลย...)"

 "พี่แจ็คสันเลิกเป็นโรคจิตสักที่เถอะ รีบแต่งได้แล้ว!"

 "เออๆ"

แจ็คสันรีบแต่งตัวจนเสร็จ เลยยืนรอยองแจที่แต่งตัวนาน

 "พี่แจ็คสัน"

 "มีอะไร"

 "ช่วยลูดซิบด้านหลังให้หน่อย"

 "เออ"

แจ็คสันค่อยลูดซิบเสื้อยองแจขึ้นอย่างช้าๆเพราะมองดูผิวขาวเนียนของยองแจ

 "เสร็จยัง"

 "เสร็จแล้ว รีบไปกันเถอะ"

ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด แมรี่รีบพายองแจและแจ็คสันไปแต่งหน้า

 "อ่า คุณค่ะ แมรี่อาจจะให้น้องผู้ชายคนนี้ใส่วิกผมยาวอันนั้นนะคะ"

 "อ่านี้เจ้าหนูเป็นเด็กผู้ชายเหรอฮะ หน้าตาหนูสวยยังกับผู้หญิงบางทีสวยกว่าผู้หญิงด้วยนะฮะะ"

 "เลิกพูดแบบนั้นได้มั้ย ผมไม่ชอบ"

 "อ่าวๆ ขอโทษนะฮะเจ้าหนู มามะเดียวเจ้ช่วยแต่งให้"

 "เออ ส่วนน้องผู้ชายคนนี้แมรี่ช่วยจัดผมให้นะคะ"

 "ได้เลยฮะ"

แมรี่จับมือแจ็คสันไปนั้งเก้าอี้ แมรี่เริ่มตักผมให้แจ็คสัน

 "นี่ แจ็คสัน"

 "ครับ"

 "แจ็คสันเคยคิดมั้ยว่ายองแจหน้าตาสวย"

 "ครั้งแต่ที่เจอผมเคยพูดออกไปแต่น้องบอกว่าไม่ชอบผมเลยไม่พูดแต่ก็นั่งคิดอยู่แหละครับ"

 "แล้วชอบยองแจมั้ยล่ะ"

 "...."

 "บอกน้าได้นะ"

 "ผมรู้สึกว่า...เหมือนผมชักจะชอบน้องเค้าแล้วสิครับ"

 "ทำไมล่ะ"

 "น้องเค้าหน้าตาสวยดีครับ ถึงจะป่าเถื่อนอะไรก็เถอะ"

 "...รู้เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับตัวน้องเค้าป่าว"

 "เรื่องอะไรครับ"

 "คือ...ตอนที่น้องเกิดน้องก็มีคู่มั้นแล้วเพราะพ่อแม่จะปลดหนี้เลยมอบตัวน้องให้กับลูกเศรษฐีแต่พอน้องเกิดลูกของเศรษฐีก็หายตัวไป เลยทำให้การเกิดการตามหาแต่พอนานๆเข้าเศรษฐีผู้นั้นก็เสียชีวิตการตามหาตัวเด็กคนนั้นก็เงียบลง เลยทำให้เรื่องมั้นจบไป...แต่ปราบใดที่เค้าเจอลูกเศรษฐีน้องเค้าก็จะถูกแต่งงานอยู่ดี"

 "แล้วเศรษฐีคนนั้นชื่ออะไรเหรอครับ"

 "อืมน่าจะชื่อ จอร์จ แต่ลูกเค้าชื่อ...แจ็ค...อะไรสักอย่างแหละ"

 "หน้าตาลูกเค้าเป็นยังไงเหรอครับ"

 "อืม...หน้าตาคล้ายแจ็คสันเลยจ๊ะ อ้อด้านหน้าของเด็กคนนั้นจะมีรอยสักกุหลาบอยู่ด้านหลังหัวไหล่ข้างซ้ายนะ ซึ่งยองแจก็มีเหมือนกันแต่งอยู่ด้านขวา"

 "เหรอครับ...(เด็กที่ว่าเป็นเรารึป่าวนะ...)"

 "อืม แต่ถ้าแจ็คสันชอบน้องเค้าควรรีบบอกน้องเค้านะก่อนที่จะสายไป"

 "แต่น้องเค้า..."

 "น้ารู้นิสัยน้องเค้าดี ดูเถื่อนๆแบบนั้นแต่น้องเค้าเป็นหวั่นไหวง่ายนะ"

 "อืม..."

แมรี่คุยกับแจ็คสันจบแมรี่ก็ทำผมแจ็คสันจบทันทีช่างแต่งหน้าพายองแจไปหาแมรี่

 "คุณฮะ เจ๊แต่งเสร็จแล้วนะฮะ"

 "ไหนๆ ว้าว...สวยจังเลย..."

 "(ยองแจ...น่ารักและสวยสุดๆ)"

ส่ยตาทุกคนจับจ้องยองแจ เพราะยองแจสวยเกินเด็กผู้หญิง แต่ยองแจพยายามหลบหน้าทุกคนด้วยความอาย

 "อย่ามองผมสิ! ผมอาย!"

 "จ้าๆ ไปกัน"

แมรี่ก็พายองแจและแจ็คสันไปยังสถานที่ถ่ายรูป เขาพามายังหลังบ้านที่เป็นสวนกุหลาบงดงามด้วยสีสันของดอกกุหลาบแต่ล่ะสี

 "นี่ พี่เค้าจะถ่ายรูปให้นะ"

 "ครับ"

เสียงทั้งคู่ตอบรับ แมรี่ได้พายองแจเข้ากล่องถ่ายรูปเป็นคนแรก และจัดท่าทางให้

 "น้องผู้หญิงครับ..."

 "ผมผู้ชาย!"

 "อ่าว....งั้นน้องผู้ชายครับเขยิบขวาหน่อยครับ"

 "อ่าๆ"

 "งั้นเริ่มถ่ายแล้วนะครับ 3 2 1"

   แชะ

เสียงกล้องถ่ายรูปดังขึ้นทำให้เสื้อที่อยู่แถวนั่นบินออกมาด้วยความตกใจ แต่มันเป็นฉากประกอบทำให้ภาพสวยงามมาก เลยทำให้แมรี่และช่างภาพภูมิใจกับผลงานนี้เป็นอย่างมาก

 "คุณแมรี่ครับ ผมว่าภาพนี้ภาพเดียวก็พอแล้วครับเพราะมันสวยมากนายแบบยังสวย ภาพรวมทุกอย่างมันเลยออกมาแบบเฟอร์เฟ็ก"

 "ดิฉันก็ว่างั้นค่ะ งั้นยองแจกลับมาได้แล้ว"

ยองแจรีบวิ่งออกมาด้วยความรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าไปยังโต๊ะที่มีคุ๊กกี้รอเขาอยู่

 "ทานล่ะน้าา งั่ม~ อาหย่อยจังฝีมือคุณแมรี่สุดเลยย"

 "ยองแจนี่เป็นแบบนี้ทุกเลย..แต่ถ้ายองแจมีความสุขน้าก็ไม่คิดไรมากหรอก"

 "น่ารักดีนะครับ"

 "จ๊ะ งั้นรีบไปนะถ่ายกันเถอะ"

 "ครับ"

แมรี่รีบจัดท่าทางและจัดเสื้อผ้าให้นิดหน่อยแล้วรับออกมา ช่างภาพเริ่มนับถอยหลังเสียงถ่ายรูปดัง ภาพที่ออกมากก็ดูดีมากเพราะท่าทางและใบหน้าของแจ็คสันหล่อเอาการ เลยทำให้แมรี่และช่างภาพพอใจอีกครั้งหนึ่ง

 "งั้นรูปต่อไป ยองแจและแจ็คสัน ถ่ายคู่กันนะจ๊ะ"

 "อื้อ ผมยังอยากินอยู่อ่า...."

 "มานี่เลยนะ ยองแจ"

 "หึ..."

ยองแจเดินเข้าไปหาแจ็คสันทั้งยังเคี้ยวคุ้กกี้อยู่ปากของยองแจเลอะเศษคุ๊กกี้ นิ้วยาวหยาบของแจ็คมีเช็ดมุมปากที่เลอะ

 "กินให้มันดีหน่อยสิ"

   แชะ!

 "โทดทีน้อง พี่มีลั่นแต่ภาพก็ออกมาน่ารักกีนะ"

 "งั้นเดียว ยองแจและแจ็คสันทำท่าตามสบายสัก2-3รูปเลยนะ"

 "ครับ"

ยองแจเดินเข้าหาดอกกุหลาบสีแดงสด แล้วมองดูแจ็คสันจึงเดินมาลูบหัวน้องตัวเล็กของเขาจึงทำให้ได้ภาพหนึ่ง

 "สวยจัง...."

 "แต่พี่ว่ายองแจสวยกว่านะ"

 "พี่แจ็คสัน! ผมไม่ชอบให้ใครพูดแบบนั้นนะ!"

ยองแจทุบอกแจ็คสันแต่แจ็คสันไม่ได้ว่าอะไรแต่กลับหัวเราะและลูบหัวยองแจ เลยทำให้ช่างถ่ายภาพได้โอกาศเลยถ่ายภาพรัว แต่ละภาพแสดงถึงความสดใสของเด็กน้อย ถึงจะดูเหมือนทะเลาะกันแต่มันก็ออกมาน่ารัก …. เมื่องานเสร็จช่างภาพเก็บของ แมรี่ก็บอกให้ทั้งคู่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แจ็คสันและยองแจเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกันทั้งคู่ แจ็คสันช่วยลูดซิบด้านหลังเสื้อยองแจออกแล้วพบกับลอยสักกุหลาบเลยตัดสินใจถามยองแจเกี่ยวกับเรื่องราวนี้โดยเขาจะถามให้แน่ใจกับรอยสักนั้นก่อน

 “นี่ยองแจ…”

 มีไร

 อยสักด้านหลังน่ะ

 ทำไมเหรอ

 มันสื่อถึงอะไร

 “…คู่หมั่นน่ะ แม่เล่าให้ฟังว่าถ้าพบใครมีรอยสักนี้ด้านซ้ายให้ผมรีบเข้าไปหาแล้วเปิดลอยสักนี้ให้เค้าดู เพราะเค้าคนนั้นเป็นเจ้าของผม

 ก็ต้องใช่แล้วแหละ

 ใช่ อะไร

 แล้วยองแจรู้ว่าเค้าเป็นใครยองแจจะรักเค้ามั้ย

 ก็ต้องรักอยู่แล้วสิครับ ถึงมันจะกระทันหันแต่มันคือคำขอของแม่ด้วยแหละว่าให้รักเค้า ผมพร้อมรักเค้าเสมอแหละถ้าเค้ารักผมก่อนนะ แต่ถ้าเป็นคนใกล้ตัวนะผมจะฆ่าให้ตายเลยให้ผมรอตั้งนานเอาซะผมตื่นเต้นไปวันๆเลย แต่ว่าพี่แจ็คสันพูดซะยังกับตัวเองมีรอยสัก

 ก็ใช่ พี่มีไง

 อย่ามาตลกนะ หลักฐาน! ไหนอ่ะ!”

 “นี่ไง

แจ็คสันถอดเสื้อคลุมแล้วค่อยๆปลดกระดุดออกจนหมดแล้วเปิดรอยสักข้างว้ายให้ยองแจดู ยองแจเห็นตกใจไม่ใช่น้อยเพราะเขาไม่เคยคิดว่าป็นคนใกล้ตัวมากขนาดนี้

 บ้า! ของปลอมรึป่าว….”

 ไม่เชื่ออีกเหรอ หรือ จะให้พี่แสดงให้เห็นว่าคนนี้คือคนที่ยองแจรอ…”

 ไม่เชื่….”

ยองแจพูดไม่ทันจบปากของแจ้คสันเข้าไปประกบจูบ ความรู้ของยองแจในตอนนี้คือ เขาสัมผัสรู้สึกถึงความอ่อนโยนและความรักที่แจ็คสันมีให้แก่เขา ยองแจจึงไม่ปลดจากจูบที่แจ็คสันจูบถึงแม้ใบหน้าเขาจะแดงมากแค่ไหนก็ตาม เพราะเขากลัวที่จะไม่ได้สัมผัสจูบแบบนี้อีก

 เอาล่ะที่นี้เชื่อพี่ยัง ว่ายองแจเป็นของพี่

 ผมเชื่อก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าพี่จะต้องดูแลผมและรักกับผมตลอดไปนะ

 ได้เลยสิ(ใจยองแจหวั่นไหวง่ายเหมือนที่คุณแมรี่บอกจริงๆ)

 “แต่พี่แจ็คสันอย่าบอกใครนะว่าผมเป็นของพี่ เราทำตัวเหมือนแค่พี่น้องก็พอ

 ทำไมล่ะ

 ก็เพราะถ้าพวกที่ชอบแกล้งผมเห็นผมจะโดนล้อและแกล้งผมหนักขึ้น

 ถ้ามันแกล้งพี่จะจัดการให้ดีกว่า

 อ่า ก็ได้

แจ็คสันและยองแจก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและนำเสื้อให้แมรี่ แมรี่ขอบคุณแล้วเอาเงินและคุกกี้ให้ยองแจ เพื่อให้ทั้งคู่แบ่งกันทั้งคุ่กล่าวขอบคุณและลาออกมา ระหว่างทางทั้งคู่ก็คุยกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั้งต้องผ่านพวกที่ชอบแกล้งยองแจ

 เฮ้ย นั้นมันเงินกับขนมนี่น่า…”

 “เอามาดิ๊ !ไอ้เด็กผิดเพศ

 ไม่ ผมไม่ให้!”

 กล้าขึ้นเสียงนิ

เด็กคนนั้นรีบเดินเข้าหายองแจแล้วพยายามกระชากเงินและคุ๊กกี้ที่ยองแจทำงานมากับตัว เด็กร่างบางอย่างยองแจคงรั้งไว้ไม่ไหวหรอกกับแรงวัวแรงควายของพวกนั้นใบหน้าของยองแจตอนนี้มีแต่น้ำตาที่พยายามที่จะชิงของที่หาเองเอากลับมา

 เห้ยๆทำอะไรให้มันน้อยๆหน่อยนะ

แจ็คสันรีบเดินมาผลักเด็กคนนั้นอย่างรุนแรงจนเด็กนั้นล้ม ใบหน้าที่ยองแจเห็นตอนนี้ไม่ใช่ใบหน้ากวนๆแต่เป็นใบหน้าที่ดุและโหดอย่างจริงจัง

 แกเป็นใครว่ะ กูสงสัยแต่เมื่อกี้แหละ

 กูชื่อ แจ็คสัน  พี่ชายของยองแจ!”

 พี่ชายแจ็คสันชื่อคุ้นๆว่ะ เด็กที่ช่วงหนึ่งหายตัวเหรอ ที่บ้านรวยล้นฟ้าแล้วให้เป็นเจ้าของของเด็กผิดเพศ กูว่าแกน่าจะมากกว่าพี่ชายแล้วล่ะอย่ามาตลก แกเป็นอะไรกับเด็กผิดเพศ

 “….(เอาไงดีล่ะ แจก็บอกว่าห้ามพูด)

 พี่แจ็คสันเป็นเจ้าของของผม! พี่เค้าเป็นเจ้าชาย! อย่ายุ่งกับเจ้าชายผมนะ

ยองแจรีบกอดแขนแจ็คสันอย่างรดเร็ว ถึงเขาจะอายจนหน้าแดงยังกับมะเขือเทศแต่เขาก็ไม่ยังคงกอดแจ็คสันต่อไป ร่างหนาเห็นเช่นนั้นถึงจะอึ้งกับคำพูดแต่ก็กอดยองแจกลับ เมื่อเหล่าเด็กพวกนั้นได้ยินเช่นี้พวกเขาไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งหนีแต่ก่อนที่เค้าจะวิ่งหน้าเขาได้พูดทิ้งท้ายว่า เผ่นล่ะเด้อ เด็กผิดเพศ ไม่สิ ยองแจ ชี้นผิดหมดแล้วขอโทดด้วย แจ็คสันลูกคนรวยอย่าฆ่าผ๋มนะ ผมกลัว ให้อภัยผมด้วย ผมจะไม่ยุ่งกับยองแจอีก คำพูดเหล่านั้นทำให้ยองแจและแจ้คสันขำไม่ใช่น้อย

 นี่ๆเจ้าหญิงตัวน้อยของพี่ พี่ว่าเรากลับบ้านกันเถอะ

 อื้อ พี่เจ้าชาย

 ไปกัน

แจ็คสันจับมือยองแจแล้วรีบพากลับบ้านหลังเล้กๆที่ไม่ได้รวยหรือจนมาเพียงใดแต่เป็นบ้านที่ทั้งคู่สามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างมีความสุข

 ชีวิตของผมเหมือนกับนิทานเลยไม่รู้จักเจ้าชายมาก่อนแต่พอตอนใกล้จะจบเจ้าชายมักจะปรากฏตัว ความจริงก็เริ่มปรากฏแล้วค่อยช่วยเจ้าหญิงแล้วสุดท้ายทั้งคู่ก็รักกัน เนอะพี่เจ้าชาย

 ใช่แล้ว เจ้าหญิงตัวน้อยของพี่

 นี่แหละ กาลครั้งหนึ่งในชีวิตของพวกผม…”

---THE END---

ผลงานทั้งหมด ของ Mingkwan Hakern

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 21:23
    ชอบมากกก น่ารักสุดๆ รักฟิคนี้เลยยยย
    #1
    0