Can't love you again รักอีกครั้งคงไม่ได้[Boys' Love]

ตอนที่ 1 : #Prologue 10%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 เม.ย. 58

Prologue

                 สายลมเอื่อยๆที่พัดผ่านหน้าผมไปกับแสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า ความปวดที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาตามแขนที่ถูกใส่เฝือกเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้วหลังจากตกบันไดบ้าน ทำไมโรงพยาบาลมันเงียบแบบนี้นะ

 

   ‘ไม่ชอบเลย  ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะเท้าแขนข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกกับราวระเบียงห้อง610โรงพยาบาลเอกชนในต่างจังหวัด  

 

  “ทำไมถึงทำร้ายตัวเองจนแขนหักล่ะครับเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากข้างหลังผม เป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยเมื่อนานมาแล้วและเฝ้าภาวนาทุกวันว่าจะได้ยินมันอีก น่าตลกดีนะครับที่เกือบสิบที่ผ่านมาผมยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

 

  “เปล่าหรอครับ พอดีไม่ทันระวังก้าวพลาดเลยตกบันไดผมตอบกลับเสียงทุ้มนั้นเอื่อยๆ  พลางหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับคุณหมอ

 

 “โอบ?! สีหน้าของคุณหมอเปลี่ยนไปจากที่เรียบนิ่งเป็นตื่นเต้น ตกใจ ดีใจถึงความรู้สึกต่างๆตีกันมั่วแต่ที่แน่ๆคือ...คิดถึง

 

  “เอิร์นนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยเนาะผมเอ่ยขึ้นพลางสำรวจร่างสูงที่คาดว่าสูงกว่าเดิมสิบกว่าเซนได้ผิวขาวแบบนั้นตาคมๆแบบนั้นคิ้วเข้มแบบนั้นริมฝีปากหยักลึกแบบนั้นทรงผมอันเดอร์คัตตามสมัยนิยมกับแว่นที่เข้ารูปหน้าคมๆ

 

  “โอบเปลี่ยนไปเยอะนะร่างสูงว่าพลางส่งยิ้มบางๆมาให้

 

  “ไม่รู้สิ...เอิร์นว่าเปลี่ยนแต่สำหรับเรา เราก็ยังเป็นเราแบบนั้น...เกือบสิบปีก่อนเสียงของผมเบาลงเรื่อยๆจนถึงคำสุดท้าย

  “ไม่ใช่ๆ เอ่อ...เราหมายถึงโอบน่ารักขึ้นดูดีน่ากอดดีนะ เห้ย เปล่าๆ อะไรวะเนี่ย ร่างสูงเริ่มหัวเสียกับคำพูดของตัวเอง อะไรวะตัวเองเป็นคนบอกเลิกเค้ายังมีสิทธิ์มาพูดแบบนี้ได้หรอ เหอะ

 

  “เข้าห้องเถอะ

 

  “ห๊ะหมอเอิร์นที่แม่พูดถึงตั้งแต่กลับบ้านทำไมเป็นคนโง่เหมือนเดิมแบบนี้นะ

 

  “มาตรวจไม่ใช่หรอหมอผมเดิมผ่านร่างสูงที่ยืนอึ้งอยู่ระเบียงห้อง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยติดจมูกผมมากับใจที่เต้นไม่เป็นส่ำการที่ต้องห้ามตัวเองไม่ให้เขินกับคำพูดของที่บอกเลิกตัวเองมันยากแค่ไหน หมอจะรู้หรือเปล่าวะ?! พาลว่ะ

 

พรุ่งนี้บ่ายก็กลับบ้านได้แล้วครับหมอเอิร์นพูดขึ้นแต่ตาเอาแต่ดูชาร์ต

 

 

 

 

 

To be con…

 

 

#สวัสดีค่ะ ไรต์ชื่อ ปิ๊กเด้ออออ 555 จะมีใครอ่านนิยายฉันป่ะวะ[บ่นคนเดียว]Prologue

                 สายลมเอื่อยๆที่พัดผ่านหน้าผมไปกับแสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า ความปวดที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาตามแขนที่ถูกใส่เฝือกเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้วหลังจากตกบันไดบ้าน ทำไมโรงพยาบาลมันเงียบแบบนี้นะ

 

   ‘ไม่ชอบเลย  ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะเท้าแขนข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกกับราวระเบียงห้อง610โรงพยาบาลเอกชนในต่างจังหวัด  

 

  “ทำไมถึงทำร้ายตัวเองจนแขนหักล่ะครับเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากข้างหลังผม เป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยเมื่อนานมาแล้วและเฝ้าภาวนาทุกวันว่าจะได้ยินมันอีก น่าตลกดีนะครับที่เกือบสิบที่ผ่านมาผมยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

 

  “เปล่าหรอครับ พอดีไม่ทันระวังก้าวพลาดเลยตกบันไดผมตอบกลับเสียงทุ้มนั้นเอื่อยๆ  พลางหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับคุณหมอ

 

 “โอบ?! สีหน้าของคุณหมอเปลี่ยนไปจากที่เรียบนิ่งเป็นตื่นเต้น ตกใจ ดีใจถึงความรู้สึกต่างๆตีกันมั่วแต่ที่แน่ๆคือ...คิดถึง

 

  “เอิร์นนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยเนาะผมเอ่ยขึ้นพลางสำรวจร่างสูงที่คาดว่าสูงกว่าเดิมสิบกว่าเซนได้ผิวขาวแบบนั้นตาคมๆแบบนั้นคิ้วเข้มแบบนั้นริมฝีปากหยักลึกแบบนั้นทรงผมอันเดอร์คัตตามสมัยนิยมกับแว่นที่เข้ารูปหน้าคมๆ

 

  “โอบเปลี่ยนไปเยอะนะร่างสูงว่าพลางส่งยิ้มบางๆมาให้

 

  “ไม่รู้สิ...เอิร์นว่าเปลี่ยนแต่สำหรับเรา เราก็ยังเป็นเราแบบนั้น...เกือบสิบปีก่อนเสียงของผมเบาลงเรื่อยๆจนถึงคำสุดท้าย

  “ไม่ใช่ๆ เอ่อ...เราหมายถึงโอบน่ารักขึ้นดูดีน่ากอดดีนะ เห้ย เปล่าๆ อะไรวะเนี่ย ร่างสูงเริ่มหัวเสียกับคำพูดของตัวเอง อะไรวะตัวเองเป็นคนบอกเลิกเค้ายังมีสิทธิ์มาพูดแบบนี้ได้หรอ เหอะ

 

  “เข้าห้องเถอะ

 

  “ห๊ะหมอเอิร์นที่แม่พูดถึงตั้งแต่กลับบ้านทำไมเป็นคนโง่เหมือนเดิมแบบนี้นะ

 

  “มาตรวจไม่ใช่หรอหมอผมเดิมผ่านร่างสูงที่ยืนอึ้งอยู่ระเบียงห้อง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยติดจมูกผมมากับใจที่เต้นไม่เป็นส่ำการที่ต้องห้ามตัวเองไม่ให้เขินกับคำพูดของที่บอกเลิกตัวเองมันยากแค่ไหน หมอจะรู้หรือเปล่าวะ?! พาลว่ะ

 

พรุ่งนี้บ่ายก็กลับบ้านได้แล้วครับหมอเอิร์นพูดขึ้นแต่ตาเอาแต่ดูชาร์ต

 

 

 

 

 

To be con…

 

 

#สวัสดีค่ะ ไรต์ชื่อ ปิ๊กเด้ออออ 555 จะมีใครอ่านนิยายฉันป่ะวะ[บ่นคนเดียว]

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น