บอกเล่าเก้าสิบ

         ก่อนอื่นก็ต้องขอโทษทุกคนที่หายหน้าหายตาไปนานหวังว่าทุกคนคงให้อภัย((ออกจะใจดีกันทุกคน คงให้อภัยกันอยู่แล้วใช่ม่ะ)) เอาเป็นว่าจะบอกเล่าตอนที่หายหน้าหายตาไปละกันนะ


เรื่องมันมีอยู่ว่า




































มันยาวอ่ะ เล่าสั้นๆละกันนะ
      
   เริ่มแรกก็บอกก่อนละกันว่าตอนนี้อยู่ที่ลาดกระบัง((ชายแดนของกรุงเทพฯ))เรียนวิศวะฯอยู่จ๊ะ ((ใครรู้แล้วก็จะบอกอีก)) ที่นี้เขาแบ่งเด็กออกเป็นห้องๆ มีด้วยกัน10ห้อง(เหมือนเด็กประถม มัธยมเลยเนอะ) ตีก๊ะอยู่ห้อง10 มีพี่รหัสที่ไม่ค่อยดูแลเอาใจใส่สักเท่าไร ถึงแม้เราจะเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ตาม((เพศมันเกี่ยวกับการเทคแคร์ด้วยเหรอ??)) เข้ามาปี1ก็มีการเข้าเชียร์ ซึ่งตีก๊ะก็เป็นเด็กดี(เหมือนชื่อเวบนี้เลยเนอะ))เข้าเชียร์ทุกครั้งไป และในการเข้าเชียร์นี้ก็ดันไปชอบพี่สตาฟฟ์คนหนึ่ง ((ปลื้มที่เค้าจมูกโด่งและหล่อเหมือนกาก้า)) และแล้วก็ผ่านเชียร์ด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะบรรยาย ((ได้เกียร์เป็นเกียรติคุณ))   ผ่านจากการเชียร์ไม่ถึง 1 อาทิตย์ก็ต้องสอบมิตเทอม และในการเตรียมตัวสอบกลางภาคก็ไม่รู้ว่าโชคชะตาฟ้าลิขิตหรือเล่นตลกให้ได้เจอและรู้จักพี่สตาฟฟ์คนนั้น((เขิน))  และก็การสอบกลางภาคผ่านไปพร้อมๆกับการหายไปของพี่สตาฟฟ์คนนั้น ผ่านไป1อาทิตย์หลังจากสอบกลางภาคก็ได้รู้คะแนนบางตัว ซึ่งก็อยู่ตรงมีน ณ ตอนที่เพื่อนๆไม่ได้ดรอปกัน แต่หลังจากนั้นก็คงจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น   และเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ห้อง 10 ก็ได้จัดรับน้อง ตีก๊ะก็ไปรับน้องกับเค้าด้วย ถึงแม้จะบอกว่าโหดก็จะไป และก็สนุกกับการได้เเกล้งเพื่อนผู้ชาย ถึงจะไปรับน้องก็ไม่ได้สนิทกับพี่รหัสมากขึ้น (( อยู่ด้วยลำแข้งก็ได้ว่ะ)) และตอนนี้ ณ วันนี้ได้รู้คะแนนอีก 1 ตัว ซึ่งข้าน้อย ตกมีน!! (เศร้าเลย)

 
ชีวิตก็ประมาณนี้ 
ยังมีที่ไม่ได้เล่าอีกเยอะ
อยากรู้ก็อยากรู้ต่อไป



แล้วคนอื่นๆละ
เป็นอย่างไรกันบ้าง




มาบอกเล่าเก้าสิบกัน....