รายยานตัวเค๊อะ

Hello อะโลห้า 
หลังจากที่หายหน้าหน้าตาไม่ได้มาเข้าเวรเล้ย
วันนี้ก็กลับมารับหน้าที่แย้วหน้า>O<
จริงๆแล้วตีก๊ะก็ไม่ได้ยุ่งวุ่นวานเหมือนประธานาธิบดีหรอก
เพียงแต่ว่ามันก็มีเหตุให้ไม่สามารถมาทำหน้าที่อันนี้ได้
ก็ขอโทษไว้ตรงนี้ด้วยน้า
เหล่าพี่น้องปูลมที่น่ารักและใจดีทั้งหลายคงยกโทษให้นะ
นะ
นะ
นะ
นะค่ะ


ไม่มีใครปฏิเสธแสดงว่ายกโทษให้
น่ารักกันจริงๆเลย

เมื่อวานไปผจญภัยมาด้วยละ
คืองี้นะ
ใช่ๆๆอย่างนี้ละ
เข้าใจแล้วใช่ป่ะ
เฮ้ย
ยังไม่เล่า((เล่นเองรับเองซะงั้นตู))

ก็คือว่า
ไปหาเพื่อนที่ศิลปากรมา
แล้วก็เที่ยวกันจนเย็นแล้วมาไม่ทันรถเที่ยวสี่โมงเย็น
 ถ้าจะเข้ามากรุงเทพจะทำให้ถึงหอเพื่อนที่คลองตันช้า
 ก็เลยตัดสินใจค้างกะเพื่อนที่มหิดล
แต่ปรากฏว่า ยามที่นั้นเค้าจับได้((เขาไม่ให้คนนอกเข้าหอนะ))

ทำให้เคว้งเลยไม่รู้จะทำให้ดี เพื่อนก็จะให้ไปค้างหอเพื่อนมัน 
แต่(อีกแล้ว)เพื่อนของเพื่อนไม่อยู่หอตัวเองไปค้างหอเพื่อนอีกคน
ผลสุดท้ายเราสองคน(ตีก๊ะกะเพื่อนที่อยู่คลองตัน)ก็ต้องนั่งรถกลับมาที่อนุสรวรีย์ก่อน แล้วต่อแทกซี่กลับหอเพื่อน ระหว่างทางนะคิดตลอดว่า
จะถึงอย่างปลอดภัยไหมหว่า
เดี๋ยวเเทกซี่มันจะน่ากลัวไหมหว่า
แทกซี่จะพาตูอ้อมไหมหว่า
ค่าแทกซี่มันจะกี่บาทหว่า
เงินเราสองคนจะพอไหนหว่า
และที่รายกว่านั้นคือมือถือเราสองคนแบตกำลังจะหมด!!!


และแล้วเราก็เลือกขึ้นแทกซี่ที่คิดว่าน่าจะปลอดภัยที่สุด
และก่อนหน้านั้นเราได้เตรียมกันแล้วว่าจะทำเป็นโทรหาพ่อ
เผื่อแทกซี่จะได้รู้ว่า ตูบอกที่บ้านแล้วนะเฟ้ย จะทำไรตูคิดดูดีๆนะเฟ้ย
และแล้วก็เห็นหน้าคนขับเป็นคุณลุงๆท่าทางใจดีเลยชวนแกคุย
คุยไปคุยมาจนจะถึงหอเพื่อนละ ก็โล่งอกที่สามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัย
ถึงหอเพื่อนก็อาบน้ำนอนกันทันที((ถึงหอเพื่อนก็ห้าทุ่มแล้ว และออกจากมหิดลตอนสี่ทุ่ม ))
เป็นการผจญภัยในป่า(คอนกรีต)ใหญ่ยามค่ำคืนครั้งแรกของชีวิต ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ไม่เลวเลยทีเดียว

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าถ้าไปไหนไกลๆ ต้องว่าแผนเรื่องเวลาให้ดีไม่งั้นอาจจะไม่โชคดีอย่างนี้ก็ได้