หงส์น้อยของมังกร

ตอนที่ 16 : หงส์นอยของมังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

ผ่านมา3เดือนหลังจากคืนกฎบวันนั้น

จิงซินเเละเสี่ยวจูก็เปิดร้านขายผ้าและเครื่องประดับด้วยสินค้าที่งดงามเป็นเอกลักษณ์ประกอบกับเมืองผิงอันเป็นเมืองท่าสำคัญร้านของจิงซินและเสี่ยวจูจึงขายดีและรุ่งเรือง

ทั้งสองเปลี่ยนชื่อเเละนามสกุลกันโดยจิงซินชื่อ เมิ่งซูหนี่ว์ และเสี่ยวจูชื่อ เมิ่งกันหนี่ว์

เสี่ยวจูยังคงรับใช้จิงซินอยู่เช่นเดิมมิได้อวดดีเหลือทำเป็นไม่เคารพจิงซินทั้งๆที่จิงซินก็บอกว่าอย่าได้มีพิธีเยอะเลยนางก็ไม่ฟังจนจิงซินเมื่อยจึงเลิกพูด

วันนี้จิงซินกับเสี่ยวจูก็อยู่กันตามปกติแต่ที่ไม่ปกติก็คือ

มีประกาศจากเจ้าเมืองให้ผู้ที่ำอาชีพค้าขายทุกคนในเมืองผงอันมารวมตัวกันที่จวนเจ้าเมืองเพื่อรับเสด็จฮ่องเต้

ณ จวนเจ้าเมือง

ตอนนี้จิงซินกำลังยืนรอขบวนเสด็จของฮ่องเต้องค์ใหม่ เรื่องกฎบวันนั้นทางวังหลวงสั่งให้เก็บไว้เป็นความลับทำให้นางไม่รู้ว่าฝ่ายไหนชนะ แต่ที่แน่ๆหลังจากวันนั้นผ่านไปสัปดาห์ก็มีประกาศออกมาว่ามีการลัดเปลี่ยนแผ่นดิน

'ข้าขอให้ผู้ที่เสด็จมาวันนี้เป็นท่านนะเพคะ เสด็จพี่จื้อหมิง'

​"ฮ่องเต้เสด็จจจจจจจจจจจ"เสียงเล็กแหลมของขันทีดังขึ้นทำให้จิงซินหลุดออกจากภวังค์ของตนและทุกคนในที่นั้นต่างคุกเข่าลงเพื่อถวายพระพรฮ่องเต้

"ถวายพระพรฝ่าบาทขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี"ฮ่องเต้พระองค์นั้นทำเพียงแค่เดินผ่านผู้คนและโบกมือพร้อมเดินไปนั่งเก้าอี้ของตน

พิธีการวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาแค่มาถามสรทุกข์สุขดิบของประชาชนพร้อมกับพระราชทานของมีค่าให้แก่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าเพื่อขอบคุณที่ทำให้เเคว้นรุ่งเรืองเพราะเบี้ยอัฐส่วนใหญ่ในท้องพระคลังมาจากภาษีของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าจากเมืองผิงอัน

ขันทีข้างพระวรกายฮ่องเต้เอ่ยเรียกชื่อเหล่าพ่อค้าแม่ค้าทีละคนเพื่อรับของพระราชทานจนมาถึงจิงซิน

"เมิ่งซูหนี่ว์จากร้านเครื่องประดับและผ้าหนิงต้าย"

เมื่อขันทีเรียกชื่อของนางจิงซินจึงลุกขึ้นจากการก้มหน้าคุกเข่ามายืนและเดินไป แต่ทันทีที่นางเงยหน้าึ้นทั้งนางและบุรุษที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ต่างตกใจก่อนจะแปลเปลี่ยนมาเป็นความดีใจมิเกินชั่วอึดใจบุรุษผู้นั้นก็ลุกมาหาจิงซินพร้อมกอดนางเอาไว้แน่ราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไป

"ฮึก ท่านไปอยู่ไหนมา ฮึก เหตุใดจึงมิตามหาข้า ฮึก"น้ำแห่งความดีใจไหลออกมาจากดวงตาดอกท้อราวกับสายฝน หากแต่จื้อหมิงไม่ตอบคำถามนางแต่ใช้อ้อมกอดของตนเป็นสิ่งยืนยันว่าจะไม่ปล่อยนางไปไหนอีกแล้ว และขอโทษที่ตามหานางมิเจอจนเลยมาเดือน

ทุกคนที่ก้มหน้าอยู่ต่างสงสัยว่าเหตุใดยังไม่ประกาศรายชื่อถัดไปจึงเงยหน้าขึ้นมา แต่ก็ต้องตกใจเพราะกำลังเห็นบุรุษผู้เปรียบดั่งโอรสสวรรค์กำลังกอดกับสตรีนามเมิ่งซูหนี่ว์ แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือน้ำตาของโอรสสวรรค์ที่ผู้คนมิควรเห็น

เมื่อนางรู้สึกหายใจไม่ค่อยและเขินอายที่มีคนมองนางกับจื้อหมิงกำลังกอดกันจึงทุบไปที่หลังจื้อหมิงเบาๆที จื้อหมิงจึงปล่อยนางออกจากอ้อมกอด

ณ เมืองหลวง

หลังจากวันนั้นมาจิงซินและเสี่ยวจูก็กลับคืนสู่สถานะเดิม

วันนี้เป็นวันที่จิงซินและจื้อหมิงแต่งงานกัน 

นางถูกปลุกขึ้นมาแต่เช้าแล้วโดนเหล่านางกำนัลจับแต่งตัว

พิธีทุกอย่างดำเนินไปอย่างถูกต้องจนถึงเวลาส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอ 

ในห้องหอ

จิงซินกำลังนั่งรอจื้อหมิงอยู่นานจนเผลอหลับไป

แอ็ดดด

เจ้าบ่าวอย่างจื้อหมิงเปิดประตูเพื่อมาเข้าหอกับเจ้าสาว แต่เมื่อเข้ามาก็เห็นเจ้าสาวตัวน้อยของตนกำลังนั่งสัปหงกพิงเสาเตียงอยู่จึงไม่คิดที่จะปลุกนางขึ้นมา จึงเดินไปหานางและจัดท่าทางให้นางนอนบนเตียงอยางสบายพร้อมดึงปิ่นออกให้ เมื่อจัดการนางเสร็จแล้วจึงกลับมาจัดการตนเองจนเรียบร้อยแล้วไปนอนข้างๆนางและจ้องหน้านาง พร้อมเอ่ยคำสัตย์สาบานเบาๆกับนางว่า

"เพราะเจ้าน่ารักราวกับหงส์น้อยอย่างไรเล่าซินซินพี่จึงชอบเจ้า เจ้าจะเป็นหงส์น้อยของมังกรเช่นพี่ตลอดไป พี่จะรักและปกป้องเจ้าจากตอนนี้และตลอดไป"พูดจบจื้อหมิงก็กำลังจะล้มตัวลงนอนแต่ก็ต้องชะงักจากแรงดึงตามมาด้วยน้ำเสียงหวานพูดขึ้น

"หม่อมฉันมิต้องการให้เสด็จพี่รักหม่อมฉันมากขึ้นทุกวันหรอกเพคะ แต่หม่อมฉันต้องการให้เสด็จพี่รักหม่อมฉันเท่านี้มิเเปลเปลี่ยนเป็นความเฉยชาแคนั้นก็พอแล้ว"เมื่อจื้อหมิงเห็นจิงซินตื่นขึ้นมาคราแรกที่จะไม่ทำอันใดก็เป็นอันพังทลายลงมือของเขาเริ่มอยู่มิเป็นสุขจนจิงซินต้องรีบจับไว้

"คิดจะทำอันใดเพคะ"

"หืม หงส์น้อยของพี่มิเคยได้ยินหรือว่าวันเข้าหอนั้นมีค่าเสียยิ่งกว่าทองคำพันชั่งเสียอีก"พูดจบจื้อหมิงก็แผดเผาจิงซินด้วยเพลิงแห่งความปรารถนา

ที่ข้าพูดมิได้เกินจริงตราบใดที่เขายังรักข้า ข้าก็จะอยู่เป็นหงส์น้อยให้มังกร​เช่นเขาปกป้องตลอดไป

จบบริบูรณ์


​ขอบคุณทุกคนที่ติดตามหงส์น้อยของมังกรนะคะ อาจมาดึกหน่อยแต่สุขสันต์ปีใหม่ขอให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงใครยังเรียนอยู่ก็ขอให้ได้เกรดดีๆส่วนใครที่ทำงานก็ขอให้ได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งเงินทองไหลมาเทมา มีความสุขให้มากๆในปีนี้  HAPPY NEW YEAR 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 133 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 11:41

    จบแบบงงๆ ตัวอักษรใหญ่เกินคะเวลาอ่านผ่านมือถือลดขนาดก็ไม่ได้

    #12
    1
    • #12-1 opor writer (@pornnapa037) (จากตอนที่ 16)
      2 มกราคม 2562 / 16:54
      ขอโทษเรื่องตัวอักษรด้วยนะคะ พอดีรู้สึกมีคนเคยทักว่าตัวอักษรเล็กไปไรท์เลยจัดไซส์ใหญ่สุดให้เลย
      #12-1
  2. #11 c-fei (@c-fei) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 22:41
    จบเเบบงงๆเเละมึนๆ
    #11
    1
    • #11-1 opor writer (@pornnapa037) (จากตอนที่ 16)
      1 มกราคม 2562 / 22:46
      ไม่ใช่รีดที่งงคนเดียวค่ะ ไรท์แต่งยังเบลอและงงเหมือนกัน ว่าเนื้อเรื่องมาถึงจุดนี้ได้งายยยย
      ตอนแรกกะจะให้จบแบบดราม่าจื้อหมิงตายตอนกฎบส่วนจิงซินขึ้นคานไป
      #11-1