หงส์น้อยของมังกร

ตอนที่ 9 : ชัยชนะของจิงซิน(มาต่อเเล้วคะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

หลังจบคำพูดของจิงซินความเงียบก็เกิดขึ้นระหว่างทั้ง2โดยการเล่นสงครามประสาทที่ใช้สายตาท้าทายว่าจื้อหมิงจะเอ่ยไล่ใครออกจากตรงนี้ในบรรดาพวกนาง2คน

ในขณะที่คุณหนูหลันกับจิงซินเล่นสงครามประสาทกันอยู่จื้อหมิงก็กระแอมไอและพูดว่า

"คุณหนูหลันในเมื่อท่านได้ยลโฉมว่าที่ไท่จื่อเฟยของเปิ่นหวางแล้วเช่นนั้นก็กลับไปหาท่านอัครมหาเสนาบดีได้แล้วกระมัง "

"เช่นนั้นทูลลาองค์ไท่จื่อและองค์หญิงเพคะ"

คุณหนูหลันเฟยเซียนเมื่อได้ยินจื้อหมิงเอ่ยเป็นนัยไล่ตนก็จำใจพูดออกไปและต้องเจ็บใจขึ้นไปอีกเมื่อเห็นสายตาเยาะเย้ยของจิงซินและได้ยินประโยคที่จิงซินกระซิบบอกตนว่า

"อย่าลืมเก็บเศษหน้าที่แตกไปทิ้งด้วยนะจ๊ะ"

"ร้ายไม่เบาเลยนะเจ้าเนี่ย พี่นึกว่าเจ้าจะเป็นดรุณีผู้ไร้เดียงสาเสียอีก"

"ผู้ใดบอกหม่อมฉันไร้เดียงสาเพคะ หม่อมฉันไร้เทียมทานต่างหาก"

"ว่าแต่เสด็จพี่มาหาหม่อมฉันมีอะไรหรือเพคะ"

"พี่จะมาหาเจ้าจำเป็นต้องมีธุระด้วยรึ พี่แค่จะมานั่งร่วมโต๊ะกับเจ้าเฉยๆ"

"หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่เหมาะสมนะเพคะ ชายหญิงมิควรใกล้ชิดกัน ถึงแม้หม่อมฉันจะเป็นคู่หมั้นของเสด็จพี่"

"ไม่ต้องห่วงเสด็จพ่อเป็นผู้เอ่ยเองเลยว่าให้พี่มานั่งร่วมโต๊ะกับเจ้า"

จบคำจื้อหมิงก็ลากจิงซินไปนั่งที่โต๊ะ

ยามไฮ่(21.00-22.59)

งานเลี้ยงได้จบลงทุกคนต่างทยอยกลับรวมไปถึงจิงซิน 

ตำหนักลู่ไป๋

จิงซินอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และกำลังจะหลับก็รู้สึกว่าฟูกบนเตียงยุบลงจึงพลิกตัวไปอีกด้านเพื่อดูว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ฟูกยุบและก็เจอกับจื้อหมิง 




จื้อหมิงที่เห็นจิงซินก็เอ่ยทักว่า

"เจ้ายังมิหลับอีกรึ"

"ท่านนั้นแหละมาทำอะไรที่นี่"

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ"

สีหน้าของจื้อหมิงเข้มขึ้นและเอ่ยเสียงรอดไรฟันทำให้จิงซินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เรียกชายหนุ่มว่าเส็ดจพี่

เผด็จการ ชอบใช้คำสั่ง

'ถ้าข้าแต่งกับเขาแล้วเขาไม่พอใจข้า เขาจะจับข้าหักคอหรือไม่

"หม่อมฉันบอกว่าเสด็จพี่มาทำอะไรที่นี่หรือเพคะ"

"อ๋อ พี่ก็แค่มาส่งเจ้าเข้านอนกำลังจะกลับแล้ว"

"มิต้องลำบากเสด็จหรอกเพคะ"

"พี่ไม่ลำบากเลยสักนิด ถ้าการต้องเข้านอนช้าแต่ได้มาเห็นซินซินน้อยของพี่นอนหลับอย่างสบาย ความเหนื่อยล้าของพี่มันก็มลายหายไปหมดแล้ว"

ตอนนี้ใบหน้าของจิงซินแดงราวผลผิงกั่ว ตึก ตึก ตึก(สมมุติเป็นเสียงหัวใจเต้น)

'เจ้าหัวใจบ้าเต้นแรงอย่างนี้เดี๋ยวข้าก็หัวใจวายตายหรอก '

"ซินซินเหตุใดใบหน้าของเจ้าจึงเป็นสีแดงเช่นนี้ เจ้าคงมิได้เขินเพราะคำพูดของพี่หรอกนะ"

"ไม่ใช่ซักหน่อยใครเขินกัน แล้วใครเป็นซินซินน้อยของท่าน"

กล่าวจบจิงซินก็ปาหมอนใส่จื้อหมิงแต่ก็ไม่โดนเพราะจื้อหมิงเป็นผู้ฝึกยุทรจึงเร้นกายหายไปแต่ก่อนจากไปยังมิวายทิ้งเสียงหัวเราะให้จิงซินมีน้ำโหเล่น




------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

12 ความคิดเห็น