Fic KNB love in kiseki [OC]

ตอนที่ 9 : PART 8 (RW)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 ต.ค. 60



พอถึงเวลาเลิกเรียนอัยกับคิซากิ(และอีกคนที่ไร้ตัวตน)ก็เดินไปที่โรงยิมและก็พบว่ามีคนมาเป็นจำนวนหนึ่งแล้ว


“เอาล่ะ! พวกปีหนี่งมากันครบทุกคนแล้วสินะ”


 “คนนั้นไง อัยจัง”คิซากิกระซิบออกมาแล้วชี้ไปที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่มีผมที่แดงแกมน้ำตาลกับคิ้วสองแฉก(จะอะไรกับคิ้วฉันหนักหนาฟ่ะ?!//คางามิ)


“อื้ม..เห็นแล้วล่ะ ไม่ธรรมดาจริงๆด้วย”อัยพูดแล้วไล่สายตาไปที่ละคน..แต่ก่อนจะได้คิดอะไรมากกว่านี้ริโกะก็เรียกทั้งสองคนเพื่อแนะนำให้ปีสองรู้จักพร้อมกับให้กระดานที่มีชื่อของปีหนึ่งทุกคนมา


“นี่ๆ..ผู้จัดการสามคนนั้นนี่น่ารักดีเนอะ..แต่จะดีกว่านี้ถ้าคนผมสีน้ำตาลสั้นๆเซ็กซี่กว่านี้หน่อย”เสียงของปีหนึ่งที่กระซิบกับเพื่อนของตนพูดแล้วมองไปยังสามสาว


โป๊ก!!


กัปตันที่ได้ยินแบบนั้นจึงเขกหัวปีหนึ่งสองคนไปทันทีก่อนจะพูดออกมาอย่างเอื่อมระอา(?)


“ใช่ที่ไหนเล่าเจ้างั่ง”ฮิวงะพูดออกมา


ริโกะเดินมาข้างหน้าสมาชิกชมรมพร้อมกับอัยและคิซากิและพูดแนะนำตัวเองออกไปก่อนที่ปีหนึ่งจะตกใจกันเป็นแถบๆ


โค้ชชมรมบาสเก็ตบอลชาย ไอดะ ริโกะฝากตัวด้วย”ริโกะแนะนำออกมา


“เย้ย!! ไม่ใช่คนนั้นเหรอครับเนี่ย?!


“อ่อ..นั้นเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาน่ะ ส่วนผู้จัดการก็สองคนนี้แหละ”ริโกะพูดแล้วหันมาทางผู้จัดการสองสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ


“สวัสดีค่ะ อาเคมิ คิซากิค่ะ อยู่ปี1 ฝากตัวด้วยค่ะ”


คาโฮโกะ ไอซาวาค่ะ เรียกอัยก็ได้ค่ะ อยู่ปี1 ฝากตัวด้วยค่ะ”


“รุ่นปาฏิหาริย์หญิงสองคนมาสมัครเป็นผู้จัดการเหรอ..”หลังจากที่พวกเธอแนะนำตัวกันออกไปก็ได้มีเสียงซุบซิบตามมา


“เอาล่ะ เมื่อแนะนำตัวผู้จัดการกับอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วก่อนอื่นพวกนายก็..”


ถอดเสื้อซะ!!!


“เอ๋?!!!!”สมาชิกปีหนึ่งอุทานกันออกมาด้วยความตกใจแต่ก็ต้องทำตามที่โค้ชบอกจึงยอมถอดเสื้อของตนออก


ที่ให้ถอดเสื้อคิดว่าคงต้องการดูกล้ามเนื้อของแต่ละคนเพราะประสิทธิภาพของร่างกายของแต่ละคนจะบ่งบอกได้ด้วยกล้ามเนื้อ


 “สุดยอดเลยนะคะ แค่มองเท่านั้นเอง”คิซากิพูดออกมาอย่างตะลึงในความสามารถของโค้ชสาว


“พ่อของโค้ชเป็นเทรนเนอร์ด้านออกกำลังกายเชียวนะเป็นความสามารถพิเศษที่มองกล้ามเนื้อกับข้อมูลในสถานที่ฝึกทุกวันตั้งแต่เด็ก...และก็จะเห็นสมรถภาพออกมาเป็นค่าตัวเลข”ฮิวงะพูดอธิบายยาวเหยียดให้สมาชิกใหม่ที่สงสัยได้ฟังกัน


“อย่างนั้นเองสินะคะ..”คิซากิพูดออกมา


การมองดูกล้ามเนื้อของพวกปีหนึ่งเริ่มใกล้จะเสร็จจนมาถึงคน(เกือบ)สุดท้ายริโกะที่มองร่างกายของคางามิก็ได้แต่อึ้ง


ค่าตัวเลขสูงมาก!!


แต่ริโกะก็ถูกเรียกสติโดยฮิวงะจึงมาสนใจกับสมาชิกที่เหลือต่อ


“ต่อไป...”


“คุโรโกะ เท็ตสึยะค่ะโค้ช”อัยพูดออกมาพร้อมมองหาเจ้าตัว..


“อ่อ..ที่มาจากเทย์โค”ฮิวงะร้องออกมาทำให้บรรดาปีหนึ่งต่างพากันซุบซิบเพราะโรงเรียนเทย์โคเป็นเรื่องที่มีชื่อเสียงด้านบาสเก็ตบอลแถมสมาชิกก็ถูกกล่าวขานกันว่าเป็นรุ่นปาฏิหาริย์


“อ่า..คุโรโกะคุงอยู่ในนี่ด้วยหรือเปล่า?”


“.....”ไม่มีเสียงตอบรับคำของริโกะ


เมื่อไม่มีคนขานรับริโกะเลยคิดว่าวันนี้คุโรโกะคงจะลาหยุดเลยจะให้ทุกคนเริ่มฝึกซ้อมกันเลยแต่ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา


 “เอ่อขอโทษนะครับ...คุโรโกะคือผมเองครับ”เจ้าตัวที่โค้ชกำลังมองหามาอยู่ตรงหน้าทำให้โค้ชกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ


“ไปอยู่ตรงนั้นตอนไหนเนี้ย...”อัยพึมพำออกมาแล้วเหงื่อตก


“อยู่มาตั้งแต่แรกแล้วครับ..”คุโรโกะเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนกับชินแล้ว


รุ่นพี่ปีสองดูคาดหวังกับคุโรโกะที่มาจากเทย์โคคงนึกว่าคงจะเป็นที่น่าจะร่างกายสมบูรณณ์แบบกว่านี้แต่พอเจอตัวจริงของเจ้าตัวก็พบว่าเป็นคนที่มีร่างกายต่ำกว่ามาตรฐานของการเป็นนักบาสซะอีก


“งั้นก็เป็นรุ่นปาฏิหาริย์เหรอ?”โคงาเนะพูดออกมา


“จะเป็นไปได้ยังไง..ใช่ไหมคุโรโกะคุง”ฮิวงะพูดออกมาพร้อมมองไปที่คุโรโกะ


“เอ่อ..เวลาแข่งก็ได้ลงเล่นนะครับ”คุโรโกะตอบออกมา


รุ่นพี่ปีสองตามทำหน้าเชื่อกันยกใหญ่คุโรโกะจึงพูดแทรกขึ้น


“ไม่เชื่อผมจริงๆถามคุณอัยกับคุณคิซากิก็ได้นะครับ”เมื่อคุโรโกะพูดแบบนั้นสายตาของคนทั้งชมรมจึงไปหยุดอยู่ที่ผู้จัดการสองสาว


“จริงเหรอ อัยจัง อาเคมิจัง”


“ก็จริงนะคะ”อัยพูดตอบออกมา


“เป็นเรื่องจริงค่ะ”คิซากิกล่าวคำตอบเช่นเดียวกับอัย


และหลังจากนั้นโค้ชก็แบ่งฝ่ายให้ซ้อมธรรมดาหลังจากซ้อมเสร็จก็แจ้งเรื่องกฎของชมรมการมาซ้อมในแต่ละวันหลังจากนั้นสมาชิกทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน

.

.

.

.

คางามิยังคงไม่กลับบ้านของตัวเองและยังมาเล่นบาสที่สตรีทบาสอยู่ทั้งทีใกล้จะมืดแล้ว


“สวัสดีครับ..”คุโรโกะทักทายออกไปเมื่อเห็นคางามิหยุดเล่นบาสแล้วหันมามองที่ตน


“นี่นาย..มาเมื่อไหร่เนี้ย”คางามิถามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์(?)


“แล้วคุณทำอะไรอยู่คนเดียวครับ”คุโรโกะพูดถามออกไป


“ก็เปล่าฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนี่”คางามิกล่าวตอบออกไป


“อยู่นี่เอง เท็ตสึยะคุง!”คิซากิเอ่ยออกมาก่อนจะวิ่งตรงดิ่งมาหาคุโรโกะพร้อมกับอัย


“....ได้ยินมาว่ามีพวกเก่งที่เรียกว่ารุ่นปาฏิหาริย์..ที่มีเป็นหญิงและชายใช่ไหม”คางามิเอ่ยออกมา


“พวกนายก็เคยอยู่ในทีมนั้นใช่มั้ย..”คางามิถามออกมาแต่ทั้งสามกลับเงียบ


“.....”


“ฉันพอจะรู้ระดับความเก่งของคู่แข่งเพราะพวกนี้มีกลิ่นพิเศษเฉพาะตัว”


“แต่นายไม่มีกลิ่นอะไรเลย”คางามิพูดออกมาพร้อมส่งลูกบาสไปให้คุโรโกะ(อะไรกลิ่นๆฟ่ะ//ไรต์ นี่ก็ขัดอยู่นั้นแหละ!//รีด เอาแปรงขัดหม้อไหม?//ไรต์ เอามาๆ บ้าและ!!//รีด)


“ขอไม่พูดจะดีกว่านะคะ..”คิซากิพูดแทรกขึ้นมา


“แต่ก็อยากทดสอบใช่มั้ยล่ะ?...”อัยพูดเอ่ยดักทาง


“อ่า”คางามิรับคำนั้นอย่างไม่ปฏิเสธ


“บังเอิญจังเลยนะครับผมก็ยังอยากเล่นอยู่กับคุณอยู่พอดี”คุโรโกะพูดพลางถอดเสื้อนอกของตนแล้วฝากไว้ที่คิซากิ


จะไหวไหมนะ..?


คุโรโกะดวลกับคางามิวันออนวันแต่คางามิก็ได้พูดออกมา


“นี่มันไม่ตลกเลยนะแกคิดว่าประเมินตัวเองไว้สูงแค่ไหนถึงจะชนะฉันได้น่ะ!


“คนที่เก่งกว่าก็ต้องเป็นคางามิคุงอยู่แล้วเรื่องนั้นผมรู้มาตั้งแต่ก่อนแข่งแล้วล่ะครับ”คุโรโกะพูดจบร่างเขาก็ลอยขึ้นเพราะคางามิที่กระชากคอเสื้อคุโรโกะ


“ใจเย็นๆก่อนสิ”อัยที่ดูอยู่กับคิซากิรีบเข้าไปห้ามก่อนที่จะมีเรื่องกัน


“ผมแค่อยากทดสอบความสามารถของคางามิคุงด้วยตาตัวเอง”แต่คุโรโกะก็ยังคงพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

คางามิที่ได้ยินแบบนั้นก็ยอมปล่อยคุโรโกะลง


“นายแค่ยังไม่ได้เห็นความสามารถของเขาจริงๆ...ถึงได้พูดออกมาแบบนั้นไงล่ะ”อัยพูดพร้อมกับจ้องไปที่คางามิ


“หา?..ฉันไม่สนใจพวกอ่อนหัดหรอกนะ”คางามิเอ่ยออกมาพร้อมเดินไปหยิบเสื้อของตนที่วางเอาไว้


“อย่างนายน่ะเลิกเล่นบาสไปซะเถอะ”คางามิพูดออกมาอัยที่ได้ยินดังนั้นก็หยิบลูกบาสที่คุโรโกะถืออยู่ปาใส่คางามิด้วยแรงที่มีอยู่


แต่โชคดีที่คางามิรับทันแต่คงเจ็บพอควร


“ฉันแนะนำให้ถอนคำพูดนั้นซะดีกว่า..อีกอย่าง..”อัยพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคางามด้วยอารมณ์ที่พุ่งพลาน


ฉันเกลียดคนที่ดูถูกคนอื่นที่สุด..จำเอาไว้ด้วยล่ะ”อัยพูดพลางเดินไปลาก(?)คิซากิกับคุโรโกะออกไป


วันต่อมา


“ฝนตก..”คิซากิพึมพำพลางมองออกไปนอกโรงยิมที่มีฝนเทกระหน่ำลงมา


วันนี้ในชมรมจะให้ปีหนึ่ง คางามิ คาวาฮาระ ฟุริฮาตะ ฟุคุดะและคุโรโกะแข่งกับรุ่นพี่ปีสอง ฮิวงะ อิสึกิ มิโตเบะ โคงาเนะ สึจิดะ


“ทั้งสองคน รบกวนด้วยนะ”ริโกะหันมาพูดกับอัยและคิซากิที่ถือกระดานเตรียมจดคะแนนการแข่งขันและจดความสามารถของผู้เล่นแต่ละคน


“ค่ะ”อัยและคิซากิรับคำพร้อมกัน

.

.

.

.

.

.

“อัยจัง..อาเคมิจัง คุโรโกะคุงลงเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”ริโกะที่เห็นว่าปีหนึ่งมีการทะเลาะกันและตนพึ่งสังเกตเห็นว่าหนุ่มจืดจางลงสนามมาด้วย


“คิดว่าตั้งแต่แรกนะคะ..”คิซากิพูดคำตอบออกไปให้ริโกะคุโรโกะนั้นลงสนามมาแข่งตั้งแต่แรกแต่กลับไม่มีใครสังเกตเลย


“.....”อัยไม่เอ่ยปากตอบอะไร


หลังจากนั้นกระแสเกมก็กลายเป็นของปีหนึ่ง..ถ้าไม่สังเกตหรือมองให้ดีๆก็คงไม่รู้เพราะกระแสเกมที่เปลี่ยนไปเกิดจากการเปลี่ยนวิถีบอลของคุโรโกะและเพราะปีสองมัวแต่สนใจความสามารถของคุโรโกะจึงไม่ได้ประกบคางามิไว้ทำให้คางามิได้บอลและเป็นตัวทำแต้มของปีหนึ่ง


“มิสไดเร็กชั่น เทคนิคการเบี่ยงเบนความสนใจอีกฝ่ายไปจากตนเอง..”อัยพูดพึมพัมออกมาพลางมองคุโรโกะที่อยู่บนสนามแข่ง


“อัยจังก็รู้สินะ”ริโกะถาม


“ค่ะ”อัยตอบริโกะไป


“ใช้ความจืดจางของตัวเองในการส่งบอล..ช่วงเวลาที่สัมผัสบอลก็สั้นมากๆ”ริโกะพูดออกมาพร้อมมองไปที่การแข่งอย่างวิเคราะห์


“ผู้เล่นล่องหนอดีตตัวจริงของทีมเทย์โคผู้เชี่ยวชาญเรื่องการจ่ายลูก ซิกซ์แมนเงาลวงตาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์ไงล่ะคะ”คิซากิพูดออกมาพร้อมกับจดข้อมูลการแข่งลงไปด้วย


แต้มห่างกันเพียงแค่แต้มเดียวโคงาเนะที่จะส่งให้มิโตเบะแต่ถูกปีหนึ่งตัดบอลไปทางคุโรโกะ คุโรโกะที่ครองอยู่วิ่งเลี้ยงไปที่แป้นและชู้ตออกไปท่ามกลางเสียงเชียร์...แต่กลับไม่ลง


เราก็นึกว่าจะเห็นพัฒนาการที่เคยให้ไปหัดชู้ตบ่อยๆซะอีก=_=;; อัยบ่นในใจ


“เพราะแบบนี้ไงเล่า!! พอเห็นพวกอ่อนหัดแล้วมันหงุดหงิด! ชู้ตให้มันแม่นๆหน่อยสิเจ้าบ้า!”คางามิที่วิ่งตามมาจับลูกบาสที่เด้งออกจากห่วงดังก์ลงไป จบการแข่งขันปีหนึ่งเป็นอันชนะปีสองไป


“สุดยอดเลย!”คิซากิพูดออกมาด้วยท่าทางที่ดูตื่นเต้นและยิ้มออกมาทั้งที่ในมือเจ้าตัวนั้นยังคงถือโทรศัพท์ที่ถ่ายรูปคางามิตอนดังก์ไว้เพราะเจ้าตัวตั้งใจว่าจะส่งให้เพื่อนที่อยู่อเมริกาน่ะสิ


“นั้นสินะ...”อัยเอ่ยกล่าวพร้อมยิ้มออกมาบางๆ


ผู้จัดการสองคนยิ้มแล้วน่ารักชิบ!! เสียงของปีหนึ่งที่แอบคิดเหมือนกันในใจแล้วหน้าแดง


..ทำเอาคุโรโกะแสดงอาการไม่พอใจหน่อยๆก่อนจะเดินไปหาคิซากิ


“คิซากิจังครับ..”คุโรโกะเรียกชื่อแฟนสาวออกมาด้วยใบหน้าและรังสีที่แผ่ออกมาทะมึน(ว๊ากกหนีแปปป//ไรต์)


“ค...คะ?”คิซากิเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อยก่อนที่เจ้าตัวจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นนุ่มที่แก้มของตนเมื่อรู้สึกตัวจึงรีบกระเด้งตัวออกมาพร้อมใบหน้าอันแดงเถือก


“ท..เท็ตสึยะคุง?!”คิซากิเรียกชื่อคุโรโกะดังลั่นออกมาอย่างตกใจที่เจ้าตัวนั้นหอมแก้มของตนแถมยังจับไหล่แน่นไม่ให้หนีไปไหนอีก!


โทษฐานที่ทำให้ผมหึงนะครับ แล้วคราวหน้าจะไม่ใช่แค่หอมแก้มแน่ครับ”คุโรโกะพูดออกมาพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่คิซากิ

____________________________________________________________________________________________

#เท็ตสึคุงหอมคิซากิจังแล้วค่ะ!!!

#คราวที่บอกไม่จบแค่หอมแก้มหมายถึงอะไรคะ?!!! ><

#เท็ตสึคุงอย่าทำรับผิดชอบลูกสาวเราด้วยนะ!!

มาแล้ววววว I'm comeback เรากลับมาหาทุกคนนนน ช่วงที่ไม่ได้มาอัพเลยคือเราซ้อมแสตนด์ค่ะก็เลยไม่ว่างไง ตัวอย่าพึ่งปาหม้อหุงข้าวใส่ไรต์นะ Q-Q 




“ไม่ใช่แค่หอมแก้มแน่ครับ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #39 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 21:28
    คุโรโกะมาเเบบเปิดเผย
    #39
    0
  2. #22 Danitanukul (@Danitanukul) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 11:31
    คูอาคาชิหายไปไหนคะ
    #22
    1
    • #22-1 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 9)
      17 มิถุนายน 2560 / 16:17
      รอดูต่อไปค่าาา
      #22-1
  3. #21 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 19:51
    เอ่อ...คางามิรอยหน้าให้เดานะอายามิตบมาใช่มั้ย
    #21
    1
    • #21-1 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 9)
      16 มิถุนายน 2560 / 19:53
      อายามินางเขินรุนแรงค่าาา ^//////^
      #21-1