(end)(Wanna One) _da da da_ ❀ | nielong | #ดาเนียลอง

ตอนที่ 10 : 09 : _ _ _ da { 100% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    29 พ.ย. 60

             

 


 

 


ซองอูรู้สึกตัวได้พักใหญ่เพราะแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง ดวงตากลมโตกะพริบถี่ไล่ความเหนื่อยล้าก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วห้อง มองผ่านเฟอร์นิเจอร์หรูหรามากมายที่เขาไม่ทันได้สังเกตดีๆ ห้องกว้างชนิดที่อาจจะเท่ากับห้องชุดของเขาทั้งห้อง พื้นที่ถูกแบ่งสัดส่วนใช้สอยได้เป็นอย่างดี มีทั้งโซนนั่งเล่น โซนอ่านหนังสือ และที่พิเศษสุดของเป็นโต๊ะบิลเลียดที่ตั้งอยู่กลางห้อง

ตระกูลคังร่ำรวยอย่างที่เขาไม่นึกสงสัย

ซองอูเลิกสนใจสิ่งเร้ารอบข้างเพื่อหันมาสนใจอีกร่างที่นอนอยู่ข้างกายเขา ร่างกำยำพลิกคว่ำ ซุกใบหน้ากับหมอนขนเป็ด เส้นผมสีดำปรกใบหน้าในสภาพที่ยุ่งเหยิงอย่างน่าเอ็นดูจนเขาอดใจไม่ไหว เผลอยื่นมือออกไปสัมผัสกลุ่มผมอ่อนนุ่มของแดเนียล เกลี่ยมันไปมาด้วยความลื่นมือ ก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วมายังใบหน้าคมอย่างนึกสนุก

ริมฝีปากบางเผลอยกยิ้มขึ้นมายามที่แดเนียลกัดฟันเสียงดัง นิ้วเรียวบีบจมูกอย่างหมั่นเขี้ยว คนใจร้ายเมื่อคืนกลายเป็นลูกหมาเชื่องๆที่กำลังหลับใหล ดวงตาผละจากใบหน้าหล่อเหลาที่แอบซ่อนความน่ารักไว้ เคลื่อนสายตาลงไปเรื่อย ผ่านไหล่กว้างที่เห็นกล้ามเนื้อได้อย่างชัดเจน เรียวขายาวที่แสนดูดี ซองอูนึกน้อยใจยามที่คิดว่าอีกฝ่ายมีร่างกายสมส่วนดูดี แต่เขากลับตัวบางทั้งที่เขาก็ไม่ได้กินน้อย ส่วนสูงจึงเป็นสิ่งเดียวที่ซองอูนึกภูมิใจ

เหมียว

นิ้วเรียวของซองอูที่เคยเล่นซุกซนไปตามหูจมูกปากของแดเนียลชักกลับแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆวัตถุขนปุยสีน้ำตาลส้มกระโดดขึ้นมาบนพื้นเตียง แมวตัวน้อยเดินมาใกล้เขาและแดเนียล ก่อนจะล้มตัวลงคลอเคลียอยู่ข้างแพทย์หนุ่ม มันหลับตาครางด้วยเสียงน่ารักๆ แต่เมื่อเขาคิดจะเอื้อมไปสัมผัส มันก็รีบกระโดดหนี

“จับไม่ได้เลยรึไง เจ้าแมว”

ซองอูพึมพำก่อนจะพาร่างของตัวเองลงจากเตียงก่อนจะพบว่าโซ่ตรวนที่ข้อเท้ามันหายไปแล้ว แก้มขาวแดงปลั่งขึ้นมาเมื่อคิดว่าตัวเองต้องเหนื่อยขนาดไหนจนทำให้ไม่รู้สึกตัวว่าข้อเท้าเป็นอิสระแล้ว

สะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะพาร่างไปสวมเสื้อผ้าลวกๆแล้วเริ่มเดินตามแมวน้อยไปอย่างนึกหวังว่าจะได้จับมันขึ้นมาฟัด สภาพของซองอูคงจะดูตลกถ้ามีใครมาเห็น เขากำลังจริงจังกับการไล่จับแมวที่ดูจะซนเป็นพิเศษตัวนี้มาก

เหมียว

เท้าเล็กๆของสัตว์สี่ขาตะปบที่ประตูก่อนจะร้องเสียงหวานออกมา มันหยุดยอมให้เขาอุ้มแต่คงเป็นเพราะต้องการให้เขาเปิดประตูให้ ซองอูก็นึกสนใจความคิดนี้ ลองสำรวจพื้นที่โดยรอบซักหน่อยคงไม่เสียหาย

“หลอกกันรึไง แสบนักนะ”

ทันทีที่เขาเปิดประตูออกไป แมวจอมเจ้าเล่ห์ก็กระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาแล้วเดินหนีไปตามโถงทางเดินกว้าง ซองอูที่ตอนแรกคิดจะวิ่งตามกลับต้องหยุดชะงักเพราะความโอ่อ่าของพื้นที่รอบข้าง เดินตามแมวไปอย่างช้าๆ ก่อนจะมาหยุดที่บันไดวน เท้าของเขาแทบไม่กล้าแตะสัมผัสลงที่พื้นหินอ่อนนั้น แต่ก็จำใจเดินลงไป หากแต่ก็เงียบเชียบราวกับเป็นแมวเสียเอง

เมื่อลงมาข้างล่างก็พบว่าหรูหราชนิดที่ไร้ที่ติ เรียกได้ว่ามันคืออาณาจักรของตระกูลคังโดยแท้ รอบตัวอาจจะมีของโบราณบ้างหากแต่กลับสมบูรณ์สอดคล้องไปกับเฟอร์นิเจอร์ใหม่ๆด้วยการถูกดีไซน์มาเป็นอย่างดีโดยไม่ต้องนึกสงสัย

“ข-ขอโทษครับ”

ซองอูที่กำลังเดินสำรวจพลางมองไปรอบๆอย่างสนอกสนใจจนลืมดูทาง ไปชนเข้ากับร่างๆหนึ่งที่เหมือนจะยืนนิ่งตรงนี้อยู่ก่อนแล้ว

“ไม่เป็นไรครับ”

คู่กรณีหันร่างกายสูงใหญ่มาหาเขาก่อนจะยกยิ้มอ่อนโยนจนดวงตากลายเป็นสระอิ ทั้งอบอุ่นทั้งอ่อนหวานหากแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้ชายอย่างที่ซองอูนึกอิจฉา เครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบราวกับพระเจ้าสรรสร้างทำให้คนตรงหน้าดูไร้ที่ติ

“ผมเซฮุน แล้วคุณหละครับ”

“ผ-ผมซองอู องซองอูครับ”

ดวงตากลมเสมองไปทางอื่น หลบใบหน้าหลอเหลาที่ทำให้เขาตกใจ ภาวนาให้อีกฝ่ายฟังนามสกุลของเขาออกในรอบเดียวเพราะตอนนี้ซองอูประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก

“คุณเป็นใครหรือครับ ผมไม่เคยเห็นมาก่อน”

“ผม เอ่อ... เป็นเพื่อนกับคุณแดเนียลครับ แล้วคุณ?”

“ผมเป็นลูกพี่ลูกน้องของแดเนียลนั่นแหละครับ ว่าแต่คุณ... แปลก ร้อยวันพันปี ผมไม่เคยเห็นเจ้าแดนมันพาเพื่อนเข้าบ้านเลยซักครั้ง”

“อ้อ... เมื่อวานมีฉลองนิดหน่อยครับ แดเนียลกลัวผมเมาจนกลับบ้านไม่ไหว เลยให้ผมพักที่นี่หนะครับ”

แทบจะเรียกได้ว่าพูดออกไปพร้อมสีข้างที่ถลอกจนหมดแล้ว แอบกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น ถึงแม้ว่าเซฮุนจะพยักหน้าอย่างรับรู้ แต่ลึกๆเขากลับคิดว่าอีกฝ่ายไม่ได้เชื่อคำพูดง่อยๆของเขา หากแต่ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ บุคคลที่ซองอูคุ้นเคยก็ได้เดินเข้ามาทำให้บทสนทนาของเขาจบลง

ท่านประธานเดินผ่านเหล่าบรรดาคนใช้(ที่ซองอูมั่นใจว่าเขาไม่เห็นซักคนในตอนแรก)มาหยุดลงตรงหน้าเขาและเซฮุน ซองอูก้มตัวลงแสดงความเคารพอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายก็ทำเหมือนกัน

“ซองอู เซฮุน มาได้ยังไง”

“วันนี้ผมมีเรื่องที่ต้องมาปรึกษาคุณปู่ครับ ก็เลยตัดสินใจตรงเข้ามาเลย ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้าก่อนนะครับ”

“ไม่เป็นไรๆ งั้นหลานไปรอที่ห้องทำงานของปูก่อน ไว้คุยกับคุณซองอูเสร็จแล้วจะรีบตามไป”

“ครับ”

เซฮุนค่อมหัวก่อนจะเดินหายไปอย่างนอบน้อม ซองอูมองตามแผ่นหลังกว้างก่อนจะปรับสายตากลับมาหาท่านประธานที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น นึกละอายที่เขาในตอนนี้อยู่ในชุดที่ไม่สุภาพแบบสุดๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

“คนใกล้จะแต่งงานอย่างคุณซองอูมาอยู่ที่นี่ได้ไงกันครับ”

ท่านประธานหัวเราะออกมาอย่างขำๆในขณะที่ซองอูชะงักก่อนจะรู้สึกชาไปทั้งหน้า สมองเบลอจนคิดอะไรแทบไม่ออก

คำว่าแต่งงานมีอิทธิพลกับซองอูมากกว่าที่คิด

“ฮะๆๆ อย่าบอกนะครับว่ามาปาร์ตี้สละโสดกับเจ้าแดเนียล”

“ครับ?”

“ผมรู้หรอกครับว่าช่วงนี้พวกคุณสนิทกัน ตอนที่คุณป่วยก็ได้ข่าวว่าหลานผมดูแลคุณเป็นอย่างดี มีไปรับไปส่งเป็นบ้างครั้งด้วย ผมดีใจนะครับว่าคนที่ผมหมายตาไว้ เข้ากันได้ดีกับแดเนียลมัน แบบนี้ผมก็อุ่นใจไปเปราะหนึ่ง”

“อ้อ ครับ ขอโทษนะครับที่ไม่เคยบอก”

“อะไรกัน ไม่จำเป็น คุณไม่ต้องบอกผมทุกเรื่องหรอก”

“...”

“เพราะผมก็รู้ได้เองอยู่ดี”

ท่านประธานคังยูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี หากแต่ซองอูกลับรู้สึกกลัวเหลือเกิน ดวงตาอ่อนโยนมันทำให้เขารู้สึกหวาดระแวงไปหมด

“อ้อ เมื่อกี้คุณซองอูก็ได้เจอกับเจ้าเซฮุนด้วยนี่”

“ครับ เห็นคุณเขาบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณแดเนียล”

“พ่อของแดเนียลเป็นพี่ชายแม่ของเซฮุนเขา”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง แต่ผมไม่เคยได้ยินแดเนียลพูดถึงเลยซักครั้งนะครับ”

“ก็เพราะสองคนนี้ถึงจะเจอกันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่กลับไม่ค่อยเล่นกันหรอกครับ ถึงเล่นก็ชอบเล่นอะไรแปลกๆแบบที่เด็กคนอื่นเขาไม่เล่นกัน”

“...”

“และถึงแม้ว่าเซฮุนจะแก่กว่าหากแต่แดเนียลก็ไม่เคยเรียกว่าพี่ซักครั้งเลย”

ซองอูฟังเรื่องราวของสองคนที่เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นพี่น้อง แต่ความสัมพันธ์ที่เขาได้ฟังกลับทำให้นึกสงสัยถึงเหตุของความไม่สนิทสนม

“ตอนแรกผมก็เข้าใจว่าคงเพราะนิสัยไม่เข้ากัน แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะสาเหตุอื่น”

“...”

“แดเนียลเป็นทายาทลำดับหนึ่ง ส่วนเซฮุนเป็นลำดับถัดมา”

.

“การแย่งชิงอำนาจมันมีในทุกช่วงอายุนะครับ คุณซองอู”

.

“โดยเฉพาะกับคู่แข่งที่รู้ตัวกันมาตั้งแต่เด็ก มันยิ่งทวีความรุนแรงมากกว่าเดิม”

 

 

ซองอูเริ่มที่จะมองเห็นความยุ่งเหยิงภายในอาณาจักรคังที่ยิ่งใหญ่

 

อาณาจักรที่มักเห็นแต่ภาพของความสวยหรู

 

หากแต่ทิ้งความเน่าเฟะเอาไว้เบื้องหลัง 

 







20%






 

ซองอูผละตัวจากท่านประธาน เอ่ยกล่าวว่าจะกลับไปยังคอนโดของตัวเอง ท่านไม่ได้ขัดอะไร ตัวเขาจึงกลับมาเอาของที่ห้องนอนห้องเมื่อคืนที่เขาใช้พักพิง เมื่อเปิดประตูเข้าไป ร่างของแดเนียลก็ยังคงอยู่บนผืนเตียง ให้เดาคงเป็นเพราะอีกฝ่ายต้องทำงานหนักแถมยังต้องคอยเคลียร์เรื่องราวยุ่งๆของเขาถึงได้หลับสนิทแบบนี้

ถึงแม้ว่าสุดท้ายงานแต่งก็ยังคงเกิดขึ้นอยู่ดี

คิดมาถึงตรงนี้ก็สะอึกออกมา มันรู้สึกแน่นอยู่ภายในอกแค่เพียงคิดว่าเขาปล่อยให้แดเนียลพยายามอยู่คนเดียว ส่วนเขาก็เลือกวิ่งเข้าหาวิธีที่ปลอดภัยที่สุด เซฟความรู้สึกตัวเองแต่กลับทำร้ายคนรอบข้างไปตั้งไม่รู้กี่คน

ซองอูเดินตรงไปหาแดเนียลที่กำลังนอนหลับสบาย เลื่อนผ้านวมผืนหนาคลุมลาดไหลกว้าง อวัยวะของอีกฝ่ายที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ความแข็งแกร่งของคังแดเนียล ตั้งแต่ที่ซองอูได้รู้จักกับคนตรงหน้ามา เขาไม่เคยเห็นความอ่อนแอของอีกฝ่ายเลย

อาจจะโผล่มานิดหน่อยตอนที่เขาพยายามตัดความสัมพันธ์

ไม่รู้ว่าแดเนียลจะเข้าใจหรือเปล่า แต่อย่างน้อยๆเขาก็อยากจะให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าแดเนียลสามารถทำให้ตัวเขาข้ามเส้นกั้นของตัวเองมาได้ไกลกว่าครั้งไหนๆ ถึงแม้เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัว แต่กับคนที่อันตรายขนาดนี้ การทีซองอูยังไม่สามารถตัดขาดได้อย่างจริงจัง ก็ถือว่าอีกฝ่ายสร้างความกล้าให้กับเขามากกว่าที่คิด

รู้ตัวอีกที ก็เป็นเขาเองที่วิ่งเข้าหาคนอันตรายคนนี้

“ไม่รู้ว่าจะเข้าใจรึเปล่านะ คังแดเนียล”

.

“แต่กับความสัมพันธ์ที่เสี่ยงแบบนี้ พี่มาไกลมากจริงๆ”

ไกลกว่าครั้งไหนๆด้วยซ้ำ

มือบางลูบอยู่ที่ปอยผมสีดำอย่างนึกหลงใหล พยายามจะผละมือออกมา หากแต่ก็ทำไม่ได้เสียที บางอย่างของแดเนียลสามารถตรึงเขาไว้ในกับดักได้อยู่หมัด เขาดิ้นหรือไม่ดิ้น เขาก็ออกมาไม่ได้อยู่ดี

!!!

“ผมจะพาพี่ไปให้ไกลกว่านี้อีก”

ทำไมซองอูไม่นึกเอ๊ะใจเลยนะ ว่าอีกฝ่ายไม่ได้นอนละเมอหรือกัดฟันอย่างที่ควรเป็น

ช่วงข้อมือเล็กถูกแดเนียลกำรอบไว้แน่น เปลือกตาสีอ่อนที่เคยปิดสนิทเปิดกว้างเผยให้เห็นดวงตาคมที่เต็มไปด้วยประกายอย่างที่ซองอูนึกอยากจิ้มให้บอด ไม่ทันได้ขืนตัวก็ถูกดึงรั้งร่างทั้งร่างให้ลงไปนอนบนผืนเตียง แขนสองข้างถูกตรึงเอาไว้ด้วยฝ่ามือหนา ลาดไหล่กว้างเปลือยเปล่าขึ้นปกคลุมสายตาของเขา

ซองอูนึกอยากจะไปฟิตกล้ามอย่างเป็นจริงเป็นจังเสียที

“พ-พูดอะไร ปล่อย พี่จะไปอาบน้ำ จะกลับคอนโดแล้วด้วย”

“อะๆ พี่ลืมอะไรไปรึเปล่า”

“อะไร!

“แม่พี่อยู่ที่คอนโด เจ้าหนี้อยู่ที่บ้าน พี่จะกลับไปไหนหรือครับ”

ซองอูฮึดฮัดในลำคอเมื่อถูกรู้ทัน เขากำลังนึกอยู่ว่าต้องรีบออกจากคฤหาสน์หลังโตนี้แล้วหนีไปนอนที่บ้านเจ้าแจฮวานไม่ก็จินยอง เผลอๆอาจต้องไปพึ่งพิงพี่จีซองก็ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตามแต่ต้องไม่ใช่การอยู่กับหมอหื่นที่คิดจะจับเขาลงเตียงตลอดเวลาแบบนี้

“ไปที่ไหนก็ได้ แค่ต้องไม่ใช่ที่นี่”

“ทำไมหละครับ แค่พี่เดินไปหาคุณปู่ ยังไม่ทันต้องพูดอะไร ปู่ก็คงยอมให้พี่อยู่ที่นี่แล้ว”

“คิดไปเอง แค่พี่ไปแย่งหลานสะใภ้ท่านมา พี่ก็ละอายจะแย่”

“แล้วทำไมตอนที่คิดแผนนี้ พี่ไม่กลัวขึ้นมาบ้างหละครับ มารู้สึกตอนนี้ก็สายไปแล้วรึเปล่า?”

“...”

ซองอูมองเห็นแววตาตัดพ้อที่ถูกส่งมาจากคังแดเนียล มันชัดเสียจนรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาเห็น ผนวกกับใบหน้าที่ดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดเขาไปใหญ่ แต่เพียงไม่นานนักแววตาเจ้าเล่ห์ก็เข้ามาแทนที่จนเขาตั้งรับไม่ทัน

“อืม อะไรกันนะที่ทำให้พี่กล้าจนลืมกลัว”

“อ-อะไร”

“เป็นเพราะผมสินะ เป็นเพราะผมจริงๆนั่นแหละ”

แดเนียลในตอนนี้ดูค่อยสมกับที่อายุน้อยกว่าเขาขึ้นมาหน่อย ทั้งขี้เล่นทั้งออดอ้อน แต่ซองอูไม่นึกดีใจ เพราะจมูกโด่งคอยแต่จะซุกไซร้เอาเปรียบเขา นี่คิดจะเล่นให้แก้มเขาแดงจนระเบิดไปเลยใช่มั้ย

“พี่น่ารักชะมัด เช้าๆก็ดีไปอีกแบบนะครับ

“ด-เดี๋ยวๆ ท่านประธานกับ เอ่อ ลูกพี่ลูกน้องที่ชื่อ เซฮุน เขาอยู่ข้างล่างนะ หยุดก่อน”

“พี่พูดว่าอะไรนะ?”

ใบหน้าขาวจัดผละออกมาจากซอกคอหอมกรุ่นที่เต็มไปด้วยรอยแดง ซองอูถอนหายใจที่เขาไม่ต้องระบมเนื้อตัวไปมากกว่านี้

“เมื่อกี้พี่ลงไปข้างล่าง เจอคุณท่านกับคนที่ชื่อเซฮุนอะไรนั่น แต่พี่ไม่ได้คุยอะไรด้วยนาน พวกเขาก็พากันไปคุยกันเองสองคนแล้ว”

“พี่เจอเซฮุน? แล้วพี่คุยอะไรกับเขา?”

“ไม่มีอะไร เขาแค่บอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง พี่ก็บอกว่าพี่เป็นเพื่อนเรา เขาแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร”

“ผมไม่น่าพาพี่มาที่นี่เลย”

“หืม”

“ผมสั่งห้าม ห้ามพี่คุยกับเซฮุนอีก ห้ามเจอ ห้ามยุ่ง และพี่ห้ามฝืนคำสั่งด้วย”

ซองอูชะงักเมื่อเห็นอีกฝ่ายจริงจัง การที่ต้องมองสบอีกฝ่ายในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ ทำให้ดวงตากลมต้องยอมแพ้เสมองไปทางอื่น แต่ก็ถูกอีกฝ่ายไล้หอมตามใบหน้าจนเขาต้องยอมหันกลับมาสบสายตาอีกครั้ง

“ว่าไงครับ?”

“อื้อ ยังไงพี่ก็ไม่ได้เจอเขาอีกแล้วมั้ง”

“ไม่หรอกครับ พี่ได้เจอแน่ เซฮุนกำลังจะกลับมาทำงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว เพราะฉะนั้นอย่าลืมที่ผมสั่งนะครับ”

“อืม”

“ส่วนเรื่องอยู่ที่นี่ ลืมไปเลยนะครับ ถ้ามีเซฮุนอยู่ผมไม่ให้อยู่ที่นี่แน่ๆ”

“เซฮุนไม่ได้เป็นพี่เรารึไง แดเนียล”

“ผมไม่นับ ผู้ชายคนนั้นก็คงไม่นับเหมือนกัน”

แค่พูดชื่อออกมาดวงตาคมก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันทีทันใด ซองอูจึงเลือกที่จะไม่เอ่ยถามอีกฝ่ายต่อในเรื่องนี้อีก เขาไม่อยากรองรับอารมณ์ที่อาจจะพุ่งขึ้นตอนไหนก็ได้ของแดเนียล

“ส่วนเรื่องว่าพี่จะไปอยู่ที่ไหน ผมให้พี่ไปนอนที่บ้านผมนะครับ”

“...!!!

“อันนี้ไม่ใช่ประโยคคำสั่ง แต่มันคือประโยคขอร้อง”

“ไม่!

ซองอูใช้แรงทั้งหมดดันแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามให้ออกห่าง แค่นี้เขาก็เสียเปรียบจะแย่แล้ว ไม่รู้ว่าทันรึเปล่าแต่เขาก็อยากจะถนอมร่างกายตัวเองบ้างเหมือนกัน

“ทำไมหละครับ พี่ไม่มีที่ไปซักหน่อย”

“พี่ไปนอนบ้านเพื่อนก็ได้!

“ร้อนรนจังเลยนะครับ กลัวอะไรหรือเปล่า”

“ไม่ได้กลัว!

“ฮะๆ จะยอมเชื่อแล้วกันครับ แต่ผมไม่ให้พี่ไปนอนที่ไหนนอกจากบ้านของผม”

“พี่กำลังจะแต่งงานนะแดเนียล”

ซองอูรู้ดีว่าเขาไม่ควรจะพูดประโยคนี้ออกมา มันทำลายบรรยากาศสบายๆก่อนหน้าไปเสียสิ้น แดเนียลที่ผละออกจากตัวเขาลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงอย่างที่เขาคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก ซองอูทำได้แค่ลุกขึ้นนั่งมองใบหน้าอีกฝ่าย

“พี่ใจร้ายแค่กับผมหรือเปล่าครับ”

“...”

“ไม่เป็นไร ผมจะไม่โกรธพี่ก็แล้วกัน”

“พี่ ขอโทษ”

“ช่างมันเถอะครับ แต่อย่างน้อยช่วยมาอยู่กับผมที่บ้านได้มั้ย”

“...”

“ถือซะว่าเป็นของขวัญให้ผมก่อนที่พี่จะทิ้งผมไปแต่งงานได้มั้ยครับ”

ใบหน้าที่อ่อนล้า เส้นผมสีเข้มที่ปรกใบหน้า ไหล่ลาดที่ห่อลงเล็กน้อย ย้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอน ทั้งหมดนำพาให้ซองอูพยักหน้าตอบตกลงอีกฝ่ายไป

เป็นอีกครั้งที่เขากระโดดข้ามผ่านเส้นกั้นอีกเส้นของตัวเอง

 

 

 

 

ควานลินที่ตื่นเช้าเป็นพิเศษกว่าปกติเพราะนอนผิดที่ลุกขึ้นมาแต่งตัวเตรียมพร้อมไปโรงเรียน เวลาเหลืออีกนานโขกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียน กายโปร่งจึงเดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้าสำหรับสองคน จีฮุนยังคงหลับอยู่บนฟูกนุ่มๆในห้องนอนเพราะเจ้าตัวบอกเขาว่าเข้าเวรที่โรงพยาบาลก็ตอนสายๆ ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบอะไรมากนัก

เด็กผู้ชายในชุดนักเรียนกางเกงขายาวกำลังทำอาหารด้วยความคล่องแคล้วเป็นภาพที่ดูเท่ห์ไม่เบา หยิบจับอะไรก็ดูง่ายไปหมด นั่นเป็นเพราะควานลินคุ้นชินกับการอยู่คนเดียว การทำอาหารให้ตัวเองจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่บ่อยครั้ง

อาหารหน้าตาน่ากินถูกวางลงบนโต๊ะ จัดแจงอยู่หลายนาทีจนพอใจ เตรียมจะหยิบกระเป๋าเพื่อออกไปเรียนหนังสืออย่างที่ต้องทำ หากแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นซองการ์ดงานแต่งพร้อมโน้ตสั้นๆจากลายมือที่เขาคุ้นเคย

ไปงานแต่งซองอูกับกูด้วย ฮยอนบินก็ไป กูไม่เจอมึงเลยฝากพยาบาลหน้าห้องไว้ โทรศัพท์มีก็หัดรับสายกูบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ตอบเด็ก

-แดน-

ควานลินถือวิสาสะหยิบเจ้าการ์ดตัวปัญหาขึ้นมาอย่างว่องไว แน่นอนเนื้อหาภายในมันทำให้เขาตกใจอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน ถึงแม้ว่าจะไม่มีภาพเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่คนที่ชื่อองซองอูบนโลกใบนี้จะมีซักกี่คน ไหนจะเป็นคนที่แดเนียลรู้จักอีก องซองอูที่ว่าคงมีอยู่แค่คนเดียวทั้งนั้น

มือเรียวเผลอขยำเข้าที่แผ่นการ์ดจนยับย่นไปหมด ก่อนจะปล่อยให้มันตกลงพื้น แล้ววิ่งออกจากตัวบ้านไปอย่างไม่นึกใยดี วิ่งผ่านโซฟาที่เขาใช้พักพิงเมื่อคืนไปอย่างรวดเร็ว

เรื่องนี้เขาต้องได้คุยกับซองอูให้รู้เรื่อง

 

 

 

 

ซองอูลงจากรถคันหรูของตระกูลคัง วันนี้เขาไม่ได้มากับแดเนียลเป็นเพียงเพราะอีกฝ่ายต้องเข้าไปทำงานที่มหาวิทยาลัย พอมาคิดๆดูอีกฝ่ายก็รับงานเยอะราวกับบ้านจะล่มจมไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ ทั้งที่ความจริงรวยจนแทบล้นฟ้า ยังดีหน่อยที่แดเนียลบอกกับเขาว่าจะไปหยุดงานที่มหาวิทยาลัยหรือเรียกง่ายๆว่าลาออก

ทันที่ลงมาจากรถ สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่ก็มาโผล่อยู่ที่หน้าบริษัท ควานลินที่กำลังยืนตัวเปล่าในชุดนักเรียนโรงเรียนดังเรียกความสนใจจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี

“มาทำอะไรที่นี่ควานลิน ไม่ไปเรียนรึไง”

ซองอูตรงเข้าไปฉวยข้อมือของน้องชายให้ย้ายร่างไปยืนหลบมุมอยู่ในลานจอดรถบริเวณที่ไม่มีผู้คน

“ใครมันจะไปเรียนลง พี่ทั้งคนกำลังจะแต่งงาน”

“ร-รู้ได้ยังไง”

“ผมควรถามพี่มากกว่า ว่าทำไมพี่ถึงไม่ยอมบอกผม ผมเป็นน้องพี่หรือเปล่า”

“ไม่ใช่แบบนั้น พี่รอหาโอกาสจะบอกเราอยู่ แต่งานพี่ยุ่งจนหาเวลาเหมาะๆมาบอกเราไม่ได้ พี่ขอโทษ”

“อย่างน้อยๆพี่ก็โทรมาบอกผมก็ยังดี แต่พี่ก็ไม่”

“พี่อยากบอกเราตรงหน้าไงควานลิน พี่แคร์เรานะพี่ถึงทำแบบนี้”

“พี่เคยถามผมหรือเปล่าว่าผมต้องการอะไร”

“...”

ซองอูงุนงงไปหมด น้องชายที่เคยชอบกวนชอบเล่นของเขาหายไปไหนกัน

“พี่เอาแต่ยกนั่นยกนี่ให้ผม แต่พี่ไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆแล้วผมต้องการอะไร”

“...”

“พี่มันโง่เง่า ทำงานบ้าบอ แคร์แต่ความปลอดภัยของผมจนลืมตัวเอง”

“...”

“คิดเอาเองว่านั่นนี่ดี แต่งงานไปค่อยบอกผมก็คงไม่สาย ถูกมั้ย? ปล่อยให้ผมรู้เป็นคนสุดท้ายบนโลกไปเลยก็ได้”

“พี่ต้องบอกเราก่อนแต่-”

“พี่ไม่คิดว่าผมจะค้านงานแต่งของพี่รึไง”

ควานลินโน้มใบหน้าที่ขมวดคิ้วแน่นเข้ามาใกล้ สองมือตรงเข้าบีบที่ช่วงไหล่ของเขาจนปวดไปหมด ควานลินกำลังอยู่ในโหมดที่เดือดอย่างขีดสุด

“ถ้าผมรู้ตั้งแต่ต้น ผมไม่มีทางยอมให้พี่แต่งแน่ๆ เพราะอะไรรู้มั้ย”

“...”

“เพราะผมชอบพี่”

.

“ชอบแบบที่ผู้ชายธรรมดาจะชอบได้”

.

“ชอบแบบที่ไม่ใช่พี่น้อง เลิกยัดเยียดตำแหน่งน้องชายแสนดีให้ผมซักที”

ควานลินผละออกไปหลังจากที่ได้พูดความรู้สึกออกไปเสียที ความชอบของเขาถูกเก็บเอาไว้มานานเป็นสิบปีเห็นจะได้ ตั้งแต่วันแรกๆที่อีกฝ่ายตรงเข้ามาทักทายเขา เติมเต็มเขา รู้ตัวอีกทีในทุกๆวันของควานลินมันก็เต็มไปด้วยคนตรงหน้า

วิ่งเข้าหาความสนุกไปเรื่อยๆเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่รู้ตัวดีว่าจะไม่มีทางได้สมหวัง เจ็บทุกครั้งที่ได้มองดูพี่ชายของตัวเองยืนเคียงข้างคนอื่น มองดูและจดจำว่าซักวันถ้าเขาได้ยืนตรงนั้นบ้าง จะมีความสุขขนาดไหน

ซองอูนิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ ดวงตากลมเบิกกว้าง มองน้องชายของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

“ล-ล้อเล่นรึไง เห็นพี่จะแต่งงานเลยนึกหวงหรือเปล่า”

กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ เล่นเอาซองอูเหนื่อยแทบแย่ แต่สีหน้าไม่พอใจของควานลินทำให้เขานึกอยากบีบคอตัวเองตายเสียตอนนี้

พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกัน

“ผมก็คิดไว้แล้วว่าพี่จะเป็นแบบนี้”

“...”

“พี่อยากจะเชื่ออย่างนั้นก็เชิญ แต่งานแต่งของพี่ ผมจะไม่เหยียบเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

“ด-เดี๋ยว ควานลิน!

เท้ายาวรีบก้าวสับไปยังรถแท็กซี่ที่จอดอยู่พอดี เปิดประตูเข้าไปในรถอย่างไม่นึกใส่ใจอะไร ทิ้งให้ซองอูยืนสับสนอยู่ที่เดิม

ควานลินเตรียมพร้อมสำหรับวันนี้มานานมากแล้ว เขารู้ดีว่าสุดท้ายความเจ็บปวดก็จะต้องวิ่งเขาหา เขาคิดว่าตัวเองพร้อมที่จะรับมือ หากแต่เขาช่างอ่อนแอเหลือเกิน

“เออ ไออูจิน เรียกรวมที กูแพ้แล้วหวะ

.

“ถึงขั้นแต่งงาน กูแม่งโคตรหมา”

 







60%






 พัคอูจินคือเด็กผู้ชายวัยสิบแปดปีโดยนับอายุแบบเกาหลี เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายปีสองห้องเดียวกับไลควานลิน เรียนระดับปานกลางแต่กีฬาคือไร้เทียมทานยกเว้นบาสเก็ตบอลที่แพ้เพื่อนตัวเอง พัคอูจินรู้จักกับควานลินตั้งแต่ตอนประถมแต่มาคลาดกันตอนมัธยมจนอีกฝ่ายย้ายตามมาที่หลัง

อาจจะหลงตัวเองก็ว่าได้ แต่เขามั่นใจว่าไลควานลินยกให้เขาเป็นโคตรเพื่อนสนิท สนิทแค่ไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าเรื่องของพี่ซองอู อีกฝ่ายเล่าให้เขาฟังจนหมดแล้ว เริ่มตั้งแต่ความชอบที่เกิดตอนประถม ที่เขารับรู้แล้วไม่คิดมากเพราะเป็นเด็กบ้านนอกมาจากปูซานเลยเข้าใจว่าคงเป็นเรื่องปกติที่น้องต่างพ่อต่างแม่จะชอบพี่ตัวเองได้

พึ่งมาเข้าใจทีหลังว่าไม่ มันไม่ได้ปกติซักเท่าไหร่

มันเล่าให้เขาฟังตลอดว่าพี่ซองอูมีแฟนคือใคร ผู้หญิงคนนั้นสวยแค่ไหน เจอถุงยางกี่ซองในกระเป๋าทำงาน หรือแม้แต่วันเวลาที่พี่ซองอูพาแฟนสาวมาค้างที่บ้าน ทุกๆเรื่องควานลินมักเล่าออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ร้องไห้เพราะมันรู้ตัวอยู่ตลอดว่ามันจะต้องเจ็บแบบนี้ มันชินและชา ไม่คาดหวัง ไม่จำเป็นต้องได้รับความรักตอบแทน

ไลควานลินคือเพื่อนที่ดูกวนไปเรื่อย แต่ข้างในของมันถูกหลอมจนโตเกินผู้ใหญ่ไปมากโข เขายังจำได้ดี วันที่มันยิ้มกับเขาอย่างดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง ตะโกนบอกเขาว่าพี่กำลังมีคู่นอนเป็นผู้ชาย มันไม่สนว่ามันจะอกหักอีกครั้ง มันไม่สนว่าตัวเองเห็นภาพบาดตามาขนาดไหน

มันสนแค่ว่า อย่างน้อยๆซองอูก็ชอบผู้ชายได้เหมือนกัน ความเป็นไปได้ของมันเพิ่มขึ้นมา 10% จากศูนย์

จากที่เป็นไปไม่ได้เพราะเป็นน้องชาย ตอนนี้ก็สามารถตัดเรื่องเพศออกไปได้ แต่เขาก็ยังคงเหลือสถานะที่เรียกว่าน้องซึ่งเป็น 90% ของความเป็นไม่ได้ในความสัมพันธ์เขา

“คนอื่นๆมาไม่ได้นะเว้ย ไม่มีใครใจกล้าโดดกลางคาบเหมือนกูอีกแล้ว”

“อืม”

“กูจะไม่ปลอบอะไรนะสัส เล่าเหตุการณ์มาก่อน แต่งงานห่าอะไร”

ไลควานลินวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะช้าๆ พัคอูจินส่ายหน้าขณะมองท่าทีเอื่อยๆของเพื่อน เขาไปรับมันมาจากที่หน้าร้านเหล้าร้านประจำที่พวกเขาสนิทและยอมเปิดให้เด็กอย่างเขาเข้าไปดื่มได้ ไม่รู้เพื่อนตัวดีมันคิดอะไรถึงได้ไปยืนรอร้านเปิดทั้งที่ยังเช้าตรู่อยู่แบบนั้น สุดท้ายทั้งมันและเขาได้มาลงเอยอยู่ที่บ้านของอูจินเอง พวกเหล้าเบียร์ก็ได้มาจากพี่ชายข้างบ้านที่ค่อนข้างจะเกเรอยู่ไม่เบา

“เออ พี่ซองอูแต่งงาน กับผู้หญิง ไฮโซ รวย”

“อ้าว แล้วไอพี่หมอคังอะไรนั่น ไม่ได้อะไรๆกับพี่มันอยู่หรือวะ”

“กูไม่รู้ กูก็งงเหมือนกัน”

“ไอเวรเอ้ย... แล้วนี่มึงรู้ได้ไง? พี่มันบอก?”

“กูรู้เอง”

“เออ สนุกสิมึง”

เกิดกลายเป็นเดธแอร์อีกครั้งภายในห้องกว้างของอูจิน โชคดีที่วันนี้พ่อแม่ของเขาออกไปทำงานเร็วตั้งแต่ช่วงเช้า ทำให้พวกเขาสามารถมานั่งดื่มน้ำเมาได้ตั้งแต่หัววัน แต่สงสัยอีกไม่นานทางโรงเรียนคงแจ้พ่อแม่เขา ตอนที่พวกท่านกลับมาคงโดนตัดเงินค่าขนมซักเล็กน้อย

แต่กับเรื่องนี้ ยังไงเขาก็ต้องทิ้งมาหาไอควานลินมันให้ได้

“มึง กูบอกชอบพี่มันไปแล้วหวะ”

“อะไรนะ! มึงบอก แบบ.. บอกชอบ ได้ไงวะ?”

“ก็พี่แม่ง... เอาแต่มองกูเป็นน้องชายที่แสนดีของพี่มัน ไม่เคยซักครั้งที่จะมองกูด้วยภาพอื่น พี่น้องเหรอ? เหอะ คนละพ่อคนละแม่ด้วยซ้ำ ไม่ได้เกี่ยวห่าอะไรซักนิด”

“...”

“กูทนมาเป็นสิบปี ทนเก่งชิบหาย พอมาตอนนี้จะมาทิ้งกูไปแต่งงาน มึง... กูขอเห็นแก่ตัวซักครั้ง กูจะรั้งพี่มันด้วยคำว่าชอบนี่แหละ

“เฮ้อ... กูเคยบอกมึงแล้วไม่ใช่รึไง พี่มันไม่มีทางมองมึงเกินน้องชายได้หรอก เลี้ยงเองมาตั้งแต่เด็ก มาสุดก็คือมองมึงเป็นลูกมั้ง”

“กูทำแม่งทุกอย่างแล้วอูจิน ไอที่พวกผู้ใหญ่มันทำ แด่กเหล้า สูบบุหรี่ เที่ยวสาว หรือแม้แต่ไอการทนเจ็บแบบนี้ กูก็ทำเพราะกูคิดว่ามันจะดูเป็นผู้ใหญ่พอ”

“ไม่ไง มึงเคยเข้าใจคำพูดกูมั้ยเนี่ย กับมึง ต่อให้โตขึ้นอีกมากแค่ไหน น้องก็คือน้อง

ควานลินไม่ทันรอฟังเขาจนจบประโยคก็ยกกระป๋องขึ้นซดรวดเดียวจนหมด พร้อมกับหยิบกระป๋องใหม่ขึ้นมาซดต่ออย่างต่อเนื่อง อูจินไม่ได้รั้งเพราะอย่างน้อยๆตอนนี้ไอเพื่อนเวรก็นั่งดื่มตรงหน้าเขา ดีกว่าการที่มันหนีไปดื่มข้างนอกคนเดียว

พัคอูจินมองควานลินด้วยสายตาที่หลากหลาย มองความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั่น มันคือคนที่ทนมองพี่ซองอูอยู่กับคนอื่นมาได้เป็นสิบปี ตั้งแต่มีแฟนผู้หญิง จนมาถึงตอนที่นอนกับผู้ชาย

“ม-มึงรู้มั้ย ตอนที่พี่ซองอูมันพาพี่หมอคังมาที่ห้องตอนนั้น กูดีใจชิบหายเพราะกูคิดว่ากูกำลังจะมีสิทธิ์บ้าง พี่มันกำลังเปิดใจให้ผู้ชาย มึงเข้าใจกูใช่มั้ย”

“...”

“แต่ตอนนี้มันพังชิบหาย พี่มันกำลังจะแตงงานกับผู้หญิง กูแค่กำลังคิดว่าคนที่สมบูรณ์พร้อมอย่างพี่หมอคังยังรั้งพี่ไว้ไม่ได้ แล้วกับกู คนที่มีแต่ความสัมพันธ์เสี่ยงๆให้ พี่มันไม่มีทางยอมเดินออกมาจากเส้นกั้นความปลอดภัยแน่ๆ

.

“ยังไงกูก็แพ้ และเป็นการแพ้ที่กูรู้ตัวมาตลอด”

 

 

 

 

พัคอูจินที่ดื่มไปไม่มากนักต้องมานั่งยองๆเก็บซากอารยธรรมทั้งหลายแหล่บนพื้นห้องนอนของเขา ส่วนไอเพื่อนตัวดีเมาสลบอยู่บนเตียงหลังกว้าง ปล่อยให้เขาต้องมานั่งเครียดเป็นบ้าเป็นหลังว่าจะพามันไปไว้ที่ไหน เพราะเย็นๆพ่อกับแม่ก็จะกลับมาแล้ว ไอตัวเขาไม่เท่าไหร่เพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ไม่ได้แรงมาก แต่ควานลินนี่สิ เหม็นหึ่ง

พวกเขานั่งดื่มไปคุยไปอยู่หลายชั่วโมงจนล่วงเลยมาถึงเวลาช่วงบ่าย เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสี่โมงเย็นของวัน สิ่งที่ลงกระเพาะพวกเขามีเพียงเหล้า เบียร์ และกับแกล้มอีกเล็กน้อย เรียกได้ว่าควานลินมันดื่มแบบไม่ลืมหูลืมตาจนมารู้อีกทีก็สลบเหมือดคาโต๊ะญี่ปุ่นไปแล้ว

“เอาไงดีวะ หรือพามันไปไว้ที่บ้านข้างๆ”

อูจินพึมพำพลางคิดไปด้วย เขาไม่ได้มีรถเพราะครอบครัวของเขากลัวอันตรายบนท้องถนน รถจักรยานยนต์ที่เขาขอตั้งแต่ปีมะโว้จึงไม่ถูกอนุมัติ ตอนนี้ก็คิดออกแต่เพื่อนบ้านหลังข้างที่คงพอให้เขาพึ่งพิงได้

กริ๊ง

อูจินสะดุ้งขึ้นมาหลังจากนำพวกขยะไปกองอยู่ตรงมุมห้องเพื่อเตรียมไปทิ้งทีเดียว เสียงโทรศัพท์ของคนบนเตียงดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ รอให้ดังได้ไม่นานนักอูจินก็ไปหยิบมันออกมาจากกระเป๋าของอีกฝ่ายแล้วกดรับสายด้วยตัวเอง

“ฮัลโหล”

(ลิน เราอยู่ไหน ให้พี่ไปรับมั้ย?)

“อ้อ... ผมเป็นเพื่อนควานลินนะครับ ตอนนี้ควานลินอยู่บ้านผม ว่าแต่คุณเป็นใครครับ?”

(อ้อ เพื่อนหรอ... พี่ชื่อจีฮุนนะ ควานลินมาอาศัยบ้านพี่อยู่ช่วงนี้ พี่เลยจะโทรมาถามว่าให้ไปรับที่โรงเรียนมั้ย แต่บอกอยู่บ้านเพื่อนแบบนี้ เด็กนั่นคงโดดเรียนสินะ)

“เอ่อ... ครับ ผมชื่ออูจินนะครับ คือว่าตอนนี้ควานลินมันเมามาก แล้วคือ... พ่อแม่ผมกำลังมา ถ้า-”

(ส่งที่อยู่เรามาทางไลน์ควานลินนั่นแหละ ลองหาไลน์พี่ดู ชื่อจีฮุนตรงตัวเลยนั่นแหละ)

“อ้อ ครับ ขอบคุณมากครับ”

พัคอูจินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะควานลินมันไม่เคยบอกเขาเรื่องคนที่ชื่อจีฮุนมาก่อน แถมไปอยู่บ้านด้วยอย่างนี้ มันชักจะยังไงๆอยู่ ไอเขาก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรมาก เพราะเขาก็มั่นใจว่าเพื่อนของเขาก็เก่งอยยู่พอตัว แต่แค่เพียงรุ้สึกคลางแคลงใจ ปกติถ้าควานลินมีใครก็จะบอกเขาเป็นคนแรกเสมอๆ

แต่ทำไมกับคนที่ชื่อจีฮุน ควานลินกลับไม่เคยบอกเขา

รออยู่ไม่นานมากนัก อูจินก็ต้องเหนื่อยนักอีกครั้งเพราะต้องแบกเจ้าเพื่อนตัวดีมายังหน้าบ้าน รถคันสีดำที่ไม่คุ้นชินมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว คนในรถทำให้เขาประหลาดใจเมื่อเห็นคนชุดกาวน์เปิดประตูลงมา

เดี๋ยวนี้เล่นหมอเลยหรือวะ ไอควานลิน

“หือ กินไปขนาดไหน ทำไมกลิ่นแรงขนาดนี้”

“เยอะอยู่ครับ”

อูจินยิ้มแห้งก่อนจะชี้นิ้วไปยังกองถุงขยะที่วางอยู่ใกล้ๆหน้าบ้าน คนตรงหน้าก็ถึงกับย่นคิ้วอย่างตกใจ แต่ก็ไม่สามารถกลบความน่ารักบนใบหน้านั้นได้ อูจินมองไปยังใบหน้าจิ้มลิ้มที่กลืนกับผมสีอ่อนได้อย่างลงตัว นิยามคำว่าน่ารักมันลอยอยู่ฟุ้งเต็มไปหมด

คนแก่กว่า ไม่สูงมาก หน้าตาน่ารัก ตาสวย เก่ง ทุกอย่างที่อยู่ในตัวคนตรงหน้าล้วนเป็นสเป็คของควานลิน พอคิดมาถึงตรงนี้อูจินก็หลุดยิ้มออกมา

เขาเข้าใจแล้ว

ที่เจ้าเพื่อนตัวดีไม่ยอมบอกเรื่องพี่ชายน่ารักตรงหน้ากับเขา คงเป็นเพราะคนคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น

มันคงกำลังเปิดใจรับคนใหม่ๆเข้ามาในชีวิตของมัน

นึกโทษจังหวะเวลาที่ไม่เหมาะสม ถ้าองซองอูไม่คิดจะแต่งงานตอนนี้ แล้วรอให้ควานลินเริ่มมีความรู้สึกชัดเจนกับแพทย์น่ารักตรงหน้าเขา เหตุการณ์ที่เพื่อนตัวดีไปพลั้งปากบอกชอบพี่ชายตัวเองคงไม่เกิดขึ้น

ร่างของควานลินถูกปล่อยให้นอนลงไปที่เบาะหลัง ขายาวๆถูกดันเข้าไปจนอยู่ท่าทีที่ขดงอ จีฮุนเป็นคนที่โน้มตัวเข้าไปแล้วจัดแจงท่าทีให้หลับสบาย ท่าทีเหล่านั้นทำให้อูจินอุ่นใจ ความใส่ใจดูแลเหล่านี้คือสิ่งที่เพื่อนของเขามันทั้งตามหาทั้งหวงแหน

“ขอบใจมากนะ อูจิน งั้นพี่ไปก่อนนะ ไปจัดการพวกกลิ่นพวกอะไรด้วย ระวังผู้ปกครองจะจับได้เอานะ”

จีฮุนกดยิ้มอ่อนๆให้คามประสานายแพทย์ก่อนจะพาร่างขึ้นรถแล้วขับออกไปในที่สุด อูจินค่อมหัวให้อยู่พักใหญ่จนเห็นรถคันนั้นไกลอยู่ลิบๆ เขาถึงได้กลับมายืนตัวตรงอีกครั้ง

ก็หวังว่าเพื่อนของเขาจะจัดการความรู้สึกได้เร็ววันแล้วกัน

 

 

 

 

คังแดเนียลโทรมาบอกเขาว่าเด็กนั่นบอกชอบองซองอูไปแล้ว

จีฮุนมั่นใจว่าซองอูไม่ได้เป็นคนบอกแต่มีอะไรบ้างที่คนอย่างแดเนียลไม่รู้ เพื่อนอย่างเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงได้นอกจากรอให้ตัวเองออกเวรแล้วออกไปรับเด็กใจแตกที่โดดเรียนทั้งวันไปนั่งดื่มเหล้าอยู่บ้านเพื่อน

เขารู้มาตลอดถึงเรื่องที่ควานลินชอบพี่ตัวเอง

เรื่องทั้งหมดมันเริ่มจากการสังเกตของแดเนียล หมอนั่นรับรู้ได้โดยใช้เวลาไม่นานถึงความรู้สึกที่เกินพี่น้องของควานลิน ยอมรับว่าเพื่อนของเขามันอันตรายแต่หมอนั้นก็ไม่เคยล้ำเส้นใคร แต่การยืมมือคนอื่นคือเรื่องถนัดของศัลยแพทย์คัง

หลังจากที่แดเนียลมั่นใจเรื่องนี้ หมากอย่างจีฮุนจึงถูกไหว้วานให้เขามาร่วมเดินในเกม เพื่อนตัวดีบอกกับเขาว่าคนที่จะทำให้ควานลินชอบได้มีแค่เขาเท่านั้น และหมอนั่นก็ดูคนไม่ผิด ความชอบกำลังผุดขึ้นในใจของควานลินโดยที่เขาไม่ต้องถาม แม้ความชอบจะไม่ได้มากเท่าที่เด็กคนนี้มีให้พี่ชาย แต่ก็ยังถือว่ามากกว่าคนอื่นๆ

วันนี้ไลควานลินได้รับอภิสิทธิ์พิเศษให้ขึ้นมานอนบนเตียงในห้องของเขา หลังจากที่เมื่อคืนเขาสั่งให้เด็กคนนั้นไปนอนที่โซฟาชั้นล่างห้องรับแขก การเป็นหมอบีบบังคับให้จีฮุนต้องเดินไปหยิบกะละมังใส่น้ำมาเช็ดตัวให้กับคนเมา

“อือ... พ-พี่จีฮุน”

เด็กคนนี้คอทองแดงรึไงกัน ดื่มไปขนาดนั้นยังมีสติพอจะรู้ได้อีกว่าเขาคือใคร ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มขยับช้า เปลือกตาช้ำค่อยๆลืมขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาที่แสนอ่อนล้าของเด็กวัยสิบแปดปี

“นอนนิ่งๆไปเถอะ ถ้าอยากอ้วกให้บอก เดี๋ยวพาไป อย่าขยับมากละ จะปวดหัวเอา”

“พี่ ผมมาที่นี่ได้ไง”

“พี่จะถือว่าเราเมาอยู่นะ ถึงได้ถามโง่ๆแบบนี้ พี่ก็ต้องไปรับเรากลับมาสิ ไปเรื้อนอยู่บ้านเพื่อนแบบนั้นได้ยังไง”

“พี่ดุผม”

“เด็กใจแตกแบบนี้ก็ต้องดุบ้าง เราโดดเรียนแถมยังไปดื่มเหล้า นี่ถ้าวันนี้พี่ไม่ว่างไปรับ เพื่อนเราก็ต้องเดือดร้อนไปด้วยอีก”

“ข...ขอโทษครับ”

น้ำเสียงแห้งผากทำให้จีฮุนที่กำลังระบายอารมณ์ความขุ่นมัวยอมเคลื่อนตัวไปหยิบน้ำป้อนให้อีกฝ่าย ควานลินก็ประคองตัวเองขึ้นมาดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่เพื่อดับกระหาย

“เด็กหนอเด็ก พออกหักก็ล้มไม่เป็นท่าทุกคนสินะ”

“พ-พี่ รู้ได้ไง”

จีฮุนตัดสินใจแล้วที่จะบอกทุกเรื่องให้เด็กอ่อนแอคนนี้ได้ฟังคังแดเนียลบอกกับเขาว่าในเวลาแบบนี้ ไลควานลินไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าความจริงใจ

และลึกๆเขาก็ไม่ได้อยากจะปิดบังอะไรเหมือนกัน

“เราคิดว่าพี่เข้ามาในชีวิตเราได้ยังไง คิดว่าเป็นเพราะตัวเองที่ไปบอกไอแดเนียลมันรึไง เราถึงได้เจอกัน”

“...”

“ไม่เลย ไลควานลิน การเจอกันของเราไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พี่เป็นแพทย์ที่จบนอกมาและพี่ไม่จำเป็นต้องไปเดินสายแนะแนวเด็กตามโรงเรียน พี่จงใจมองเราตลอดเวลาที่พูด งัดทุกสายตาที่พี่มั่นใจมาใช้กับเรา และมันก็ได้ผล”

“...”

“ที่พี่เข้าหาเราแบบนั้น เพราะแดเนียลมันขอมา มันบอกพี่ว่ามีเด็กคนนึงที่ชอบพี่ชายตัวเองแล้วอยากให้พี่ช่วย”

“พี่แม่ง... ทั้งพี่ทั้งพี่แดเนียล คิดจะปั่นหัวผมรึไง”

คิ้วขมวดยุ่งเมื่อได้ยินเรื่องราวที่ตนไม่เคยรู้จากปากน่ารักๆที่เขานึกหลงใหล

“ไลควานลิน”

“...”

“รู้ตัวรึเปล่าว่าตัวเองไม่ได้ดูเหมือนคนอกหักเลยซักนิด”

.

“ดูเหมือนเด็กที่กลัวจะเสียความรักไปมากกว่า”

มือเล็กวางผ้าที่เปียกน้ำหมาดๆไว้ที่หัวเตียง ก่อนจะโน้มร่างกายเข้าหาคนเมาที่ยังไม่สร่างดีที กลิ่นกายหอมหวานตรงเข้าปั่นป่วนโสตประสาทของไลควานลินอย่างจัง

“พี่พูดอะไร เฮ้ย!

ไลควานลินที่งุนงงไปกับสถานการณ์เผลอร้องลั่นออกมาเมื่อกายเล็กของคนน่ารักขึ้นคร่อมร่างกายของเขาที่นอนอยู่ สะโพกอวบอัดถูกวางไว้ที่ช่วงท้องเขา บดเบียดไปมาด้วยจังหวะเนิบนาบที่ทำให้ควานลินเผลอกลั้นหายใจ

“พ-พี่”

“ชอบซองอูจริงๆเหรอควานลิน”

.

“ชอบพี่ตัวเองจริงๆเหรอ”

มือเล็กไล่ไปตามปกชุดนักเรียนก่อนจะขยุ้มเข้าที่ช่วงแผ่นอก กายบางโน้มลงเข้าประชิดใบหน้าแดงก่ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมเข้ากับกลิ่นวานิลลาประจำกายเขา บรรยากาศพาให้เขาทั้งสองคนมัวเมาไปกับความหลงใหล

ริมฝีปากหยักถูกกดจูบลงมาแผ่วเบา จีฮุนจงใจขบเม้มที่มุมปากอย่างออดอ้อน เรียกร้องขอความรักจากเด็กใจร้ายเกเรที่หนีเรียนไปดื่มเหล้ามา ลากไล้สัมผัสไปยังสันกราม ซับจูบลงไปหลายๆครั้งจนเคลื่อนไปใกล้กกหู จงใจพ่นลมหายใจร้อนๆรินรดชิดริมใบหู ขนอ่อนของควานลินลุกชัน ความรู้สึกวาบหวามปรากฏชัดภายในช่องท้อง

“เวลาเห็นซองอูมีแฟนแล้วรู้สึกยังไงควานลิน ร้องไห้หรือเปล่า?”

“ผ-ผม โกรธ หงุดหงิด แต่ไม่ได้ร้องไห้”

“อะๆ แล้วตอนแดเนียลละ ได้ข่าวว่าเราเห็นช็อตเด็ดมาด้วยหนิ”

จีฮุนเอ่ยล้อพร้อมด้วยเสียงหัวเราะ หากแต่มันไม่สามารถสร้างความขุ่นมัวให้ควานลินได้ ซ้ำร้ายเหมือนจะปลุกความต้องการที่จะเอาชนะขึ้นมาแทนเสียอีก

“ผิดมั้ย? ถ้าผมบอกว่าดีใจ พี่ซองอูชอบผู้ชายได้ และผมก็เป็นผู้ชาย”

“หืม? ไม่หึงชัดๆเลยหนิ ไลควานลิน”

“ไม่รู้สิครับ กับพี่แดเนียล ผมออกจะโอเคกว่าคนอื่นๆด้วยซ้ำ ทั้งนิสัย ทั้งฐานะ ทั้งการงาน เขาสามารถเลี้ยงดูพี่ชายผมไปจนตายได้ด้วยซ้ำ”

ทันทีที่ควานลินพูดจบ พัคจีฮุนก็หลุดหัวเราะออกมา หนักขนาดที่ว่าน้ำตาสีใสไหลซึมออกมาที่หางตา ใบหน้าเต็มได้วยสายตาดูถูกที่พยายามย้ำว่าควานลินดูเด็กแค่ไหนในสายตาอีกฝ่าย

ชักจะมากเกินไปแล้วนะ จีฮุน

ควานลินที่เต็มไปด้วยความต้องการที่จะชนะอย่างวัยรุ่นเลือดร้อน ใช้ฝ่ามือล็อคกายเล็กไว้ก่อนจะพลิกอีกฝ่ายให้ลงไปนอนใต้ร่าง กดไว้แน่นจนจมไปกับพื้นเตียง หมายจะปราบพยศอีกฝ่ายหากแต่จีฮุนก็ยังคงหัวเราะออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร

“ก็แค่เด็กหวงพี่จริงๆด้วย”

“พี่เอาอะไรมาพูด”

“ถ้ายังจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ก็อย่าไปบอกชอบใครสุ่มสี่สุมห้าแบบนั้นสิควานลิน”

“...”

“ไม่น่ารักเลยนะ-อื้อ!

ริมฝีปากน่ารักที่เอาแต่พ่นถ้อยคำดูถูกโดนควานลินใช้อวัยวะเดียวกันมาปิดทับ แรงบดจูบมากพอที่จะทำให้พัคจีฮุนประท้วงออกมาในลำคอ ริมฝีปากหยักเม้มคลึงไปตามกลีบปาก ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปภายใน ชิมรสหวานหอมบวกกับสูดกลิ่นกายอีกฝ่ายไปด้วย ร่างกายของจีฮุนเติมเต็มเขาได้แม้เพียงการสัมผัสผ่านเนื้อผ้า

“ผมชอบพี่ซองอูมาเป็นสิบปี”

“ก็แค่ชอบรึเปล่า”

“...”

“เลิกพยายามยัดเยียดคำว่าชอบให้กับความรู้สึกของตัวเองนะควานลิน ลองมองว่ามันคือความรู้สึกธรรมดาๆของน้องชายหวงพี่บ้างมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร”

“...”

“เด็กน้อย เรายังอ่อนประสบการณ์เกินกว่าจะมาตัดสินความชอบง่ายๆแบบนี้”

“...”

“เราเก่งมันทุกเรื่องไม่ได้ซักหน่อย แพ้บ้างก็ไม่เสียหายอะไร”

“พี่พูดว่าผมเด็กกี่ครั้งแล้วเนี่ย วันนี้”

“ก็ถ้าจัดการตัวเองได้เมื่อไหร่ พี่ก็เลิกเรียกเราว่าเด็กเองนั่นแหละ”

ริมฝีปากสีหวานยังคงเอาแต่พูดคำที่ยั่วอารมณ์ของเด็กวันสิบแปดปี สายตาเต็มไปด้วยประกายซุกซนท้าทายคนที่เจ้าตัวเอาแต่ย้ำคำว่าเด็กให้ ควานลินเหมือนจะหัวเสียไปพักหนึ่งแต่ท้ายที่สุด ริมฝีปากหยักก็กระตุกรอยยิ้มที่มุมปากขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งเสริมให้อีกฝ่ายดูโตกว่าที่ควรเป็น

“งั้นตอนนี้ผมขอแก้ตัวก่อนได้มั้ยครับ”

.

“มีไม่กี่เรื่องหรอกที่ผม ไม่เด็ก”

การพิสูจน์ตัวเองก็แค่ข้ออ้าง ความต้องการของเขาต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

 

 

 














talk;

เออ คัทยกยอดเป็นตอนหน้า นอนฝันไปก่อนคืนนี้

มีที่เรียนละ อัพทุกวันได้แล้วนาจาต่อจากนี้

อย่าลืมแสดงความรักในแท็ก #ดาเนียลอง ขอกำลังกาม

ปอลอย.เออ ฟิคกูมันกาม อิสอากันทุกตอน รู้มั้ยหมอคังเยดุรุกร้อยท่าห้านาที อิมายด์ อิ___

tw : @hunhans26

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

2,006 ความคิดเห็น

  1. #1974 kunkyu (@CHOAFA-nakan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:30
    ละสรุปแบบ แดเนียลคือเป็นคนวางแผนทุกอย่าง คือเบื้องหลังมันทุกอย่างเลย555555
    #1974
    0
  2. #1973 kunkyu (@CHOAFA-nakan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:29
    ช็อคมากตอนบอกชอบ แต่ก็เออ น่าจะหวงพี่แหละะะ
    #1973
    0
  3. #1955 zzeitt (@quizy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:22

    พีคในพีคในพีคในพีค

    #1955
    0
  4. #1948 M_aaau (@M_aaau) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 07:47
    ช็อคกับควานลินชอบซองอูแปป นี่แบบ ว้อท!!แรงมาก แล้วจีฮุนล่ะ เอ้าเป็นงงสิคับ
    #1948
    0
  5. #1938 markbam41 (@markbam41) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:00
    คือยังไงเเก๊งเพื่อนคุนเเดนคือโหดทุกคนเรยยอิเวง
    #1938
    0
  6. #1916 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:57
    แดนมองคนออก? น่ากลัวนะเนี่ยยย
    ช็อคจริงตอนรู้ว่าควานลินไม่ได้อยากเป็นน้องชายพี่อง
    #1916
    0
  7. #1849 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 17:54
    พีคในพีคๆๆๆๆๆๆๆ
    #1849
    0
  8. #1812 papanxxx (@nutsipang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 21:02
    ช็อกทั้งเรื่องควานลินชอบซองอู ทั้งเรื่องแดนรู้ทุกอย่างเลย แดนมันจะร้ายกาจเกินไปแล้ว!
    #1812
    0
  9. #1802 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 20:53
    หมอทั้งร้ายทั้งแซ่บ
    #1802
    0
  10. #1753 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 19:51
    อื้อหืออออ ช็อคเรื่องหมอก่อนได้มะ ร้ายกาจชิบ
    #1753
    0
  11. #1661 .ara (@quintina) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 16:31
    หมอใครจะสู้ได้น่ากลัวมากคับ5555
    #1661
    0
  12. #1644 K.I.W (@oomo101) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:17
    หมอคังคนน่ากลัวแห่งปี หมอคังผู้รอบรู้ไปทุกเรื่อง กลัวแล้ว ;_; พีคกว่าน้องลินชอบพี่องก็หมอคังนี่แหละค่ะ ทำให้ตกใจในความรู้รอบจริงๆ
    #1644
    0
  13. #1634 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:30
    โอ้โห หมอคังคะ รู้ทุกอย่างทุกเรื่องในชีวิตพี่ซองอูเขาจริง ๆ ค่ะ ยอมแล้ว กลัวแล้วค่า
    จีฮุนยั่วเด็ก คุ-- อ่อ ไม่ๆ เด็กสมยอม ;///;
    #1634
    0
  14. #1586 peeradahogshun (@peeradahogshun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 13:03
    หมอคังสุดยอดดดดด เอ็นดูควานลินด้วย555555555
    #1586
    0
  15. #1484 gxisimp (@gxisimp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:20
    หมอคังหรือโคนัน555555555555 ตอนนั้นที่ตั้งใจทำในห้องทั้งที่ลินนอนอยู่ก็อืมมมสมเหตุสมผลจ้า
    #1484
    0
  16. #1483 Path (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:16
    ดูคัทตรงไหน หาไม่เจอ
    #1483
    1
  17. #1168 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 13:34
    พ่อหมอคังรู้ทุกเรื่อง แต่ือสงสารซองอู
    #1168
    0
  18. #1160 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:25
    หมอคังจะรู้ทุกอย่างไม่ได้นะ55555
    #1160
    0
  19. #1022 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 08:59
    ทำไมคนเป็นหมอน่ากัวแบบนี้นะะะะงื้ออออออ
    #1022
    0
  20. #843 Bq__ (@bitsbadx01) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 11:19
    คุณหมอนี่ร้ายทุกคนหรือป่าวค้า
    #843
    0
  21. #842 Bq__ (@bitsbadx01) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 11:19
    คุณหมอนี่ร้ายทุกคนหรือป่าวค้า
    #842
    0
  22. #834 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:33
    โหหร้ายจริงไม่เคยแผ่วเลยสำหรับหมอคังของเรา ยังคงความร้ายเจ้าเล่ห์จัดเต็มมม ควานลิมลูกเอาใหม่ๆทบทวนตัวเองใหม่ ส่วนพี่ซองอูยังไหวมั้ยไม่ช็อคเนอะ สู้ค่ะ
    #834
    0
  23. #814 Pairsilk (@Pairsilk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:28
    แซ่บบบบบ
    ปล. ยินดีกับไรท์ด้วยนะคะ มีที่เรียนแล้วว
    #814
    0
  24. #775 pastong.tee (@pastongtee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 08:56
    ทำไมคุณหมอร้ายกันจัง หมอฮุนช่วยหลินที อ๊ายยยย
    #775
    0
  25. #760 spppp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 00:59
    ไหนคะ อยากเห็นคนไม่เด็กจริงๆว่าจะไม่เด็กแค่ไหนกันนะ อรุ่ม
    #760
    0