(end)(Wanna One) _da da da_ ❀ | nielong | #ดาเนียลอง

ตอนที่ 12 : 11 : _ _ _ da da da { 100% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    8 ธ.ค. 60

            

         

 


 

 


            ช่วงเวลายามวิกาลที่มีเพียงแสงจากดวงจันทร์และเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา พัคจีฮุนกลับนอนไม่หลับ ทั้งที่พยายามข่มตาให้นอนลงหลายต่อหลายครั้งหากแต่มันกลับไม่ได้ผลเลยซักครั้ง ในสมองของเขามีแต่เรื่องราวมากมายที่หลั่งใหลเข้ามา

กายเล็กขยับออกจากอ้อมแขนของไลควานลินที่กำลังหลับสนิทด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ปกปิดร่างการเปลือยเปล่าด้วยชุดคลุมอาบน้ำที่เขาวางพาดเอาไว้ที่เก้าอี้ใกล้กับเตียง มองย้อนไปที่เด็กหนุ่มบนเตียงอีกครั้งด้วยแววตาที่เหน็ดเหนื่อยก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องนอนมา

พัคจีฮุนเดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง จ้องมองตำราต่างๆที่เขาจัดวางไว้ในตู้หนังสือก่อนจะเลือกหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่ฝุ่นจับเพราะเขาไม่ได้หยิบมันออกมาเนิ่นนาน เปิดผ่านหน้าต่างๆก่อนจะไปหยุดที่หน้าหนึ่งซึ่งมีรูปสองรูปคั่นเอาไว้อยู่

รูปแรกคือรูปของกลุ่มเพื่อนเขาที่ต่างประเทศ มีคังแดเนียลอยู่ในรูปนั้นด้วย

รูปสองคือรูปฉลองครบรอบสามเดือนของเขากับโอเซฮุน

ทุกครั้งที่นึกย้อนไปถึงเรื่องเก่าๆในวันนั้น เขาก็ยังรู้สึกนึกโทษความโง่งมของตัวเองอยู่ตลอด พัคจีฮุนเคยเป็นคนที่ไม่สนใจอะไรนอกจากการเรียน ถึงแม้ว่าทางบ้านจะไม่ได้ยากจนแต่เพราะชีวิตของเขามันจืดชืด สิ่งที่เป็นเป้าหมายก็มีแค่การเรียนเท่านั้น

โอเซฮุนที่เดินเข้ามากลายเป็นสีสันที่คอยแต่งแต้มโลกสีเทาของเขา

ใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น เสียใจได้อย่างที่ไม่เคยรู้สึก อารมณ์ปั่นป่วนขึ้นลงจนเขาควบคุมมันไม่อยู่ เหมือนกับผีเสื้อที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับกองไฟ วิ่งวนรอบๆด้วยใจที่สั่นระรัวก่อนจะพุ่งเข้าหาอย่างไม่คิดชีวิต เขาถึงได้กลายเป็นผีเสื้อที่เต็มไปด้วยรอยไหม้อย่างทุกวันนี้

คังแดเนียลเตือนเขาทุกวิถีทาง หมอนั่นมันไม่ถนัดการพูดบอกตรงๆ มันชินกับการกระทำให้เห็นว่าโอเซฮุนเป็นคนแบบไหน แต่เขาก็ยังคงเมินเฉยด้วยคิดว่าสิ่งที่เขาได้รับจากเซฮุนคือความรักทั้งนั้น

จนเมื่อวันหนึ่ง ตอนที่กำลังจะถูกสลัดทิ้ง เขาเกาะเกี่ยวขาของอีกฝ่ายร้องขอเรียกรั้งเพียงให้อยู่ข้างๆกันก็มากพอ จะด้วยสถานะอะไรเขาไม่นึกสน สถานะคู่นอนจึงเป็นสิ่งที่โอเซฮุนหยิบยื่นมาให้ ทั้งที่คิดว่าจะไม่โลภมาก จะต้องทนกับความเสียใจให้ชิน หากแต่ภาพที่อีกฝ่ายพาคนอื่นเข้ามาเสพสุขอยู่ในห้องทุกวันมันทำให้พัคจีฮุนสติแตก ก่นด่าขับไล่พวกคนที่มายุ่งกับเซฮุน จนทุกคนยอมทิ้งห่างไป

แต่ในขณะเดียวกัน โอเซฮุนก็นึกขยาดเขาไปแล้ว

ข่าวลือประหลาดว่าเขาเป็นเด็กขายตัวก็ถูกโหมกระพือไปทั่วมหาวิทยาลัย ข่าวน่าสมเพชแบบนั้นนำพามาซึ่งการถูกกลั่นแกล้งทุกรูปแบบ เขาไม่มีที่ยืน ไร้เพื่อน คำอธิบายจากเขาไม่มีผล เมื่อคนแปลกหน้าหลากหลายคนถูกโอเซฮุนว่าจ้างให้แสดงเป็นคู่นอนของเขา ทั้งๆที่จีฮุนมีหลักฐานว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับคนพวกนั้น แต่ข่าวฉาวย่อมดังกว่าข่าวแก้ ไม่มีใครเชื่อเขา

เหลือแต่คังแดเนียลที่ยังคงอยู่เป็นที่พึ่งเดียวของเขา

จำได้ดีว่าร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนไหล่กว้างอยู่นานแค่ไหน มันกอดปลอบเขาพร้อมทั้งบอกว่าคนผิดคือตัวมันเอง คนทุกคนที่ยุ่งเกี่ยวกับคังแดเนียลอยู่ในสายตาของโอเซฮุนเสมอ การที่มาทำให้หัวใจของเขาแตกสลายก็เพียงเพื่อการเอาชนะน้องชายตัวเอง

ทุกๆวันเขาเรียนอย่างขมขื่นเพราะโอเซฮุนยังคงปั้นหน้าซื่อเดินมาพูดจากับเขาด้วยรอยยิ้มอย่างที่เขานึกรังเกียจ บางทีเขาอาจจะเป็นพัคจีฮุนอย่างในวันนี้อีกไม่ได้ ถ้าหากว่าไม่มีคังแดเนียลยืนอยู่ข้างๆเขาในตอนนั้น และของขวัญอายุยี่สิบสองปีของเขาจากแดเนียลคือการได้ย้ายกลับมาเรียนต่อที่เกาหลี ถูกอุปถัมภ์เป็นอย่างดีจากบริษัทคังยู แม้จะนึกเกลียดโอเซฮุนมากแค่ไหน แต่เพื่อแทนคำขอบคุณให้กับเพื่อนสนิท เขาถึงได้เลือกทำงานที่โรงพยาบาลในเครือของคังยูทันทีอย่างไม่นึกสงสัย

คังแดเนียลจึงเป็นทั้งเพื่อนและผู้มีพระคุณของเขา

ฟุบ!

ผ้านวมผืนหนาถูกห่มเข้ามาจากข้างหลังพร้อมด้วยอ้อมแขนอุ่นๆที่ตามเข้ามาโอบรัดไว้ทำให้ผ้าผืนนุ่มไม่ร่วงลงไป เป็นไลควานลินที่ตามมาหาเขาทั้งๆที่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความง่วงงุน พร้อมทั้งผมเพ้าที่ชี้โด่ชี้เด่

“ทำไมพี่ไม่นอน ผมสะดุ้งตื่นเพราะพี่หายไปเลยนะ”

“พี่แค่นอนไม่หลับนิดหน่อย”

“มีเรื่องให้คิดเยอะหรอครับ? มีเรื่องผมบ้างรึเปล่า”

จีฮุนหยุดคิดไปพักหนึ่ง ไม่ได้คิดจะยียวนกวนอารมณ์อีกฝ่ายหากแต่เขากำลังคิดไตร่ตรองอยู่ต่างหาก เรื่องที่เขากำลังคิดคือเรื่องของคังแดเนียล และเหตุผลที่ทำให้เขาต้องหวนนึกถึงเรื่องเก่าๆ แท้จริงก็คงเป็นเพราะเจ้าเด็กที่ซ้อนอยู่ข้างหลังเขานี่หละ

ในวันที่เขาเหนื่อยล้าจากงาน คังแดเนียลเดินมาหาเขาพร้อมกาแฟกระป๋อง พูดเกริ่นไปถึงน้องชายของคนที่มันสนใจ แดเนียลบอกกับเขาว่าถ้าดูไม่ผิด เหมือนเด็กคนนั้นจะชอบพี่ชายตัวเอง และมันอยากให้เขาช่วย มันบอกกับเขาว่าคนที่จะเยียวยาแผลของไลควานลินได้ ก็คงมีแต่คนที่เคยเจอความเจ็บปวดมาแล้วเหมือนกัน และแดเนียลเลือกเขา

“ก็... นิดหน่อย”

“หืม? บอกได้มั้ยครับ”

“เปล่า ก็แค่คิดว่าเสียเวลาหรือเปล่าที่ยอมรับปากกับแดเนียลมันว่าจะเข้ามาช่วยเด็กที่แอบชอบพี่ชายตัวเอง”

“...”

“ทั้งๆที่เด็กมันก็แค่หวงพี่ตัวเองเฉยๆ”

เขาหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายหลังพูดจบ กดจูบที่ปลายคางนั้นแผ่วเบาอย่างหยอกเอินก่อนจะตั้งท่าเดินจากไป หากแต่ก็ถูกรั้งเข้าไปในอ้อมกอดของไลควานลินอีกครั้ง

“ผมไม่รู้นะครับว่าที่พี่บอกจะถูกต้องหรือเปล่า แต่ผมเชื่อนะครับ

“...”

“เพราะฉะนั้นช่วยพิสูจน์มันไปพร้อมกับผม ได้มั้ยครับ?”

ลมหายใจของจีฮุนสะดุดไปพักหนึ่ง กัดริมฝีปากอย่างประหม่า ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว

ใจเต้นแรงเหมือนเมื่อตอนนั้นเลย

“พ-พูดเหมือนจะขอคบเลยนะ”

“ลองดูมั้ยละครับ”

“ไม่หละ”

“...”

“ไว้รอวันที่เราชัดเจนในความรู้สึกที่มีให้องซองอูก่อน”

.

“เมื่อถึงตอนนั้นพี่จะลองคิดดูอีกทีแล้วกัน”

อ้อมกอดที่อยู่ข้างหลังมันกระชับแน่นขึ้น กลัวใจตัวเองเหลือเกินว่ามันจะเต้นแรงจนอีกฝ่ายได้ยินเข้าให้ เด็กคนนี้มีบางอย่างที่ดึงดูดเขาได้อย่างน่าประหลาด

หลังจากที่เขากลับมาเกาหลี พัคจีฮุนเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างที่ไม่นึกจริงจังกับใคร เปลี่ยนคู่นอนอย่างไม่นึกผูกพัน แต่ไลควานลินกลับสร้างบางอย่างระหว่างกันขึ้นมาได้

คงเป็นเพราะบาดแผลที่มีคล้ายๆกัน

คงเป็นเพราะช่วงอายุที่แตกต่างหากแต่ลงตัวในทุกเหตุผล

คงเป็นเพราะเขาที่เข้ามาหาอีกฝ่ายได้ตรงเวลาพอดี

 

“ครับ ผมก็ไม่ได้อยากให้พี่ตอบตกลงเหมือนกัน”

.

“ผมอยากจะแน่ใจว่าผมจะไม่ใช่คนที่ทำให้พี่เจ็บ”

.

“รอผมหน่อยนะครับ”

ไม่นานนักหรอก

 

 





20%




 

 

คังแดเนียลย่างสามขุมลงมาจากห้องนอนของตัวเองในช่วงเวลาใกล้รุ่ง องซองอูยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้าง และเขาก็เห็นว่าคงจะเป็นการดีกว่าถ้าหากปล่อยให้อีกฝ่ายหลับได้อย่างเต็มที่แล้วค่อยปลุกหนึ่งชั่วโมงก่อนเวลาเข้าทำงาน เพราะกว่าเขาจะพาซองอูกลับมายังที่บ้านของตัวเองก็ดึกอยู่มากโข จำไม่ได้ว่ากอดกันอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่ตอนที่กลับมาถึงบ้าน บนเตียงสีขาว เขาและซองอูก็ยังคงนอนกอดกัน

มีแค่จูบเล็กๆกับกอดอุ่นๆที่แดเนียลมอบให้อีกฝ่าย

กอดไว้แน่นจนจมอก แต่ก็ไม่ได้รัดจนซองอูอึดอัด

มันกำลังพอดี จนกลายเป็นคืนที่หลับได้ลึกที่สุด

เดินล้วงกระเป๋ากางเกงนอนสีเทาไปยังห้องครัว หมายจะหาอะไรมาทำเป็นอาหารเช้ารองท้องให้อีกฝ่าย ผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะที่จัดเตรียมมื้ออาหาร กลิ่นหอมๆตลบฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน แดเนียลเนรมิตวัตถุดิบทุกอย่างให้กลายเป็นอาหารน่ารับประทาน

“อารมณ์ดีจังนะครับ”

ไม่ใช่เสียงของซองอู

แดเนียลหมุนปิดเตาแก๊สช้าๆ ถอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อน วางพาดมันไว้ที่เคาน์เตอร์ก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนที่บุกรุกเข้ามาในบ้านของเขาโดยพลการ

ฮวังมินฮยอนในชุดสูทเรียบสนิทดูหม่นหมองอย่างเคย มีเพียงใบหน้าขาวซีดที่ดูจะอ่อนล้าจนผิดปกติ แดเนียลไม่ได้ตกใจ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายทำแบบนี้ และเขาก็ไม่ได้คิดที่จะห้ามเพราะมันเสียเวลา ตัวเขารู้ดีว่าถ้าหากบอกคุณปู่ไป ฮวังมินฮยอนก็คงอ้างความปลอดภัยนั่นนี่จนได้รับอภิสิทธิ์เข้ามาในบ้านของเขาอยู่ดี

“มีอะไรรึเปล่าครับ ถึงได้บุกมาหาถึงบ้านแบบนี้”

“ผมไม่ได้มาหาคุณ ผมมาหาคุณองซองอู”

ฮวังมินฮยอนเป็นคนหูตาไว ไม่แปลกที่จะรู้ว่าองซองอูนอนอยู่ที่ชั้นบนของบ้านหลังนี้ ไม่ก็คงเป็นคุณปู่ที่บอกอีกฝ่ายว่าองซองอูอยู่กับเขา ได้แต่ภาวนาว่าการที่เขาบอกกับคังยูว่าซองอูเป็นเพื่อน จะพอลดความน่าสงสัยในความสัมพันธ์ไปได้บ้าง

“มีธุระอะไรกับเขา”

เสียงของแดเนียลแข็งกระด้างขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวทั้งที่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง ดวงตาคมกวาดมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนและการข่มขู่

เหมือนหมาป่าที่กำลังแยกเขี้ยวกั้นอาณาเขต

“ใจเย็นครับคุณแดเนียล คุณส่งคนตามประกบติดคุณซองอูขนาดนั้น ต่อให้เป็นโอเซฮุนก็คงไม่มีทางเล่นงานอะไรเขาได้”

“งั้นเรื่องอะไรก็บอกมา ผมค่อยไปบอกเขาเองทีหลัง”

ฮวังมินฮยอนแสดงสีหน้าหน่ายออกมา ซองอูคงเป็นผู้ชายที่เขาแตะไม่ได้เลยจริงๆ

“เมื่อวาน เพราะพวกคุณหายจากบริษัทตลอดช่วงบ่ายคงไม่ทราบเรื่อง ทางสกุลจอนเข้ามาคุยเรื่องงานแต่ง เห็นว่าต้องการจะเลื่อนกำหนดให้เข้ามาเร็วขึ้น ที่ต้องมาหาถึงบ้านเพราะวันนี้คุณซองอูไม่จำเป็นต้องเข้าทำงานครับ”

“งานแต่งที่เลื่อนไปจะจัดวันไหน”

“มะรืนนี้”

แดเนียลชะงักไปพักใหญ่ มือกำแน่นจนเส้นเลือดที่ช่วงแขนปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แต่ซองอูไม่ได้ไปคุยด้วยเมื่อวาน ยังไงซะ คุณ-”

“คุณท่านตอบตกลงไปแล้ว”

แดเนียลมองด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง คุณปู่เป็นคนมีเหตุผล และเรื่องงานแต่งงานท่านก็ตามใจซองอูมาโดยตลอด แต่เพราะคนคนนั้นเป็นคนขี้เกรงใจ คุณปู่จึงเป็นคนที่จัดงานแทนเองทั้งหมด ซองอูเอาแต่ขัดเขิน ไม่กล้าเลือกนั่นเลือกนี่สำหรับงานแต่งตัวเอง

“ทำไม”

“ผมไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอกนะครับ เพราะผมไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่ยังไงเสีย คนที่อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ก็คงเป็นคุณโอเซฮุน ไม่ผิดแน่”

“...”

“คุณก็รู้นิสัยเขาดี”

รู้ดีอยู่แล้ว กับคนแบบนั้น

ฮวังมินฮยอนที่มาทำหน้าที่ของตัวเองจนลุล่วงแล้ว โค้งศีรษะให้หมายจะเดินออกไป เพราะดูท่าคังแดเนียลต้องการเวลาส่วนตัวสำหรับเรื่องนี้ หากแต่เสียงนุ่มทุ้มกลับเรียกรั้งเขาเอาไว้เสียก่อน

“ไม่คิดอยากย้ายข้างบ้างหรือไง มินฮยอน”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่การเรียกชื่ออย่างเป็นกันเองหลุดมาจากปากของอีกฝ่าย นึกก่นด่าความขี้โกงของคังแดเนียล ที่เพียงแค่เรียกชื่อเขาเฉยๆก็สามารถทำให้ฮวังมินฮยอนเสียการควบคุมได้

“ถ-ถามทำไมครับ”

“คุณกับเซฮุนมีเป้าหมายเดียวกันคือทำลายคนที่อยู่รอบๆตัวผม ต่างกันแค่เซฮุนทำเพราะเกลียด แต่คุณทำเพราะ-”

“หยุด”

เส้นความอดทนของฮวังมินฮยอนขาดผึ่ง ดวงตาเรียวรีตวัดมองคนตรงหน้าอย่างฉุนจัด เขาไม่ชอบที่อีกฝ่ายยกเรื่องนี้มาพูดเป็นเรื่องเล่น แต่ไหนแต่ไรเขาทนได้ที่คังแดเนียลจะโยนความรู้สึกของเขาทิ้งแล้วเดินเข้าหาคนอื่น หากแต่การถูกหยิบความรู้สึกมาบี้เล่นด้วยคำพูดคือสิ่งที่เขานึกเกลียด

“โกรธผมหรือเปล่า?”

“...”

“ผมคงเห็นแก่ตัวถ้าบอกว่าผมยังหวังอยู่”

.

“หวังที่จะได้เพื่อนคนเดิมกลับมา”

ไม่ใช่คนที่คอยตามติดชีวิตเขา แล้วยัดเยียดความห่วงใยมาให้

มินฮยอนเคยถามเขาตอนที่ถูกมอมเหล้าจนเมาโดยเพื่อนร่วมงาน จำได้ว่าเป็นช่วงแรกๆที่พึ่งเข้ามาทำงานที่คังยู อีกฝ่ายถามเขาว่าทำไมถึงไม่ให้มินฮยอนเป็นคู่นอนเหมือนคนอื่นๆ ทำไมไม่ให้โอกาสกันบ้าง ตัวเขาสะอึกเมื่อได้ยินแบบนั้น ทุกคำถามมันมีคำตอบของมัน คังแดเนียลรู้สึกผิดที่คำตอบของเขาคือคำว่าเพื่อน

กับคนที่ไม่ได้มีเส้นใยในครอบครัวเหนียวแน่นเหมือนครอบครัวอื่นๆอย่างเขา ทุกอย่างมันหล่อหลอมให้คังแดเนียลมอบความสำคัญกับคนที่เป็นเพื่อนค่อนข้างมาก ยิ่งมินฮยอนที่ในตอนนั้นเป็นเพื่อนสนิท เขาก็ย่อมให้ค่าสูงกว่าใคร แต่การที่อีกฝ่ายมีความรู้สึกชอบพอเกินเพื่อนกับเขา ทำให้แดเนียลรู้ดีว่าถ้ายังเจอหน้ากันทุกวัน ความสำคัญที่เขามอบให้อีกฝ่ายจะถูกเข้าใจผิด

ถึงได้บินหนีกลับมาเรียนกับจีฮุน สลัดอีกฝ่ายอย่างเลือดเย็น

โชคดีที่มินฮยอนไม่ได้เหลวแหลกจากความเสียใจ หมอนั่นผันทุกอย่างให้กลายเป็นแรงผลักดัน ตั้งใจเรียนจนได้กลับมาทำงานที่คังยูสำเร็จ แต่ก็แค่นั้น แดเนียลไม่กล้าที่จะกลับไปให้ค่าอีกฝ่าย เพราะเขายังคิดถึงความเป็นเพื่อนอยู่ตลอดกลัวว่าการมอบความสำคัญให้จะทำให้เขาเสียเพื่อนไปจริงๆอย่างที่ไม่สามารถเรียกคืนได้

“แดเนียล”

“...”

“คำขอแบบนั้น มันทั้งเห็นแก่ตัวทั้งใจร้ายจริงๆนั่นแหละครับ”

.

“และสำหรับความเป็นเพื่อน ผมคงบอกได้แค่ว่า เป็นไปไม่ได้”

.

“อย่าเรียกร้องอะไรจากผมเลยครับ”

 

 

 

 

“ทานแล้วนะคร้าบ~

ฮวังมินฮยอนกลับไปแล้ว เหลือเพียงเขากับซองอูที่กำลังนั่งกินข้าวบนที่นั่งตรงข้ามกัน คนตัวบางที่ไม่ทันตื่นดีดูจะร่าเริงเป็นพิเศษในเช้านี้ รอยยิ้มเด็กๆที่เขาพึ่งจะเคยได้เห็นดูสดใสกว่าที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตากลมก็สวยงาม ไร้ซึ่งร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างที่ควรเป็น

คงมีแต่คังแดเนียลที่ทำได้เพียงอมยิ้มตอบรับ อาจจะไม่ได้ดูแปลกตาสำหรับคนอื่นๆ แต่กับองซองอูที่อยู่กับอีกฝ่ายจนคุ้นชิน ย่อมรู้สึกถึงความผิดปกติเหล่านั้นได้

“มีอะไรรึเปล่า”

“ก็นิดหน่อยครับ”

“อะไรๆ บอกมา”

“แค่คิดว่า ผู้ชายสวยได้ขนาดนี้ทุกคนรึเปล่า”

“ย๊า! ห-หล่อสิ ชมว่าหล่อถึงจะถูก”

“มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นนะครับ แต่เวลาที่พี่กะพริบตาถี่ๆ ผมก็อดคิดว่าพี่สวยไม่ได้จริงๆ”

“ไอเด็กนี่ อยากตายรึไง”

ซองอูรู้สึกหงุดหงินจนแทบจะยกชามข้าวคว่ำใส่หัวแพทย์หนุ่มตรงหน้า แต่มือไปไกลกว่าความคิด เอื้อมตัวไปบีบปากอีกฝ่ายเพื่อหยุดรอยยิ้มล้อเลียนพวกนั้น หากแต่กลายเป็นพลาดท่าถูกดึงรั้งข้อมือไว้จนใบหน้าเคลื่อนเข้าไปชิดอีกฝ่าย คราวนี้ซองอูตัวสั่นเพราะทำอะไรไม่ถูก ดวงตาคมๆที่ฆ่าเขามานักต่อนักอยู่ใกล้จนเขาประหม่าไปหมด

ชินซักทีสิองซองอู

“แต่ถ้าตอนที่พี่สวยที่สุดจริงๆ ก็คงเป็นตอนที่พี่...”

.

“กำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงของผม”

“ป-ปล่อยเลย”

องซองอูสะบัดข้อมือของอีกฝ่ายออก เขาควรจะโกรธสิที่ถูกพูดเรื่องน่าอายแบบนั้น หากแต่กลายเป็นว่าสองข้างแก้มเขาทำงานดีตั้งแต่เช้า ขยันกันขึ้นสีจนแทบจะลามไปถึงหู รีบกลับไปนั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง แสร้งยิ้มช้อนขึ้นมาตักข้าวเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเอง

“เออ นี่ยังไม่บอกพี่เลย ทำไมพี่ไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ?”

แดเนียลเงียบคิดอยู่พักหนึ่ง เขาอุตส่าห์เบี่ยงประเด็นไปได้แล้ว แต่ก็ไม่วายถูกวกกลับมาที่เรื่องเดิมอีก แดเนียลก็แค่หวังว่าอย่างน้อยๆเขาก็ขอยื้อเวลาความสุขไปอีกนิด แต่นั่นก็คงเป็นได้แค่เพียงความต้องการของเขา

รอยยิ้มเด็กๆขององซองอูกำลังจะหายไป

“เมื่อวานตอนที่เราไม่ได้อยู่ที่บริษัท คุณปู่กับครอบครัวของโซมีตัดสินใจเลื่อนงานแต่ง”

“...”

“มะรืนนี้แล้วองซองอู”

.

“พี่กำลังจะแต่งงานแล้วนะ”

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเสียงทุ้มๆที่เจือด้วยความอ่อนไหวอย่างแผ่วบางหรือเป็นเพราะข่าวจากปากอีกฝ่ายที่ทำให้เขาตกใจได้มากกว่ากัน ซองอูนั่งนิ่ง ข้าวเช้าที่เขาชื่นชมว่าน่าทานถูกทิ้งให้เป็นหมันอยู่อย่างนั้น

“ห-หรอ”

เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากของเขามันช่างสั่นเครือ มือของเขาควบคุมไม่อยู่ มันสั่นระรัวจนช้อนที่อยู่ในมือหล่นกระทบจานเสียงดัง และนั่นก็เป็นเพียงเสียงเดียวก่อนที่จะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีกเลย

ซองอูไม่รู้ว่าเขากำลังทำหน้ายังไง เว้าวอน ร้องขอ เจ็บปวด เสียใจ ภายในอกมันดิ้นเร้าให้อีกฝ่ายรั้งเขาไว้ แต่อีกใจก็เตรียมพร้อมเพื่อการจากลา มันคือความขบถที่ตีแย้งอยู่ภายในความคิด และคนปากหนักอย่างเขาคงทำอะไรไม่ได้นอกจากแสร้งยิ้มออกไป

มันเป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะหยุดทุกอย่าง เขาหวังมากเกินไป

“พี่ก็ว่าทำไมถึงได้รีบวัดตัวตัดชุด ฮ่าๆ ด-แดเนียลมีชุดรึยัง ไม่สิ พี่ถามแปลกๆ พวกคนรวยก็ต้องมีสูทไม่ซ้ำแบบเป็นร้อยๆตัวอยู่แล้ว”

เขายิ้ม เขาหัวเราะ ท่าทางมีความสุขอย่างบ้าคลั่ง แต่น้ำตามันดันมาคลออยู่ที่หน่วยตาเสียแล้ว โทษตัวเองที่หลงผิด ใช้ความสุขเมื่อวานไปจนหมด ไม่ได้คิดเหลือเอาไว้ให้วันถัดๆมาบ้างเลย

ถึงแม้จะหน้าอายที่น้ำตาของเขาไหลบ่าลงมาแล้ว แต่ซองอูไม่อยากเบือนหน้าหนีคังแดเนียลอย่างที่ชอบทำ เขาอยากจะมองอีกฝ่าย เก็บทุกอย่างเอาไว้ในความทรงจำ เขาจะไม่พลาดซักวินาทีเดียว จะมองอยู่อย่างนั้น ต่อให้ใครมาฉุดรั้งเขาไป ซองอูก็จะต้องมองหาคังแดเนียลให้เจออยู่ดี

ข้างในมันวูบโหวงไปหมด บีบอัดและรัดแน่น

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาชินกับโลกที่มีแค่เขา เพื่อน และครอบครัว

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม มันคือโลกที่เขาจะไม่มีคังแดเนียล

“พี่มาคิดดูแล้ว แต่งกับโซมีก็ดี เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมใคร และพี่ก็ชอบผู้หญิง ฮึก แบบนั้น พ-เพราะฉะนั้น สงสัยแต่งปีเดียวคงไม่พอละมั้ง แต่-”

“พี่รู้มาตลอดใช่มั้ย”

.

“รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นสัญญาระยะยาว มันคือธุรกิจ”

ใช่ ซองอูรู้และหลอกตัวเองอยู่ทุกวัน การแต่งงานครั้งนี้มีระยะสัญญาอยู่ห้าปีเพื่อที่การลงทุนร่วมกันของสองบริษัทจะเสร็จสมบูรณ์

“...”

“แต่พี่ก็ยังทำ เฮอะ ให้ตายสิ องซองอู”

แดเนียลไม่ได้เดินเข้ามาปาดน้ำตาให้เขา ไม่มีแม้แต่การกอดปลอบที่เขาเคยบอกอีกฝ่ายว่าชอบ หากแต่เขากลับต้องเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของแดเนียล เป็นแววตาที่เขาเห็นมันครั้งแล้วครั้งเล่า หลายต่อหลายครั้ง

มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขามีท่าทีไม่ไว้ใจอีกฝ่าย

องซองอูอยากย้อนเวลาแต่ในขณะเดียวกันก็อยากจะให้งานแต่งดำเนินต่อไป เขาขอเห็นแก่ตัวเป็นคนแต่งเองดีกว่าทนเจ็บเห็นแดเนียลเป็นคนที่แต่งงาน แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายที่แดงก่ำมันทำให้ซองอูเกลียดตัวเอง โทษที่ความเห็นแก่ตัวของเขามันทำให้คังแดเนียลเจ็บปวด

น้ำตาไหลลงมามากกว่าเดิม และเขาทำได้เพียงก้มหน้าเพื่อปิดบังมันไว้

ครืด

คังแดเนียลลุกขึ้น คว้าสูทตัวนอกมาพาดไว้ที่แขนพร้อมของจำเป็นอื่นๆมาถือไว้ในมือ เก้าอี้ถูกเลื่อนเก็บ ตรงหน้าคืออาหารเช้าที่ไม่ได้พร่องไปซักนิด ดูก็รู้ว่าแพทย์หนุ่มกำลังหงุดหงิดและหัวเสียอย่างที่ไม่เคยเป็น ซองอูยิ่งร้องไห้หนักเพราะทำอะไรไม่ถูก กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกั้นเสียงสะอื้น อยากตะโกนรั้งอีกฝ่ายแทบใจจะขาด

อย่าไปได้มั้ย อย่าทิ้งเขาไปได้รึเปล่า

“โซมีจะเป็นภรรยาที่ดี เป็นแม่ของลูกที่ดี เธอร่ำรวยดังนั้นอย่าไปเรียกร้องอะไรเธอให้มากเพราะเธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ มีลูกซักคนกับสกุลจอนคงทำให้คุณปู่ผมปลื้มใจไม่เบา”

“อ-อย่า ฮึก”

“ถ้ามีปัญหาอะไรก็ให้รีบแจ้งมาที่ผมนะครับ คุณซองอู ผมจะจัดการให้เพราะคุณถือเป็นผู้มีพระคุณต่อทั้งผมและบริษัท ถึงแม้ว่าการอยู่ใต้ปีกของสกุลจอนย่อมปลอดภัยอยู่แล้ว เพราะจะไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณ”

“อึก ด-แดเนียล พี่”

“ผมแสดงความยินดีกับคุณล่วงหน้า เพราะดูตารางงานแล้วผมคงไม่ว่าง”

.

“งานแต่งของคุณผมคงไปไม่ได้”

.

“อย่าคาดหวัง และอย่ารอ โชคดีนะครับคุณซองอู”

และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นคังแดเนียล

 

 

 

 

แจฮวาน โดยอน จินยอง และเพื่อนร่วมบริษัทอีกมากมายได้รับจดหมายให้มาร่วมงานแต่งของเขาเป็นกลุ่มสุดท้าย ใบหูของเขาต้องรองรับคำบ่นจากเพื่อนร่วมงานอย่างไม่เว้นจังหวะ แจฮวานที่ดูจะตกใจเป็นพิเศษคอยถามย้ำเขาอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆที่ซองอูไม่ได้ไปทำงานแต่ในไลน์กลับเต็มไปด้วยข้อความที่เขียนว่า จริงๆหรอเนี่ย’ ‘ไม่ได้อำกันเล่นใช่มั้ยและจริงอะหลังจากที่เขาส่งข้อความยืนยันพร้อมรูปพรีเวดดิ้งตามไป ข้อความที่ตอบกลับมาล้วนเป็นข้อความแสดงความยินดีหากแต่ดูก็รู้ว่ามีความสงสัยซ่อนอยู่

แต่แจฮวานจะไม่ถาม เขาจะรอให้เพื่อนบอกเขาเอง

ซองอูนึกขอบคุณเพื่อนตัวดี แต่ในตอนนี้เขาเองไม่พร้อมที่จะบอกเล่าเรื่องราวอะไรทั้งนั้น ในสมองเอาแต่คิดถึงเรื่องของคังแดเนียล เรื่องควานลินกับหนี้ของแม่ถูกปัดเป็นประเด็นรองอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาไปที่บริษัทให้แจฮวานก่นด่าได้ทุกวันเพื่อไปดักรออีกฝ่าย สายตากวาดหาแต่ร่างกายที่คุ้นชินแต่ก็ไม่พบ สถานที่ถัดไปคือโรงพยาบาลหากแต่ก็ได้รับข่าวว่าแดเนียลหยุดงานยาวๆอย่างไม่มีกำหนด หรือเป็นไปได้คืออาจจะหยุดงานที่โรงพยาบาลไปแล้วก็ได้

มีเสียงแว่วผ่านว่าอีกฝ่ายเตรียมตัวจะไปดูแลงานที่สาขาต่างประเทศ

ซองอูกลัวไปหมด ถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่บริษัทหรือโรงพยาบาล ที่ที่เขาอยู่คือบ้านของแดเนียล เฝ้ารอและคาดหวัง นั่งรออยู่ที่หน้าบ้าน ทำกับข้าว กวาดบ้าน ถูบ้าน ทุกอย่างดูดีเหมือนกับตอนที่เจ้าของบ้านยังอยู่และเขาคาดหวังให้มันเป็นอย่างนั้น

ซองอูไม่กล้าบากหน้าไปถึงคฤหาสน์ตระกูลคังเพราะใจหนึ่งกลัวจะได้รับความสงสัยจากท่านประธาน และอีกเหตุผลคือกลัวการพบเจอกับโอเซฮุน ซองอูนึกตลกที่ตัวเขายังคงทำตามคำสั่งของแดเนียลทั้งที่อีกฝ่ายคงไม่รับรู้ด้วยซ้ำ

          พวกผู้ชายสองสามคนที่เคยตามเขาก็หายไป ที่รู้เพราะเขาเกือบโดนรถเฉี่ยวแต่ไม่ได้มีใครโผล่มาช่วยเขา

ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

มันคือโลกที่ไม่มีคังแดเนียลโดยสมบูรณ์

เขากำลังจะโดนตัดขาดทุกรูปแบบ แม้แต่ที่ทำงาน สกุลจอนเรียกร้องให้เขาได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้นไป เพื่อไม่ให้ขายขี้หน้าในวงสังคม เขากำลังจะได้รับงานเป็นผู้จัดการสาขาใหญ่อีกหนึ่งสาขาที่เซี่ยงไฮ้ ซองอูและโซมีจะถูกย้ายไปที่นั่น หนึ่งสัปดาห์หลังการแต่งงาน

เขากำลังจะถูกลืม และอีกฝ่ายก็พยายามจะลบตัวเองจากความทรงจำของเขา มันไม่ง่ายเลยเพราะซองอูยังคงอยากจำ การเดินมยองดงในวันก่อนแต่งงานคือสิ่งที่เขาเลือกทำ มันคือที่สุดท้ายที่มีความทรงจำดีๆร่วมกัน เลือกเดินในเส้นทางเดิมๆ หยุดอยู่ที่ร้านเดิมๆ และหยุดนิ่งอยู่ที่ไฟข้างทางดวงเดิม

ซองอูรู้ตัวดีว่าเป็นคนตาแห้งได้ง่าย แต่เขาก็เลือกที่จะเงยหน้าจ้องมองอยู่ที่ไฟดวงนั้น สู้แสงของมันพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลลงมาตามโครงหน้าช้าๆ ใครที่ผ่านไปผ่านมาก็คงจะคิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่กำลังร้องไห้เพราะแสบตา

ที่ที่นี่มีความทรงจำของแดเนียลเพียงคนเดียว ไม่มีคนอื่นมาแทรกจริงๆอย่างที่เจ้าตัวเคยบอกเขา

หากแต่ไม่นานนักความสว่างจ้าเหล่านั้นก็ถูกบดบังด้วยฝ่ามือของใครบางคน ซองอูชะงักหากแต่ภายในอกเต้นไม่เป็นระส่ำ คาดหวัง ตื่นเต้น และดีใจ คือสามสิ่งที่วนเวียนอยู่ภายในนั้น เร่งรีบหันไปหาเจ้าของมืออย่างไม่คิดอะไรอีก

แต่คนที่ยืนอยู่ก็ยังไม่ใช่คังแดเนียล

“ควานลิน”

“ดูผิดหวังจังนะครับ พี่จีฮุนบอกผมว่าพี่ไปโรงพยาบาลมาสองวันแล้ว ถามหาแต่คนเดิมๆ พอถามว่าป่วยตรงไหนก็ไม่ยอมตอบแถมยังเดินหนี”

พัคจีฮุนคนนั้นนะเหรอ

ซองอูจำได้ด้วยความที่คุ้นหน้าคุ้นตาว่าเคยเห็นอีกฝ่ายสอนหนังสือควานลินอยู่ที่บ้าน หากแต่ไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนมอะไรไปมากกว่านั้น ถึงว่าทำไมถึงได้คุ้นหน้าตอนที่แพทย์หน้าหวานคนนั้นเดินเข้ามาทักทาย ไม่รู้ว่าเผลอทำตัวมารยาทแย่ไปรึเปล่า ถ้ามีโอกาสได้เจออีกก็คงต้องขอโทษซักครั้ง

“พี่ไม่ต้องมาถามผมอีกคนหรอกนะครับ ว่าพี่แดเนียลเขาไปไหน ทั้งผมทั้งพี่จีฮุนไม่มีใครรู้ซักคน เพื่อนพี่เขาก็ไม่มีใครรู้ ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยกลับไปเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวที่ดีเถอะครับ”

“ล-แล้ว ควานลิน เรา-”

“พี่กำลังห่วงเรื่องอะไร”

“...”

“เดาว่าคงไม่ใช่ความรู้สึกของผม พี่คงกำลังยุ่งแต่กับการตามหาเขา จนพี่อาจจะลืมเรื่องผมไปแล้วก็ได้”

“ไม่จริงนะ เราคือครอบครัวที่สำคัญที่สุดของพี่”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผมก็ไม่อยากให้พี่ต้องกังวลนะครับ เรื่องในวันนั้น ลืมมันไปก็ได้ ผมจะหยุดทุกอย่างเอง ผมขอโทษที่ใจร้าย ยังไงๆวันแต่งงานของพี่ทั้งคน ผมก็คงต้องหยุดเรียนเพื่อไปร่วมงานอยู่แล้ว จริงมั้ยครับ?”

“ฮึก ขอบคุณ ขอบคุณนะควานลิน”

ซองอูกระโจนตัวเขากอดควานลินอย่างแรง ซุกใบหน้าลงบนบ่าของน้องชายเพียงคนเดียวของเขา น้ำตาสีใสไหลออกมาจนเปียกชุ่มเสื้อนักเรียนสีขาวเป็นวงกว้าง ร้องไห้สะอื้นฮัก อย่างน้อยๆในตอนที่เขาอ่อนแอที่สุด ควานลินก็ยังเลือกที่จะกลับมากางปีกปกป้องเขา มือเรียวสวยของน้องชายที่เขาเฝ้าถนอมปลอบประโลมโดยการลูบผมของเขา

“ขอบคุณพี่จีฮุนเถอะครับ ถ้าไม่มีเขา ผมคงเป็นอีกหนึ่งตัวปัญหาที่ทำให้พี่เครียดจนสติแตก”

ควานลินพูดตอนที่ผละออกมา สายตามองไปที่ไกลๆข้างหลังเขา ซองอูผละออกมาจากอ้อมกอดก่อนจะหันไปมองตามก็พบกับแพทย์หนุ่มที่มีใบหน้าน่ารักยืนยิ้มให้เขาอยู่ ซองอูผงกหัวโค้งขอบคุณหลายๆครั้ง ขอบคุณที่ทำให้เขาได้คุยกับควานลินอีกครั้ง ขอบคุณที่ทำให้ความอึดอัดปวดเสียดภายในอกของเขาเบาขึ้นได้ระดับหนึ่ง ขอบคุณที่ช่วยดูแลน้องชายของเขาเป็นอย่างดี

ถ้าซองอูถือเป็นผู้ปกครองของควานลิน พัคจีฮุนก็คงผ่านด่านเขาไปได้อย่างง่ายได้

“วันนี้พี่ไปนอนบ้านพี่จีฮุนก่อนแล้วค่อยไปแต่งหน้าแต่งตัว พรุ่งนี้ผมไปส่งเอง ผมกับพี่จีฮุนได้รับเชิญทั้งคู่ และผมคิดว่าแม่ก็คงได้รับเหมือนกัน”

“...”

“ยิ้มหน่อยนะครับ จะแต่งงานกับลูกไฮโซทั้งที ยิ้มให้มันกว้างๆ ยิ้มให้สมกับที่พี่ชนะผู้ชายอีกตั้งไม่รู้กี่คนที่อยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น”

ยิ้มตลกออกมาแค่เพียงสองสามวิ มันมากเกินพอสำหรับเขาในรอบหลายวันนี้ ยิ้มทั้งที่ภายในหัวคอยประท้วงว่าเขาคือคนที่โชคร้ายที่สุดในโลกต่างหาก พรุ่งนี้เขาต้องไปทำหน้าที่เจ้าบ่าวแทนใครซักคนที่โซมีรัก อยู่กินกับเธอที่เซี่ยงไฮ้ อยากจะเอ่ยปากร้องขอให้ควานลินไปด้วย แต่พอได้เห็นพัคจีฮุนแล้วก็เข้าใจ เขาจะไม่พรากใครออกจากกันอย่างที่เขากำลังโดนกระทำ

อะไรแบบนี้ก็ดูเหมาะกับคนอย่างเขาดี เหลือตัวคนเดียวคงไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้น

มยองดงยังคงอากาศหนาวเย็นเหมือนเดิม

ร้านเนื้อย่างยังคงคนแน่นเหมือนเดิม

ร้านขนมหวานวัยรุ่นก็ยังแสบตาทุกครั้งที่เดินผ่านเหมือนเดิม

และเขาก็กลับไปยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นเหมือนเดิมเช่นกัน

 

 

 

 

ร่างของผู้ชายในชุดสูทสองคนนอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น คนเหล่านั้นคือบุคคลที่ได้รับคำสั่งจากคังแดเนียลให้คอยเฝ้าระวังและตามดูแลองซองอู หากแต่ในตอนนี้มีสภาพที่ไม่ต่างกับตายทั้งเป็น นอนหายใจรวยรินแนบใบหน้าอยู่กับพื้นเคลือบฝุ่นเขรอะกรัง สายตาที่หรี่ริบเหลือบมองรองเท้าหนังมันวาวที่ใช้ทำร้ายร่างกายพวกเขา

ผู้ชายที่กุมบังเหียนของอาณาจักรคัง เป็นรองแค่คังยูและคังแดเนียล

โอเซฮุนหัวเสีย ปมคิ้วขมวดแน่น ในมือถือสายจากลูกน้องคนสำคัญที่คอยไปตามดูซองอูให้แก่เขา สิ่งที่ได้ยินมันทำให้เขาหงุดหงิด ความโกรธพุ่งสุงจนคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ซ้อมลูกน้องของไอแดเนียลมันจนปางตาย

(คุณเซฮุนครับ พวกผมเข้าประชิดตัวไม่ได้เลย มีผู้ชายสองคนคอยประกบตัวอยู่ ดูท่าจะไม่ทิ้งห่างเลยครับ โอ๊ะ คุณเซฮุนครับๆ พวกเขาขึ้นรถกันไปแล้ว ให้ตามไปมั้ยครับ)

ยิ้มเหี้ยมเผยออกมาที่มุมปาก คังแดเนียลแสบกว่าที่เขาคิด ไม่ถึงสี่ชั่วโมงหลังจากที่ลูกน้องโดนเก็บ หมอนั่นก็ส่งคนอื่นไปตามประกบได้ทันท่วงที ไหวตัวเร็วเหมือนเดิมไม่มีผิด แต่ก็แค่นั้น ถึงแม้ว่าเขาจะทำอะไรซองอูไม่ได้ในวันนี้ ใช่ว่าพรุ่งนี้เขาจะทำอะไรไม่ได้ งานแต่งงานนั่น ซองอูจะต้องไม่มีชื่ออยู่บนโลกนี้ก่อนที่การเซ็นใบทะเบียนสมรสโง่ๆนั่นจะเกิดขึ้น

เขาจะไม่ยอมให้ทุกอย่างเข้าทางคังแดเนียล

ถ้าแต่งเมื่อไหร่ สกุลจอนที่เลือกข้างน้องชายของเขาก็ย่อมเข้ามามีสิทธิ์มีเสียงในที่ประชุม คะแนนส่วนมากก็ย่อมเทไปที่มัน ซึ่งเขาจะไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้

องซองอูจะเป็นหมากตัวสำคัญที่เขาใช้จบเกมนี้

ที่ต้องเลื่อนงานแต่งนั่นเข้ามา เพราะถ้ารอนานกว่านี้แดเนียลจะตั้งตัวทัน และมันก็เป็นไปตามแผน เจ้าน้องชายมันมืดแปดด้านถึงกับยอมทิ้งห่างจากองซองอู งานแต่งงานพรุ่งนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ไปร่วมงาน เพราะเขาเช็คตารางอีกฝ่ายแล้ว คังแดเนียลบินไปสิงคโปร์ตั้งแต่เมื่อช่วงเย็น และมีไฟลท์กลับในอีกสามวันถัดมา

ต่อให้แดเนียลจะส่งใครมาคุ้มกันซองอูในงาน แต่แผนของเซฮุน ขอแค่ไม่มีแดเนียลอยู่ ยังไงก็สำเร็จ

“ไม่ต้องตาม ฉันไม่ได้อยากให้มีคนอื่นมาทำให้แผนเราล่ม สู้จบทุกอย่างในวันพรุ่งนี้ ดูจะง่ายกว่า”

(ครับ คุณเซฮุน)

เซฮุนเก็บเครื่องมือสื่อสาร ก่อนจะใช้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปเรียกลูกน้องแถวนั้นให้เข้ามาเก็บร่างสองร่างที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น ใครจะหาว่าเขาร้ายกาจก็ได้ เพราะเขาจะไม่ปฏิเสธ แต่เขาจะขอเสริมแต่งว่าคังแดเนียลก็ร้ายสูสีกัน ต่างกันที่ความเป็นแพทย์มันตีกรอบให้แดเนียลร้ายอย่างมีลิมิต แต่กับเซฮุนที่ถูกคุณปู่กดให้ต่ำกว่าน้องชายมาตั้งแต่เด็ก เมื่อทำสงครามแล้ว เขาจะทำมันให้สุด ไม่ว่าจะอะไรเขาก็พร้อมจะทำ

สงครามระหว่างเขากับคังแดเนียลเริ่มต้นมานาน

แต่วันสิ้นสุดของมันไม่เคยถูกกำหนดไว้

 

 

 

 

ซองอูมองภาพของตัวเองในกระจก สูทสีขาวอมเทา ผูกเนคไทด์สีเข้ม ผมถูกจัดทรงจนเรียบแปล้ ทุกอย่างยังดูเรียบง่ายถ้าให้เทียบกับความยิ่งใหญ่ของสองบริษัท เป็นเพราะคำร้องขอของเขาที่ทำให้เสื้อผ้าหน้าผมไม่ถูกประดิษฐ์จนมากเกินไป

ช่างแต่งหน้าตบรองพื้นให้อย่างเบามือ เขานึกสงสารที่อีกฝ่ายต้องใช้เครื่องสำอางค์หลายชิ้นเพื่อกลบดวงตาที่แดงช้ำของเขา กว่าจะแต่งหน้าเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมง แต่ก็ยังคงเหลือเวลาให้เขาได้พักหายใจอยู่อีกนาน ควานลินกับจีฮุนแวะมาหาเขาก่อนที่จะไปเข้าร่วมงาน ทำให้ห้องทั้งห้องเหลือเขาเพียงคนเดียวด้วยช่างแต่งหน้าก็หมดหน้าที่ของเขาแล้ว

แย่ชะมัด เขาน่าจะเรียกช่างแต่งหน้าให้อยู่กับเขาก่อน

หยดน้ำตาเม็ดโตไหลลงมาจากหางตา มันพาพวกเครื่องสำอางยี่ห้อดังให้หลุดตามออกมาด้วย ดวงตาแดงก่ำของเขาไม่สามารถถูกกลบได้มิดอีกแล้ว มันโผล่ออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนนึกหวั่นว่าบาทหลวงจะสังเกตเห็น

ซองอูไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก เขายืนร้องไห้อยู่หน้ากระจกทั้งอย่างนั้น ไม่กล้านั่งเพราะกลัวเสื้อจะยับ เขาไม่อยากรู้สึกผิดต่อช่างตัดชุดด้วยอีกคน มือเรียวปาดน้ำตาบนหน้าลวกๆอย่างคิดอะไรไม่ออก สะอื้นออกมาด้วยเสียงที่ดังก้องไปทั่วห้อง

แดเนียลทำตามที่บอกไม่มีผิด ควานลินบอกกับเขาว่าไม่เห็นแดเนียลในงาน

คุณมินฮยอนก็ยอมตอบคำถามเขาว่าคังแดเนียลไปสิงคโปร์ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ฟังแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนตัวของเขากำลังอยู่ที่สิงคโปร์ไปแล้วด้วย อยากจะทำอย่างที่คิด แต่แค่หน้าห้องก็มีการ์ดดูแลไม่ต่ำกว่าสิบคน ไปเข้าห้องน้ำก็แทบจะตามเข้าไปด้วย เรียกได้ว่าตามติดเขาทุกย่างก้าว

“คุณซองอูครับ”

“อ้อ ค-ครับ”

“คุณแดเนียลรออยู่ที่สวนครับ”

เคร้ง!

ซองอูหันกลับไปหาการ์ดชุดดำอย่างแรงจนขาเผลอไปเตะชั้นวางของล้มระเนระนาด หากแต่เขาไม่จำเป็นต้องเหนื่อยเก็บ คนของคังยูก็ตรงเข้ามาจัดการจนเสร็จสรรพ

ของที่กระจัดกระจายไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งที่เขาสนใจคือคำว่าแดเนียลที่อีกฝ่ายพูดบอกเขา ไม่ต้องให้รอนาน ซองอูก็ถลาออกจากห้อง สวนที่ว่าคงเป็นพื้นที่หลังโบสถ์แห่งนี้เป็นแน่ สองเท้าเร่งจังหวะในการออกวิ่ง มันเป็นกีฬาเดียวที่เขาทำได้ดีที่สุด และเขาไม่พลาดที่จะวิ่งอย่างสุดความสามารถ

ยิ้ม ซองอูยิ้มอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายวัน

โซลยังคงอากาศหนาวเย็นเหมือนเดิม

งานแต่งยังคงถูกจัดขึ้นเหมือนเดิม

เสื้อผ้าและความเรียบง่ายของซองอูยังคงเหมือนเดิม

หากแต่เขากำลังจะได้คังแดเนียลกลับมาอยู่ข้างๆเขาเหมือนเดิมเช่นกัน

 

!!!

แรงกอดรัดจากด้านหลังทำให้คนที่กำลังออกวิ่งถึงกับสะดุด พละกำลังมหาศาลโอบรอบกายของเขาไว้ มือสากเคลื่อนมาปิดริมฝีปากเขาเพื่อไม่ให้ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ ซองอูดิ้นอย่างแรงในอ้อมกอดนั้น น้ำตาเม็ดสวยไหลลงไปเปื้อนมือหยาบกร้านที่รัดใบหน้าเขาไว้แน่น

แดเนียลกำลังรอเขาอยู่ คังแดเนียลคนนั้นกำลังรอเขาอยู่ที่สวน

“อ-อื้อ... อือ!

ซองอูขืนตัวสะบัดกายให้หลุดจากคนที่รั้งเขาเอาไว้ ร่างกายเซถลาไปตามแรงกระชาก ความกลัวกำลังฉุดรั้งให้ซองอูเสียสติ ผมที่ถูกจัดจนเรียบกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง เสื้อสูทยับย่นจนไม่เหลือเค้าเดิม ดวงตากลมคอยสอดส่องไปทั่ว มองดูตัวเองที่กำลังถูกลากเข้าไปในห้องแคบๆที่ดูเหมือนจะเป็นห้องพักภายในโบสถ์

ซองอูก่นด่าตัวเองที่โง่เงา ทั้งหมดมันคงเป็นแผน หลอกล่อซองอูที่กำลังจนตรอกให้วิ่งเข้าหากับดักอย่างโง่งม ชื่อคังแดเนียลเป็นแค่คำอ้าง ใครซักคนที่อยู่เบื้องหลังก็คงไม่ต้องการให้งานแต่งนี้ถูกจัดขึ้น

หากแต่ลึกๆซองอูก็ยังหวังว่าคังแดเนียลจะมาจริงๆ

ประตูไม้ถูกเลื่อนปิด จนแสงสว่างสุดท้ายจากดวงอาทิตย์ค่อยๆเลือนหายไป เหลือแต่เพียงความมืดมิดภายในห้องแคบๆแห่งนี้

รอพี่หน่อยนะ คังแดเนียล

.

พี่จะรีบไปหาเรา

 

 

 











talk;

ถ้าบอกว่านี่คือฟิคฟีลกู๊ด จะเชื่อมั้ย

เชื่อเหอะ

เรื่องรวมเล่มน่าจะรวมนะคะ แต่คงเป็นช่วงปีใหม่ รอให้ทุกคนได้เงินก่อนแล้วมาซื้อฟิคเราเยอะๆ อิอิ

อย่าลืมแสดงความรักในแท็ก #ดาเนียลอง ขอกำลังกาม

ปอลอย.มึง มึงว่าน้ำจะท่วมอีกกี่วันวะ คิดถึงมึงจังอิมายด์ (กูแค่คิดถึง viu premium ของมึง)

tw : @hunhans26  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

2,006 ความคิดเห็น

  1. #1990 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 15:49
    แดเนียลโว่ยยยยยย มาช่วยซองอูเร้วววววว
    #1990
    0
  2. #1976 kunkyu (@CHOAFA-nakan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:43
    ว่าแล้วเชียว! ตอนที่แล้วที่หวานๆเพราะหลอกล่อให้ตายใจนี่เอง ดราม่าหนักสุดด
    #1976
    0
  3. #1918 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 19:50
    เซฮุนทำใช่มะ
    หนือแดเนียลจะมาจริง?
    #1918
    0
  4. #1870 taueng (@taueng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 19:30
    ฮืออออออ อินมาก ไรท์ทำเราร้องไห้ ;—;
    #1870
    0
  5. #1850 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 19:11
    ไม่นะ แงงงงง
    #1850
    0
  6. #1804 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:40
    สวดมนต์แปป
    #1804
    0
  7. #1755 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 20:33
    ฟั.......ค ชิบหายแล้วววภาวณาให้ซองอูปลอดภัย
    #1755
    0
  8. #1735 xxip19 (@pamgigi12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 01:16
    โคตรบีบหัวใจ ฮือออออ
    #1735
    0
  9. #1725 YaYo !! (@yositaaomaom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 10:19
    เครียดเลยเจอตอนนี้เข้าไป แดเนียลต้องกลับมาช่วยซองอูนะเข้าใจเปล่า ฮืออออออ
    #1725
    0
  10. #1714 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 15:44
    สุขได้แป๊บเดียว ดราม่ามาเลย ฮือออออ แดเนียลจะมาช่วยซองอูมั้ย
    #1714
    0
  11. #1498 gxisimp (@gxisimp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:38
    แดนทำแบบนี้เพราะจะกันพี่เค้าออกจากอันตรายใช่มั้ยฮือออออสงสารซองอูก็สงสารแต่กลัวใจเซฮุนมากจะทำอะไรเนี่ย TvT
    #1498
    0
  12. #1259 Impkyu (@im202) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 02:06
    สงสารซองอูสุดใจ ร้องไห้ตามตั้งแต่แดเนียลลุกออกจากเก้าอี้แล้วพูดประชดแล้วอะ ฮืออออทำไงดี ตอนนี้เซฮุนก็กะเอาถึงตายเลยอะ ฉันกลัวพวกเค้าจะไม่ได้เจอกันอีก แดเนียลกลับมาาาาาาา
    #1259
    0
  13. #1170 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 17:51
    เส้าใจ ใครก็ได้ช่วยพี่เขาที
    #1170
    0
  14. #1164 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 08:41
    ตอนที่แล้วยังหวานอยู่เลย ตอนนี้ดราม่าซะแล้ว หน่วงใจ
    #1164
    0
  15. #1031 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:30
    โอเซฮุนนนหยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทำอะไรพี่ซองอู! คังแดเนียลลลกลับมาช่วยพี่เค้าก่อนเร็วววว
    #1031
    0
  16. #1027 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 14:43
    อย่าทำอะไรซองอูเลยนะขอล่ะ ;------;
    #1027
    0
  17. #990 CW95x (@helloxwonwoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:58
    โอ้ย ทำอะไรซองอูพ้ม แงงง เซฮุนจะทำอะไร ฮื่อออ
    #990
    0
  18. #880 butter ★ (@twentynoey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:20
    โอ้ยยยยยยยยย ใจเราาาาาา ฮือออออออ ;-----;
    #880
    0
  19. #871 joxkerrx (@l3jokergirll3) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 21:37
    แงงงงงงงงง
    #871
    0
  20. #870 Nonoway13 (@nonoway13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 20:34
    ซองอู😭😭😭😭
    #870
    0
  21. #869 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 19:57
    โอ๊ยยยยยยยยไม่นะะะะฮือออออออ
    #869
    0
  22. #868 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:57
    ฮือออออออออ ซองอูอย่าเป็นอะไรนะ ;( คือแดนถอยมาเพื่อปกป้องใช่มั้ย? กลัวไปหมดแล้วววว
    #868
    0
  23. #867 gungunnie (@gungunnie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 16:53
    ปวดใจเว่อ คุมแดนกลับมาได้มั่ยฮรือออ นี่ขำ ทุกปล.ของไรท์อ่ะ ตลกมาก5555
    #867
    0
  24. #866 mr-j (@mr-j) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 14:39
    วงวารจรุงง
    #866
    0
  25. #865 wang nai (@jiradchayajc16) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 12:45
    เอามือกุมขมับ ปวดหัวกับความสัมพันธ์ คุณแดนคนเย่อดุหายไปหนายยยยย
    #865
    0