(end)(Wanna One) _da da da_ ❀ | nielong | #ดาเนียลอง

ตอนที่ 4 : 03 : _ da { 100% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 438 ครั้ง
    30 ต.ค. 60

 

 

 


 

 

อา... ปวดหัว

ความรู้สึกแรกที่องซองอูคิดหลังจากรู้สึกตัว ตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆที่ลอดผ่านเข้ามา ดวงตากลมต้องหยีลงเพื่อปรับสภาพให้ชินกับแสงรอบตัว ความปวดเมื่อยค่อยๆแล่นเข้ามาช้าๆจนต้องครางอื้ออึงในลำคอที่แห้งผาก

ยังไม่ทันตื่นดีก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่นุ่มหยุ่นประกบลงมาบนกลีบปากช้ำจนหัวทุยจมลงบนหมอนใบใหญ่ ซองอูส่งมือเล็กออกไปปัดป่ายอย่างต้องการที่จะประท้วง แต่กายบางก็ถูกกดจนแทบกลืนหายไปกับฟูกเตียงนุ่ม เสียงบดจูบที่ไม่มีการรุกล้ำดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบเชียบ

“ตื่นแล้วหรอครับ”

ซองอูเปิดเปลือกตาขึ้นมาจ้องมองใบหน้าเจ้าของเสียงนุ่มทุ้ม รอยยิ้มอ่อนนุ่มบวกกับรอบห้องที่เขาจำมันได้ว่าเขาเคยมาเมื่อปีก่อน พาลทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนพรั่งพรูเข้ามาเหมือนสายน้ำเชี่ยว แก้มสองข้างทำงานได้อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนจากสีนวลเนื้อให้กลายเป็นสีแดงชมพูอย่างน่าเอ็นดู จนคังแดเนียลห้ามใจไม่ไหว กดจมูกลงไปคลอเคลียที่ข้างแก้มสวย แลบลิ้นไล้เลียที่กลุ่มดาวสามดวงอย่างแผ่วเบา

บ้าไปแล้ว นี่มันไม่ต่างจากพวกคู่รักที่ตื่นจากคืนที่แสนสุขเลยนี่นา

“พ-พอก่อน”

ซองอูประคองใบหน้าหล่อเหลาออกมาจากซอกคอของเขา กลัวใจอีกฝ่ายว่าอาจจะกระทำเกินเลยขึ้นมา ตัวเขายิ่งรั้งอีกฝ่ายไม่อยู่เสียด้วย

“ต้องไปทำงาน อ๊ะ น-นี่กี่โมงแล้ว”

ฉวยโอกาส!

ซองอูพึมพำเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาขบเม้มสร้างรอยที่ลำคอของเขาพลางนึกในใจว่ายังมีที่ให้ทำอีกหรือไงกัน เล่นขบลงมาเยอะแบบนี้ เขาคงต้องถูกพวกเพื่อนซักยันปีใหม่ถึงจะจบ

“ใกล้จะแปดโมงแล้ว ให้ผมไปส่งพี่นะครับ ไม่งั้นต้องสายแน่ๆ”

“พ-พี่ พี่ เอ่อ... ไม่เป็นไร”

“นะครับ ให้ผมไปส่งเถอะนะครับ”

ทั้งสรรพนามที่เขาเป็นคนบอกให้อีกฝ่ายเรียก(เพราะเมา) ทั้งลูกอ้อนพร้อมใบหน้าคล้ายสุนัขนั่น ทำให้ซองอูจำยอมพยักหน้าอย่างพ่ายแพ้ แค่ไปส่งคงไม่เสียหายอะไรเท่าไหร่อีกอย่างเขาก็ทิ้งรถไว้ที่ร้านครั้นจะนั่งรถประจำทางร่างกายเขาก็คงไม่เอื้ออำนวยเสียเท่าไหร่

“เหวอ! ทำไรหนะ”

ซองอูร้องออกมายามที่ถูกคังแดเนียลอุ้มขึ้นแนบอกไปพร้อมผ้านวมผืนหน้า ถึงจะไม่เปลือยเปล่าล่อนจ้อนหากแต่เขาก็อายอยู่ดีที่ถูกอีกฝ่ายช้อนอุ้มคล้ายหญิงสาว แถมระยะห่างระหว่างใบหน้านั้นน้อยสุดๆ

คิดไปเองได้ไม่เท่าไหร่ แรงที่กดจูบลงมานี่สิที่มาย้ำให้ซองอูรู้ว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอีกฝ่ายแบบสุดๆ

“ไปอาบน้ำนะครับ ผมจะอาบให้

“หงึ! ไม่เอา ปล่อยพี่ พี่ไปอาบเองได้”

“หึ”

“ปล่อยนะคังแดเนียล! ปล่อย!

ทุบอกก็แล้ว ดีดดิ้นก็แล้ว แต่คังแดเนียลก็ดูไม่ใส่ใจ สาวเท้าฉับๆตรงไปยังห้องอาบน้ำใหญ่ที่อยู่ในตัวห้องนอนลึกเข้าไป ซองอูหยุดขยับกะทันหันเพราะความปวดที่สะโพกกำลังเข้าเล่นงาน ผนวกกับบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติจากที่เขาคิดไว้กำลังทำให้เขานึกฉงนในใจ

ทำไมซอกขาเขาสะอาดเหมือน...

“เมื่อคืนผมก็อาบให้พี่ ทุกซอกทุกมุมเลย”

เท่านั้นแหละ เจ้าของคำพูดหน้าไม่อายก็ได้รอยฟันเพิ่มที่ช่วงไหล่ไปโดยปริยาย

 

 

 

 

ซองอูนั่งกอดอกขมวดปมคิ้วอยู่บนรถคันหรูคันเดิม ถึงจะแสดงท่าทีไม่พอใจแต่ก็ยอมรับว่าแอบเกร็งไปหมด เมื่อวานเกิดเหตุการณ์ไปตั้งมากมายที่ซองอูนั้นไม่แน่ใจว่าเขาจะรับมือมันได้ยังไง ทั้งเรื่องของเซจอง ทั้งเรื่องของแดเนียล

เรื่องของเซจองที่กลายเป็นประเด็นหลักในงานเมื่อคืน

ถามว่าโกรธหรือเปล่า แน่นอนตัวเขาทั้งโกรธทั้งผิดหวัง แต่อีกใจก็แสนเป็นห่วง หญิงสาวคงถูกนินทาว่าร้ายมากมายเพราะเหตุการณ์แย่ๆนั่นดันเกิดในงานเลี้ยงของบริษัท ป่านนี้คงโดนเขม่นตั้งแต่เข้าไปทำงานในเช้านี้ ถึงจะคิดอย่างนั้นก็จริง หากแต่ในตอนนี้เรื่องของคนข้างๆนี่สิที่ดูจะกวนใจเขาเสียมากกว่า

ฉับพลันก็แอบเบนสายตาหันไปลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายที่วันนี้แลดูจะสดใสเป็นพิเศษ และนั่นก็ทำให้ซองอูต้องเบ้หน้าอย่างนึกหมั่นไส้ เมื่อเช้ากว่าจะได้อาบน้ำกว่าจะได้แต่งตัวก็กินเวลาไปตั้งหลายนาที อีกฝ่ายยอมหยุดก็ตอนที่เขาเอ็ดว่าสายแล้วเจ้าตัวถึงได้ปล่อยเขาออกมา

“อะไรครับ มองหน้าผมแล้วทำหน้าแบบนั้น”

“เปล่า ก็แค่คิดว่าทำไมหมอถึงดูว่างจัง ต่างจากที่คิดเอาไว้เยอะ”

คังแดเนียลหัวเราะออกมาอย่างนึกสนุก ซองอูที่ดูก็รู้ว่าไม่ได้ถามด้วยความสงสัย น้ำเสียงติดจะประชดประชันนั่น มันน่าเอ็นดูจนแพทย์หนุ่มนึกอยากจะจูบปิดปากเล็กๆเสีย

“ผมกำลังเริ่มหยุดงานที่โรงพยาบาลเพื่อมาศึกษางานที่บริษัทใหญ่ แต่เอาจริงๆผมก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น พี่ก็พูดไป”

ซองอูยักไหล่แล้วจึงเสมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแดเนียลมีแต่ความงุนงงและสับสน ทั้งที่ในชีวิตเขายังเคยแอบคิดเลยว่าคงไม่มีทางที่เขาจะคุยกับคังแดเนียลดีๆได้โดยไม่ร้องไห้หรือตะคอกใส่ไปเสียก่อน แต่สิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันทำให้เขาไม่เข้าใจ ทั้งตัวเขาเองและตัวของอีกฝ่าย

ถ้าหากตอนที่เขาตื่นขึ้นมา เขาร้องไห้เหมือนครั้งที่แล้วยังคงจะดีซะกว่า ไม่ใช่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ดีขนาดนี้ ไหนจะอีกฝ่ายที่มีท่าทีอ่อนลงในเรื่องอย่างว่าจนตัวเขาต้องยอมรับว่าความรู้สึกภายในมันหลอมเหลวไปหมด

“พี่ชอบตอนนี้หรือเปล่า”

เป็นอีกฝ่ายที่เอ่ยบทสนทนาประหลาดๆทำลายความเงียบภายในรถ หากแต่ซองอูกลับเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร เพราะนั่นคือสิ่งที่เขานึกสงสัยอยู่เหมือนกัน

“ผมชอบมันนะ”

ซองอูหันกลับมามองอีกฝ่ายอีกครั้ง ดวงตากลมที่สั่นไหวอยู่ภายในจ้องมองไปยังใบหน้าคมที่เขาไม่เคยคาดเดาอะไรได้ มีแค่รอยยิ้มอุ่นๆที่ฉายชัดอยู่บนเรียวหน้านั้น

“ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร ช่วยอยู่กันแบบนี้ซักพักเถอะนะครับ”

 

 

 

 

ภาพที่แสนชินตาอย่างที่ซองอูมักเห็นก่อนเข้าทำงานคือภาพของคนร่วมแผนกต่างพากันมานั่งจับกลุ่มคุยกัน แต่ดูท่ารอบนี้วงจะใหญ่เป็นพิเศษโดยมีแพจินยองกับคิมแจฮวานเป็นหัวเรื่อง คนต่างแผนกอีกหลายคนก็มารวมตัวกันอยู่ที่แผนกบุคลากร แถมตอนที่เขาเดินเข้ามาก็มองหน้ากันใหญ่พร้อมทั้งสะกิดแจฮวานที่กำลังเล่าเรื่องราวอย่างออกรสออกชาติให้หยุดเสียก่อน

โดยอนมุ่งเข้ามาดึงตัวเข้าให้เข้าไปร่วมวงอย่างรวดเร็ว ดูท่าเรื่องของเขาจะเป็นหัวข้อหลักของวันนี้

“มาสายเชียวนะมึง เฮิร์ทอะดิ หน้าหมองชิบ”

แจฮวานรัวออกมาไม่หยุด พร้อมยักคิ้วให้อย่างคนเหนือกว่า จนซองอูอดไม่ไหวที่จะประเคนนิ้วกลางให้เป็นรางวัล

“มึงก็ไปจี้มัน เจอคาหนังคาเขาขนาดนั้น ไม่เฮิร์ทก็บ้า”

ซองอูแทบจะสะอึกทันที เพราะเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาแทบไม่มีความรู้สึกอกหักที่ว่ากันเลยซักนิด แต่กลับมีเรื่องของคนที่มาส่งเขาตอนเช้ามากกว่า

เขาไม่ได้ตอบอะไรไปหลังจากที่แดเนียลพูดออกมาแบบนั้น ไม่ใช่แค่พูดไม่ออกแต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องการจะตอบอะไรออกไป

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธจูบที่อีกฝ่ายมอบให้ก่อนลงจากรถ

“เฮ้ยๆ พอเหอะ ไอซองอูมันโกรธจนหน้าแดงแล้วหวะ”

“เออ คอมึงแดงมากเลยหวะ รอยอะไรวะ เยอะชิบ”

“ค-คงแพ้เหล้ามั้ง สงสัยกูแด่กหนักเกิน”

ซองอูอยากจะตะโกนตอบดงโฮแผนกการเงินออกไปซะเหลือเกินว่าเขาหน้าแดงเพราะเขินต่างหาก แต่เขาไม่ทำเพราะคงโดนซักกันอีกยาว แถมมีแต่เรื่องน่าอายทั้งนั้น ถ้าเจ้าพวกนี้รู้ว่าเขาไปทำมาอะไรมาเมื่อคืน แค่คิด ขนตามร่างกายก็พร้อมใจกันลุกฮือขึ้นมา ส่วนเจ้าแจฮวานที่ดันถามเรื่องรอยที่คอขึ้นมาทั้งที่เขาพยายามนั่งก้มหน้าปกปิดอยู่แท้ๆ ซองอูนึกอยากตบกบาลเป็นรางวัลที่เกือบทำให้เขาตกอยู่ในที่นั่งลำบาก

“เออ ว่าแต่เป็นไง น้องเซจองคนสวยเลือกได้เขาติดต่อหามึงบ้างมะ”

โดยอนที่กรอกตาไปพูดไป ปากแดงทำท่าประหลาดๆยามที่เอ่ยชื่ออีกคนที่ทำให้เพื่อนของเขาเจ็บหนัก แค่นึกโดยอนก็แทบจะลุกไปจิกหัวแล้วจับทุ่มลงพื้นให้สาแก่ใจ

“เฮ้ย อย่าพูดแบบนั้นดิ น้องเขาเสียหายนะ”

“หูย ซองอูคนตกข่าว”

“พี่ซองอูคงยังไม่รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้พี่เซจองเขาลาออกไปแล้ว”

เป็นแดฮวีน้องเล็กของแผนกการตลาดเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับดันแว่นกลมๆด้วยนิ้วเล็กอย่างเก้อเขิน ตั้งแต่เข้ามาซองอูก็เห็นน้องคนนี้มักจะอายที่จะพูดคุยกับคนอื่นเสมอ ซึ่งทุกคนก็ลงมติร่วมกันว่าน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

ซองอูผงะไปยามที่ได้ยินประโยคจากปากเล็กๆนั่น การที่เซจองลาออกเป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึง ต่อให้อับอายแค่ไหนแต่หากยังไม่ถูกแจ้งเรื่องไปยังเบื้องบนก็คงไม่มีใครยอมเสี่ยงลาออกเพื่อไปหางานเอาดาบหน้าหรอก

“ก-ก็เมื่อเช้า แดฮวีมาทำงานเป็นคนแรกของแผนก เจอพี่เซจองเดินผ่านโต๊ะไปที่ห้องผู้จัดการ ซักพักก็ออกมา แล้วเดินไปเก็บของที่โต๊ะ เห็นจมูกแดงๆด้วยเหมือนคนร้องไห้เลย ทีนี้พี่เขาก็หันมายิ้มให้แดฮวีบอกว่าจะไปแล้ว”

“แล้วก็ไปจริงๆ?”

“งือ”

แดฮวีงึมงำตอบเมื่อถูกแพจินยองที่นั่งอยู่ข้างๆโน้มใบหน้าเข้ามาถาม แก้มเล็กๆแดงปลั่งจนแจฮวานทนไม่ไหวต้องกระแอมไอออกมาขัดบรรยากาศสีชมพูหวานแหววนั่น

“ช็อคไปสิมึงไม่ต้องห่วง ดูกู กูก็ช็อค”

แจฮวานว่าพลางทำสีหน้านิ่งหน้าตายที่มันแสนภูมิใจว่าตลกนักตลกหนา โชคดีที่มีแดฮวีคอยขำแห้งๆให้ไม่งั้นคงเก้อและกริบ

“กูงงหวะ กูว่ากูควรโทรหาน้อง”

“อย่าเลยมึง กูว่าน้องเขาคงไม่อยากคุยกับมึง”

แจฮวานจับแขนของซองอูเพื่อรั้งอีกฝ่ายที่กำลังจะลุกออกไปทำอย่างที่พูด ซองอูกวาดสายตามองเหล่าบรรดาพนักงานที่มองเขาเป็นตาเดียว สายตาที่ดูพร้อมจะใส่ใจเรื่องของเขาเป็นพิเศษ

“แต่กูต้องคุยจริงๆหวะ ขอตัวก่อนนะเว้ย”

ซองอูผละออกมาท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของคนอื่นๆ แต่เขาคิดว่าเขาควรจะโทรหาอีกฝ่ายไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาอยากรู้ว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงเลือกที่จะทำแบบนั้นทั้งๆที่ยังไม่ทันได้คุยกับเขาด้วยซ้ำ

นิ้วเรียวกดโทรออกหาหญิงสาว ริมฝีปากถูกขบกัดเพื่อระบายความกลัดกลุ้มที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ภายใน อีกฝ่ายไม่ยอมรับสายของเขา ซ้ำร้ายยังปิดเครื่องหลังจากที่เขาโทรหาซ้ำสอง

เซจองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ

 

 

 

 

หญิงสาวหน้าตาน่ารักที่ตอนนี้กำลังมีใบหน้าที่ซีดเผือดนั่งตัวเกร็งอยู่บนรถคันหรู สูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดหลังจากกดปิดเครื่องมือสื่อสารของตนเองเสร็จเรียบร้อยก่อนจะยัดมันลงกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเท่า

“คุณซองอูใช่มั้ยครับ?”

“ค-ค่ะ”

ริมฝีปากเล็กเอ่ยตอบกายกำยำที่กำลังประคองพวงมาลัยรถให้เป็นไปตามเส้นทาง เซจองจิกมือลงบนหน้าขาจนอาจเกิดรอยช้ำใต้ร่มผ้าได้

“ไม่ต้องห่วงนะครับ คุณจะมีงานที่ดี คุณไม่ต้องเป็นกังวลไป”

“ค่ะ”

“คุณก็รู้ว่าผมทำอะไรได้บ้าง มันง่ายนิดเดียว”

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าหมายถึงอะไร เพราะถ้าเธอไม่เจอมากับตัวเธอก็คงไม่รู้

ว่าคังแดเนียลร้ายกาจขนาดไหน

 

 



25%

 




 

ซองอูนั่งกดโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยอาการเหม่อลอย โชคดีที่วันนี้เป็นเช้าหลังจากงานฉลอง ทำให้กลายเป็นวันที่ค่อนข้างสบายวันหนึ่ง ร่างบางไถนิ้วไปตามหน้าแชทต่างๆก่อนจะพบแชทของควานลินที่ตกหล่นจากเมื่อคืน

LAILIN : พี่ พรุ่งนี้ไปนอนคอนโดหน่อย ต้องไปทำงานที่ห้องสมุด น่าจะเสร็จดึกขี้เกียจกลับบ้าน

LALIN : โอเค้ โอเค้

LALIN : ไม่ต้องตอบ เพราะไม่แคร์

ซองอูส่ายหน้าให้กับข้อความปัญญาอ่อนและแสนเอาแต่ใจของควานลิน ถึงแม้จะปากเสียแต่ก็อดยอบรับไม่ได้ว่ามันติดพี่อย่างเขาเป็นพิเศษ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่คอนโดน้องบ้านั่นก็แวะเวียนมาพักด้วยไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ทั้งไล่ทั้งถีบก็ยังคงทำหน้าไม่รู้สึกรู้สานอนตีพุงลอยไปลอยมาอยู่ทั้งวัน พออยู่ไปตัวซองอูเองนี่แหละที่คร้านจะด่า

สองนิ้วกดปิดหน้าต่างแชทเพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตอบอะไรเพราะอีกฝ่ายคงมาแน่ๆและไม่สนใจคำตอบของเขา นิ้วเรียวกำลังจะกดล็อคหน้าจอหากแต่มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาเสียก่อน

“ฮัลโหลครับ”

(พี่ซองอูครับ ผมเอง คังแดเนียล)

“อ-อ่อ มีอะไรหรือเปล่า”

(แค่อยากโทร ไม่ได้หรือครับ)

ซองอูชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าคังแดเนียลจะโทรมาหาเขาในเวลาแบบนี้ เขาไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายจะมีเบอร์เขา คนอย่างนั้นอยากรู้อะไรก็ย่อมรู้ แต่ถึงขั้นโทรมาหยอดก็ชักจะทำให้ซองอูประหลาดใจไปเสียหน่อย

(ฮ่าๆ เงียบเลย ตามจริงผมมีเรื่องจะขอพี่ซองอูหนะครับ)

“อะไรหรอ”

(ไปกินข้าวเย็นกับผมได้มั้ยครับ)

มือบางแทบทำโทรศัพท์หล่นจากมือ ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเอาฝ่ามือปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำไว้ ซองอูตั้งรับประโยคเมื่อครู่ไม่ทัน ปากสั่นจนไม่มีแรงตอบ ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะพูดออกมาเป็นภาษาคนหรือเปล่า

“คือ พ-พี่ เอ่อ คือ ไป ฮือ... ไม่”

(พี่ซองอู ใจเย็นๆก่อนครับ พี่เป็นแบบนี้ผมก็เขินแย่สิครับ)

“พ-พอแล้ว เลิกหยอด”

(แล้วไปมั้ยละครับ)

“ฮือ”

(พี่ตอบช้า งั้นผมถือว่าไปนะครับ เจอกันหกโมงเย็นที่หน้าบริษัทนะครับ สวัสดีครับ)

“ด-เดี๋ยวสิ เผด็จการชะมัด”

ซองอูวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะใช้ปากเล็กบ่นขมุบขมิบอีกฝ่ายที่คงทำหน้าตาระรื่นอยู่ที่ได้แกล้งเขา ในตอนนี้ซองอูอาจจะดูเป็นคนบ้าไปเสียหน่อยเพราะถึงแม้ริมฝีปากจะก่นด่าอยู่ก็จริงหากกลับยกยิ้มได้สดชื่นอย่างน่าประหลาด

ซองอูไม่ขอคิดถึงเรื่องอนาคตก่อนแล้วกัน จะเป็นอย่างไรเขาก็ขอแค่เพียงในตอนนี้เขารู้สึกดีก็พอ แม้เขารู้ว่าซักวันความสุขเหล่านี้จะถูกตั้งคำถาม ว่าเขาสองคนเป็นอะไรกัน

 

 

 

 

แทบอยากจะมุดดินหนี

ถ้าซองอูสามารถขุดดินลงไปแอบในพื้นได้ซองอูคงทำไปแล้ว เพราะไอที่อีกฝ่ายบอกว่าเจอกันหน้าบริษัทคือการที่เจ้าตัวมายืนพิงรถคันหรูรอเขา พอตอนที่ซองอูเดินเข้าไปใกล้แดเนียลก็จัดการเปิดประตูให้เขาเสร็จสรรพ มันจะไม่อะไรถ้าหากตรงนั้นไม่ได้มีเพื่อนร่วมงานอีกเกือบครึ่งร้อยที่ยืนจ้องมองอย่างใส่ใจกันอยู่

เขาจำได้เลยว่าตอนที่เขาเดินแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อน แจฮวานกับโดยอนอ้าปากกว้างขนาดไหน และแพจินยองทำตาโตเท่าใด ไหนจะตอนที่เขานั่งอยู่บนรถแล้วไลน์กลุ่มผองเพื่อนก็รัวข้อความพร้อมภาพแอบถ่ายออกมาเต็มหน้าแชท ที่ดูท่าว่าเขาคงจะถูกซักกันอีกยาว

“พี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”

ดวงตากลมโตคล้ายแมวตวัดสายตาหันไปเขม้นอีกฝ่ายที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี แก้มขาวยกยิ้มจนเขานึกหมั่นไส้

“ทำไมหน้าบูดจังครับ ผมทำอะไรผิด”

“ไม่ต้องมาพูด!

“ก็ผมบอกไว้แล้วนี่ครับว่าหน้าบริษัท พี่ก็ไม่ได้แย้งอะไร”

“ไม่คุยด้วยแล้ว!

ซองอูตะแคงตัวหนีท่ามกลางเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย ได้ยินแดเนียลพูดออกมาเบาๆว่าจะพาไปร้านที่ตนเองชอบแต่ซองอูก็ทำหูทวนลมเนียนหลับไปทั้งอย่างนั้น แต่รู้ตัวอีกทีตัวเขาก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยจากการทำงานเสียแล้ว

“ซองอู พี่ซองอูครับ”

“อือ อ-อย่า”

ซองอูย่นคอหนีความอุ่นร้อนที่สัมผัสลงบนข้างแก้ม เสียงกระซิบเรียกชื่อดังชิดอยู่ข้างใบหู ลมร้อนๆเป่ารดทั่วใบหน้า ก่อนริมฝีปากบางจะถูกประกบจูบลงมาด้วยบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายคลึงกัน บดคลึงนุ่มนวลหากแต่ลิ้นชื้นก็ลุกไล้ไปตามกลีบปากอย่างร้อนแรง

“ถ้าพี่ยังไม่ตื่น ผมจะกินพี่แทนมื้อเย็นแล้วนะครับ”

เปลือกตาสีอ่อนขยับเปิดทันทียามที่ได้ยินประโยคสองแง่สองง่ามนั่น แก้มแดงๆของซองอูถูกกดหอมลงมาฟอดใหญ่ก่อนที่แดเนียลจะผละตัวลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับ

“ความจริงพี่เปิดเองได้ ไม่เห็นต้อ-”

“ผมอยากทำครับ”

โอเค องซองอูยอม อยากทำอะไรก็ทำ

ร้านที่คังแดเนียลพามาเป็นร้านที่ค่อนข้างเงียบและซองอูก็เคยมาที่นี่แล้วเพราะค่อนข้างใกล้กับคอนโดของเขา อาหารรสชาติถูกปากแต่เขาไม่ได้มาบ่อยเพราะราคาค่อนข้างจะแพงเอาการอยู่เหมือนกัน แต่ถึงกระนั้นตัวร้านกลับถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นผสมกับความสตรีทเข้าไปหน่อย ลูกค้าส่วนใหญ่จึงเป็นพวกวัยรุ่นไฮโซกระเป๋าหนัก

“พึ่งรู้นะครับ ว่าคนแบบหมอคังจะชอบร้านแบบนี้”

“ผมชอบอะไรก็ได้ที่ไม่วุ่นวายหนะครับ ร้านนี้เงียบแถมคนก็น้อย ความเป็นส่วนตัวก็ดีเยี่ยม”

“ความจริงพี่ก็เคยมาร้านนี้อยู่นะ แต่สู้ราคาไม่ค่อยไหว เลยไม่ได้มาบ่อย”

แดเนียลจ้องมองใบหน้าสวยที่ประดับด้วยรอยยิ้มแหยๆหากแต่ก็น่ารักน่าเอ็นดู แพทย์หนุ่มแทบเป็นบ้าทุกครั้งที่มองหน้าอีกฝ่ายแล้วพบว่ามันคล้ายแมวตัวโปรดที่บ้านขนาดไหน จมูกเชิดรั้นนั่นทำให้เขาอยากเห็นอีกฝ่ายเชื่องแล้วร้องเสียงหวานอย่างแมวออกมาให้เขาฟัง

มุมที่แดเนียลเลือกพาซองอูไปนั่งคือบริเวณชั้นสองของร้านโดยโต๊ะถูกตั้งอยู่บริเวณริมหน้าต่าง แพทย์หนุ่มนั่งลงตรงข้ามซองอูที่กำลังงุนงงมองไปรอบตัวร้าน

“ไม่เห็นรู้เลยว่าที่นี่มีชั้นสอง”

“ต้องจ่ายเพิ่มหนะครับ แต่บรรยากาศดี”

ซองอูเตะหน้าขาอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้จากการรวยเกินหน้าเกินตาของคังแดเนียล ก่อนจะรีบหดขานั่งก้มหน้ามองเมนูอาหารอย่างไม่รู้ไม่ชี้

แดเนียลนึกขำกับท่าทีเหล่านั้น ลูกแมวตัวน้อยที่ทำซ่ากลับไม่รู้เสียเลยว่าจะถูกแกล้งกลับหนักกว่าเป็นร้อยเท่า เท้าใหญ่ปลดออกจากร้องเท้าหนังเนื้อดีช้าๆ ก่อนจะค่อยยกมันเข้าไปที่ช่วงกลางตัวของอีกฝ่ายแตะสัมผัสลงไปที่ส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

“อ๊ะ! ไม่เอา”

ซองอูสะดุ้งก่อนจะรีบหดขาแต่ก็แทบไม่ได้ช่วยอะไร สองมือเล็กก็พยายามจะดันอีกฝ่ายแต่แดเนียลก็ดื้อด้านเกินกว่าจะถอยออกไปง่ายๆ ปลายเท้าบดคลึงลงไปที่เป้ากางเกงจนซองอูสะท้านนิ่งชะงักทั้งร่างกาย สองแก้มแดงขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยแรงอารมณ์

ซองอูพยายามกลั้นเสียงครางไว้ในลำคอ แต่ความรู้สึกเสียวซ่านดันแสดงผลออกมาเป็นน้ำใสที่คลออยู่ที่หน่วยตา ร่างบางๆมองไปยังคนที่กำลังกลั่นแกล้งเขา แดเนียลไม่ได้มองมาซักนิดซ้ำร้ายบดปลายเท้าลูบไล้ขึ้นลงจนขาของเขาหดเกร็งไปหมด

          จ-จะไม่ไหวแล้ว

“สั่งอาหารครับ”

แดเนียลยกมือด้วยท่าทีเรียบนิ่งทั้งที่ภายใต้ผ้าคลุมฝ่าเท้าใหญ่คอยรูดรั้งที่แกนกลางอีกฝ่ายอย่างไม่ปราณี จนคนตัวบางไม่มีสติมองเมนูอาหารด้วยสายตาที่พร่าเบลอ

“ผมเอาเป็นพาสต้าเนื้อซอสฟัวกราส์ เครื่องดื่มผมขอเป็นน้ำเปล่าละกันครับ”

จบท้ายการสั่งอาหารด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้พนักงานแทบไปไม่เป็น รีบจดเมนูอาหารด้วยความร้อนรนก่อนจะหันไปมองลูกค้าอีกคนบนโต๊ะ ซองอูในตอนนี้หน้าแดงจัดแถมน้ำตาก็คลออยู่อย่างน่าสงสาร กายเล็กสั่นเป็นระยะจนพนักงานนึกเป็นห่วง

“คุณลูกค้าไม่สบายหรือเปล่าคะ หรือแอร์เย็นเกินไป”

“ม-ไม่ครับ อึก อ-อา ผมเอาเป็น... ซีซาร์สลัด ค-ครับ”

“ค่ะ ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถแจ้งพนักงานได้ทุกเมื่อเลยนะคะ”

หญิงสาวในชุดพนักานเสิร์ฟจากไปแล้วทิ้งไว้เพียงซองอูที่ยังคงนั่งตัวสั่นไม่หาย ฝ่าเท้าของอีกฝ่ายกำลังทำให้ซองอูรู้สึกเหมือนกำลังจะป่วยจริงๆ

อะ หยุดไปแล้ว

ซองอูหอบตัวโยนหากแต่ความต้องการยังคงตกค้างอยู่ภายในดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่จ้องมองคนใจร้ายที่แกล้งเขาให้อับอายต่อหน้าพนักงานสาว อยากจะสะบัดหน้าหนีหากแต่คนตัวโตกลับเคลื่อนมานั่งที่โซฟาตัวเดียวกับเขาเสียแล้ว

“ก-กลับไปเลย พี่ไม่คุยด้วยแล้ว”

แดเนียลเบี่ยงไหล่กว้างๆออกมาจนบังเขามิด พนักงานที่อยู่ไกลๆคงมองไม่เห็นตัวเขาแน่ๆ และไม่ทันได้แย้งอะไรฝ่ามืออุ่นร้อนก็ปลดกางเกงของเขาแล้วรุกล้ำเข้าไปที่ช่วงกลางของซองอู มือใหญ่กอบกุมมันไว้ด้วยมือเดียว กายบางสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกโหมขึ้นมากลางร้านอาหาร

“ด-แดเนียล พี่ไม่ อึก เล่น พ-พี่อาย”

“งั้นพี่เกาะผมไว้ เร็วสิครับ เดี๋ยวพนักงานมาเสิร์ฟแล้วจะเห็นเข้า”

แดเนียลกึ่งบังคับกึ่งขอร้องให้ซองอูวางแขนลงที่ช่วงไหล่แล้วจึงขยับกายเข้าใกล้ ก่อนที่ฝ่ามืออุ่นร้อนจะชักจูงร่างกายของเขาให้ดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์ ศีรษะเล็กเผลอซบลงที่ซอกคอของกายกำยำ ฟันซุกซนกัดลงบนพื้นที่นั้นเพื่อระบายความเสียวจากแกนกายที่ตนได้รับ

“พี่เสร็จพี่ต้องรีบบอกนะ”

“อ-อื้อ อะ ร-เร็วอีก”

ซองอูซี๊ดปากยามที่คังแดเนียลเร่งความเร็วของฝ่ามืออย่างที่เขาต้องการ กายบางหอบหายใจรัวเร็วจนนึกกลัวว่าจะเป็นอะไรไปก่อนหรือเปล่า มือเล็กจิกลงบนต้นแขนยามที่นิ้วโป้งของอีกฝ่ายบดลงที่ส่วนหัว ซองรับรู้ได้ว่าตอนนี้แกนกายของเขาพร้อมจะปลดปล่อยขนาดไหน

“จะเสร็จแล้ว ด-แดเนียล อื้อ”

มือข้างที่ว่างของแดเนียลเอื้อมไปหยิบทิชชู่มาสามสี่แผ่น ก่อนจะปิดมันลงบนแกนกายสมตัวของซองอู ริมฝีปากหยักกดจูบลงไปเพื่อให้มั่นใจว่าเสียงครางหวานของซองอูจะไม่เล็ดลอดออกมา กายบางปล่อยเสียงออกมาอยู่ในลำคอก่อนที่ร่างทั้งร่างจะกระตุกพร้อมกับปลดปล่อยออกมาจนชุ่มกระดาษชำระ แดเนียลผละจูบออกมาเพื่อจัดการกับคราบน้ำบนมือของตน หากแต่กลับถูกแขนเรียวของซองอูโน้มเข้าไปรับจูบจากเจ้าตัว

“แดเนียลอา พี่ไม่ไหวแล้ว”

สงสัยมื้อเย็นแสนธรรมดาของแพทย์หนุ่มคงจะต้องถูกพับเก็บเสียแล้วสิ

 

 

 

 

สองร่างบดจูบอย่างเร่าร้อนภายในลิฟท์อย่างไม่เกรงกลัวกล้องวงจรปิดที่กำลังถ่ายภาพคนทั้งสองอยู่ แผ่นหลังของซองอูชิดติดกับผนังโลหะพร้อมด้วยกายกำยำตามเข้ามาบดเบียดแนบแน่น มือเล็กเคลื่อนไปปลดกระดุมเชิ้ตของอีกฝ่าย ซึ่งแดเนียลก็ไม่ยอมแพ้ จับชายเสื้อของอีกฝ่ายเลิกขึ้นก่อนจะลงลิ้นบนยอดอกอย่างไม่เบานัก ซองอูแอ่นแผ่นอกขึ้นมาพร้อมด้วยนิ้วเรียวที่สอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสีอ่อน

“อ๊ะ! แด-แดเนียล อื้อ ขึ้นมา”

ซองอูรั้งอีกฝ่ายให้ขึ้นมารับจูบจากตนเองอีกครั้ง สองมือก็เคลื่อนไปลูบไล้ตามแผงอกกำยำ นิ้วเรียวสัมผัสที่ลอนคลื่นบนหน้าทองอย่างเย้ายวน

แม้ว่าซองอูจะไม่ประสาในเรื่องบนเตียง แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนหัด

ตลอดทางบนรถหลังจากที่ทั้งสองตัดสินใจล้มเลิกการกินอาหารแล้ว ซองอูเอาแต่คลอเคลียแดเนียลที่กำลังขับรถ จนแพทย์หนุ่มแทบจะหักพวงมาลัยเข้าข้างทางอยู่หลายครั้ง ซองอูรั้งเอาไว้ก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายขับไปที่คอนโดของตนเอง นั่นจึงทำให้เขาสองคนมานัวกันอยู่บนลิฟท์เพราะยั้งร่างกายเอาไว้ไม่อยู่

แดเนียลอุ้มซองอูขึ้นทั้งที่ยังไม่ได้ผละจูบออกจากกัน เสียงดูดริมฝีปากดังก้องอยู่ในพื้นที่แคบๆอย่างไม่นึกอายหากมีใครเข้ามาร่วมใช้ลิฟท์ด้วย จนเมื่อถึงชั้นเป้าหมายกายกำยำก็พาซองอูออกมาจากลิฟท์ทั้งอย่างนั้น ขาเรียวตวัดโอบล้อมรอบเอวสอบ สองแขนรัดแน่นที่ช่วงคอราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะผละออกไป

13 แฮ่ก 2 5 อื้อ”

ซองอูล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบคีย์การ์ดให้อีกฝ่ายแล้วจึงบดจูบต่อ ลิ้นเล็กตวัดเลียตามแนวฟันของคนตัวโตอย่างที่ตนเองมักถูกกระทำอยู่บ่อยครั้ง จนแดเนียลครางในลำคออย่างพึงพอใจ

ตี๊ด

แสกนบัตรเข้าไปภายในห้องได้สองร่างก็รีบถอดรองเท้าอย่างเร่งรีบหากแต่แดเนียลกลับผลักอีกฝ่ายเข้ากับผนัง แล้วจึงโน้มตัวเข้าขบเม้มสร้างรอยที่ซอกคอของซองอู ฟันคมกัดลงไปเบาๆจนเสียงครางหวานได้หลุดออกมา

“เฮ้ย! เดี๋ยวๆ แดเนียล หยุดก่อน!

“พี่มีอะไร ผมยัง-”

แดเนียลผละออกมาด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านพลันหางตาเหลือบไปเห็นอีกหนึ่งชีวิตในห้อง

ผู้ชายตัวสูงยาว หน้าตาดีกำลังนอนกินป๊อปคอร์นอยู่บนโซฟา

ดูเหมือนอีกฝ่ายก็จ้องมองอยู่ที่พวกเขาด้วยอาการที่ช็อคค้างไม่แพ้กัน สังเกตได้จากข้าวโพดคั่วที่ค้างอยู่กลางอากาศไม่ได้เข้าปากของอีกฝ่ายเสียที

“ควานลิน! โอ้ย!พี่ลืมได้ไงเนี่ย”

แดเนียลมองสลับสองร่างไปมาก่อนจะผละตัวเองออกห่างจากซองอูเกือบสองก้าว หลังจากที่ดูท่าสถานการณ์ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะซองอูกำลังทึ้งหัวไปชี้หน้าของคนที่กำลังนั่งอยุ่บนโซฟาไปด้วย

“เฮ้อ แดเนียล นั่นควานลินน้องชายผม ส่วนควานลิน นี่แดเนียล”

“เอ่อ สวัสดีครับพี่แดเนียล”

“ครับ สวัสดีครับน้องควานลิน”

เป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบสุดๆหลังจากที่พวกเขาต้องมาทักทายกันทั้งที่เมื่อครู่ควานลินเกือบจะได้ดูพี่ของตัวเองเล่นหนังสดแท้ๆ รอยยิ้มของทั้งแดเนียลและควานลินปัญญาอ่อนจนซองอูนึกอยากตีหน้าผากตัวเองแรงๆ

“งั้นผมกลับก่อ-”

“เอ่อ พี่แดเนียล อยู่กินข้าวก่อนมั้ยครับ คือเอ่อ... ฝนมันจะตก”

ควานลินเอ่ยพลางชี้ไปที่ข้างนอกหน้าต่างอย่างเก้ๆกัง ที่ชวนออกไปแบบนั้นเพราะเขาคิดว่าควรจะได้ซักอีกฝ่ายเสียหน่อยหลังเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่

“เฮ้อ โอเคๆ งั้นอยู่กันทั้งอย่างนี้แหละ”

ควานลินมองซองอูที่กำลังหัวเสียในขณะที่แดเนียลทำเพียงแค่ยิ้มอ่อนๆก่อนจะตัดสินใจถามออกไป

“พี่แดเนียลเป็นแฟนพี่ซองอูหรอครับ”

“เฮ้ย!

ซองอูตะโกนออกมาแทบลั่นห้องก่อนจะเดินไปหยิกควานลินแรงๆเสียหนึ่งที ให้กับความปากมากไม่เข้าเรื่อง

“ก็ไม่เชิงหรอกครับ คงต้องรออีกซักหน่อย

“...”

“ผมขอตัวไปใช้ห้องน้ำก่อนนะครับ”

ราวกับแดเนียลได้ทิ้งระเบิดเอาไว้ ควานลินหันมาเขย่าพี่ตัวเองที่ตัวแดงแถมยังสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ดูก่อนบ้าอะไรกัน

“อะไร พี่บอกมา พี่แดเนียลเขาหมายถึงอะไร เมื่อกี้ก็เห็นจะๆว่าพี่สองคนกำลังจะ... นั่นแหละ แล้วไม่ได้คบหมายถึงอะไร”

“ก-ก็ไม่อะไร”

“ทำไม เอากันเฉยๆงี้หรอ โห ไมพี่แซ่บจังวะ”

เป็นอีกครั้งที่ควานลินโดนหยิกจนเนื้อเขียว ก่อนจะถูกเบิดกะโหลกพร้อมกับที่ซองอูได้ลั่นวาจาออกไปว่า...

“ถ้ายังถามมาก ได้นอนข้างถนนแน่!

 

 




75%





หลังจากที่ซองอูสั่งห้ามไม่ให้ควานลินถามอะไรอีก กลายเป็นเด็กแสบเที่ยวนั่งจ้องนายแพทย์หนุ่มพร้อมทั้งหรี่ตาเหมือนพวกคนแก่ๆไม่มีผิดจนซองอูได้แต่กรอกตาอย่างหมดคำพูดกับน้องชายที่ทำตัวเหมือนเป็นพ่อเขาอีกคน

“น้องควานลินมีอะไรจะถามรึเปล่าครับ เห็นไม่ยอมกินข้าวเลย”

ควานลินได้โอกาสก็วางช้อนลงในจาน ปากหยักรีบอ้ากว้างเตรียมจะรัวคำถามซักชุดใหญ่ หากแต่ถูกเท้าของซองอูเหยียบลงบนนิ้วเท้าจนต้องร้องออกมาเสียแทน

“โอ๊ย! ม-ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่สงสัยว่าพี่ทำงานอะไร”

“ฮะๆ ครับ พี่เป็นหมอ แต่ช่วงนี้กำลังรอทำงานที่บริษัทอยู่”

ซองอูมั่นใจว่าเขาเห็นควานลินหันมาทำหน้าทำตาล้อเลียนใส่เขา ตาคมนั่นมองเขาด้วยหางตาราวกับจะบอกว่าทำไมคนแบบนี้ถึงได้มาอยู่กับพี่ได้ ซองอูนึกอยากหยิกหูของควานลินแรงๆ เขาไม่น่าลืมเลยว่าน้องชายมันจะมาค้างที่คอนโดถึงต้องมาโดนมันคอยก่อกวนอยู่แบบนี้

อีกอย่าง ยังมีน่ามาถามคำถามประหลาดๆให้เขาต้องคิดมากอยู่ได้

“แล้วน้องควานลินหละครับ”

“ผมอาจจะดูโตครับ แต่ตามจริงผมยังเรียนอยู่มอปลายปีสองอยู่เลย”

“อ้อ หรอครับ พี่ก็เข้าใจผิดเห็นดูโตแล้ว”

แดเนียลยิ้มขำ เป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้ควานลินชะงัก คนตรงหน้ามีอิทธิพลที่สามารถทำให้คนที่อยู่รอบข้างรู้สึกอุ่นในใจ ไหนจะดูเป็นมิตรแบบสุดๆอีกต่างหาก เกินไปแล้วทั้งหน้าตาก็ดี ฐานะก็โคตรดี หน้าที่การงานความฉลาดไม่ต้องพูดถึง คนตรงหน้าไร้ที่ติแบบที่หาข้อบกพร่องไม่ได้

ควานลินย้อนมองไปที่พี่ชายตัวเองอีกทีด้วยความรู้สึกงุนงงขั้นสุด

“แล้วควานลินอยากเรียนอะไรหละครับ”

“ผ-ผมยังไม่แน่ใจ อาจจะรอดูอีกซักหน่อย”

“แต่ดูจากพี่ซองอูแล้ว น้องควานลินก็คงจะเก่งน่าดูนะครับ”

นั่นคือสิ่งที่ซองอูพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากนั่งกินข้าวเงียบๆแล้วแอบฟังอยู่พักใหญ่ ไม่ใช่ว่าเห็นด้วยเรื่องที่เขาเก่ง แต่อีกฝ่ายพูดถูกเรื่องควานลินต่างหาก ทั้งที่ไม่ได้ขยันอย่างเขา แต่เจ้าตัวก็ได้คะแนนดีเยี่ยมตลอด

“เลิกยิ้มภูมิใจซักที หน้าเหมือนอาแปะแล้วรู้ตัวหรือเปล่า”

“ฮ่าๆๆ แต่ตามจริงถ้าควานลินสนใจที่จะเป็นแพทย์ก็บอกพี่ได้นะ พี่จะมาช่วยติวให้”

“โห จริงหรอครับ ถ้าได้คนแบบพี่มาสอน ต่อให้ยากแค่ไหนผมก็สอบติดหมดแน่นอน”

ซองอูเบ้ปากเมื่อเห็นว่าควานลินที่ตอนแรกเอาแต่นั่งทำหน้าบูด ในตอนนี้ดูจะเข้าขากันดีเหลือเกินกับแดเนียล ถ้าคนอื่นมองมาคงคิดว่าควานลินเป็นน้องของแพทย์หนุ่มคนนี้แน่ๆ

ไหนจะแดเนียลที่ตั้งแต่เริ่มมื้อเย็นมา ก็หันหน้ามาคุยมาพูดกับเขาแทบจะนับครั้งได้ เจ้าตัวดูจะสนุกกับการคุยกับควานลินจนลืมเขาไปแล้ว ซองอูก็เลยเนรเทศตัวเองไปจัดการล้างจานอยู่ในครัว ในขณะที่พี่น้องคู่ใหม่ก็พากันไปเล่นเกมอยู่ที่โซฟาตัวยาว

เสียงเฮของคนที่กำลังสนุกดังออกมาเป็นระยะกำลังทำให้ขีดความอดทนของซองอูใกล้ถึงขีดสุด เขาเปล่าน้อยใจ! แค่กำลังนึกแค้นที่แดเนียลกำลังไประรื่นมีความสุขในขณะที่ตัวเขายังค้างคาจากอารมณ์เมื่อช่วงเย็น

มือเรียวบดขยี้ฟองน้ำลงบนจานใบสวยอย่างไม่เบาแรงจนหวั่นว่าจะแตกเข้าซักใบ พอล้างเสร็จก็เดินสะบัดตัวเข้าห้องนอนไปทำงานอย่างไม่นึกสนใจสองร่างที่หน้าทีวีอีก

เป็นเวลาหลายชั่วโมงหลังจากที่ซองอูอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนนั่งทำงานอยู่ที่หน้าแมคบุ๊ก จนเสียงที่ดังอยู่ข้างนอกจะเงียบไป ควานลินเดินเข้ามาในห้องนอนเป็นคนแรกตามมาด้วยแดเนียลที่ยืนจังกาอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน

“พี่ซองอู”

ซองอูหันไปตามเสียงเรียก มองควานลินที่กำลังหาวหวอดใหญ่ ดวงจากลมของคนหน้าแมวมองผ่านนายแพทย์หนุ่มอย่างไม่ใยดี จนแดเนียลกระตุกยิ้มที่มุมปาก

“อะไร ควานลิน แล้วนี่กี่โมง ตั้งห้าทุ่มแล้วหรอเนี่ย”

“ใช่ นั่นแหละที่จะมาคุยด้วย”

“ว่า?”

“ให้พี่แดเนียลนอนนี่นะ มันดึกแล้ว อันตราย”

ซองอูยอมหรี่ตาเหล่ไปมองคนที่หน้าประตู แดเนียลกำลังยิ้มแหย่เป็นหมีตัวใหญ่ๆ แต่คิดว่าซองอูจะหายหงุดหงิดหรือ ไม่มีทางเสียหรอก กายบางในชุดนอนลายตารางสีน้ำตาลเข้มพาร่างของตนไปยังตู้ที่เก็บหมอนและผ้าห่มสำรอง นำพวกมันออกมาก่อนจะเดินกระแทกเท้าปึงปังผ่านร่างของควานลินและแดเนียลไป

ควานลินถึงกับเกาศีรษะอย่างงุนงง เมื่อกี้เขาเห็นภาพซ้อนของซองอูกลายเป็นพี่สาวอารมณ์แปรปรวนไปเสียแล้ว

“แดเนียลนอนที่นี่ได้ แต่ต้องนอนตรงนี้”

ซองอูเอ่ยก่อนจะวางหมอนลงบนโซฟาตัวที่แดเนียลและควานลินยึดครองมาตลอดช่วงเย็น แรงปล่อยไม่เบานักทำให้หมอนกระดอนลงพื้น หากแต่ซองอูไม่สนใจหรอกพลางนึกในใจว่าแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

หลังจากที่เอ่ยจบซองอูก็หันหลังแล้วพาร่างบางๆกลับเข้าห้องไปทำงานต่อ แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะของแดเนียลที่ดังไล่หลังมา

“ประสาท!

 

 

 

 

ควานลินหลับไปแล้วบนเตียงหลังกว้าง แถมทั้งห้องชุดก็เงียบสงบเพราะเป็นเวลาราวๆตีหนึ่ง กว่าซองอูจะปิดจ็อบเสร็จได้ก็กินเวลาอยู่มากโข กายบางพับหน้าจอแมคบุ๊กลงจนเหลือเพียงโคมไฟบนโต๊ะทำงานเท่านั้นที่สร้างความสว่างให้กับห้องนอน

ซองอูตัดสินใจที่จะเข้านอนในทันที หากแต่เมื่อมองหาโทรศัพท์ ก็พึ่งจะนึกออกว่าตนเองลืมโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่เคาน์เตอร์ล้างจาน สบถออกมาเพื่อตำหนิความชอบหลงลืมนั่นนี่อยู่ตลอดของตนเอง กายบางพาตัวเองไปที่ประตูก่อจะเปิดมันออกช้าๆ สอดสายตาออกไปมอง เมื่อเห็นใครอีกคนกำลังนอนกัดฟันอยู่บนโซฟา ซองอูจึงพาร่างของตัวเองออกมาจากหลังบานประตูช้าๆ ไม่ลืมที่จะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

เท้าเล็กๆย่องไปบนพื้นพรม ซองอูทำตัวราวกับแมวที่การเดินแทบจะไร้เสียงจนพาตัวเองไปถึงโทรศัพท์ที่กำลังวางคว่ำอยู่ที่เคาน์เตอร์ลายหินอ่อน

ซองอูเงียบก็จริง แต่ดูเหมือนจะมีคนเงียบกว่า...

“แม่ร่ว- อื้อ!





ฉับ!!

ทวิตเราชื่ออะไรนะ?

เป็นฟิคใสๆค่ะ แค่ต้องเปิดเว็บอื่นควบคู่







 “ไอชิบหาย กูไม่น่าตื่น โว้ย! หลับไม่ลงแล้ว”

ควานลินดีดตัวขึ้นมาแต่ดวงตาคมดันเหลือบไปเห็นสองร่างที่ระเบียงเสียก่อน ทำให้เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเขาต้องเอนกายลงที่เดิมช้าๆก่อนจะหยิบผ้านวมขึ้นมาคลุมจนมิดศีรษะ

อื้อหือ ติดตาเลยหวะ

คราวนี้มาในรูปของเสียง ควานลินนึกก่นด่าในใจยามที่พี่ชายของเขาหวีดออกมาเสียงแหลม หน้าของเขาแดงไปหมดเมื่อคิดว่าแดเนียลต้องรุนแรงแค่ไหนพี่เขาถึงร้องออกมาแบบนั้น พยายามปิดเปลือกตานับแกะถึงพันอยู่ในใจ

แกร่ก

“ด-แดน อึก! ไม่เอา ห-ไหนบอก อ๊ะ ไม่ทำใน อา ห-ห้องนอนไง”

“หืม ผมจำไม่เห็นได้”

ควานลินแทบจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดตายเมื่อแดเนียลอุ้มพี่ซองอูเข้ามาในห้องนอน ดูเหมือนเสียงของทั้งสองจะดังอยู่ตรงบริเวณโต๊ะทำงานของพี่ชายเขา แต่ถึงอย่างนั้นควานลินก็ยังคงใจเต้นรัวเร็วยามที่แดเนียลและซองอูโหมเข้าหากันอีกครั้ง ร่างสูงเกร็งตัวนิ่งแทบไม่ขยับอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

แล้วทำไมเขาต้องมาหลบด้วยเนี้ย

“อ๊ะ! อาๆๆ ส-เสียว อื้อ!

“เบาๆสิครับ เดี๋ยวลินตื่น”

อืม ครับ ขอบคุณครับ ควานลินอยู่ตรงนี้เองทุกคน

 



 

 

 

talk;

กามจนเหนื่อย รีดออกมาจนหมดตัว

เมนควานลินค่ะ เผื่อใครไม่รู้

อย่าลืมแสดงความรักในแท็ก #ดาเนียลอง ขอกำลังกาม

ปอลอย.อิมายด์ เยวะมึง เขาเยกัน กูไม่เกี่ยว

tw : @hunhans26

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 438 ครั้ง

2,006 ความคิดเห็น

  1. #2006 bcpws (@bcpws) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 23:00
    เลินรู้กกกกก สงสาร55555555
    #2006
    0
  2. #2001 Hinigo (@baramosma) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:30

    สุดหล่อของพี่เป็นคนหรืออากาศ 555555 พวกเธอจะร้องแรงกันไปถึงไหนห้ะะะ สงสารน้อง 55555555
    #2001
    0
  3. #1998 myfavissleep (@myfavissleep) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:27
    หลินนน5555
    #1998
    0
  4. #1984 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 10:48
    สงสารน้องหลิน555555555555
    #1984
    0
  5. #1967 kunkyu (@CHOAFA-nakan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 09:21
    สุดจัดเลย โอ้โห55555555

    ควานลินครับ สู้ๆนะ555555
    #1967
    0
  6. #1960 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 13:13
    สางสารน้อง วัดใจกันหรือไร ลินลูกหนูต้องทนนะ ใจเย็นไว้555555555
    #1960
    0
  7. #1953 thisisjimmy (@heeminkim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:18
    วงวารน้องงงงงงงงงง หลับไม่ได้แล้วล่ะลูก ขนาดนี้แล้ว5555
    #1953
    0
  8. #1950 KritchayaDonsing (@KritchayaDonsing) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:54

    เป็นกำลังใจให้ควานลินฮะ


    #1950
    0
  9. #1935 markbam41 (@markbam41) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:39
    สงสารรรร
    #1935
    0
  10. #1928 Honggie43 (@Honggie43) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 21:52
    น้องงงงง
    #1928
    0
  11. #1909 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 19:03
    ควานลินต้องสู้นะ
    #1909
    0
  12. #1905 MangSombatwong (@MangSombatwong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:34

    เขินนนน><
    #1905
    0
  13. #1901 oswkdn21 (@oswkdn21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:12

    ><เขินนน
    #1901
    0
  14. #1899 B'patch (@So-Eunha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 17:53

    กินใจ...
    #1899
    0
  15. #1895 jidaphaa (@jidaphaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 06:55

    โอ้ยยยยใจ
    #1895
    0
  16. #1889 mmycreamy (@mmycreamy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 03:20
    น้องโถ่วลูก ทำไมโดนแกล้ง55555
    #1889
    0
  17. #1888 Honggie43 (@Honggie43) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 16:48

    สงสารควานลินนนน
    #1888
    0
  18. #1885 Araceze (@Araceze) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 01:05
    ควานลินนนยย 555555555
    #1885
    0
  19. #1879 lsp1 (@lsp1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:33
    โอ้ยยยย สงสารลินนน55555 ขำอ่ะ555555555555
    #1879
    0
  20. #1878 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 21:49
    สงสารลินหน่อยพี่แดน555555555555
    #1878
    0
  21. #1868 Grim2803 (@Grim2803) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:31

    หลินหลินลูกกกกกกกก โอ้ยสงสารอะ????

    #1868
    0
  22. #1866 PPAMMMMMM (@PPAMMMMMM) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 09:48
    สงสารหลินเว่อ55555555555
    #1866
    0
  23. #1865 Apinya_Nana (@apinya50188) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 02:04
    ลินลูกกกกกกกกกก สงสาร5555555555
    #1865
    0
  24. #1864 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 00:47
    กรี๊ดดดดดดดดดดด น้องหลินโทรหาคุงตำรวจเร็ว มีโจรในห้แงนะ แถมโจรยังกำลังกินพี่ซองอูด้วย แดนร้ายมากกก ในห้องนอนที่น้องอยู่ก็ยังทำ!!
    #1864
    0
  25. #1843 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:40
    น้องงงง โทรแจ้งตำรวจเร็ววว มีโจรอยู่ในห้องง555555555
    #1843
    0