(end)(Wanna One) _da da da_ ❀ | nielong | #ดาเนียลอง

ตอนที่ 8 : 07 : _ _ da da { 100% }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    18 พ.ย. 60

 

 


 

 

ซองอูรู้ตัวดีว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ อย่างที่ตอนนี้ก็รู้ดีว่าสองมือกำลังกอบกุมแก้วกาแฟเพื่อคลายความหนาวสั่นและความกังวลอยู่ แทนที่จะจิบรสชาติของมัน ตรงหน้าของเขาคือผู้หญิงที่สละสลวยจนทำให้เขาเกิดอาการประหม่าทันทีที่สบสายตา ในขณะที่อีกฝ่ายมีท่าทีที่ตรงกันข้ามราวกับชินชาที่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้

คุณโซมีครับ ผมไม่มั่นใจว่าคุณทราบหรือยังว่าผมชื่ออะไร เพราะฉะนั้นผมจะขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการก่อนนะครับ“

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ คุณซองอู คุณเป็นตัวแทนของคุณคังยู แค่ชื่อ... ทำไมฉันจะไม่รู้”

“อา... ครับ”

ซองอูชะงักเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีแข็งกระด้างต่างจากที่คิดไว้อยู่โข ไหนจะคำพูดที่ดูก็รู้ว่าไม่ต้องการที่จะเสียเวลาเสวนากับเขาไปมากกว่านี้นั่นยิ่งทำให้ซองอูรู้สึกเกร็งเข้าไปใหญ่

ท่านประธานนัดหมายโซมีให้เขาอย่างฉุกละหุก ในเวลาช่วงเช้าของวันถัดมาหลังจากอุบัติเหตุที่ทำให้แขนเขาถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าสีขาว เขากลับจากโรงพยาบาลมาถึงที่คอนโดของตัวเอง สายด่วนจากท่านประธานก็ตรงเข้ามา ในตอนนั้นตอบรับด้วยใจที่วูบโหวง ตัวเขาจึงแทบจะไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไร ออกมาทั้งที่ยังไม่มีสมาธิดีแถมยังไม่ได้เตรียมความพร้อมอะไรเสียด้วย

ตอนนี้ซองอูกำลังเผชิญกับความหวาดกลัวที่เขาหลบหลีกมาตลอด

ทั้งที่เมื่อคืนเขาจำได้ดีว่าในอ้อมกอดของคังแดเนียลที่กำลังปลอบเขานั้น มันอบอุ่นแค่ไหน เขานึกหวงแหนและไม่อยากเสียมันไป นึกคิดวิธีมากมาย แต่กลายเป็นว่าตอนนี้ตัวเขากำลังเผชิญกับบุคคลที่ไม่ได้เรียกร้องหาอ้อมกอดนี้แต่กลับถูกยัดเยียดให้  

“เข้าเรื่องเลยเถอะค่ะ”

ลมหายใจถูกสูดเข้าไปจนเต็มปอด เมื่อเสียงหวานๆกล่าวเร่งให้เปิดบทสนทนา ซองอูจึงต้องจำใจหยุดความกังวลแล้วเข้าสู่การทำงานอย่างจริงจัง

เป็นไงเป็นกัน ตัวเขาก็มีสิ่งที่คิดเอาไว้อยู่แล้ว แค่เพียงโน้มน้าวให้อีกฝ่ายคิดตามเขาก็พอ

“คุณโซมีครับ การแต่งงานกับคุณแดเนียล-”

“ฉันไม่ยินยอมที่จะแต่งงานค่ะ ตามจริงฉันก็ปฏิเสธเรื่องนี้ไปหลายครั้งแล้วนะคะ จนตอนนี้เริ่มหงุดหงิดที่ผลลัพธ์มันออกมาแบบเดิมทุกครั้ง”

“ผมไม่ได้บอกซักหน่อย ว่าผมมาคุยเพื่อให้คุณสองคนแต่งงานกัน”

โซมีชะงักไปเมื่อซองอูกล่าวออกไปแบบนั้น ดวงตากลมโตของหญิงสาวจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ไม่มีความประหม่าเหมือนในทีแรก หากมันกลับเต็มไปด้วยความจริงจังและมุ่งมั่น

“คุณหมายถึงอะไร?”

“คุณโซมีครับ ผมสืบทราบสาเหตุที่ทำให้คุณไม่ต้องการที่จะแต่งงานแล้วหละครับ”

“หึ เรื่องนั้น เรียกว่าใครๆต่างก็รู้อยู่แล้วจะดีกว่าค่ะ”

จอนโซมียิ้มหยันออกมายามที่เธอกำลังนึกถึงเรื่องราวที่กลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน ซองอูรับรู้ดีถึงการที่โซมีนั้นมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว แต่เพราะหนุ่มคนนั้นเป็นคนที่พ่อของเธอนั้นไม่ต้องการและไม่ชอบใจ เรียกได้ว่าไม่ลงรอยคงจะถูกต้องกว่า

ถึงขั้นเอ่ยวาจาว่าจะยอมยกลูกสาวให้ใครก็ได้ที่เหมาะสมแต่ต้องไม่ใช่ชายคนนี้

ส่วนเบื้องลึกเบื้องหลัง ซองอูไม่อาจทราบได้เพราะเป็นเรื่องภายในที่มีแค่คนที่เกี่ยวข้องเท่านั้นที่ทราบ

“ทุกคนทำเป็นปิดหูปิดตา ทั้งที่รู้ดีว่าฉันมีคนรักอยู่แล้ว และคนที่ทำเป็นเมินเฉยมากที่สุดก็คือคุณคังยู จับคู่ฉันกับแดเนียลด้วยสารพัดวิธีทั้งที่ฉันกับเขาไม่เคยคุยเป็นการส่วนตัวเลยซักครั้ง”

“คุณคงไม่พอใจมากสินะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะคุณซองอู การที่ไม่ได้อยู่กับคนที่ฉันรัก ฉันก็เจ็บมากพอแล้ว แต่นี่ยังต้องมารองรับแรงกดดันจากสังคมอีก ฉันหละสมเพชตัวเองจริงๆ”

“คุณโซมีครับ ผมก็มีความรู้สึกที่คล้ายคลึงกับคุณถึงแม้ว่าอาจจะไม่หนักเท่าก็ตาม”

“...”

ซองอูมั่นใจว่าคนอย่างโซมีไม่มีทางที่จะไม่เข้าใจความหมายที่เขาสื่อ ถึงแม้ตัวเขาจะไม่ได้รองรับแรงกดดันจากสังคม หากแต่การสูญเสียอ้อมกอดไปอาจจะพอเทียบเคียงได้กับกรณีของโซมี

“แสดงว่าทั้งฉันทั้งแดเนียลต่างก็มีคนของตัวเองอยู่แล้วงั้นหรือคะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อหรอกนะคะ แต่ก็นึกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน”

“ครับ ผมเข้าใจ”

“แล้วคุณคิดจะจัดการเรื่องนี้ยังไงหรือคะ คุณซองอู”

คนเจ้าของชื่อคลายมือออกจากภาชนะอุ่น ยืดตัวตรงเมื่อบทสนทนามาถึงจุดสำคัญที่เขาหมายมั่นที่จะมาพูดในวันนี้

“ผมขอถามก่อนนะครับ ปกติมีใครมาคุยกับคุณโซมีนอกจากท่านประธานเองมั้ยครับ?”

“ไม่มีหรอกค่ะ คุณเป็นคนแรกที่มาคุยกับฉันเรื่องการแต่งงานแทนคุณคังยู”

“แล้วคุณคิดว่าการที่ผมมาแทนได้นั้น ท่านจะต้องไว้ใจผมขนาดไหน”

“มากพอสมควรเลยหละค่ะ คนอย่างคุณคังยู ถ้าไม่ไว้ใจใครคงไม่มีทางส่งมาเป็นตัวแทนแบบนี้“

“นั่นหละครับ คือสิ่งที่ผมต้องการ”

“...”

“ผมจะลองเอาความไว้ใจนั่นเข้ามาเสี่ยงดู”

โซมีเลิกคิ้วด้วยความงุนงงปนสงสัย ในตอนนี้องซองอูกำลังมีท่าทีที่จริงจังจนทำให้บรรยากศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ซองอูไตร่ตรองมันมาทั้งคืน มันคือวิธีเดียวที่เขาจะสามารถครอบครองอ้อมกอดนั้นเอาไว้ได้โดยที่จะไม่มีใครนึกสงสัย

.

“แต่งงานกับผมนะครับ คุณโซมี” 








10%








ร่างกายสูงโปร่งในชุดนักเรียนกางเกงสีเทาขายาวนั่งเปิดชีทเรียนแบบส่งๆ มองผ่านโจทย์ยากๆที่ตัวเขาอุตส่าห์ไปหามาเพื่อหวังจะได้รับการสอนจากคุณครูจีฮุน จะว่าเขาอย่างนั้นอย่างนี้ก็ได้ แต่ตอนนี้แทบจะลืมไปแล้วว่าเคยเรียนกับคุณครูแดเนียลด้วย

หลังจากวันที่ควานลินได้รับสัมผัสจากกลีบปากนุ่มๆนั่น ก็หวังจะได้ชิมรสหวานๆอีก แต่กลายเป็นอีกฝ่ายที่เอ่ยปากบอกเขาว่าจะสอนเขาจูบ กลับไม่แตะต้องตัวเขาเลย แม้แต่โดนตัวกันก็ไม่ เวลาสอนก็จะสอนห่างๆแตกต่างจากวันแรกๆที่สิงเขาได้คงสิงไปแล้ว

ควานลินที่ทำตัวเนิร์ดเลยทำได้แค่ไปหาเศษหาเลยที่อื่นแทน

พวกมึง เบื่อสัส พี่เขาไม่มาซักที : LAILIN

อูจินลิ้นกระดก : เปลี่ยวมากมั้ย

อูจินลิ้นกระดก : ทำกระแดะนั่งห้องสมุด หรรมหดไปเถอะมึง

ซามูเอวD : เออ แล้วอิแว่นที่มึงฝากกูซื้อจะเอาวันไหน

ซามูเอวD : กูทนเห็นมันวางอยู่ในห้องไม่ไหว

ซามูเอวD : โคตรหม่นหมอง จะอ้วก

เอาที่รร.พรุ่งนี้ : LAILIN

เคนตะอิไตอิไต : เฮ้ยๆ ขอขัดแปป

เคนตะอิไตอิไต : กูไปเจอตัวเด็ดมา รอเน็ตดีเดี๋ยวกูแชร์

อูจินลิ้นกระดก : เร็วดิมึง ใจกูสั่นไปหมดแล้วโว้ยยยย!!!

กูปักหมุดรอ ห้องสมุดพี่ก็หามุมเปลี่ยวได้จ้า : LAILIN

“ทำไรอยู่”

ควานลินสะดุ้งจากหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังฉายภาพแชทของเขากับกลุ่นเพื่อนที่โรงเรียน เสสายตาที่ถูกขวางกั้นด้วยเลนส์กรองแสงหันมองคนที่ยืนซ้อนอยู่ที่ข้างหลังเขา รับรอยยิ้มของจีฮุนที่ยังคงอ่อนโยนนุ่มนวลอย่างที่เขาชอบ ก่อนที่คนตัวเล็กจะนั่งลงข้างๆเขาแล้วเริ่มหยิบชีทเรียนขึ้นมา

“ต-ตอบไลน์เพื่อนครับ”

“อ้อ แล้วนี่มารอนานรึยัง พอดีรถมันติดเลยมาช้า ขอโทษนะ”

“ไม่นานครับ พึ่งมาถึงเหมือนกัน”

“โอเค งั้นมาเริ่มกันเลยนะ”

เป็นเวลาช่วงบ่ายของวันที่ควานลินกำลังได้รับการสอนจากพัคจีฮุน โชคดีที่ครั้งนี้โจทย์ที่เขาอุตส่าห์ไปสรรหามามันยากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายต้องเบียดเข้ามาสอนเขา กลิ่นหอมอ่อนๆของวานิลลาทำให้ควานลินแทบคลั่ง เพียงเพราสัมผัสมันในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ กลุ่มผมสีอ่อนถูกเขาแอบสูดดมเข้าไปตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

มือเรียวดันกรอบแว่นให้เข้าทียามที่อีกฝ่ายช้อนตาขึ้นมามองเขา ดวงตากลมสวยที่มองมาด้วยแววตาเอ็นดู คล้ายกับกวางป่าที่เขานึกอยากกดลงกับโต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด

“พักก่อนมั้ย? เดี๋ยวจะล้าเอานะ”

“ครับ”

“พี่ว่าจะออกไปซื้อกาแฟ เราเอาอะไรมั้ย”

“ผมไปด้-”

“ไม่ต้องๆ เฝ้าโต๊ะนี่แหละ สรุปเอาอะไร”

“เอ่อ... เอาเหมือนพี่แล้วกัน”

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่มานะ”

ควานลินมองจีฮุนที่เดินห่างออกไปด้วยสายตาละห้อย กลิ่นหอมๆที่ลอยติดอยู่ที่จมูกทำให้ตัวเขารู้สึกต้องการมากขึ้นไปอีก ยิ่งนึกไปถึงตอนที่อีกฝ่ายยอมจูบกับเขาในวันนั้น มันเหมือนกับถูกทำให้อยากแล้วจากไปชัดๆ

เขาไม่น่าสวมบทนี้เลย ไม่งั้นคงได้กดอีกฝ่ายลงไปแล้ว

เคนตะอิไตอิไต shared a link.

ควานลินเดาะลิ้นในปากอย่างพอใจพลางฉวยหูฟังพร้อมโทรศัพท์ไปหามุมดีๆซักที่ในห้องสมุด เคนตะส่งคลิปมาได้ค่อนข้างตรงจังหวะแต่ไม่แน่ใจว่าดีรึเปล่าคงต้องเช็คก่อน เดินไปเรื่อยๆจนเลือกพื้นที่ซอกแคบระหว่างตู้หนังสือโซนลึกสุด บริเวณรอบข้างเท่าที่สังเกตก็ไม่ได้มีใครอยู่ในระยะสองเมตร เรียกได้ว่าทางสะดวกแบบสุดๆ

กดวิดีโอที่เพื่อนตัวดีส่งมา ดูท่าจะดีสมคำร่ำลือเพราะอูจินกำลังโอดครวญอย่างหนัก ไม่นานนักบนหน้าจอก็ปรากฏภาพหนังผู้ใหญ่ตามสไตล์ที่เขาและกลุ่มเพื่อนชอบเหมือนๆกัน

จะว่าแย่ก็ได้ แต่ทำแบบนี้โคตรได้ฟีล

ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวที่กำลังปรนเปรอให้กับชายในคลิปด้วยสายตาที่เร่าร้อน กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ยามที่หน้าอกหน้าใจเคลื่อนไปตามจังหวะของทั้งสอง เหงื่อกาฬที่ไหลออกบ่าออกมาบวกกับช่วงกลางกายที่เริ่มตื่นตัวทำให้ควานลินนึกอยากเข้าไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำใจจะขาด

ไม่ไหวแล้ว!

“เฮ้ย!

ควานลินที่กำลังหันหลังหมายจะรีบเดินไปเข้าห้องน้ำก่อนที่จีฮุนจะกลับมา สะดุ้งตัวโยนจนเกือบทำโทรศัพท์หล่น จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้จีฮุนกำลังยืนทำหน้ายุ่งอยู่ตรงทางเข้าตรอก ริมฝีปากเรียวสวยของจีฮุนขบเม้มอย่างชั่งใจก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะดุเล็กน้อย

“ดูหนังโป๊รึไง”

“พ-เพื่อนส่งมาครับ มันแกล้ง”

“...”

“ผ-ผมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นงานกลุ่มครับ”

จีฮุนมองควานลินที่ตอบด้วยเสียงสั่นเครือพร้อมกับร่างกายที่โค้งให้เขาอย่างน่าสงสาร พลันสายตาเหลือบไปเห็นเป้ากางเกงที่คับพองต่างจากตอนที่นั่งเรียนอยู่มากโข ควานลินที่กำลังก้มหน้าจึงมองไม่เห็นลิ้นสีสดที่แลบเลียอยู่ที่กลีบปาก

“ผมขอโทษครับ เหวอ!

ควานลินเซเข้าไปติดกับผนังด้านในเมื่อถูกจีฮุนดันเข้ามา ริมฝีปากที่เผลอส่งเสียงดังถูกกดจูบที่ไม่ได้รับมาพักใหญ่ ด้วยความโหยหาทำให้ควานลินเผลอรุกจูบอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ลิ้นชื้นเข้าแทรกซึมเข้าไปในโพรงปากอุ่นร้อน ตักตวงน้ำหวานอย่างตะกละตะกลามจนคนตัวบางที่ผลักเขาเข้ามาระทวยลง

“อือ จูบเก่ง”

ไม่รู้ว่าเขาบดจูบลงไปกี่ครั้ง แต่อาจเพราะด้วยแรงอารมณ์ที่ทำให้เขาคุมสติเอาไว้ไม่อยู่ ทั้งขบเม้มทั้งดูดดุนจนเมื่อผละออกมา ริมฝีปากของจีฮุนก็บวมเจ่อไปแล้ว

“พี่ ทำให้ผมหน่อย”

.

“ผมไม่เคย”

“เด็กใจแตก”





คัท 1 !!

เดี๋ยวมันก็มีอีก

 




 

 

 

 

ซองอูรู้ตัวดีว่าเขาเองเป็นคนที่โอนอ่อนไปกับรอบข้างได้ง่ายขนาดไหน เขามักเก็บเอาสิ่งเล็กสิ่งน้อยมาใส่ใจด้วยเพราะเป็นนิสัยที่เขาคงติดมาตั้งแต่เกิด ตอนแรกคิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องดีที่เขามีพฤติกรรมแบบนี้ หากแต่มาตอนนี้ตัวเขาเองเริ่มไม่แน่ใจว่าว่ามันคือนิสัยที่ดีหรือเปล่า เพราะมันกำลังทำให้เขาคิดเล็กคิดน้อย จนนำพาไปถึงความรู้สึกระแวง

องซองอูกำลังกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว

ความรู้สึกที่อยากครอบครองอ้อมกอดนั้นเอาไว้มันชัดเจนกว่าความรู้สึกไหนๆ อ้อมกอดที่ได้มาจากคนที่บอกว่าจะอยู่ข้างๆเขา คำพูดที่ไม่ได้มีมูลบอกกับเขาว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน แต่อะไรที่จะทำให้ซองอูมั่นใจได้ ยิ่งตัวเขาที่ไม่มีอะไรที่สามรถใช้รั้งอีกฝ่ายได้เลย

องซองอูคือคนที่กลัวความเสี่ยงเป็นที่สุด

การเดินอยู่บนความไม่แน่นอนของคังแดเนียลผลักดันให้เขานึกหวงแหนสิ่งที่ได้รับ กับคนที่เขาเคยเห็นภาพนัวกับคนอื่น ภาพการสวมหน้ากากบดบังตัวตน ไหนจะการวางแผนเพื่อทำลายคนอื่นเงียบๆอยู่ข้างหลัง ซองอูรู้ดีว่าวางใจอะไรไม่เคยได้เพราะความทรงจำเหล่านั้นมันย้ำเตือนเขา หากแต่สัมผัสจากอ้อมกอดที่เขาได้รับจากแดเนียลในทุกครั้งๆเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาสัมผัสความรู้สึกจริงของอีกฝ่ายที่จับต้องได้ ในขณะที่ถูกโอบล้อมในอ้อมแขนนั้น ความรู้สึกอุ่นมันก็แผ่ออกมาปกคลุมเขาเอาไว้เหมือนผ้าห่มของแม่ในตอนที่เขายังเด็กนัก

            เพื่ออ้อมกอดของคนที่เชื่อใจไม่ได้ ซองอูก็มีวิธีของเขาเองที่จะรั้งมันไว้

แค่มองใบหน้าสละสลวยของจอนโซมี คู่หมั้นคู่หมายของแพทย์หนุ่ม ก็ตระหนักได้ในทันทีว่าถ้าทั้งสองได้พบกัน ได้รู้จักกัน ตัวเขาก็จะเสี่ยงกับการที่จะต้องเสียอ้อมกอดนั่นไป เขาถึงได้เลือกที่จะไปร้องขอการแต่งงานจากโซมี รู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ย่ำแย่ หากแต่มันกลับดีต่อทั้งตัวเขาและอีกฝ่าย

เราตกลงที่จะแต่งงานแล้วจึงหย่าในภายหลัง แต่คงต้องใช้เวลาอย่างต่ำซักปีหนึ่งเห็นจะได้ เพื่อให้การแยกทางมันสมบูรณ์และไร้ข้อกังขา โซมีจะกลับไปหาคนที่เธอรัก ใช้ความน่าสงสารจากชีวิตคู่ที่ล้มไม่เป็นท่าไปร้องขอกับพ่อแม่ของเธอให้ยอมรับลูกเขยตัวจริงนั่น ส่วนเขาก็จะวิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของแดเนียลอย่างไร้ความกังวลใดๆอีก

เพราะเขาวางใจตัวเองมากกว่าคังแดเนียล

ต่อให้อีกฝ่ายจะพูดออกมาอีกกี่ครั้งว่าจะไม่ปล่อยเขาไป หากแต่มันก็แทบไม่มีความหมาย ตัวเขาเองนั้นเชื่อว่าในวันที่โซมีและแดเนียลแต่งงานกัน แพทย์หนุ่มจะต้องลุ่มหลงในตัวหญิงสาวจนไม่กลับมาหาเขาได้ตามสัญญาแน่ๆ

อาจจะเป็นโชคดีของเขาที่โซมีเห็นดีกับเขาด้วย สิ่งที่เหลือหลังจากนี้ มันอาจจะยากลำบากแต่มันก็คงไม่ยากเกินความสามารถของเขาแล้ว

 อย่างน้อยๆ เขาก็ทำมันสำเร็จไปเกินครึ่งแล้ว

“-องอู ซองอู!

ร่างกายของซองอูสะดุ้งขึ้นมาจากห้วงความคิดเมื่อเสียงของเพื่อนสนิทดังแทรกขึ้นมา หันไปทางต้นเสียงก็เจอแจฮวานยืนค้ำหัวหน้ามุ่ยอยู่ข้างหลัง ภาพที่เพื่อนตัวดีอยู่ในเหตุการณ์ที่แดเนียลมาเขาก็ลอยขึ้นมาทันที แอบคิดอยู่แล้วว่าคนอย่างแจฮวานไม่มีวันยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่

“ไงมึง นึกออกมั้ยว่าต้องคุยอะไรกัน”

“แต่เช้าเลยหรอวะ”

“ทันทีที่เจอกันถึงจะถูก ไอซองอู กูนอนไม่หลับมาสองคืนแล้ว”

ดูเหมือนต่อมความใส่ใจของเพื่อนมันจะทำงานดีเป็นพิเศษ

หลังจากที่เห็นอาการคาดคั้นของแจฮวาน ซองอูจึงยอมตัดสินใจพาอีกฝ่ายมายังโซนสูบบุหรี่ ซึ่งยังไม่มีคนเพราะเป็นเวลาเช้าของวัน พาเพื่อนสนิทมายืนฟังในสิ่งที่กำลังข้องใจ แน่นอนว่าตัวเขาตัดนั่นเสริมนี่ไปบ้างเพราะถ้าเล่าไปแบบตรงๆ แจฮวานอาจจะนอนไม่หลับมากกว่าสองคืนแน่ๆ

“อาฮะ คือจะบอกกูว่า เคยเจอกันแต่มึงลืมเขา พอมาเจอกันเขาก็เลยมายุ่งกับมึงเป็นพิเศษ? กูเข้าใจถูกมั้ย?”

“เออ ประมาณนั้นนั่นแหละ”

มาคิดๆดู เหมือนกับว่าเขาจะบิดเนื้อเรื่องจากเดิมไปมากโข ตัดเรื่องบนเตียงออกจนเหลือสั้นนิดเดียว แต่อย่างน้อยก็ยังพอเป็นเรื่องเป็นราวอยู่บ้าง ไม่งั้นแจฮวานคงไม่มีทางเชื่อเขาแน่ๆ

“แล้วทำไมไม่บอกกูแต่แรกวะ?”

“ก็มันไม่มีอะไร ก-กูกลัวโดยอนมันจะมากรี๊ดๆใส่กูด้วย”

“เออ นึกออก ถ้าโดยอนรู้ มึงต้องโดนซักรีดตั้งแต่เช้ายันเย็นแน่ๆ”

“เพราะงั้นมึงเหยียบไว้นะแจฮวาน ห้ามเอาไปบอกใคร”

“กูดูเหมือนคนมีเพื่อนเยอะว่างั้น”

“ไม่ แต่ความปากสว่างของมึงต่างหากที่เยอะ”

“อะ แล้วแต่มึงเลย”

ซองอูเผลอหัวเราะออกมาเมื่อเห็นแจฮวานที่หน้ามุ่ยพร้อมทั้งขมุบขมิบปากไปมา ตอนนี้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมานิดๆ ที่เขาเอาเรื่องมาบอกแจฮวาน แม้จะไม่ใช่ทั้งหมดหากแต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง มันเลยเหมือนการยกภูเขาออกไปหนึ่งลูก เขาอาจจะโล่งแต่มันก็ยังคงมีอีกหลายลูกที่สุมอยู่

ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของคังแดเนียลทั้งนั้น

ไม่แน่ใจว่าเราคุยต่อกันไปอีกกี่นาที ราวกับจงใจที่จะอู้งาน ส่วนใหญ่เรื่องที่ได้พูดคุยกันก็เป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องบอลนัดสำคัญที่เขาพลาดดูเมื่อคืน หรือแม้แต่เรื่องรายการทีวีที่กำลังพึ่งฉายใหม่ ผ่านไปซักพักถึงได้พากันกลับมาที่แผนก แล้วจึงพบแพจินยองที่กำลังยืนทำหน้านิ่งอยู่ที่แผนกของเขา

“วันนี้คุณแดเนียลเข้าบอ มึงซักคนไปพบด้วย คุณเขาเรียกพบแผนกมึงซักคน”

ว่าจบจินยองก็พาร่างโทรมๆของมันกลับแผนก แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะทำงานหนักชนิดที่ไม่ได้นอน เพราะเขายังไม่ทันได้ทักได้ทายก็เห็นแผ่นหลังอีกฝ่ายอยู่ไกลๆแล้ว

“เอาจริงปะ กูว่าเขาคงอยากพบมึง เขาคงรู้ว่าถ้าเรียกมาแบบนี้ คนที่ไปพบน่าจะเป็นมึง”

“มโน แล้วโดยอนไปไหนวะ ยังไม่เห็นเลยตั้งแต่เช้า ถ้าอยู่ป่านนี้คงกรี๊ดขอไปเองแล้ว”

“ไม่รู้ สงสัยยังไม่มามั้ง คงรถติด”

“เออ”

“มึงอะไปหาคุณแดเนียลซะ ไอซองอู ถ้ากูไปกูคงไม่กล้ามองหน้าเขา”

แจฮวานว่าก่อนจะดันหลังของซองอูให้เดินออกจากแผนกทั้งที่ยังไม่ทันได้หยิบเอกสารอะไรมาซักแผ่น ถึงอย่างนั้นซองอูที่ในตอนนี้มีเรื่องให้คิดอยู่มากมายนั้นก็พาตัวเองมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของอีกฝ่ายแล้ว เรื่องเมื่อวานที่พึ่งไปคุยกับโซมีมามันทำให้ใจเขาเต้นไม่เป็นระส่ำ

มือของเขายกขึ้นยกลง ชั่งใจอยู่หลายครั้งว่าจะเคาะลงไปเลยดีหรือเปล่า จนในที่สุดก็ตัดสินใจเคาะสองสามทีเป็นสัญญาณให้คนที่อยู่ข้างในได้รับรู้ รอเสียงตอบรับของอีกฝ่ายแล้วจึงพาร่างเข้าไปภายในตัวห้องทำงาน

แดเนียลไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศ เหลือแต่เพียงเชิ้ตและเน็กไทที่หลุดลุ่ย แถมแขนเสื้อก็ยังถูกพับจนเคลื่อนขึ้นมาอยู่ที่ประมาณข้อแขน ผมสีอ่อนยุ่งเหยิงนิดๆแต่ยังคงดูดีกว่าคนทั่วๆไป ดวงตาคมไล่อ่านเอกสารที่วางกองอยู่ตรงหน้า ไม่ได้ผละมามองผู้มาเยือนอย่างเขาซักนิด หัวคิ้วขมวดมุ่นเมื่อเจอเนื้อความที่ประหลาดหรือผิดแปลกไปจากที่ควร

ภาพที่ควรจะดูแย่ กลับทำให้แดเนียลดูฮ็อตยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ขอโทษครับคุณแดเนียล ผมองซองอูฝ่ายบุคลากรครับ”

“ครับ ผมกำลังรออยู่เลย”

เหมือนกับลูกหมาที่รับรู้ถึงการมาของเจ้าของ แดเนียลวางเอกสารในมือลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มจนตาปิดให้กับเขา ท่าทีแบบนั้นทำให้เขารู้สึกราวกับเห็นหูสุนัขโผล่ขึ้นมาจากกลุ่มผมสีอ่อนนั่น

“ผมคิดถึงพี่”

“ตลกแล้ว เมื่อวานเราพึ่งเจอกัน”

“ก็จริงครับ แต่ก็ตั้งแต่ตอนเช้า”

แดเนียลลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองก่อนจะสาวเท้าเข้าใกล้เขา กายกำยำที่คุ้นเคยตรงเข้ามาประชิดพร้อมทั้งใช้สองแขนโอบรอบเอวของเขาไว้ ซองอูไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปเพราะคิดได้ว่ามันต้องใกล้มากแน่ๆ

“คิดถึงพี่ครับ”

ริมฝีปากอุ่นร้อนแตะลงมาที่ศีรษะของเขา สูดดมความหอมไปจากกลุ่มผมสีดำ คลอใบหน้าไปมาจนซองอูเองรู้สึกจั๊กจี้จนต้องพยายามผละหนี แต่อีกฝ่ายกลับไล้ริมฝีปากลงมาตามโครงของใบหน้า แตะผ่านที่ติ่งหูก่อนจะขบเม้มเบาๆ

“อ-อื้อ”

ทั้งหดคอหนี ทั้งใช้มือดันอีกฝ่าย แต่ข้างในตัวเขาที่คุ้นชินกับสัมผัสของแดเนียลกำลังตอบรับอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

“ด-เดี๋ยวๆ คุยก่อน”

“อะไรครับ”

“เรื่องโซมี”

ริมฝีปากที่กำลังเริ่มขบเม้มที่วอกคอชะงักก่อนจะผละออกมาช้าๆ ดวงตาเรียวมองสบกับสายตาของเขา มันดูขุ่นมัวและวูบไหวอยู่ในที

“พี่อยากรู้ว่าเราจะทำยังไงแดเนียล งานแต่งก็จะยังคงมีอยู่ใช่มั้ย?”

“...”

“ทำไมไม่ตอบหละ บอกพี่มา คิดจะทำอะไรเพื่อยับยั้งงานแต่งมั้ย”

“คิด และผมมีวิธีของผม ผมกำลังแก้ไขมันทีละขั้น”

.

“พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะจัดการทุกอย่างเอง”

            ซองอูกลั้นรอยยิ้มที่เกิดจากความสมเพชในตัวเอง เขาจะเชื่อคำพูดนี้ได้มากแค่ไหน อาจจะเป็นแค่ตัวเขาเองที่ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้คำพูดของอีกฝ่ายที่บอกจะไม่ทิ้งเขาเป็นจริง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะการที่อีกฝ่ายไม่สามารถให้ความชัดเจนกับเขาได้ เขาจะจัดการแผนของเขาต่อเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่พลาด

ซองอูเคลื่อนใบหน้าเข้าหาอีกฝ่าย คล้องแขนรอบต้นคออีกฝ่ายก่อนจะกดจูบลงไป ดูดดุนอย่างออดอ้อนหากแต่คอยขบกัดอย่างซุกซน ปรนเปรอรสจูบของเขาให้กับอีกฝ่ายบ้าง เรียวลิ้นเกลี่ยผ่านกลีบปากของแดเนียล รอจนมันแยกออกแล้วจึงค่อยแทรกเรียวลิ้นเข้าไป

มือแกร่งที่โอบอยู่ที่ช่วงเอวเคลื่อนมาที่ช่วงกลางหลังเพื่อช่วยประคองซองอูให้เอนตัวรับจูบได้อย่างเต็มที่ ลิ้นเล็กตรงเข้าต้อนอีกฝ่ายอยู่ในโพรงปากและดูเหมือนแดเนียลจะนึกสนุกถึงได้ปล่อยให้ซองอูได้ทำอย่างที่ต้องการ

“อือ”

ซองอูครางอื้ออึงออกมา ใช้มือที่ขยุ้มอยู่ที่แผ่นอกอีกฝ่ายดันให้กายกำยำถอยหลังไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง ผละรสจูบออกมาแล้วจึงนั่งคุกเข่าลงที่พื้น

“พี่จะทำเอง นั่งนิ่งๆไปเลย”









คัท 2 !!

คัทเดียวพอละ เจอกันตอนอื่นบ้าง

 

 



 

 

แดเนียลจัดการร่างกายจนคิดว่าเรียบร้อยดี แต่งตัวตัวเองให้เสื้อผ้าที่แอบมีรอยยับเข้าที่เข้าทาง เขาพึ่งจะพาซองอูไปส่งที่ชั้นแผนกของอีกฝ่าย ไม่ได้เดินเข้าไปเพราะถูกสั่งห้ามไว้ คนตัวเล็กๆนั่นคงจะเหนื่อยมากแน่ๆ สภาพร่างกายโทรมที่กำลังเดินกลับเข้าไปทำงานมันทำให้เขารู้สึกผิดอยู่เนืองๆ

กายกำยำยืนรออยู่หน้าห้องที่แสนคุ้นเคยได้พักใหญ่ ก่อนจะได้รับอนุญาตให้สามารถเข้าไปได้ แดเนียลจึงพาตัวเองเข้าไปภายในห้องทันที

ค่อมหัวให้กับผู้ใหญ่ก่อนจะพบว่าไม่ได้มีเพียงคุณปู่ของเขาหากแต่มีหญิงสาวที่ได้กลายมาเป็นคู่หมั้นคู่หมายได้พักใหญ่เป็นไปอย่างที่คิด วันนี้คังยูต้องการที่จะคุยเรื่องการแต่งงานของเขา

“หลานไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงรอนาน”

“ขอโทษครับ”

แดเนียลโค้งตัวอีกครั้งเพื่อแสดงความขอโทษต่อทั้งปู่ของเขา และจอนโซมี ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามหญิงสาว

“ปู่จะไม่เกริ่นอะไรให้มาก”

“...”

“หนูโซมีเธอไม่สะดวกที่จะแต่งงานกับหลาน”

แดเนียลค่อนข้างตกใจที่ปู่ของเขามีท่าทีที่เรียบนิ่ง ใช่ว่าเขาจะไม่พอใจที่ไม่ต้องแต่งงานแล้ว หากแต่สิ่งที่ขัดเคืองใจคือเหตุใฉนปู่ของเขาถึงไม่ดื้อเพ่งอย่างที่เคยเป็น

“คุณแดเนียลคะ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่สามารถแต่งงานได้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

แพทย์หนุ่มยกยิ้มอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มที่ถูกปั้นแต่งส่งตรงจากเขาไปให้เธอ ขณะที่มองก็อดยอมรับไม่ได้ว่าเธอมีใบหน้าที่สละสลวย ผิวขาวๆอมชมพูตัดกันดีกับผมสีน้ำตาลเข้ม ในหัวมีความคิดที่มั่นใจว่าใครที่ได้ครอบครองเธอย่อมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก

หากแต่มันไม่ใช่กับเขา

“ฉันมีเหตุผลของฉันค่ะ”

“...”

“ฉันมีคนที่จะแต่งงานด้วยแล้ว”

.

“และคนคนนั้นเป็นคนภายในบริษัทคังยู”

แดเนียลคิดตามคำพูดเหล่านั้นก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าทำไมคุณปู่ของเขาถึงได้ยอมโอนอ่อนให้โดยง่าย พลางคิดว่าในบรรดาญาติพี่น้องของเขามีใครบ้างที่พอจะมีโอกาสไปเกี่ยวพันธ์กับสกุลจอน

“อย่าได้ห่วงไปเลย คนที่หนูโซมีจะแต่งด้วยไม่ใช่พี่น้องของหลาน”

ดวงตาคมเสไปมองคังยูที่เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า ขณะที่กำลังตั้งใจฟัง ข้างในอกของเขากระตุกวูบอย่างน่าประหลาด

“หนูโซมีเธอจะแต่งกับคุณซองอู”












talk;

มีสองคัทนะคะ แต่ไม่ยาว แค่โชว์ความกามของสองหลัวเราเอง

ช่วงนี้จะมีเรื่องเรียนมาแทรก แย่จริงๆ เลยอัพช้า

อย่าลืมแสดงความรักในแท็ก #ดาเนียลอง ขอกำลังกาม

ปอลอย.อิมายด์ พากูไปดูหนังโป๊ที กูหมดรมณ์ เรียนจนเฉา ห่าน

tw : @hunhans26

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

2,006 ความคิดเห็น

  1. #1987 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 13:01
    ปอลอยไรท์มาแล้วโว่ย5555555555 นุล่ะอย่างชอบ
    #1987
    0
  2. #1971 kunkyu (@CHOAFA-nakan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:26
    แลงมากแม่ แดเนียลตาลุกเปนไฟแร้วแม่ต๋าา
    #1971
    0
  3. #1937 markbam41 (@markbam41) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:19
    ข้างในร้อนรุ่มๆๆๆๆ
    #1937
    0
  4. #1914 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:32
    ช็อคเลยล่ะสิแดเนียล
    #1914
    0
  5. #1913 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:18
    ฉากคัดแรกคู่นี้เขาร้ายกันทั้งคู่เลยนะคะ :)
    #1913
    0
  6. #1847 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:46
    แดนไม่ยอมหรอกกก
    #1847
    0
  7. #1800 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 14:54
    เริ่มแผนค่าา
    #1800
    0
  8. #1752 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:15
    กี๊สสสสซองอูแซ่บมาก
    #1752
    0
  9. #1711 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 17:37
    เอาแล้วสิ แผนซองอูจะสำเร็จมั้ย แดเนียลไม่มีทางยอมให้แต่งแน่ๆ
    #1711
    0
  10. #1659 .ara (@quintina) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:24
    แดนไม่แต่งกับโซมีไม่ใช่หาตระกูลอื่นให้อีกนะ แบบได้ดองหลายๆบ้าน555555
    #1659
    0
  11. #1650 hassrock (@hassrock) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 09:43
    อีมายด์ไม่ใช่แม่ซื้อใช่มั้ยไรท์ 5555555555
    #1650
    0
  12. #1643 K.I.W (@oomo101) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    ยัยแมววววววว
    #1643
    0
  13. #1606 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 19:11
    หรือจริงๆ แผนคุณแดนก็เหมือนซองอูคะ ฮื่อออ ยังไงกันคะ ต่างคนต่างยังไม่พูดมันออกมา คุณหมอจะทำยังไงกับแมวดื้อดีคะ ฮื่อ
    #1606
    0
  14. #1564 peeradahogshun (@peeradahogshun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 12:35
    แงงงง ถ้าเป็นแดนคงช็อคมากกฮือออๆๆๆๆๆๆ
    #1564
    0
  15. #1479 gxisimp (@gxisimp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 03:01
    แดนต้องพิสูจน์ตัวเองให้มากกว่านี้แล้วล่ะ TAT; อยากรู้แผนของแดนบ้างจะยังไงเนี่ยเห้อมมมมม
    #1479
    0
  16. #1400 asarigb (@asarigb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:13
    ทำไรบอกแฟนด้วยลูกกกก แต่ก็เข้าใจซองอูนะ ทุกอย่างไม่ได้เริ่มต้นด้วยรัก พอเป็นแบบนี้คงไม่เชื่อใจแดนเท่าไร
    #1400
    0
  17. #1357 Fhaysics_L (@nitcha3615) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 09:38
    เอ้อ ไรท์ นี่ก็คาใจเหมือนคห. 1204 ใครคือมายด์อะ55555
    #1357
    2
  18. #1204 Little-$T@R (@frozennw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 23:48
    เนี่ย คาใจมาก มายด์นี่ใครวะ
    #1204
    0
  19. #1165 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 08:47
    เตรียมท้องอืดเลยค่าาาาาา พี่ซองอูน่าจะบอกแดนก่อนนะ
    #1165
    0
  20. #1152 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 15:31
    จะมาม่ามั้ย ;-;
    #1152
    0
  21. #1019 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 00:19
    งื้อออออเราว่าแผนนี้ไม่ดีเท่าไรอ่ะ;-----; เอาหม้อมาเราจะต้มม่ามา
    #1019
    0
  22. #679 DME_RunRun (@DREAM1144) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 23:09
    เอาแล้วเว่ยยยยย คือแบบแผนมันออกจะเสี่ยงต่อใจคนไปหน่อยมั้ย ซองอูอา นี่ใจไม่ดีเลยวุ้ย ส่วนคัทนี่ก็มาทั้งพี่ทั้งน้องเลยยย
    #679
    0
  23. #642 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 23:28
    โอ้ยยยเวววว ซองอูเราว่าไม่ตัองทำแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวให้คุณหมอเค้าจัดการมั้ยยย แบบนี้ใจไม่ดีเลยย
    #642
    0
  24. #626 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 10:10
    แดนจะโกรธซองอูไหมอ่ะ กลัวเรื่องนี้ แล้วปีนึงนี่ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ
    #626
    0
  25. #593 jxrim_oo (@jxrim_oo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 00:39
    ต้องเศร้าแน่ๆฮื่ออออออออ
    #593
    0