Dangerous love รักร้ายนายยมทูตจอมหยิ่ง (จบแล้ว)

ตอนที่ 20 : [รีไรท์] Chapter 18 เหมือนหัวใจขาดรอนๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    1 มิ.ย. 59

            Chapter 18 เหมือนหัวใจขาดรอนๆ

 

            “โอ้ย!!!”ฉันกรีดร้องทันทีที่โดนก้อนหินตกใส่หัวแม้ว่ามันจะเป็นก้อนเล็กแต่มันก็เจ็บ ให้ตายเถอะนี่มันวันโลกาวินาทหรือไงเนี่ย เจอแต่เรื่องเลย ฉันยังอยู่ที่วิหารเหมือนเดิมแต่เพิ่มเติมคือ ร่างของเอเลนที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นนี่สิ

            “เอเลน!”ฉันกรีดร้องพร้อมกับวิ่งเข้าไปประคองร่างของเขาเอาไว้ ตอนนี้เอเลนสลบไปแล้วและเลือดยังคงไหลออกมาจากบาดแผลไม่หยุด มันยิ่งทำให้ฉันกลัวตอนนี้ต้องทำยังไงเนี่ยถ้าเลือดหมดตัวเอเลนจะตายไหม ไม่นะ อย่าตายนะเอเลนนายต้องไม่ตายนะ

 ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆอีกครั้งตอนนี้เราอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยประตูมิติขนาดมหึมา และไม่รู้ว่ามิติไหนเป็นมิติไหนด้วย แต่เท่าที่เห็นคือประตูมิติสีดำที่ปิดสนิท ประตูนี้คุณกฤษณ์เคยบอกฉันว่ามันเป็นประตูของมิติโลกปีศาจและดูท่าว่ามันจะถูกซ่อมโดยเสร็จสมบูรณ์เอเลนคงเหนื่อยมากสินะ ฉันกุมมือของเขาไว้ข้างหนึ่งก่อนจะมองใบหน้ายามหลับของเขาช่างดูงดงามราวกับรูปปั้นแกะสลักจริงๆ แถมยังดูไร้เดียงสาอีกด้วย

            “ขอบคุณนะเอเลนที่ปกป้องฉัน ฉันไม่รู้ฉันคิดไปเองรึเปล่าแต่นายพยายามแล้วนะ นายทำสำเร็จแล้วนะ”ฉันบอกกับเอเลนที่ยังไม่ได้สติ ก่อนจะพยายามที่จะยิ้มให้เขาแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นมันก็ตาม มือของฉันลูบไล้ไปบนใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบาที่สุด

            “นายมันบ้าจริงๆเอเลน นายไม่น่าเสี่ยงชีวิตเพื่อฉันเลย อย่าทำให้ฉันรู้สึกดีกับนายไปมากกว่านี้สิเอเลน เดี๋ยวถ้าต้องจากกันจริงๆฉันจะตัดใจจากนายไม่ได้นะ” ฉันกระซิบอย่างแผ่วเบา น้ำตาของฉันเริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่นะ เอเลนต้องไม่ตาย ฉันยังคงกอดเขาไว้แบบนั้นกอดเอาไว้ทั้งน้ำตา ฉันเชื่อว่ายังไงเขาต้องไม่ตาย

            “อย่าตายนะเอเลน อย่าตายนะ” ฉันไม่เคยอ้อนวอนและร้องขออะไรเลย แต่ตอนนี้หากว่าพระเจ้าทรงเมตตา ได้โปรด ช่วยให้เอเลนรอดตายเถอะ นี่ฉันกำลังเป็นบ้าอะไรไป ช่างไม่สมกับเป็นเธอเลยนะอาริน

            “เอ...เลน” ฉันเรียกชื่อเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ความเพลียจะทำร้าย จนทำให้ฉันเป็นลมหมดสติไปข้างๆเจ้าชายที่แสนจะเย่อหยิ่ง

            หวังว่านายคงตื่นมาคุยกับฉันอีกนะ เอเลน

            ฉันยังไม่ได้ฟังคำนั้นจากปากนายเลย อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ

 

            ---------------------------------

            ฉันไม่รู้ว่าหลับไปกี่วัน รู้แค่ว่าตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว เพื่อนๆร่วมห้องต่างพากันมาเยี่ยมฉันอยู่ตลอด เช่นเดียวกับเหล่าตำนานทั้ง 7 หรือแก๊งค์ที่ตั้งชื่อได้ราวกับว่าได้ค่าโฆษณามาอย่าง เซเว่นอีเลเว่น ที่พร้อมใจกันมาอย่างไม่ได้นัดหมาย (รึเปล่าก็ไม่รู้) แต่ฉันรู้สึกตกใจที่เห็นพวกท่านยืนอยู่รอบๆเตียงในห้องพิเศษสุดแสนจะวีไอพีห้องนี้ มองไปรอบๆคิดว่าโรงแรม 5 ดาวตกแต่งซะหรูหราแต่สบายตาดี

            “อารินเธอปลอดภัยนะ” ท่านเอเลนน่าพูด ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆเตียงและลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน การกระทำนี้มันทำให้ฉันคิดถึงแม่ที่บ้านขึ้นมา แต่เดี๋ยวนะ แล้วเอเลนล่ะ? จู่ๆทันทีที่คิดถึงเขา น้ำตาฉันกลับไหลซะได้ แม้พยายามที่จะกลั้นมันเอาไว้แต่มันยากเหลือเกินที่จะกลั้นน้ำตา ตอนนี้ฉันกลัวที่จะเสียเอเลนไป ฉันไม่อยากรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตที่เป็นต้นเหตุให้เอเลนต้องตาย

            “แล้วเอเลนล่ะคะ?” ฉันถามท่านเอเลนน่าทั้งน้ำตา แต่สิ่งที่ฉันเห็นนี่สิ สีหน้าของท่านเอเลนน่าเปลี่ยนไปเธอไม่ยิ้มและมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเธอพยายามเก็บซ่อนมันเอาไว้แต่มันยากที่จะซ่อนเอาไว้ได้

            “ท่านเอเลนน่า อย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ เอเลนเป็นยังไงบ้าง?” ฉันถามอีกครั้ง

            ตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บหน่วงๆที่กลางอก มันเจ็บปวดและหวาดกลัว หวาดกลัวความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้น ไม่นะ ฉันไม่อยากให้เอเลนตาย เพียงแค่คิด มันก็รู้สึกเหมือนกับมีใครเอามีดมากรีดใจจนเป็นริ้วๆ ท่านเอเลนน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยิ่งเป็นแบบนั้นฉันก็ยิ่งรู้สึกกดดันและเสียใจ นี่ฉันกำลังเสียเอเลนไปใช่ไหม ไม่นะ อย่านะ ความคิดบ้าๆนี่อย่าเข้ามาสิเอเลนต้องไม่เป็นอะไร เอเลนยังอยู่ไม่นะ อย่าสิ อย่าคิดอะไรบ้าๆสิอาริน

            “เอเลนเค้าไปสบายแล้วนะอาริน” คำนั้นของท่านวายุราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ ฉันรู้สึกเหมือนมีใครเอาน้ำแข็งมาสาดหน้า มันมึนชาไปหมด ตอนนี้ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับจะขาดใจ ฉันไม่เคยรู้สึกผิดและเสียใจอะไรเท่านี้มาก่อน เอเลน ไม่จริง นายต้องไม่ตายสิเอเลน

            “ไม่จริง...เอเลนต้องไม่เป็นอะไร” ฉันพูดทั้งน้ำตา เหล่าบรรดาผู้ใหญ่ทั้งหลายที่อยู่ในห้องต่างพากันถอนหายใจเฮือกกันเป็นทิวแถว ตอนนี้กำลังจะขาดใจตายให้ได้ ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว ฉันอยากเจอเอเลนจริงๆตอนนี้ แม้ว่าจะบอกแค่ร่างที่ไร้วิญญาณก็พอ แต่เดี๋ยวก่อนนะ หากว่าเอเลนตายจริงๆร่างก็ต้องแหลกสลายกลายเป็นอากาศธาตุและไม่มีการไปเกิดใหม่ตายแล้วตายเลยด้วย

            “ไม่จริง...นี่เป็นเรื่องโกหกใช่ไหมคะ เอเลนต้องไม่ตายสิ เอเลน ฉันยังไม่อยากให้นายตายเลย” ต่อให้จะร้องไห้คร่ำครวญหรือเรียกร้องเท่าไหร่ คนที่ตายแล้วก็ไม่มีทางฟื้น ฉันเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นเอเลน

            ทำไมต้องเป็นนายด้วยเอเลน ทั้งๆที่ฉัน....

            ยังไม่ได้ยินคำนั้นจากปากนายเลย

            “ประเดี๋ยวก่อนนะ เข้าใจอะไรกันผิดรึเปล่า?”จู่ๆคุณลูก้ากลับพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนมองมาที่เขาราวกับเป็นตาเดียวกัน

            “คุณวายุคะ ไม่ทราบว่าคุณพูดอะไรผิดไปรึเปล่า? ทำไมหนูอารินถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้?” เลดี้พิ้งพูดพร้อมกับนั่งจิบชาอังกฤษอย่างใจเย็น แต่เดี๋ยวนะ หมายความว่าไงที่เข้าใจผิดเนี่ย?

            “นั่นสินะ...เหตุใดพี่สาปแช่งลูกเราเยี่ยงนี้?” ท่านเอเลนน่าพูดพร้อมกับตบหลังท่านวายุดัง ผัวะ! อยากจะถามท่านวายุมากว่า เจ็บไหมท่าน

            “เดี๋ยวนะคะ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ตกลงเอเลนยังไม่ตายใช่ไหมคะ?”

            “เอเลนยังไม่ตายแต่ว่ายังหลับสบายอยู่ห้องข้างๆ”สิ้นคำของท่านวายุ ฉันไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ยังไงกับความรู้สึกที่มี ฉันโล่งใจมันเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก ตอนนี้เอเลนยังอยู่ เพียงเท่านี้ก็ดีใจแล้ว แค่รู้ว่าเขายังไม่ตาย ฉันกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม ร้องไห้เพราะดีใจที่อย่างน้อยเขายังไม่ตาย

            “เอเลนปลอดภัยแล้วล่ะ แต่ว่ายังไม่ได้สติเลย”คุณกฤษณ์บอก ฉันมองหน้าเขาทั้งน้ำตา แม้ว่าเอเลนจะยังไม่ตายแต่หากว่าเอเลนกลายเป็นเจ้าชายนิทราล่ะ เขาจะได้ยินและได้ฟังสิ่งที่ฉันอยากจะบอกรึเปล่า ฉันอยากเป็นพาร์ทเนอร์ที่ดีของเขา อยากเป็นเพื่อนที่คอยอยู่ข้างๆเขา แม้ว่าเขาจะไม่เปิดรับฉันเข้าไปก็ตาม

            ความทรงจำที่มีร่วมกับเอเลนทุกวินาทีมันมีความหมายสำหรับฉัน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มเปิดใจรับเอเลนเข้ามา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในฐานะอะไร รู้แค่ว่าเขาคือพาร์ทเนอร์ คนที่จะคอยอยู่เคียงข้างฉันจนวินาทีสุดท้ายที่ฉันได้อยู่ที่นี่ แม้ว่าเขาจะพยายามออกห่างแต่ฉันก็พยายามที่จะเข้าใกล้ เอเลนสร้างกำแพงไว้สูงเกินกว่าที่จะข้ามไป และเขาก็ไม่มีทางที่จะพังกำแพงนั้นลงมาด้วย แม้ว่าความพยายามมันอาจจะสูญเปล่า แต่ถึงยังไง หากว่าไม่พยายามอะไรเลยมันก็ไม่มีทางสำเร็จ อาจจะเป็นคนโง่สำหรับใครหลายๆคนแต่ฉันอยากจะพยายามให้มากกว่านี้ ฉันอยากเห็นเอเลนในโลกแห่งความเป็นจริงมีรอยยิ้มที่สดใสแบบที่เคยเห็นในความฝัน นี่ฉันเป็นบ้าอะไรอยู่ถึงได้คิดแต่เรื่องนี้ อาจจะเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนระหว่างต่อสู้หรือยังไงที่ทำให้คิดอะไรบ้าๆได้ ฉันปาดน้ำตาออก เมื่อกี้นี้ท่านวายุทำเอาใจหายใจคว่ำหมด

            “จิบชาสักหน่อยเถอะมันจะทำให้เธอสบายใจขึ้น วันนี้ผมทำขนมมาเพียบเลยนะมาปาร์ตี้น้ำชากันเถอะ”คุณลูก้าพูดขึ้น และนั่นทำให้ฉันปาดน้ำตาออก ฉันพยายามจะหยุดร้องไห้ คุณลูก้ามักจะเป็นแบบนี้เสมอ ยังคงยิ้มได้ทุกสถานการณ์เขายื่นถ้วยน้ำชาพร้อมกับจานรองมาให้ ฉันรับมันมาก่อนจะค่อยๆดมกลิ่นของมัน

            กลิ่นน้ำชามันหอมชวนให้เคลิ้มได้ น้ำชานี่มัน ชาหยาดน้ำผึ้งนี่ ชาชนิดนี้จะเก็บในคืนจันทร์เพ็ญแถมยังปลูกอยู่ที่ยอดเขาอีกด้วยมันจึงเป็นแรร์ไอเท็มที่เหล่าบรรดานักชิมทั้งหลายใฝ่ฝัน ไม่คิดเลยว่าฉันจะได้ลิ้มรสมันในวันนี้ กลิ่นของมันหอมมากและมีกลิ่นน้ำผึ้งปนมาอยู่นิดหน่อย ทันทีที่จิบมัน ฉันรับรู้ได้ถึงความหอมละมุนและชุ่มคอมาก มันมีความหวานของน้ำผึ้งและเกสรดอกไม้ที่ปนมาเล็กน้อย มันทำให้ฉันสบายใจมาก ชาอุ่นๆรสชาติที่หวานหน่อยๆมันเหมือนได้ล่องลอยอยู่ในอาณาจักรขนมหวาน ยิ่งไปกว่านั้นแยมโรลล์รสส้มนั้นอีก เพียงแค่ตักมันเข้าปากก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนราวกับจะละลายในปาก ครีมที่อยู่ด้านในมันรสนุ่มละมุนลิ้น รสชาติที่เปรี้ยวนิดๆหวานหน่อยๆชวนให้หลงใหล ฉันรู้สึกอยากจะกินอีก มันทั้งหวานทั้งมันแต่ไม่เลี่ยนจนเกินไป แถมยังมีรสชาติและกลิ่นหอมของส้มที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้รู้สึกสดชื่นเข้าไปอีก

            มันเหมือนนั่งกินขนมอยู่ในสวนส้มเหมือนอยู่ท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ ช่างเป็นรสชาติที่วิเศษเกินคำบรรยาย ราวกับมีเวทมนต์ที่ทำให้หลงใหลในมนต์สะกด อา...ช่างวิเศษอะไรแบบนี้

            ไม่ว่าจะกินอาหารหรือขนมจากร้านไหนก็ไม่สู้ฝีมือของคุณลูก้าเลย ทั้งอร่อยและมีเอกลักษณ์จนฉันหยุดกินไม่ได้เลย เหล่าบรรดาผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างพากันปูเสื่อนั่งปาร์ตี้น้ำชากันอย่างมีความสุขราวกับที่นี่เป็นสวนสาธารณะทั้งๆที่นี่มันคือโรงพยาบาลและเป็นห้องพักผู้ป่วยด้วยมันใช่สถานที่ปิกนิกไหมเนี่ย แต่ดูจากสีหน้าแต่ละท่านแล้วรู้สึกว่ากำลังมีความสุขกับการนั่งจิบชาและกินขนม สีหน้าแต่ละคนดูฟินมาก ยกเว้นเลดี้พิ้งค์ ที่นั่งคุกเข่ากินช้าๆสมกับเป็นเลดี้ชั้นสูงยิ่งนัก ขนาดนั่งกินกล้วยยังนั่งเล็มทีละนิดเลย แถมเธอยังค่อยๆจิบชาอย่างช้าๆ อยากจะถามเหมือนกันว่า

            กินแบบนั้นอร่อยเหรอ?

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป.......................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

278 ความคิดเห็น

  1. #35 สวัสดีเอเลี่ยน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:34
    เก่งจังเลย เคยลองหาสูตรเองด้วย^^
    #35
    0
  2. #34 สวัสดีเอเลี่ยน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:32
    เก่งจังเลย เคยลองหาสูตรเองด้วย^^
    #34
    0
  3. #33 Janeji-Yeolly (@Janeji-Yeolly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 15:55
    อยากถามเหมือนกัน เลดี้พิ้งค์เป็นญาติกับเต่าหรอคะ?
    #33
    1
    • #33-1 Primnara [Lady pink] (@prince_primnara) (จากตอนที่ 20)
      5 เมษายน 2559 / 16:18
      โอ้ยแอบขำแรงค่ะ
      ความจริงตัวจริงของเลดี้พิ้งไม่ใช่แบบนั้นเลยค่ะ
      แต่แค่ทำให้มันฮาเฉยๆ
      ตัวจริงเจอคำนี้แอบจุกเหมือนกันค่ะ ฮ่าๆๆ
      #33-1
  4. วันที่ 5 เมษายน 2559 / 12:39
    !!!!!!!!!!!!!!!!!!! TOT ตกใจหมด นึกว่าเอเลนตาย ทีใหนได้ ...
    #32
    0
  5. #31 naparada (@naparada_mild) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 06:38
    จะบอกว่าตื่นเพราะโทรศัพท์สั่นแจ้งว่านิยายอัพ -*- ตกใจหมด
    #31
    0
  6. #30 naparada (@naparada_mild) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 06:37
    เอิ่ม คำว่าไปสบายนี่ มันใช่คำที่มาพูดกับคนเพิ่งเจอเหตุการณ์แบบนั้นมามั้ยคะท่านยมภูติในตำนาน-*- ดีใจจังในที่สุดก็รักกัน
    #30
    0