Phenomenon นางร้ายสายเทพ

ตอนที่ 17 : แค่ 5 วินาทีเท่านั้น!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    4 เม.ย. 60


ฉันคิดว่าตัวเองต้องเป็นบ้าตายแน่ ถ้ายังอยู่กับมังกรที่เอาแต่ สอนสั่ง เหมือนเขากำลังชีชะตาชีวิตฉันยังงั้นแหละ

" เอาเถอะ เจ้าคงไม่คิดจะบอกใครเรื่องที่มีสองวิญญาญในร่างเดียวใช่ไหมละ " มังกรเอ่ยถาม
" คงยังงั้นแหละ แต่นายคงไม่คิดจะบอกใครเหมือนกันใช่ไหม? " ฉันเลิกคิ้วถาม ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เก้าอี้สีขาวตัวประจำที่แม้ว่าจะเก็บวางไว้กับโต๊ะยังไง ฉันก็จะหยิบมันออกมาจากตรงนั้น แล้วมานั่งลงบนกลางห้องทุกครั้ง

" ไม่ล่ะ ข้าไม่ค่อยชอบคนเสียเท่าไหร่ "
" ดีมาก "
" ข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นเจ้าเสียหน่อย "
" นายก็ไม่มีเพื่อนสัก 'ตัว' นิ " ฉันเอ่ยพลางเดินไปหยิบหนังสือในชั้นมาอ่านแก้เซ็ง ช่วงนี้อากาศกำลังเย็นพอประมาณ ในห้องของฉันมีเตาผิงเล็กๆอยู่ ฉันย้ายเก้าอี้กลับไปที่โต๊ะทำงานดั่งเดิม แล้วเดินไปจุดเตาผิง เวทย์สีแดงปรากฏกลางนิ้วชี้ ฉันชี้นิ้วไปที่เตาผิง ทำให้ความร้อนจากพลังเวทย์ถูกถ่ายทอดไปยังเตาผิง ปรากฏไฟที่สร้างความอบอุ่นให้ได้

" ใครบอก ข้าอยู่ในกลุ่มมังกรเสมอ " ฉันเดินกลับมานอนบนเตียงแล้วพลิกหนังสือ
" แล้วทำไม ฉันไม่เห็นฝูงนายสักครั้ง "
" เจ้าเนี่ย.... เรื่องแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องรู้ "
" ฉันไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นเสียหน่อย ไม่อยากรู้ก็ได้ " ฉันเอ่ยฉุนๆ แต่ไม่ได้โกรธจริงหรอก ฉันคิดว่าความโกรธมันผลาญพลังงานชีวิตของฉันมากเกินไป

" เจ้าละ ไม่เห็นมีเพื่อนสักคน "
" ฉันไม่จำเป็นต้องมีหรอก เพราะไม่มีใครจริงใจอะไรทั้งนั้นหละ "
" ตัดพ้อกับข้าแล้วไม่ทำให้เจ้ามีเพื่อนเพิ่มขึ้นหรอกนะ "
" นายจะไปรู้อะไร นายไม่พาเพื่อนมาหาฉันดูละ ฉันจะดูว่านายโกหกหรือเปล่า "
" หืม? เจ้าจะให้ข้าพามังกรตัวอื่นมา เพื่อคุยกับเจ้าเนี่ยนะ?! เจ้าลองไปหาแอนนี่ดูสิ ถามหล่อนว่ารู้จักข้าไหม "
" แอนนี่คือใคร? "
" โอ้ย ข้าเบื่อจะคุยกับเจ้าแล้ว เจ้าไปลองถามท่านแม่เจ้าดูละกัน นางจะบอกเจ้าอย่างที่เราพูดกัน "
" งั้นตกลง หวังว่านายจะไม่โกหกฉันนะ "


.


.


.


.


" ท่านแม่คะ " ฉันเริ่มเปิดประเด็นเมื่อเช้าวันต่อมา ครอบครัวของเราอยู่ทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตาเสมอ โต๊ะทานข้าวไม้สีขาวขนาดใหญ่ถูกจัดเรียงไปด้วยอาหารเบาๆ ด้านหน้าของบุคคลทั้งสี่มีข้าวต้มปลา 'ฉันเบื่อปลาจัง'

" หืม? "
" คือว่า... " หรือว่าฉันจะรอถามว่าแอนนี่คือใครตินหลังดีนะ...
" ว่าไงจ๊ะ? "
" แอนนี่คือใครคะ? " หลังจากที่ฉันถามไปปรากฏความเงียบบนโต๊ะทานข้าว ท่านพ่อเป็นคนที่เริ่มหัวเราะออกมาก่อน
" ก็ มังกรของแม่ไงจ๊ะ "
" มังกร... " ฉันรู้สึกว่าถ้าโลกนี้ไม่มีสัตว์ในตำนานคงนึกถึงอะไรสักอย่างที่ใหญ่โต.... ช่างมันเถอะ


" งั้นมังกรของท่านพ่อก็ชื่อ -- "
" แอลลิสัน " งั้นถ้ามังกรของท่านพ่อชื่อแอลลิสัน เอ่อ....
" แล้วของนายละ ทาเคชิ " ฉันหันหนเาไปมองทาเคชิที่นั่งฝั่งซ้ายมือ กำลังนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ
" ห๋า? ตั้งแต่ผมเกิดมามังกรของผมไม่เคยพูดกับผมเลยน่ะ เขามาช่วยแค่ตอนที่กำลังแบกของหนักๆ ช่วยผมแค่นั้น " ฉันรู้แล้วว่าทำไม คฤหาสน์หลังนี้ ถึงใหญ่โตนัก หรือว่าจะใหห้มังกรทั้งตัว เข้ามาเดินไปมาในนี้กันแน่!

" งั้นมังกรของนายก็ต้องมีชื่อสิ "
" มีแน่นอน ผมคิดว่า เขาคงอยากจะชื่อ แฮร์รี่ " แฮร์รี่... Harry Potter มันใช่ไหมเนี่ย...

" แล้วท่านแม่คะ บ้านหลังนี้เอาไว้ให้มังกรเดินเหรอคะ? มันใหญ่มากเกินไปสำหรับมนุษย์อย่างเรารึเปล่า "
" ถูกแล้วจ๊ะ ช่วงแรกที่เราสร้าง ก็ให้มังกรของเรามาช่วยกันสร้างนะ ตอนนั้นแม่ยังเด็กๆอยู่เลย... "
" แล้วก็พบรักกับท่านพ่อที่ลานก่อสร้าง ใช่ไหมคะ? "
" *คิก คิก* ลูกนี่ มีความสามารถอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า รู้ทุกเรื่องเลยนะ " ท่านพ่อเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้ฉันกำลังเดา แล้วทำไมมันถูกละเนี่ย

หรือว่าฉันนะจะมีความสามารถด้านการเดากันนะ หรือถ้าเป็นยังงั้นจริงๆ ฉันอยากเพิ่มอัตตราการคาดเดาของสิ่งนี้ให้มากขึ้นอีก

.


.


.


.

ฉันคิดผิด ฉันไม่ได้มีพลังการเดา ที่ฉันรู้เพราะว่าฉันเดินถามเรื่องส่วนตัวของแม่บ้านเป็นจำนวนมาก ปรากฏว่าไม่ถูกมากกว่าถูก จำนวนมาก ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้มีควาามคิดว่ามีพลังการเดามาตั้งแต่เกิด ยังจะดันทุรังอีก ฉันล่ะฮาตัวเองจริงๆ

ฉันว่าอีกไม่เกิน 5 วินาที


5


4


3


2


1

" ไง ซากุระ! " พร้อมกับมีฝ่ามือใหญ่มาทาบบนไหล่อย่างสนิทสนม 'เพื่อนเล่นอ่อ'
" ว่าไง " ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่กลางสนามหญ้าหน้าบ้าน พร้อมกับกำลังทดสอบพลังเวทย์ธาตุลมของตัวเองอยู่ ลมเริ่มแรงขึ้นมากเรื่อยๆ เพราะถูกขัดจังหวะกับการใช้สมาธิ ทำให้สติที่ฉันมีอยู่เพียงน้อยนิด ขาดสะบั้นอย่างไร้เยื่อไย

สายลมเริ่มรุนแรง พัดกิ่งไม้ไปทิศตรงข้ามกับสายลม สร้างความเย็นให้แก่สถานที่รอบตัวอย่างลงตัว
" ลมเย็นดีนะ เธอว่าไหม " ชายหนุ่มด้านข้างยังคงใช่น้ำเสียงสบายๆ ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะทำลายสมาธิตอนที่ฉันกำลังฝึกทำลมให้เป็นพายุอยู่ ซึ่งมันควบคุมยากมาก

แต่ก็นะ ทาอิโยะไม่รู้ว่าฉันใช้ธาตุสองอย่าง ให้เขารู้ไม่ได้ หวังว่าเขาจะไม่เห็น


" นายเห็นอะไรรึเปล่า? "
" ไม่นิ ทำไมเหรอ หรือเธอกำลังทำเรื่องไม่ดี เฮือก " เขาใช้ฝ่ามือปิดปากอย่างน่าอัศจรรย์ที่ผู้ชายจะทำแบบนี้ ฉันอยากถ่ายภาพไว้บ้างจัง
" มะรืนก็จะเข้าโรงเรียนแล้วนะ "
" แล้ว? "
" เธอเลือกเรียนที่ไหนละ? "
" ที่ๆ นายเลือกนั่นแหละ " การที่เราหนีโชคชะตา มันเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่หนีมันไป มันเป็นสิ่งที่ฉันเลือก
" งั้นดีเลย ฉันจะจับเธอมัดไว้กับโต๊ะทรมาณเล่นแน่ ถ้าเธอโกหกฉัน "
" งั้นฉันจะทำด้วย ถ้านายแกล้งไม่รู้จักฉัน " ทาอิโยะหัวเราะร่า ฉันยิ้มตามอย่างขำๆ แต่ถ้านายไม่ทำ นาย ' ตาย ' จริงๆแน่ ^^

.


.


.


.



" เอาละจ๊ะ คุณซากุระ พร้อมใช่ไหมคะ ลองเลือกดาบดูได้เลยค่ะ " วันนี้ฉันต้องเรียนภาคปฏิบัติก่อน เพราะว่าเมื่อวานนี้เรียนภาคทฤษฎีไปแล้ว ทำให้เลือกแบบไหนคงต้องแบบนั้นไปค่ะ
" ขอเอาจากที่มีอยู่ได้ไหมคะ? "
" หืม... ได้ค่ะ " เพราะเธอสงสัยว่าคงจะเป็นดาบประจำตัวประมาณนั้น แล้วเธอก็คิดถูก ฉันเรียกดาบเพลิงมังกรออกมาจากเวทย์มนต์เพลิงสีแดง ท่านอาจารย์เห็นก็ถึงกับอ้าปากค้าง ไม่นึกว่าซากุระจะเป็นผู้ใช้ธาตุเพลิง แถมยังสามารถเรียกอาวุธประจำกายได้!
" ... " ท่านอาจารย์มองมาที่ดาบของฉันและมองฉันสลับไปมา
" มะ...มีอะไรรึเปล่าคะ? "
" ไม่คิดมาก่อนว่า... เด็กอายุเท่านี้สามารถเรียกใช้ดาบประจำกายได้แล้ว " ห๊ะ ตระกูลอายุซาว่าจะไปมีดาบกิ๊กก๊อกแบบนั้นได้ไงกันเล่า
" มะ...ไม่ใช่ค่ะ คือว่าฉันมีสัตว์ประจำตัวค่ะ ไม่ใช่ดาบประจำกาย " ฉันอธิบายออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ท่านอาจารย์กลับมองมาที่เธออย่างขำๆ

" สัตว์ประจำกายเหรอ ฮะฮ่า อย่าว่าฉันไปงั้นเลยนะ แต่ขอดูหน่อยได้ไหม "
'หึ เด็กเมื่อวานซืน เด็กที่มีแต่หนาตาดีไปวันๆ คงทำอะไรได้ไม่มากไปกว่าเรียกดาบจากธาตุหายากอะไรนัก ถึงมันจะเป็นธาตุหายากในตระกูล แต่ธาตุไฟนะ หาง่ายตามท้องตลาดเชียว มีถึงร้อยละ ห้าสิบเชียว '

" เกรงว่าจะไม่ได้หรอกค่ะ "

ขนาดที่ใหญ่กว่าสนามนี่ เอ่อ ที่ทราบเพราะฉันเคยแอบท่านแม่เรียกออกมาครั้งหนึ่ง ตอนกลางคืน ฉันเรียกออกไปทางด้านหน้าของสนามทั้งๆที่ยังอยู่ในห้อง ก็มันร้อนมากนี่! ก็เลยอยากทำอะไรแผลงๆบ้าง ผลปรากฎว่า มันไปปรากฎข้างสวนดอกไม้ทางด้านข้างสนามแทน แถมยังเดินเข้ามาหาฉันด้านหน้าต่าง มันเหยียบต้นไม้จนเละเทะไปหมด ก่อนจะพ่นไฟไปทางหน้าต่าง จนทั้งคฤหาสน์สั่นไปหมด ทั้งบ้านแตกตื่นแถมยังรีบเรียกเวทย์น้ำมาดับไฟอีก

ตอนนั้นต้นไม้ที่ท่านแม่ปลูกมันเละจนหมด ทำให้ฉันต้องปลูกใหม่ทั้งสวนไปอย่างที่บอก แต่ครั้งนี้ฉันไม่พลาดแน่ ฉันเปิดจิตใจแล้วหลับตาลง เชื่อมจิตไปที่เจ้ามังกรเพื่อนรัก ฉันกวักมือเรียกมัน มันมองฉันด้วยแววตาเอือมระอา มันถูกเรียกออกไปมองโลกของฉันแค่เดือนละครั้งหรือสอง มันถูกเชื่อมจิตให้ตรงกันกับฉันทำให้แค่ปรบมือหรือมองตาก็เข้าใจตรงกันเสมอ~ หวังว่างั้นนะ ฉันหลับตาลงอีกครั้ง และมองโลกกว้าง เสียงกระพือปีกเสียงดังด้านบนหัว เปลวเพลิงสีแดงร่วงเป็นนัยๆ ท่านอาจารย์เหลือบมองไปบนท้องฟ้า ก่อนจะอ้าปากค้าง 'ซากุระไม่ได้โกหกหรือเนี่ย!'

" นี่มัน ! มังกรเพลิงศักดิ์สิทธิ์ " เธอตกใจจนถึงกับเผลอถอยหลังไปหลายเก้า มันลงจอดข้างฉัน มือที่ไม่อยู่นิ่งก็ไปจับที่เกล็ดข้างคอของมังกร
" ใช่ค่ะ "
" ไม่นึกว่า... "
" นี่! เรียกข้ามาต้องมีเหตุผลสิยัยเด็กนี่ อย่าเรียกมาเพื่อโชว์สิเฟ้ย! ข้าไม่ได้มีไว้เป็นตุ๊กตาหน้ารถนะเว้ย "
" ขะ... ขอโทษค่า " มังกรที่มองมายังฉันทำตาเขม็ง มันมองไปยังท่านอาจารย์และหัวเราะ
" ฮะฮ่า หาง่ายนักเหรอ ธาตุไฟเจ้านะ "
" แล้วมันหายากยังไงตรงไหน "
" ข้านะ จากหนึ่งหมื่นตัว มีข้าแค่หนึ่งตัวที่เป็นธาตุไฟ " มังกรตัวโตคำรามหัวเราะ บอกความพึงพอใจที่สุดของมัน หุๆ ฉันก็พอใจเหมือนกัน

" พอแล้วมั้ง " ฉันหัวเราะเบาๆ
" นี่ ยังไงเสีย ข้าก็ต้องมีชื่ออยู่ดี เจ้าจะให้ข้าชื่ออะไรล่ะ "
" ยะ...ยังเลย แล้วนายอยากชื่ออะไรละ "
" ข้านะหรือ หึๆ ขอเป็นชื่อสุดอลังได้เลยใช่ไหม "
" ย่อมได้ตามขอ "
" ริว "
" หืม ก็ดีนะริว งั้นนายชื่อริวแล้วกัน "
" ตกลง ข้าขอตัวก่อน "
" อืม " แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นกลางอาการอีกครั้ง มังกรสีแดงเพลิงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ฉันคิดว่าถ้าเห็นคนทำหน้าแบบนี้ แล้วจะหัวเราะ แต่ว่า เป็นถึงิาจารย์ ฉันไม่หัวเราะดีกว่า เดี๋ยวถูกดุ


หลังจากสองเสร็จ ท่านแม่ก็บอกว่า ไม่ได้โกรธฉันเรื่องผลสอบ ฉันก็โล่งใจไปหลายส่วน จนเจอกับอาจารย์ที่เล่าเรื่องความลับให้ฟัง ฉันคิดว่าคนเรายังไงเสีย ก็ต้องมีความคิด หรือว่าโชคชะตาที่เราอยากให้เป็นไปตามที่เราคิด เราเลือกที่จะกำหนดโชคชะตาเราเอง แต่เพราะก่อนตาย ฉันยังไม่เคยเจอแม้กระทั่งพระเจ้า ขนาดหน้าของคนที่ร้อง 'เห้ย!' ใส่ฉัน ฉันยังไม่เห็นหน้าเลยค่ะ หรือว่าจะเป็นคู่ด้ายแดงของฉันกันนะ อุ้ย เขินจัง แต่ว่า ตอนนี้เรากลับมามองหน้าอจารย์อีครั้งดีกว่านะ เหมือนแกยังไม่เลิกทำหน้าเอ๋อ คนมันเก่งก็งี้แหละค่ะอาจารย์ ทำใจนะคะ //ถูกเรียตบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:17
    ใส่ เครดิต เพลง หน่อย มั้ย คะ ?
    #204
    0
  2. #148 Blue-Colour (@forrestsent) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:35
    เอาเพลงเค้ามาใช้ ใส่เครดิตด้วยค่ะ ระวังมีปัญหาเรื่องนี้นะ
    #148
    0
  3. #143 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:42
    ทำไมมีแต่เนื้อเพลง -0-
    #143
    0
  4. #76 ่jira (@jira123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:34
    3ตอน เนื้อเพลงทั้งน้านนนน
    #76
    0