Phenomenon นางร้ายสายเทพ

ตอนที่ 23 : จะได้ไม่โกงไง ดีไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    5 เม.ย. 60



" หรือว่าซากุระไม่ชอบฉันกันเล่า " ทาอิโยะกอดอกก่อนที่จะเดินไปปิดไฟ ดึงม่านขอบหน้าต่างลง
" มะ... มาถามแบบนี้ได้ยังไง! ฉันไม่ได้ชอบทาอิโยะสักหน่อย! "
" เห? แต่ฉันชอบซากุระนี่หน่า เนี่ยน้า " ห๊ะ?! อะไรของหมอนี่ฟะ! ฉันจะฆ่านาย คล้ายว่าไมเกรนฉันจะขึ้นอีกขั้นใช่ไหม?
" เอาล่ะปิดไฟครบแล้ว " ฉันเดินไปเปิดประตูห้องโถงแล้วเดินออกไป เหลือไว้เพียงเด็กชายสองคน ที่หัวเราะกันอยู่สองคน


" อย่านะ! " เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงคิกคัก กับเสียงเด็กผู้หญิงร้องเสียงหลงจากห้องน้ำ ทั้งๆที่ฉันยังก้าวขาไม่ถึงห้องดนตรี นี่สินะเด็กน้อย เสียงหัวเราะของเด็กหญิง เสียงวิงวอนของเด็กอีกกลุ่ม ฉันไม่สามารถทนกับเสียงของเด็กที่กำลังจะร้องไห้หรอก ฉันเดินดุ่มๆเข้าไปหาห้องน้ำแห่งเสียงกรีดร้อง(?) คราบเลือดสีแดงสดกลิ่นของธาตุเหล็กทำเอาฉันถึงกับตกตะลึง พวกนั้นทำอะไรกัน! เลือดตกยางออกแบบนี้ ถ้าตายขึ้นมาจะทำยังไง!
" เห้! ทำอะไรกันนะ! " ฉันตะโกนมองไปยังภาพเบื้องหน้า ภาพสุนัขสีแดงและดำกำลังเล่นกับเด็กหญิงสองคน จะพูดว่าเล่นคงไม่ได้ เพราะมันแทบจะกินเลือดกินเนื้อกันอยู่แล้ว ชาติชั่ว! นี่จิตใจมันทำด้วยอะไร จะฆ่ากันตรงนี้เลยหรือไง!
" เธอเป็นใคร? " เด็กผู้หญิงคนกลางมองมายังฉันและถามพลางกอดอก เด็กอีกสองคนในกลุ่มก็หันมาตาม นัยน์ตาสีแดงเลือดนกกับเรือนผมสีบลอนด์ทอง แสดงถึงความกร้าวร้าวและหัวรั้นดื้อดึง ไม่น่าจะยอมคนง่าย ส่วนอีกสองคน นัยน์ตาสีน้ำเงินเทาหม่น กับเรือนผมสีเทาเข้ม อีกคนนัยน์ตาสีครีมเข้มกับเรือนผมสีชมพูแดง เด็กอีกสองคนที่นั่งอยู่กับพื้นน้ำตานองหน้าและมองมายังฉัน เธอทั้งคู่ทรงผมกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้ารุ่งริ่งขาดแสดงให้เห็นเนื้อหนังราวกับไข่ไก่สดใหม่สีขาวนวลถ้าไม่ได้กำลังอยู่ในสภาพนี้คงจัดว่าสวยมากเลยละ เรือนผมสีมิ้นอ่อนและอีกคนสีทองนัยน์ตาสีสีฟ้าครามและนัยต์ตาสีมรกต ช่างเป็นคนที่สวยได้บาดใจหนุ่มสาวชายหญิง ช่างน่าสงสาร ฉันเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที

" ไม่รู้จักฉัน? ไม่ได้มาเข้าแถวจับฉลากเลือกหัวหน้ากับรองเหรอคะ? "พอฉันพูดแบบนั้นไป เด็กหญิงผมบลอนด์ทองก็ถึงกับบางอ้ออ้าปากค้างไว้ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับตกใจสุดขีด สมาชิกในกลุ่มก็ใช้ฝ่ามือปลุกจากภวังค์
" มิราเรีย เป็นอะไร ยัยนี่เป็นใครกัน "
" นั่นสิ "
เกิดความเงียบปกคลุมแม้แต่สุนัขที่พยายามจะเข้ามาทำร้ายทั้งสองคนที่กำลังนองเลือดน้ำตาตกเข่าก็ถึงกับถอยหนี

" ฉันเป็นใคร จะสำคัญอะไร แต่การที่คุณรังแกเพื่อนร่วมห้องฉันน่ะ จะพูดว่าคิดผิดไปจะดีกว่า  "
" ใคร! สองคนนี้น่ะเหรอ ก็แค่เด็กห้อง 1 ที่ไร้ค่า! " เดี๋ยวนะ หัวข้อการสนทนาครั้งนี้เริ่มแล้วสินะ อย่าพูดว่ามันแปลกเลย มาหาว่าคนอื่นไร้ค่า คนเค้ามีพ่อมีแม่! เดี๋ยวก็โดนดีหรอก
" หยุดเพียงแค่นี้เถอะค่ะ " ฉันเอ่ยน้ำเสียงเรียบ
" ทำไม ใครจะทำไม ฉันจะสั่งสอนที่มาอ่อยเพื่อนในกลุ่มของคุณนามิ! "
" มันถึงกับต้องลงไม้ลงมือด้วยเหรอ! " ฉันเริ่มแผ่รังสีความโกรธไปรอบๆ
" เธอจะทำอะไร " เด็กหญิงทั้งสามถอยหลังกรู ฉันเดินเข้าไปหาพวกเธอด้วยหน้านิ่ง ทีละก้าว เมื่อฉันเดินหนึ่งก้าว พวกเธอจะถอยสอง จนหลังติดกำแพง

" พวกเธอจำทำอะไรกับเพื่อนของฉันนะ ฆ่าเหรอ หึๆ งั้นฉันฆ่ากลับดีไหมละ จะได้ไม่โกงไง ดีไหม " ฉันถามพร้อมกับเรียกดาบเพลิงอัคคีออกมา ถือไว้ด้วยมือข้างขวาและโยนไปมือข้างซ้าย และจับสองมือในท่าเตรียมสู้
" สะ... สู้กับสัตว์ของฉันสิ! " ยัยมาริเรียทำหน้าใจดีสู้เสือ ถ้าเห็นฉันเป็นเสือเดี๋ยวเป็นให้ตามต้องการ สุนัขสีแดงดำวิ่งเข้ามาเมื่อได้รับคำสั่งจากนาย ขาหน้าหลังสลับกัน น้ำลายระเหือย(?)ตามมุมปากฟันยาวที่ดูเหมือนจะแหลมคม แต่เรื่องแค่นี้ จิ๊บจ๊อย
" หึ " ฉันกำชับดาบในมือด้วยมือสองข้าง แล้ววิ่งเข้าปะทะ ดาบสีเพลิงส่งประกายฟาดผ่านปากของสุนัขสีดำ เลือดสีดำทะลักออกมาจากปากสีดำ เอ่อล้นท่วมพื้นห้อง

" เอ๋งๆ " สุนัขอีกตัวที่เตรียมจะวิ่งเข้าใส่ฉัน พอเห็นเพื่อนของตัวเองล้มลม ก็ถอยกลับที่เดิมที่ แถมยังหายตัวไปดื้อๆ มันวิ่งวนไปมาเป็นวงกลมรอบหางตัวเองแล้วหายไปพร้อมกับกลุ่มควันสีดำ ฉันมั่นใจว่าหมานั่นต้องหางจุกตูดกลับไปแล้ว ฉันเก็บดาบลงไปแล้วหันไปมองซากหมาสีดำ ที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นห้อง เสียงหายใจโรยรินของมันทำเอาฉันนิ่งเงียบไป ฉันตัดสินใจก้มตัวลงแล้ววางมือไปบนตัวของมัน กลิ่นเลือดสีดำที่คล้ายกันกลับซากศพทั้งสุสาน กลับทำให้ฉันใจอ่อนรักษามันจนได้ ฉันเพิ่มพลังในการรักษามากขึ้น ฉันส่งพลังเข้าไปในร่างของมันที่หายใจโรยรินกลับมาสม่ำเสมอ แผลที่ปากเริ่มปิดสนิทลง ฉันถอนหายใจ และลุกขึ้นมองหน้าบุคคลทั้งสามที่ยังอยู่ กล่าวย้ำครั้งสุดท้าย

" อย่ามายุ่งกับเพื่อนของฉันอีก นี่จะเป็นครั้งแรก หากมีครั้งหน้า ไม่ว่าสองคนนี้ หรือเด็กห้องหนึ่งคนไหน ฉันจะตามมาจัดการดอกเบี้ย " ฉันพูดแล้วยิ้มด้วยแววตาสดใส พวกเธอเห็นดังนั้นก็ขนลุกขนชันแล้ววิ่งออกไปนอกห้องน้ำทันที

" ขะ... ขอบคุณ " พวกเธอพยุงตัวเองขึ้นมายืนเต็มความสูง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #70 bb2547 (@bb2547) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 01:46
    เริ่มออกลายละค่ะ55555//มาต่อค้างๆ
    #70
    0
  2. #69 NatchaYodladda (@NatchaYodladda) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 20:24
    สนุกมากค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #69
    0