Phenomenon นางร้ายสายเทพ

ตอนที่ 49 : ชายชุดดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

" อ่า... หยิบหนังสือที่มีชื่อของทุกคนที่นายรู้จักแล้วไปจากที่นี่ ด่วน! " เจ้าของเสียงเอ่ยเบาๆ ด้วยความรีบร้อน หากเอมิมาที่นี่และพบกับพวกเขา อีกไม่นานก็คงจะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเรื่องการตั้งฮาเร็มของนางเอกคนนี้แน่นอน!

" ตกลง! " ชายหนุ่มพยักหน้าเมื่อเห็นท่าทีตกใจของเธอ เขารีบหยิบหนังสือที่มีชื่อของทุกที่เขารู้จัก และไม่ลืมหยิบหนังสือชื่อของซากุระมาด้วย

" อ้าว บังเอิญจังเลยนะคะ ซากุระกับทาอิโยะ " เปิดฉากสงครามด้วยร้อยยิ้มที่ทำให้โลกสดใส แต่ด้วยมองผ่านแววตาทั้งคู่ก็รู้ว่ามีหน้ากากบางๆปิดกั้นหน้าของผู้หญิงตรงหน้าได้!

" ดีเลยค่ะ คือเราทั้งสองคนกำลังจะกลับพอดี ลาก่อนค่ะ " จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเบียดๆกันไปที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงินซื้อหนังสือ โดยมีเอมิตามการกระทำอย่างมีความสุข

" ลาก่อนค่ะคุณซากุระ " เธอโบกมือให้ทั้งคู่ตอนที่ทาอิโยะกำลังใช้มือผลักประตูเพื่อออกจากร้าน ซากุระทำหน้าแหยงๆ ก่อนที่จะออกไปจากร้านพร้อมกับหนังสือนับสิบเล่มในมือ

" เห้อ เกือบไปแล้ว " ชายหนุ่มแทบจะถอนหายใจด้วยความโล่งออกทันทีที่ถึงรถ เขาวางหนังสือทั้งหมดลงในช่องเก็บของต่างมิติ ทำให้ยัดหนังสือขนาดใหญ่ทั้งหมดลงได้

" ฉันไม่น่าลืมเลยว่ายังไงยัยนั่นก็ต้องมาเจอกับตัวละครหลักที่ร้านขายหนังสือ ฉันคิดไม่ผิดจริงๆว่ายัยนั่นต้องเลือกเล่นแบบฮาเร็ม " หญิงสาวพูดพร้อมกับทำหน้าโทษตัวเอง เธอแทบจะกลอกตามองเพดาลสัก 10 รอบเมื่อเห็นหน้าเอมิ

" ยังไงก็เถอะ เราออกมาจากร้านแล้ว ไปหาอะไรดื่มกัน " นานๆทีจะได้ออกมาจากโรงเรียน แถมยังได้มาที่ตลาดแบบนี้แล้ว การที่จะเดินเที่ยวสักหน่อยก็คงจะไม่ทำให้ผิดหวังจนน่าเกลียดเกินไป
" หวังว่าไปที่อื่น จะไม่เจอยัยนั่นแล้วนะ "
" คิดเหมือนฉันเลย เห้อ "

เมื่อพวกเราเดินเท้าไปร้านขายขนมในตลาดที่มีผู้คนเดินอยู่ไม่มากนัก เป็นร้านที่อยู่ใจกลางตลาด ร้านนี้มีขนาดกลางสองชั้น เป็นร้านขายน้ำชาที่มีขนมตั้งเรียงรายคล้ายคาเฟ่ ในโลกของฉัน การตกแต่งออกแนวคาเฟ่ในดงไพร หรือคาเฟ่อเมซอนเลย หรือว่านี่จะเป็นหนึ่งในสาขานั่นกันนะ! ร้านนี้มีคนไม่มากนักอาจเนื่องจากราคาที่แพงสมน้ำสมเนื้อของคนที่มีมากในอาณาจักร

ร้านนี้คล้ายกับว่าเปิดให้เฉพาะพวกลูกค้าหนูผู้มีตระกูล มีอันจะกินขนานหนักทีเดียว เกินกว่าที่คิดไว้ มีคุณหนูผู้สูงศักดิ์เยอะแยะยั้วเยี้ยเต็มร้ายไปหมด ทั้งสองคนเลือกที่จะไปนั่งตรงที่ด้านในสุดของร้าน เพราะไม่มีคนและเป็นมุมที่เงียบที่สุดในการนั่งจิบชา

เมื่อซื้อน้ำและขนมเสร็จแล้ว ซากุระจึงซื้อขนมที่อร่อยหลายๆชิ้นกลับไปฝากทุกคนในบ้านเพราะถ้าซื้อน้ำไปด้วยก็อาจจะละลายก่อน พนักงานบอกเราว่ามีเวทย์ที่ทำให้น้ำไม่ละลายความเย็น ซากุระเลยตัดสินใจซื้อน้ำไปฝากทุกคนด้วย

เมื่อซื้อของบรรณาการเสร็จก็ถึงเวลาแห่งการเลือกซื้อของในตลาด ที่นี่คล้ายห้างมากกว่าตลาดเนื่องจากมีเพียงสินค้าที่มีราคาและคุณภาพสูงลิบจนมีคุณหนูมากมายมาเลือกซื้อของ รวมทั้งเจ้าชายและเจ้าหญิงด้วยเช่นกัน พวกเขาเดินไปเรื่อยๆเป็นซากุระที่เดินดูร้านอาวุธมากเสียกว่าที่จะเดินเข้าร้านขายเครื่องประดับ

" เธอแวะร้านขายอาวุธเยอะกว่าร้านขายเครื่องประดับเสียอีก แล้วเธอให้ฉันมายืนมองเธอเลือกอาวุธเนี่ยนะ " ทาอิโยะเริ่มโวยวาย มีผู้หญิงที่ไหนเขาเข้าร้านแบบนี้กันเล่า!
" นี่นายยังไม่ชินอีกหรือไง? ฉันไม่ได้สนใจเครื่องประดับพวกนั้นเสียหน่อย! " ทั้งคู่ยืนเถียงกันในร้านขายอาวุธ เธอกำลังเลือกปืนและดาบสำหรับติดตัวอยู่ เพราะทาอิโยะบังคับไม่ให้เธอใช้พลังเวทย์ไฟ ทำให้เธอแทบจะไร้พลังเวทย์ติดตัวเลย

" ชิ " ทาอิโยะสถบออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย หญิงสาวใช้ดาบฟันอากาศไปมาหลายรอบ แล้วมันก็เฉียดใกล้ชายหนุ่มหลายรอบแสดงถึงความคมกริบ ถูกตีขึ้นโดยกรงเล็บของมังกร ทำให้ความว่องไวและความคมกริบของดาบทวีคูณ
" งั้นฉันเอาชิ้นนี้ค่ะ " หญิงสาววางดาบบนเคาร์เตอร์เพียงชิ้นเดียว เนื่องจากปืนต้องใช้เวทย์จำนวนมากในการลั่นไก 1 ครั้ง ซึ่มต้องใช้เวทย์ชนิดที่จับต้องได้ นั่นคือเวทย์ไฟ เวทย์น้ำ และเวทย์ดิน เธอจึงไม่สามารถซื้อได้นั่นเอง

พ่อค้าที่ตัวสูงกว่าพวกเขาเดินมาจากด้านหลังร้าน พร้อมกับสายตาตกใจเล็กน้อยที่เห็นผู้หญิงในร้านขายอาวุธเช่นนี้ แน่นอนว่าซากุระมีเงินมากพอที่จะซื้ออะไรแบบนี้
" ตาคมมากแม่หนู ดาบนี่หงอมจากกรงเล็บของมังกรและ... มีราคาสูงทีเดียว " พ่อค้าทำหน้าตาไม่ไว้ใจทั้งสองคน
" พวกเรามีเงินจ่ายน่า รีบหยิบดาบนั่นแล้วมาสักที " ทาอิโยะเอ่ยอย่างไม่พอใจ ในเมื่อเขาเคยเป็นจอมมารมาก่อน มนุษย์หน้าไหนที่มาดูถูกเขาย่อมไม่รอด แม้ว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นยาจกหรือมหาเศรษฐีก็ย่อมเป็นผู้หญิงของเขา แม้ว่าเธอจะมีเงินจ่ายหรือไม่ เขาย่อมไม่ยอมให้เธอถูกดูถูกแน่!!

ซากุระจึงรีบยกถุงเงินสีน้ำตาลอ่อนวางบนเคาร์เตอร์ทันทีแล้วหยิบดาบสีเงินออกไปจากร้านทันที พร้อมกับอารมณ์ที่ไม่ดีไปด้วย

พวกเขาทั้งคู่จึงเห็นทหารจากอาณาจักรวิ่งไล่ชายร่างยักษ์มาทางที่ทั้งสองคนยืนอยู่
" เอาแล้วไง! "

ชายชุดดำหันมองหน้าหลังเห็นเพียงพวกเขาที่ยืนอยู่ ปรากฏการณ์แบบนี้มันแปลกๆใช่มั้ย รู้สึกรึยังว่านางร้ายมันโชคร้ายขนาดไหน? หวังว่าคงจะรู้อยู่แล้วนะ!


เพราะว่าตอนนี้ชายคนนั้นกำลังถือดาบเปื้อนเลือดเต็มตัว เขาสวมชุดสีดำเช่นนินจา (มิน่าละที่โดนจับได้ คงหนีไม่ทันเพราะตัวโตเกิ้น!) เขาวิ่งด้วยความเร็วขณะถือดาบยาวกว่าแขนวิ่งมาทางพวกเขา ทาอิโยะที่กำลังจะกระโดดหลบก็ไม่วายดึงคู่หมั้นตัวเองไปด้วย เพียงตัวเขากำลังถือน้ำหลายสิบแก้วด้วยถุงขนาดใหญ่และขนมอีกหลายกล่องในถุงอีก

-ซากุระ-
" อย่าให้ขนมตก ฉันจะหาอะไรระบายอารมณ์หน่อย " พร้อมกับหักนิ้ววอมร่างกาย แกตายแน่! ฉันจับดาบที่อยู่ในมือแน่นถนัด


เหล่าทหารตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวที่วิ่งตรงมาหาชายชุดดำ มันทำการสังหารหมู่คนในหมู่บ้านหลายสิบคน พวกเขาตามจับมันมาหลายวันแล้ว มันคงจะจับฉันเป็นตัวประกันแน่!
" จับเป็นและทรมานมันให้ถึงที่สุด! " เนื่องจากอาณาจักรแห่งนี้ ไม่นิยมให้มีการทำร้ายผู้หญิง แต่เพราะชายชุดดำที่วิ่งตามมาตั้งแต่ต้นกำลังจะจับผู้หญิงเป็นตัวประกัน


ฉันที่ได้ยินเสียงของทหารที่กำลังจะทรมานชายชุดดำก็กระตุกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับแกว่งดาบในมือ ก่อนจะวิ่งตรงไปด้านหน้าและใช้เวทย์ลมให้ตัวเองดีดไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อวิ่งสวนกันกับมัน ฉันใช้ดาบตรงหน้าพลิกคมดาบออกนอกตัว ก่อนจะวิ่งสวนผ่านมันไป มือที่ข้างซ้ายของมันถึงกับขาดออกอย่างรวดเร็ว มันร้องโอดโอยอย่างทรมาณ


ฉันยืนยิ้มให้กับผลงานตัวเองอย่างสะใจ! ใช้เท้ากระทืบมันซ้ำอีกรอบ จนทหารที่วิ่งตามมาทันต้องช่วยกันจับฉันไว้อย่างยากลำบาก ทาอิโยะเห็นผลงาน ก็ยิ้มอย่างสนใจ " เป็นผู้หญิงที่เอาคืนสาสมมากเหมือนกันแฮะ! " เขาจึงวางถุงน้ำไว้ข้างๆรถขายของแถวนั้นแล้วจึงเดินแหวกทหารเอาตัวฉันออกมา


หลังจากจับชายชุดดำไว้ได้แล้วก็ต้องขอโทษขอโพยกับทหารอีกนาน กว่าจะออกมาจากตรงนั้นได้ก็ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะพวกเขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเกิดขึ้นเลยทำให้ฉันที่กำลังจับดาบของตัวเองโล่งอกถอนหายใจอย่างรวดเร็ว
" ขนมหกรึเปล่า! " ก่อนที่จะหันมาคุยกับทาอิโยะต่อ
" เปล่าๆ รีบกลับเถอะ เดี๋ยวฟ้าจะมืดก่อน "
" อืม "





.


.


.





เมื่อพวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลอายุซาว่าในเวลาต่อมา ทาอิโยะก็ขอตัวกลับบ้านโดยที่ไม่ลืมจะเอาหนังสือที่ยืมซากุระเมื่อวานนี้มาคืนด้วย (หลายตอนและยังไม่คืนหนังสือนางอีก)


" ท่านแม่คะ หนูซื้อขนมมาฝากด้วย " หญิงสาววางถุงน้ำและขนมไว้บนโต๊ะที่ใช้รัปประทานอาหารกัน และเรียกให้สาวใช้สองคนถือขนมหลายห่อและน้ำไปแบ่งๆกันกิน
" ว้าว ไปไหนมาทั้งวันจ๊ะวัยรุ่น? " หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยอย่างสนุกสนาน แม้จะอายุ 30 กว่าแล้ว แต่ก็ยังสาวสวยเช่นเคย เพราะเธอเป็นบุคคลที่ร่าเริงแทบจะตลอดเวลา ซากุระก็ถอดใบหน้ามาจากผู้หญิงคนนี้ราวกับตัวโคลนนิ่งทีเดียว


" สาวๆ แบ่งขนมพ่อบ้างสิ " เรียกลุงก็ได้นะ ถ้าคุณยังไม่เห็นหน้าของเขาคนนี้ แววตาดุจเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกคราวที่ต้องการ ดวงตาสีเทาหม่นแต่ไม่ได้เศร้าสลด กลับทว่าเมื่อมองแล้วทำให้ยิ้มตามได้อย่างง่ายดาย แต่เขาอายุเพียง 30 กว่าๆเองนะ


" ซื้อหนังสือค่ะ " เจ้าของนัยต์ตาสีเทาหม่นยังคงยิ้มร่าพร้อมยกกองหนังสือขนาดใหญ่ ตอนแรกมีคนถือช่วยก็จริง แต่ตอนนี้เขาคนนั้นกลับบ้านไปแล้ว แต่ทาอิโยะก็ยังช่วยจนสุด เขาวางหนังสือทั้งหมดที่พื้นข้างโต๊ะ แล้วขอลากลับไป

" ว้าว แม่ขอดูหน่อยได้มั้-- "
" เอ่อไม่ได้ค่ะ " ซากุระรีบชิงมือยกหนังสือทั้งหมดกลับขึ้นห้องไปโดยที่ต้องเดินขึ้นบันไดที่สูงชันมาก โดยไม่ให้ลำบากคนอื่น
" ท่านพี่ไม่สบายแน่ๆเลยฮะ แบกหนังสือเป็นลังขึ้นบรรได " ทาเคชิมองท่าทางของพี่สาวตัวเองแล้วหัวเราะ เขาไม่คิดจะเข้าไปช่วยเธอแม้แต่น้อย เพราะเธอบอกไล่ทุกคนที่จะช่วยให้ไกลทาง


" พ่อก็คิดงั้น " ครอบครัวนี้อาจจะไม่ใช่ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง แต่หากว่าจะเทียบกันกับนางร้ายหลายคน ถือว่าเป็นครอบครัวดีเยี่ยมมากเชียวละ


" เกือบแล้วเชียว! " หญิงสาวเดินแบกหนังสือเข้ามาในห้องของตัวเองอย่างทะลุทุเล เธอวางหนังสือบนโต๊ะอย่างชำนาญทาง ก่อนที่จะเดินไปเปิดไฟ แล้วกลับมานั่งบนเก้าอี้ไม้สีขาว ซากุระถอนหายใจแล้วเปิดโคมไฟสีแดง เพื่อเพิ่มแสงสว่าง


" ได้เล่มของใครมาบ้างเนี่ย อืม... นามิ เอมิ ซากุระ ทาอิโยะ มาชิโร่ ซาโตชิ แล้วก็ ทาเคชิ? " หญิงสาวขมวดคิ้วแน่นทันตา เมื่อเอ่ยชื่อของน้องชายตนเองออกมา
" ยังดีที่มี ประวัติการอัพเดท แพท 1.7.9 " หญิงสาวเอ่ยอย่างโล่งใจ ที่คู่หมั้นตัวเองหยิบเอาหนังสือมั่วๆมา แต่ก็ได้หนังสือการอัพเดตแต่ละครั้งมาด้วย


ซากุระหยิบหนังสือเล่มแรกที่จะเลือกอ่านออกมาอย่างเบามือ เธอเลือกประวัติการอัพเดตออกมาก่อนเล่มอื่น สมองตอนนี้เต็มไปด้วยความสงสัยในเรื่องทั้งหลายที่เกิดขึ้นนี้


ซากุระรวบผมของตนเอาไว้หลวมๆ ด้วยยางมัดผมแถวนั้น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #266 นักโรยเกลือ (@bkkSKH) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:36
    รอร๊อรอ~~~
    #266
    0
  2. #265 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 14:02

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่าาา~!!!^0^
    #265
    0
  3. #264 PaengUn (@PaengUn) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 23:29
    อัพเถอะค่ะ ไรท์ รีดรออยู่นะคะ เรื่องนี้สนุกมากค่ะ เพราะฉะนั้นอย่าทิ้งนิยายเรื่องนี้เลยนะคะ ขอร้องงงงง~
    #264
    0
  4. #261 mky2549 (@mky2549) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 12:39
    รอน่ะค่ะ
    #261
    0
  5. #252 Hawa-_- (@Hawa-_-) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:20
    รออยู่คะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #252
    0