[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 10 : Chapter 8 : สุดยอดลางสังหรณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 มี.ค. 60

          พรีโม่ พาร์ท

     หืม.........ทำไมเรารู้สึกถึงศัตรู คิดไปเองละมั้งง แต่ยังไงเพื่อความปลอดภัยไปดูดีกว่า
     "ฮ้าววว ง่วงจังเลยไปนอนดีกว่า" ผมชิ่งออกจากห้องประชุมทันที โดยมีข้ออ้างว่าง่วง
     "ทีนี้ ก็ต้องไปดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริสินะ อืมวันนี้วันอาทิตย์พอดีไม่น่าจะมีนักเรียนมั้ง" แล้วผมก็มุ่งหน้าไปที่โรงเรียนนั่นโดยเร็ว
.
.
.
.
     10 นาทีผ่านไป ผมถึงหน้าโรงเรียนแล้ว เอาหล่ะอีกนิดเดียว แต่เอ๊ะ!! นั่นมันเดชิโม่นิ เด็กนั่นก็ด้วยมากันแล้วหรอเนี่ยย เร็วไปมั้ย ช่างเถอะผมต้องปกป้องสองคนนั่น
     "นี่เฟียจัง พาผมมาที่นี่ทำไมเนี่ย" เดชิโม่ถามโซเฟีย
     "ชู่ววว~ เงียบๆหน่อยสิคะ เดี๋ยวมันก็รู้ตัวหรอก" ผู้หญิงคนนั้นบอกให้เดชิโม่เงียบอย่างงั้นหรอ แสดงว่า......

     "นี่แกน่ะ จะหลบอีกนานมั้ย" มีเสียงดังขึ้นข้างหลังผม พอหันไปหาสองคนนั้น พวกนั้นก็เดินนำไปแล้ว ดีเลย
     "ฉันไม่ได้หลบ แค่เหนื่อยเฉยๆ" ผมแถออกไป
     "เหนื่อยหรอ มาที่นี่ทำไมนี่มันวันอาทิตย์นะ โรงเรียนหยุด" รู้ดี
     "ก็ฉันกลับมาญี่ปุ่นทั้งที จะมาเยี่ยมโรงเรียนเก่าหน่อยไม่ได้รึไง" ผมตอบไป
     "งั้นหรอ หืม แต่นายนี่หน้าคุ้นๆนะ หน้าเหมือนวองโกเล่รุ่นที่ 10 เลยเป็นญาติกันหรอ" โดนจับได้ซะแล้ว แต่ใครจะยอมบอกง่ายๆ
     "เอ๋ วองโกเล่งั้นหรอ รุ่นที่สิบด้วย มันคืออะไรหรอ" ผมทำใสซื่อไม่รู้เรื่องถามออกไป ทั้งๆที่ผมเป็นคนสร้างขึ้นมา 
     "ไม่รู้จักหรอ ดังออก ว่าแต่นายมาเยี่ยมโรงเรียนนายเนี่ย ถึงกับต้องใส่เสื้อคลุมมาเลยหรอ เว่อร์ไปมั้ย" จริงสิผมใส่ชุดเต็มยศออกมา T_T
     "อ๋อ ชุดนี้น่ะหรอ พอดีเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงน่ะนะ งานเลี้ยงแต่งคอสเพล์น่ะ" ผมสร้างเรื่องขึ้นมา "แล้วนายมาทำอะไรที่โรงเรียนหรอ" ผมถามกลับไป
     "ฉันก็มาเยี่ยมโรงเรียนเก่าเหมือนกันน่ะ ^^" โกหก มาเยี่ยมโรงเรียนแต่เหน็บปืนมาด้วยนี่คือไร - -
     "ศิษย์เก่าเหมือนกันหรอ นายชื่ออะไรล่ะ เผื่อได้เจอกันอีก" ผมถามชื่อไปหวังว่าหมอนั่นจะพูดชื่อจริงๆออกมานะ
     "ทาสึริ" อืม ไม่ได้โกหกดีๆ งั้นผมก็จะบอกชื่อผม แต่ผมจะไม่บอกถ้าหมอนั่นไม่ถาม
     "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ทาสึริ ^^" ผมยิ้มให้
     "ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ" ถามแล้ว เตรียมพร้อม
     "ฉัน........." แล้วผมก็เดินเข้าไปใกล้ๆ "ฉัน.......ชื่อ...... 'อั้ก!!" ตุ้บร่วงแล้ว แค่สับต้นคอเองนะเนี่ย (แค่หรออ!!)
     "หึ ใครส่งแกมา" ผมก้มหน้าย่อตัวลงไปใกล้แล้วกระชากคอเสื้อทาสึริมา เพราะผมรู้ดีว่ามันยังไม่สลบหรอก บอกแล้วเบาๆเอง
     "บะ.....บะ.......บอส" มันพูดเสียงสั่น แต่บอสงั้นหรอ
     "บอสหรอ ชื่ออะไร" ผมถามไป
     "ฉะ....ฉัน....ไม่......ฉันไม่บอกแกหรอก" ปากแข็งสงสัยอยากเจ็บตัว
     "ถ้าไม่บอก งั้นก็........" ผมยื่นมือไปหยิบปืนที่อยู่ด้านหลังของหมอนั่น "งั้นก็..........อย่าอยู่เลย" แล้ผมก็จ่อปืนไปที่หัวของเจ้าตัว
     "อย่ายิงๆๆ ผมยอมบอกแล้ว" ยอมบอกซะที อันที่จริงผมก็ไม่ได้คิดจะยิงอยู่แล้ว ถ้าเกิดเจ้านี่ตายไปก็จะไม่ได้มีอะไรคืบหน้าเลยนะสิ 
     "งั้นก็บอกมา" ผมจ้องตาหมอนั่นอย่างจะฆ่าให้ได้
     "บอสชื่อ......ชะ...ชื่อ..... 'อั้ก' " มันต่อยหน้าท้องผม แต่ใครจะยอมปืนอยู่ในมือผมนะคร้าบบ
     'ปัง!' ขณะที่มันกำลังจะลุก ผมยิงไปที่ขาข้างขวาของมัน ทำให้มันลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว
     "จะตายอยู่แล้วยังจะซ่าอีก" ผมพูดออกไป
     "ฮึ ถึงตายยังไงฉันก็จะไม่ยอมบอกชื่อบอสเด็ดขาด!!" หมอนั่นตะโกนออกมา
     "หรอ แต่ฉันไม่ฆ่าแกหรอก เพราะถ้าฆ่าแกฉันก็จะอดรู้ชื่อบอสของแกยังไงเล่า" ผมจับคางมันเชิดขึ้น
     "แก.......แกเป็นใครกันแน่!" ทาสึริถามผม ถ้าผมบอกง่ายๆก็เสียชื่อวองโกเล่หมดน่ะสิ
     "คุณไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อผม ฮึ" ผมตอบออกไป แน่นอนคำตอบแบบนี้เป็นใครก็น่าถีบทั้งนั้น
     "งั้นแกก็ไม่ต้องรู้ชื่อบอสของฉัน!!" ขัดขืนด้วย
     "ถ้างั้น ไม่ออมมือละนะ 'อั้ก' " สลบของจริง ครั้งนี้ผมไม่ได้เบามือนะครับ แต่ผมต้องการกุญแจมือ จริงสิ! ถ้าพูดถึงกุญแจมือละก็ "ฮัลโล่ววว นภาเรียกเมฆา รับด้วยๆ" ผมเอามือไปป้องหูผมกดปุ่มสีม่วงที่ติดอยู่กับหูฟัง 
     'รับแล้ว มีอะไรมิทราบ' อลาวดี้รับแล้ว
     "พอดีมีเรื่องให้ช่วยน่ะ มาที่โรงเรียนนามิโมริเดี๋ยวนี้หน่อยสิ" ผมพูดให้คนในสาย
     'เรื่องอะไรผมต้องไปด้วย' ผมพอเดาอารมณ์ตอนนี้ของอลาวดี้ได้นะ
     "หน่านะ ขอร้องงงงง" ผมทำเสียงอ้อนวอน
     'รอหน่อยละกัน กำลังออกไป'
     ที่เหลือก็แค่รออลาวดี้มา
     "แค่กๆ" หืม ฟื้นเร็วจังช่วยไม่ได้
     "ฟื้นแล้วหรอ"
     "แกทำอะไรฉัน!!" โอ้โห ตื่นมาก็โวยวายเลย
     "ก็แค่ให้หลับไปแปปเดียวเอง" ผมพูดตามความจริง
     "ไม่จริง!!" ไม่เชื่ออีก ยอมใจ
     "นี่ หยุดโวยวายซะทีเถอะไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน" ผมพูดจริงนะ ชักจะเริ่มรำคาญแล้วสิ
     "ไม่หยุดโว้ยยย ช่วยด้วยใครก็ได้~~" ไม่ไหวแล้วสิ ผมเตือนแล้วน้าา
     "ฉันเตือนแล้วนะ" แล้วผมก็จับไปที่ไหล่ของเจ้าตัวด้วยมือข้างเดียว เพราะเกรงว่าถ้าผมจับทั้งสองข้างคนๆนี้อาจไม่เหลือซาก
     "ฉันไม่สนหรอกกก    โอ้ย!!!!!" ลองเดาสิว่าผมทำอะไร ติ๊กตอก ติ๊กตอก หมดเวลาาา
     "หา!!! นะ....น้ำแข็งนี่.....ฟุบ" หึหึ สลบไปแล้ว

ตึก.. ตึก.. ตึก..

     "อ้าวนภา อยู่นี่เองหรอฉันเดินหาอยู่ตั้งนาน" อลาวดี้มาถึงแล้ว แต่ไอ้คนข้างๆนี่ไม่ต้องพามาก็ได้มั้ง "หืม...อยู่กันยังไงถึงได้แช่แข็งกันแบบนี้หล่ะ" อลาวดี้มองมาที่น้ำแข็งตรงแขนของทาสึริ
     "ก็มีเรื่องให้สืบสวนนิดหน่อย แต่หมอนั่นไม่ฟังคำเตือนของฉันเลยโดนน่ะ" ผมพูดตามความจริง "แต่โดนนิดเดียวไม่น่าจะเป็นอะไรมากหรอก ^^"
     "ยังมีหน้ามายิ้มอีก - -" หมอนั่นทำหน้าเบื่อโลกใส่ผม
     "แล้วนี่มีเรื่องอะไรกัน" คนที่อยู่ข้างๆอลาวดี้พูดขึ้นพร้อมมองไปที่ดาดฟ้าโรงเรียนแล้ว....
     ตู้ม!!!! มีเสียงระเบิด งั้นแสดงว่า......
     "ฝากสืบสวนต่อด้วยนะเมฆา เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปดูด้านบน" แต่ผมยังไม่ทันที่จะขึ้นไป
     "เดี๋ยวสิ ให้สืบสวนข้อหาอะไรมิทราบ" 
     "ข้อหาที่มีส่วนรู้เห็นเรื่องบงการ......." ผมยังพูดไม่จบ ถ้าถามว่าผมรู้ได้ยังไง อยากจะบอกว่าลืมไปแล้วหรอว่าผมน่ะมี blood of vongola เชียวนะเรื่แค่นี้ไม่รู้ก็ไม่ต้องมาเป็นบอสกันพอดี
     "โอเคเข้าใจละ"  'กริ๊ก' เสียงกุญแจมือ "เอาหล่ะนายต้องไปกับฉัน แล้วนายฮิบาริ จะอยู่ที่นี่ต่อหรือจะกลับไปพร้อมกัน" อลาวดี้ถามคนข้างๆ
     "ฉันว่าจะอยู่ต่อ กลับไปก่อนได้เลย" ฮิบาริตอบ
     "งั้นฉันไปละ" อลาวดี้เดินไปพร้อมกับลากทาสึริไปด้วย
     "แล้วคุณน่ะ" หืม ฉันหรอ "จะขึ้นไปด้านบนใช่มั้ย"
     "ใช่ ทำไมหรอ"
     "ผมไปด้วย" พูดจบเขาก็เดินนำหน้าผมไป อ้อเด็กเมฆาคนนี้รักโรงเรียนนี้มากสินะ แล้วผมก็เดินตามไป

แอด~~ ผมเปิดประตูดาดฟ้าออกแล้วก็พบเดชิโม่นอนอยู่กับพื้น

     "เดชิโม่!!" 

           สึนะ พาร์ท

     ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้อยู่ๆโซเฟียพาผมมาที่โรงเรียนเฉย 
     "นี่เฟียจัง พาผมมาที่นี่ทำไมเนี่ย" ด้วยความสงสัยเลยถามออกไป
     "ชู่ววว~ เงียบๆหน่อยสิคะ เดี๋ยวมันก็รู้ตัวหรอก" โซเฟียบอกเสร็จก็ลากผมขึ้นมาบนดาดฟ้าทันที
     "นี่แล้ว 'มัน' ที่ว่านั่นน่ะ หมายถึงอะไรหรอ" ผมเกาหัวด้วยความสงสัยอีกรอบ
     "ก็พวก..ศัตรูยังไงล่ะคะ" โซเฟียตอบผมแล้วทำท่าหาอะไรบางอย่าง "อ๊ะ! เจอแล้ว" 
     "อะไรหรอ" ผมมองไปที่สิ่งที่อยู่ในมือ มันคือกล่องสีดำ
     "อัญมณีค่ะ ^^" เฟียจังยิ้มให้ "กลับกันเถอะค่ะ" ในขณะที่ผมกับเฟียจังกำลังจะเดินกลับ จู่ๆผมก็ชะงักเพราะรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง (ไม่ใช่!!) รู้สึกได้ถึงเงาคน
     "เฟียจังระวังตัวให้ดีนะ มันใกล้เข้ามาแล้ว" ผมหันไปบอกคนข้างๆ พลางไฟดับเครื่องชนลุกขึ้น
     "โอ๊ะโอ๋ เห็นฉันด้วยหรอเนี่ยย" บุคคลปริศนาเดินออกมาจากมุมมืด
     "แกเป็นใคร" ผมถาม
     "จะบอกให้ก็ได้ แต่ต้องมีของแลกเปลี่ยน" หมอนั่นพูดแล้วมองมาที่เฟียจัง
     "แกต้องการอะไร" ผมถามอีกรอบ
     "ต้องการกล่องนั่น" พูดไม่พอ ชี้ด้วย
     "ฉันไม่ให้!!" เฟียจังพูด แถมตาเปลี่ยนสีอีกแล้ว เป็นสีขาวเหมือนตอนนั้นเลย
     "แต่ฉันจะเอา" หมอนั่นเดินเข้าไปหาเฟียจัง แต่ก็ต้องหยุดเพราะ..
     "ฉันจะไม่มีทางให้คนอย่างนาย!!" รู้สึกไม่ดีเลย เอ๊ะนั่น ตาของเฟียจังมีรูปเกล็ดน้ำแข็งขึ้น แล้วก็มีน้ำแข็งออกมาจากมือ
     ชิ้ง~ ตอนนี้น้ำแข็งที่แหลมได้ปรากฏตรงหน้าของผู้ชายคนนั้นเรียบร้อยแล้ว
     "อย่าคิดจะเข้ามาเชียวนะ" เฟียจังพูดแบบน่ากลัว
     "ไม่เอาสิ เป็นผู้หญิงไม่ต้องมาสู้กับผู้ชายหรอกนะ" 
     "ใช่ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องสู้กับผู้ชาย ถ้างั้นเราก็มาสู้กันดีกว่า" ผมเดินไปด้านหน้า ตอนนี้ผมรู้ว่าไม่ว่าเฟียจังจะเก่งยังไงหมอนี่ก็เป็นผู้ชาย ไม่มีทางชนะหรอก
     "นายหรอ วองโกเล่รุ่นที่ 10 ที่เขาลือกันว่าเก่งนักเก่งหนา สำหรับฉันฉันว่างั้นๆล่ะมั้ง 'อั้ก' " ผมต่อยหน้าผู้ชายคนนั้นแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
     "เล่นทีเผลอหรอ ได้~~~" หมอนั่นหยิบอาวุธออกมาแล้ว คทา งั้นหรอเหมือนรุ่นที่ 9 เลยแถมไฟนภาเหมือนกันด้วย "เป็นอะไรไป อึ้งหรอไม่เคยเห็นล่ะสิ อาวุธแบบนี้น่ะ" 
     "ก็ไม่ได้อึ้งหรอก" ผมตอบไปพร้อมกับเตรียมตัวโจมตีอีกครั้ง แต่....
     ตู้ม!!! ลูกไฟงั้นหรอ เหมือนของซันซัสเลย แต่อันนี้ออกมาจากคทา เพราะฉะนั้นต้องแช่แข็งคทาสินะ ทำไมลุกไม่ขึ้นล่ะ โอ้ยเจ็บชะมัดเลย

แอด~~~ เสียงเปิดประตูงั้นหรอ ใครมากัน
 
     "เดชิโม่!!!" เสียงนี้มัน
     "พรีโม่!! คุณมาที่นี่ได้ไง" ผมถามออกไป ไม่น่าจะมีใครรู้เรื่องที่ผมออกมานิ เอ๋ แล้วนั่นใครอะ ที่เดินมากับพรีโม่ หืม "คุณฮิบาริ" ไม่จริงน่า นอกจากพรีโม่แล้ว คุณฮิบาริก็มาหรอเนี่ยยย
     "เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยเล่า ต้องช่วยโซเฟียก่อน" พรีโม่มองไปที่เฟียจังที่กำลังโจมตีโดยใช้น้ำแข็งที่เหมือนเข็มปาไป แต่เหมือนจะไม่เป็นอะไรเลย
     "คุณเองหรอที่ทำโรงเรียนพังน่ะ คงปล่อยให้ยืนลอยหน้าลอยตาต่อไปไม่ได้ล่ะนะ จะ'ขย้ำ'ให้เละ" พูดเสร็จก็เปิดกล่องเอาทอนฟาออกมา
     "คุณฮิบาริระวังตัวด้วยนะครับ" ชิ้ง~ เฮือก! สายตาพิฆาต
     ตู้ม!!! คุณฮิบาริมาอยู่ข้างหน้าผมตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เอ๊ะ!! หรือว่า...
     "อ่อนซะจริงจริงเลย วองโกเล่เนี่ย" ไม่ได้การณ์แล้ว ต้องรีบช่วย หืมทำไมแหวนส่องแสง ชั่งก่อนต้องช่วยเฟียจังก่อน
     "เดชิโม่ จะสู้จริงๆหรอ" พรีโม่เอ่ยถาม
     "ครับ ผมต้องปกป้องโซเฟียให้ได้" เมื่อพรีโม่ได้ยินก็ปล่อยมือจากผม
     "งั้นก็ ทำตามที่นายคิดนั่นแหละดีแล้ว" พรีโม่ยิ้มออกมา
     แล้วผมก็พุ่งไปต่อยหน้าเจ้าผู้ชายคนนั้น 'อั้ก'
     "หนอยย แกนะแก!!" หมอนั่นจะปล่อยลูกไฟออกมาแล้ว นั่นไงมาจริงๆด้วย อย่างงี้ต้อง........
     ตู้ม!!! 
     "สึนะคุงง" โซเฟียร้องลั่น แต่ผมจะไม่ยอมตายง่ายๆหรอกน่าา
     "เดชิโม่ไม่เป็นอะไรหรอกน่า" ผมได้ยินเสียงพรีโม่นะ
     "ดับเครื่องชน เดือดทะลุจุดศูนย์ ดัดแปลง!!" ผมพูดขึ้นแล้วจ้องหน้าเจ้าหมอนั่น ที่ดูจะอึ้งไปเลย จังหวะนี้แหละ
     "แกทำได้ยังไง" หมอนั่นพูดทั้งๆที่ยังอึ้งอยู่
     "ฉันก็ไม่รู้สิ แต่ว่าขอจบแค่นี้ละกัน" แล้วผมก็จับที่ไม้คทาได้สำเร็จ แล้วก็..........
     "แกทำอะไรนะ!!!!!" มันมองคทาของมันที่ตอนนี้มีแต่น้ำแข็งล้อมรอบ "หึ ขอละกันน้าาาา ไปละบ๊ายบายยย" อะไรกัน หมอนั่นมันวิ่งไปเอากล่องแล้วชิ่งไปเลย หนอยๆ ผมทำท่าจะตามไปแต่เฟียจังรั้งไว้
     "ไม่ต้องตามไปหรอสึนะคุง" เฟียจังพูดแบบไม่เสียดาย
     "แต่..." ยังไม่ทันพูดจบ เฟียจังก็ยกหลังมือขึ้นมาให้ดู ก็ปรากฏรอยสักรูปเกล็ดน้ำแข็งอยู่ แถมตรงหน้าผากก็มีด้วย "งั้นกล่องที่หมอนั่นเอาไปเมื่อกี้ก็....."
     "กล่องเปล่าค่ะ ^^" 
     "ดีใจด้วยนะ" ผมรู้สึกว่าลืมคนไปคนนึงนะ "คุณฮิบาริเป็นอะไรรึป่าวครับ"
     "ไม่ต้องมายุ่ง" เอ๋ ทำไมไม่มีแผลเลยล่ะ "ฉันยังไม่ได้ขย้ำเจ้าหมอนั่นเลย ฮึ!!" ดีจังไม่มีใครบาดเจ็บ ซะที่ไหนเล่าา ผมนี่แหละเจ็บสุด
     "งั้นกลับกันเถอะค่ะ"
     "ชิ!!" ว้าา คุณฮิบาริเดินกลับไปแล้ว สงสัยคงจะหงุดหงิด
     'ฮัลโล่ววว วายุเรียกนภา ตอบด้วยๆๆ' เสียงอะไรน่ะ
     "รับแล้วๆ มีอะไร" อ่อ เสียงจากหูฟังพรีโม่นี่เอง เอ๋ หูฟังหรอ พรีโม่มีของแบบนั้นด้วยหรอออออ
     'รีบกลับมาด่วนๆ เลยนะอย่ามัวเถไถละ'
     "เข้าใจแล้วครับ สรุปใครเป็นบอสใครกันแน่เนี่ย" แล้วพรีโม่ก็หันมาหาผม "กลับกันเถอะ"
     "ค่ะ/ครับ"

==============
ผิดพลาดยังไงก็บอกได้นะคะ ^^
==============
ขอบคุณที่อ่าน
ไรต์ยอนมี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

10 ความคิดเห็น