[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 14 : Chapter 12 : คืนแรก และ ภารกิจแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

     หลังจากที่เรียวเฮและนัคเคิล วิ่งแบบสุดขั้ว พรีโม่และสึนะ(ที่อุ้มโซเฟียมาด้วย) ที่เหาะด้วยไฮเปอร์โหมด เดม่อนและมุคุโร่และลูเซีย ที่หายตัวมา ชาวอัสนีทั้งสาม ที่เดินมาอย่างสงบ สามสาวอัญมณีอย่าง สองพี่น้องอาเรียมาเรียและเดล ที่ถูกทิ้งเดินมาด้วยกัน โกคุเดระและยามาโมโตะ ที่วิ่งแข่งกัน จีและอุเก็ตสึที่เดินมาแบบชิวๆ สุดท้ายมิเกลที่ลากเมฆาทั้งสองให้มาถึงที่นี่ได้ ตอนนี้เวลา 19.59 น. อีกหนึ่งนาทีน่าจะมีร่างเล็กๆของรีบอร์นโผล่หัวออกมา
     "เหนื่อยชะมัดเลย" เป็นมิเกลที้บ่นขึ้นอย่างหน่ายๆ
     "ฮะๆ ต้องทำใจหน่อยนะเกลจัง" ยามาโมโตะผู้อารมณ์ดีตลอดเวลาพูดปลอบ(?)
     "แต่วิวดีมากๆเลย ขอบใจนะสึนะคุง" โซเฟียยิ้มสวยๆให้สึนะ
     "ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่นี้เล็กน้อย" สึนะเกาท้ายทอยแก้เขิน
     "พวกเราถูกทิ้งเดอะแก๊งค์ ไม่เห็นจะเหนื่อยเลยเนอะ" เดลพูดพลางกอดคอสองคนที่เดินมาด้วยกัน
     "สบายตัวมากเลย ไม่ได้วิ่งแบบสุดขั้วมานานแล้วนะเนี่ยย" นัคเคิลพูดแล้วบิดขี้เกียจ
     "นี่...คุณน่ะ เหนื่อยงั้นหรอมานั่งพักกับผมก่อนมั้ย" ฮิบาริพูด เอิ่ม...คราวนี้ทุกคนมองไปทางฮิบาริที่ทำตัวเป็นมิตรผิดปกติซะไม่มี
     "เคียวจัง เป็นไข้หรอ.......แต่ตัวก็ไม่ร้อนนิ" มิเกลเอาหลังมือมานาบกับหน้าผากฮิบาริ 
     "ชะ....ชื่อนั่น......" คราวนี้เป็นสึนะที่พูดแบบติดๆขัดๆ
     "ไงครับลูเซีย การเดินทางของเราสบายดีมั้ยครับ" มุคุโร่ถามหญิงสาวข้างๆ
     "ก็...........ก็ดี" ลูเซียตอบสั้นๆ
     "เอ่ออ....มาเรียจัง ขอโทษที่ทิ้งไว้นะ พอดีโกคุเดระเขาท้านะ ยอมไม่ได้~~" ยามาโมโตะหันไปพูดกับมาเรีย
     "ไม่เป็นไรหรอก ได้อยู่กับพี่ๆ ไม่มีเบื่อ^^" มาเรียยิ้มตอบ
     "เป็นไงเหนื่อยเลยสิท่า" อาเรียที่เห็นโกคุเดระยืนหอบพิงต้นไม้อยู่ เลยถือโอกาสไปแซะซะหน่อย
     "ฉันไม่ได้เหนื่อยซักหน่อย ไม่ต้องมาแซะ" โกคุเดระสวนกลับอย่างรู้ทัน
     "เอาอีกแล้วนะบอส ใช้ไฮเปอร์โหมดแบบไร้สาระเนี่ยย" จีบ่นบอสตัวเอง
     "ฉันก็อยากใช้บ้างอะ อยากเท่มีปัญหาหรอ" เอิ่ม....คำตอบแบบนี้นี่มัน
     "นี่...นายวัวลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ฉันเดินไปไหนไม่ได้" ลิเทียบ่นบัดดี้ตัวเองที่ตอนนี้ลงไปนอนกอดขาลิเทียด้วยความเหนื่อยเรียบร้อย
     "ไม่อาววววว ฉันจะนอนน โอ๊ย!! ทำอะไรของเธอเนี่ยย" เสียงตอบรับแบบงัวเงียทำให้ลิเทียสะบัดเท้าที่แรมโบ้เกาะอยู่อย่างแรง ทำให้แรมโบ้หลุดจากการเกาะขา
     "ช่วยไม่ได้" 
     "เอาล่ะๆ ทุกคนเลิกจีบกันได้ละ" อยู่รีบอร์นก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับชุดคนป่า
     "ไม่ใช่ซักหน่อย!!" ทุกคนพูดพร้อมกัน
     "เอาเถอะ ยังไงทุกคนก็มาถึงที่นี่แบบปลอดภัย คืนนี้ฉันจะให้ทุกคน ช่วยกันกางเต้นท์กับคนที่นอนด้วย นี่ถือเป็นภารกิจแรก ทำให้สำเร็จด้วยล่ะ" รีบอร์นมาถึงก็พูดๆๆๆ 
     "แล้วถ้าเกิดทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จล่ะ" อุเก็ตสึถาม
     "ก็หาที่นอนเองละกัน ฉันมาบอกแค่นี้แหละ เจอกันพรุ่งนี้เช้า อ้อ! เต้นท์กองอยู่ตรงนั้นนะเลือกกันได้เลย" แล้วรีบอร์นก็หายตัวไป
     "แยกย้ายกันเถอะ" แล้วทุกคนก็เดินออกไปแบกเต้นท์แล้วก็เดินไปพร้อมกับคู่นอนตัวเอง

          สึนะ & โซเฟีย

     "เราจะกางเต้นท์นอนกันตรงไหนดี" สึนะถาม
     "ตรงแถวๆนี้ก็ได้นะ คนอื่นๆก็นอนกันแถวนี้........ว่าแต่..สึนะกางเต้นท์เป็นรึเปล่า" โซเฟียให้คำตอบแก่สึนะ แล้วก็ถามต่อ
     "อ๋อ ก็พอกางได้นิดหน่อยน่ะ" สึนะตอบแบบเก้อๆ
     "งั้นเราก็ความรู้เท่าๆกัน ช่วยกันกางเนอะ^^" แล้วทั้งสองก็เริ่มกางเต้นท์
 
          1 ชั่วโมงผ่านไป~~~

     "เฮ้ออ เสร็จซักที" โซเฟียพูดออกมาแบบโล่งใจ
     "นั่นสิ กางตั้งนาน แหะๆ" สึนะหัวเราะแห้งๆ
     "เอ่อ....เฟียจังไปเปลี่ยนชุดข้างในก่อนก็ได้นะ ผมจะสูดอากาศข้างนอกซะหน่อย" สึนะพูดพลางหน้าแดง
     "อะ...อืม...อย่าหันมามองละกัน" แล้วโซเฟียก็เข้าไปในเต้นท์แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนสุด ฟรุ้งฟริ้ง "เสร็จแล้ว..อ่าวสึนะเปลี่ยนเสร็จแล้วหรอ" 
     "อืม.....ผมเป็นผู้ชายนะ ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวผมก็เปลี่ยนได้แล้ว^^" สึนะยิ้ม
     "งั้นก็เข้ามานอนเถอะ ง่วงแล้ว" โซเฟียชวน
     "ผมก็ง่วงเหมือนกัน" สึนะก็เดินดข้าไปในเต้นท์ตามด้วยโซเฟีย แต่..
     "อ๊ายยย!!" โซเฟียล้มทับตัวของสึนะ เพราะสะดุดขาตัวเอง(นางเอกดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ เป็นห่วง : ไรต์เอง) ทำให้หาของทั้งสองใกล้กันมาก แบบห่างกันไม่กี่มิล 
     "เอ่อ....เฟียจัง" ในที่สุดสึนะก็พูดขึ้น ทำให้สติโซเฟียกลับมาแล้วลุกออกจากตัวของสึนะ แล้วทั้งสองก็หน้าแดงหันหลังให้กัน
     "ขอโทษนะ!" ทั้งคู่พูดพร้อมกัน
     "งั้นฉันนอนก่อนนะ" โซเฟียชิงหลับไปก่อน "อ๊ะ!!" แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะมีคนมากอดเอาไว้ ส่วนคนที่เป็นไปได้ที่สุดหลับสนิทไปแล้ว เลยคิดว่าอาจจะละเมอ ที่จริงไม่ใช่หรอก แกล้งหลับต่างหาก

          โกคุเดระ & อาเรีย

     "นี่ยัยอาเรีย ช่วยกางเต้นท์หน่อยไม่ได้หรอ ยืนเอ๋ออยู่ได้" คู่นี้ก็คงไม่เปลี่ยนแนว ทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ
     "อะไรกัน นี่มันเป็นหน้าที่ของผู้ชายอย่างนาย หรือว่านายไม่ใช่ผู้ชาย" อาเรียพูดจากวนประสาท
     "ฉันเป็นผู้ชายโว้ยย! ฮึ่ย ทำเองก็ได้ ชิ!!" โกคุเดระสะบัดหน้าหนีแล้วกางเต้นท์ต่อ
  
          โกคุเดระสามารถกางเต้นท์ได้ในเวลา 20 นาที เพราะความชำนาน

     "นายหลบไปฉันจะเปลี่ยนชุดนอน" อาเรียบอกโกคุเดระ ซึ่งฝั่งนั้นก็ยอมแต่โดยดีเพราะขี้เกียจเถียง
     "นี่ยังเปลี่ยนไม่เสร็จอีกหรอ ตายไปรึยัง" พูดจาอัปมงคลสุดๆ แต่มันผ่านมา 10 นาทีแล้วมานานเกิน "ถ้าเธอยังไม่ออกมาฉันจะเข้าไปละนะ" ว่าแล้วโกตุเดระก็เปิดเต้นท์เดินเข้าไปก็พบกับ.....อาเรียที่นอนหลับปุ๋ยอย่างสบายใจ "ตอนหลับเธอก็น่ารักดีนี่" หลังจากที่โกคุเดระเปลี่ยนชุดเสร็จก็เข้าไปนอนในเต้นท์แล้วกอดอาเรีย ทำให้เธอตกใจเล็กน้อยแต่ก็ปล่อยไว้

          ยามาโมโตะ & มาเรีย

     "นี่ๆ ยามะคุง ฉันกางเต้นท์ไม่เป็นเลยอะ" มาเรียสะกิดยามาโมโตะเล็กน้อย
     "ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกางเป็น ว่าแต่เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ" 
     "ยามะคุง มีอะไรหรอ?" มาเรียตอบแบบใสๆ
     "ป่าวๆ น่ารักดีนะมาจัง" ยามาโมโตะตอบปัดๆพร้อมเรียกชื่อเล่นที่คิดได้เมื่อกี้
     "งั้นฉันไปเปลี่ยนชุดตรงนั้นก่อนนะ" มาเรียชี้ไปที่ที่ไม่ไกลจากเต้นท์มากนัก
     "อืม...เร็วล่ะ ฉันเหงา" 
     "บ้า -///-" มาเรียก็เดินไปเปลี่ยนชุด "ว๊าย!!" จู่ๆเสียงมาเรียก็ดังขึ้นทำให้ยามาโมโตะวิ่งไปหาทันที
     "เกิดอะไรขึ้น เอ่อ...." ไม่พบอะไร พบแต่สาวน้อยในชุดเกาะอก
     "เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่ตกใจผีเสื้อนิดหน่อยน่ะ" แล้วเธอก็หันหลังหน้าแดง
     "งั้นขอตัวนะ" 
     "อืม... ฟู่~~ เกือบไปแล้วเรา ไม่ระวังเล๊ยย" มาเรียพูดเบาๆ
     "เสร็จแล้วหรอ ไปนอนดีกว่าฉันง่วงแล้ว" ยามาโมโตะในชุดนอนพูดแบบง่วงๆ
     "นายเปลี่ยนชุดเร็วจัง" 
     "ฉันใช้เวทย์มนตร์มั้ง 555" เล่นมุกพาเครียดเสร็จแล้วก็เดินเข้าไปในเต้นท์
     ทั้งสองนอนคนละฟากทวีปเนื่องจากเหตุการณ์เมื่อกี้ของมาเรีย
     ฟุบ~ แล้วยามาโมโตะก็เข้ามากอดมาเรีย
     "ยามะคุง ฉันหายใจไม่ออก" มาเรียดิ้น
     "อยู่นิ่งๆสิ อย่าดิ้น" ยามาโมโตะสั่ง
     "อืม.....ก็ได้" แล้วหญิงสาวก็หันหน้าไปหายามาโมโตะ แล้วมุดหัวลงอย่างน่ารัก

          เรียวเฮ & เดล

     "กางเต้นท์แบบสุดขั้วววว" แล้วเรียวเฮก็จัดการกางเต้นท์เสร็จเรียบร้อย ภายในเวลาอันสั้น
     "เอ่อ...." เดลยืนดูแบบ.... แล้วเดลก็ใช้เวทย์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเอง และเรียวเฮด้วย 
     "นี่เธอเปลี่ยนชุดให้ฉันหรอ" เรียวเฮถามงงๆ
     "ใช่ ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครละคะ คุณอรุณ" เดลกวนนิดๆ
     "นอนเถอะง่วงสุดขั้ววว" ว่าแล้วก็กระโดดเข้าเต้นท์ไปแล้วนอนหลับพร้อมกรนนิดๆ
     "นอนดีกว่าเรา พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า" เดลเองก็เข้าไปนอนแล้วหลับไป

          แรมโบ้ & ลิเทีย

     "เฮ้ นี่เธอไม่คิดจะช่วยกันหน่อยหรอ" แรมโบ้ในชุดนอนถามร่างบางในชุดนอนเช่นกัน (ไปเปลี่ยนกันตอนไหนเนี่ย : ไรต์เอง)
     "ฉันทำไม่เป็น จบมะ" เป็นคำตอบที่น่าโดนถีบสุดๆ
     "ฉันก็ทำไม่เป็น เธอต้องมาช่วย" โอ้โห คู่นี้อยู่ยากกันสุดๆ
     "ไม่" เธอปฏิเสธ
     "งั้นฉันก็ไม่พยายาม" ประชดกันเข้าไป
     "แล้วคืนนี้จะนอนไหนกันล่ะ ถ้านายไม่กาง" 
     "นอนพื้นนี่แหละ ก็เธอไม่ช่วยฉันกางนิ" 
     "แล้ว฿&*%%฿*฿&&%-&+&*#&#" ลิเทียบ่นยาว
     "ก็@%*฿%-%-&&+-%฿&฿" แรมโบ้ก็ไม่ยอม
     "เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ทั้งสองคนน่ะ" เสียงรีบอร์นแทรกขึ้น
     "ไม่!!/ไม่!!" ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน
     "งั้นฉันก็ไม่ช่วย" รีบอร์นทำท่าจะเดินหนี
     "นายช่วยได้งั้นหรอ" แรมโบ้ถาม
     "นั่นสิ" ลิเทียเสริม
     "ช่วยได้........แต่ไม่ช่วย ไปละ" เดี๋ยวมาเดี๋ยวไปเฮ้อ...
     "งั้นเธอต้องช่วยฉัน" แรมโบ้เสนอ
     "เชอะ! ก็ได้ ฉันไม่อยากนอนพื้นหรอกนะ" 
          หนึ่งชั่วโมง บวกไปอีก สามสิบนาที ที่เถียงกัน กว่าจะได้นอนกัน

          มุคุโร่ & ลูเซีย

     "หึหึหึหึ คุณกางเต้นท์เป็นมั้ยครับ" มุคุโร่ถามหญิงสาวที่กอดอกอยู่ข้างๆ
     "ไม่เป็น แล้วก็เลิกหัวเราะแบบนั้นได้แล้ว" ลูเซียสั่งให้เลิกหัวเราะ
     "คงไม่ได้อะครับ แต่จะไม่พยายามหัวเราะละกันนะครับ^^" 
     "สรุปนายกางเต้นท์เป็นใช่มั้ย" ลูเซียถาม
     "จริงๆก็ไม่เป็นอะครับ แต่ว่า....สำหรับคุณผมสามารถทำได้ทุกอย่าง เพราะงั้นฝากหน่อยนะครับ" แล้วมุคุโร่ก็เอาสามง่ามสุดที่รักมาฝากไว้กับลูเซีย
     "นายคิดดีแล้วหรอ ฝากสามง่ามไว้กับฉันน่ะ นายไม่กลัวฉันเอาสามง่ามนายไปเผาทิ้งรึไง" ลูเซียประชด
     "คิดดีแล้วครับ ไม่งั้นผมไม่ฝากไว้หรอกครับ" 
     
          ผ่านไป 30 นาที เต้นท์ได้ถูกกางเรียบร้อย แต่มันจะเป็นภาพมายารึปล่าวนั่น ไม่รู้.....

     "เร็วจัง ไหนบอกกางไม่เป็น"
     "ผมเก่งครับ" อวยเข้าไป
     "อะจ้า พ่อสายหมอก ว่าแต่นี่เป็นภาพมายาหรือของจริงล่ะ" 
     "ไม่รู้สิ" มุคุโร่ตอบแบบไม่รู้ไม่ชี้
     "นายนี่มัน" แล้วก็โยนสามง่ามส่งคืนเจ้าของ
     "นอนกันเถอะครับ หมอนข้างของผม" 
     "หมอนข้างอะไรของนาย -///-" ลูเซียหน้าแดง

          ฮิบาริ & มิเกล

     "นายฉันกางเต้นท์ไม่เป็น" มิเกลบอกคนที่ยืนเงียบอยู่
     "เรื่องของคุณสิ ผมก็กางไม่เป็น" ยอมรับมาแบบหน้าด้านๆว่ากางไม่เป็น
     "เรื่องจริงดิ" มิเกลทำตาโต
     "ไม่จริง" หลังจากเล่นมุกสุดกวนเสร็จก็ทำหน้าที่กางเต้นท์
     "อย่าทำให้ฉันตกใจสิ" มิเกลสะบัดหน้าหนี แต่แจ๊คพอต ดันหันหน้าไปทางที่ฮิบาริยืนอยู่ทำให้หน้าใกล้กันมากๆๆ
     "มองดีๆคุณก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย" ฮิบาริพูดทั้งๆที่จ้องตากันแบบนั้น
     "ฉันสวยตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว เพิ่งเห็นความสวยของฉันรึไง" 
     "ก็ใช่" 
     "นะ....นายจะทำอะไรฉัน -////-" ฮิบาริก้มหน้ามาใกล้
     "จะบอกว่า............." มิเกลหลับตาปี๋ เพราะฮิบาริเลื่อนหน้าเข้าใกล้เรื่อยๆ "ว่าฉันกางเต้นท์เสร็จแล้ว" แล้วถอยหน้าออกห่าง "คุณเป็นไข้รึปล่าว หน้าแดงเลย กินยาหน่อยมั้ย" 
     "หา.....ปะ...ปล่าว อากาศมันร้อนเนาะ" มิเกลแก้ตัว
     "อากาศร้อน?? ออกจะเย็น มาดูซิว่าเป็นไข้รึปล่าว" ฮิบาริเถียงแล้วเอาหน้าผากไปชนกับมิเกล "ตัวก็ไม่ร้อนนี่นาา"
     "บอกแล้วว่าฉันร้อนเฉยๆ" ยังคงแก้ตัวด้วยวิธีเดิม
     "แล้วแต่เธอนะ ฉันนอนละ" ว่าแล้วฮิบาริก็เขาไปในเต้นท์แล้วหลับเลย
     "เพราะนายนั่นแหละ ชิ!!" แล้วมิเกลก็เข้าไปอีกคน
ฟุบ..... 
     "ตัวคุณนุ่มดีนะ" เสียงกระซิบจากข้างหลัง เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก....
     "คะ.....คุณฮิบาริ -///-" "ปล่อยนะคะ ไม่งั้นฉันจะตะโกนให้คนมาช่วย"
     "อยากตะโกนก็ลองดูสิ จะมีใครเข้ามา" 
     "ชะ....ช่วย...อุ๊บ!!" ตะโกนยังไม่ทันครบประโยค ฮิบาริก็เอามือมาปิดปาก
     "ถ้ายังไม่เลิกตะโกนผมจะไม่ทำแค่นี้แน่" ฮิบาริเตือน แล้วพลิกตัวมิเกลให้มาประจันหน้ากับเขา
     "นายจะกล้าทำอะไรฉัน ช่วยด้วย....อุ๊บ!!" ฮิบาริที่เตือนแล้วแต่เธอไม่ฟังเอง ต้องโดนลงโทษด้วยการ.........จูบ!!.....
     "ทีนี้จะเงียบได้รึยัง ฉันจะนอนห้ามกวนด้วย" แล้วฮิบาริก็หลับไปพร้อมกับกอดมิเกลไปด้วย

          ฝ่ายวองโกเล่รุ่นแรกทั้ง 5

     "เฮ้อ.....กางเสร็จกันซะที" แรมโพพูดพร้อมบิดขี้เกียจ
     "ช่วยด้วย...." 
     "เอ๊ะ!! เสียงอะไรน่ะ เหมือนคนต้องการความช่วยเหลือ" พรีโม่พูดพลางมองหาต้นเสียง
     "น่าจะมาจากเต้นท์นั่น" จีชี้ไปที่เต้นท์ที่มีป้ายติดข้างหน้า เลยเดินเข้าไปดู
     "เจ้าเมฆาของเดชิโม่นี่เอง กล้ามากที่ติดป้ายไว้ 'ห้ามรบกวนผมเวลานอน ไม่งั้นโดน ขย้ำแน่' " อุเก็ตสึอ่านให้ฟัง
     "ดูเหมือนว่าเราจะทำอะไรไม่ได้เลยอะนะ" นัคเคิลพูดตามความจริง
     "เอาน่า เจ้านั่นไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอกนะ" บุคคลปริศนาเดินมาพูดให้
     "อ้าว อลาวดี้ นายกางเต้นท์เสร็จแล้วหรอ" แรมโพถาม
     "อืม" อลาวดี้ตอบสั้นๆ
     "เดม่อนล่ะ" พรีโม่ถามถึงอีกคนที่แยกเต้นท์นอน 
     "หมอนั่นพอกางเต้นท์เสร็จ ก็หลับไปเลย" อลาวดี้ตอบ
     "แล้วหมอนั่นจะไม่ทำอะไรมิเกลจริงๆหรอ" จีถาม
     "ก็น่าจะเป็นงั้น เราไปนอนเถอะฉันง่วงแล้ว" แรมโพเดินไปในเต้นท์แล้วนอน
     "ถ้างั้น หลับให้สบายนะ อลาวดี้" พวกที่เหลือก็เดินตามเข้าไป ส่วนอลาวดี้มองไปที่เต้นท์ของฮิบาริแล้วส่ายหัว
     "นายนี่นะ" แล้วเขาก็เดินไปที่เต้นท์แล้วก็นอน
 
============================
มาแล้นๆๆ ภารกิจแรกผ่านไป ภารกิจสองจะเป็นยังไงน้าา
============================
ไรต์ยอนมี
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

10 ความคิดเห็น