[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 15 : Chapter 13 : ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

          เช้าวันแรกของการเข้าแคมป์ที่แสนสนุก(?)

     "อรุณสวัสดิ์ทุกคนนนน หลับสบายดีมั้ยย" เสียงเล็กของรีบอร์น เอ่ยกับทุกคน
     "อืม......ฝันร้ายทั้งคืนเลย" มิเกลตอบก่อนคนแรก ส่วนผู้ที่อยากช่วยในตอนนั้น ทำหน้าเหนื่อยใจนิดหน่อย เพราะเข้าไปช่วยไม่ได้
     "ก็สบายดี๊~~" วาย?? ทำไมต้องขึ้นเสียงสูงคะ อาเรียจัง
     "ก็นะ...." สึนะไม่พูดต่อพลางหน้าแดง
     "ฝันดีมากครับ คุณรีบอร์น" โกคุเดระอารมณ์ดีมาจากไหนคะ ตอบ!
     "ได้นอนกอดหมอนข้างอันใหม่ สบายตัวมาก" คราวนี้มุคุโร่พูดบ้าง
     "หมอนข้าง!?" ทุกคนหันมามองมุคุโร่ ที่ทำหน้าไม่สนใจ
     "เกือบจะได้นอนนอกเต้นท์แล้วมั้ยล่ะ" แรมโบ้พูด
     "นอนสบายแบบสุดขั้ววววว" ทั้งนัคเคิลและเรียวเฮตะโกนพร้อมกัน
     "เอ่อ...รุ่นพี่ครับ" สึนะพูด
     "ฮ่าๆๆ คึกครื้นกันแต่เช้าเลยนะ^^" ยามาโมโตะที่เงียบนานพูดขึ้น
     "แล้วพวกนายล่ะ" รีบอร์นหันไปหาผู้มาจากอดีต
     "ก็เห็นอะไรหลอนๆนิดหน่อยอะนะ^^" แรมโพพูดพลางมองไปที่มิเกล มิเกลที่รู้ตัวว่าพวกนั้นหมายถึงอะไรก็หลบหน้าทันที
     "อะไรหรอ?" คราวนี้เดม่อนถาม
     "ลืมๆมันไปเถอะ" จีตัดบท
     "ลืมก็ลืม คราวนี้ฉันมีภารกิจจะมอบให้ นั่นก็คือ..................." รีบอร์นลากเสียงยาว
     "คือ.........." ทุกคนลากเสียงตาม
     "ไปตามหาธงสีของตัวเอง" 
     "ห๊ะ!" ทุกคนสามัคคีกันพูด
     "ไม่ต้องมาห๊ะ ธงของแต่ละคู่จะไม่เหมือนกัน อย่างสึนะที่คู่กับโซเฟียจะเป็นสีส้มล้วน ก็คือตามสีของธาตุ ส่วนวองโกเล่พรีโม่ที่คู่ไม่ใช่ธาตุเดียวกัน ธงจะแบ่งเป็นสองสีบนและล่าง เข้าใจมั้ย"
     "แล้วมีคำใบ้ให้มั้ยอ่า" เดลถาม
     "มี แล้วก็มีแผนที่และเข็มทิศให้ด้วย จะได้ไม่หลง" ครั้งนี้รีบอร์นใจดีผิดปกติ
     "ดีใจจัง" มาเรียกระโดดดีใจ
     "มารับไปสิ" แล้วรีบอร์นก็ยื่นใบสองใบมาให้
คำใบ้มีดังนี้
     สึนะ-โซเฟีย ศูนย์กลางของผู้พิทักษ์ทั้ง 6
     โกคุเดระ-อาเรีย มือขวาผู้จงรักภักดีของบอส
     ยามาโมโตะ-มาเรีย สายน้ำที่พัดผ่าน
     เรียวเฮ-เดล แสงอาทิตย์ที่ส่องแสง
     แรมโบ้-ลิเทีย แนวหน้าที่แข็งแกร่ง
     มุคุโร่-ลูเซีย ภาพมายาที่ไม่อาจจับต้องได้
     ฮิบาริ-มิเกล เมฆที่ไม่จับกลุ่มกับใคร
     จีอ๊อตโต้-อลาวดี้ ที่ที่เมฆจับกลุ่มเป็นก้อน
     จี-นัคเคิล ที่ที่แสงและลมสามัคคีกัน
     อุเก็ตสึ-แรมโพ สายล่อฟ้าในวันที่ฝนตก

     "จากที่ดูในแผนที่แล้วอ่านคำใบ้แล้ว ไม่น่ายากนะเนี่ย" พรีโม่พูดขึ้นมา
     "แล้วเดม่อนจะทำอะไรล่ะ" จีถาม
     "อ๋อ เดม่อนจะคอยตรวจตราความเรียบร้อย พูดง่ายๆก็ดูแลพวกนายนั่นแหละ" รีบอร์นตอบ
     "ฉันไม่ต้องการให้ใครมาดูแล" โกคุเดระคัดค้าน
     "แล้วแต่นายเถอะ" 
     "งั้นจะเริ่มได้รึยัง" เรียวเฮถาม
     "อืม......." รีบอร์นก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ "07.50 น. อีกสิบนาทีมารวมกันที่นี่ ไปพักผ่อนก่อนได้" 
     "ไปนั่งวิเคราะห์คำใบ้กันเถอะเฟียจัง" สึนะชวนคนข้างๆ
     "ได้สิ" แล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่ใต้ต้นไม่ต้นนึงแล้วนั่ง
     "นายเป็นมือขวาใช่มั้ย"อาเรียถามโกคุเดระ
     "ก็ใช่น่ะสิ เธอเพิ่งรู้หรอ" ใช่เพิ่งรู้รึ
     "ฉันรู้อยู่แล้ว แค่ถามให้แน่ใจเฉยๆ" 
     "งั้นหรอ" 
     "ถ้านายสนิทกับบอสจริง สถานที่นี้มันก็หาไม่ยากหรอก" แล้วอาเรียก็ล้มตัวนอนบนตักของโกคุเดระ
     "เธอจะหลับเรอะ มีเวลาแค่ 10 นาทีเองนะ" 
     "อืม...ปลุกฉันตอนเจ็ดโมงห้าสิบเก้านาทีนะ" อาเรียก็หลับไป
     "น่ารักจัง ฮึ่ยย ฉันพูดอะไรของฉันเนี่ย" โกคุเดระสบัดหน้าเบาๆ
     "แหมๆ สวีทกันเกรงใจคนอื่นกันบ้างสิ" บุคคลปริศนาพูดขึ้น
     "ไม่ได้สวีทซักหน่อย ม้าพยศ......ม้าพยศ?" โกคุเดระเงยหน้ามองคนที่ถาม
     "ไง โกคุเดระคุง" 
     "นายมาได้ยังไง" 
     "เดิน" อืม...จะ
     "ฉันไม่ถามนายละ" 
     "อ้าวไงลูกศิษย์ที่รัก^^" ทักแบบนั้นเดี๋ยวโดนตืบหรอกป๋าดีโน่
     "อยากโดนขย้ำรึไง" นั่นไงไรต์พูดไม่ทันขาดคำ ทอนฟามาสวัสดีโลกแล้ว
     "ก็ปล่าว แค่ทักทายน่ะ" 
     "ฮึ!!" สะบัดหน้าหนีป๋าดีโน่แล้วก็เดินไปนั่งใต้ต้นไม้พร้อมมิเกล

08.00 น.

     "เอาล่ะทุกคน พร้อมนะ" ทุกคนพยักหน้า "งั้นก็......กลับมาอย่างปลอดภัยนะ" รีบอร์นอวยพร แปลกสุดๆ
     "ทุกคนไปแล้ว บอกมารีบอร์น นายเรียกฉันมาทำไมมิทราบ" บอสคาบัคโลเน่รุ่นที่ 10 ดีโน่ถามท่านอาจารย์ของตัวเอง
     "เมื่อคืนฉันรู้สึกถึงคนที่กำลังจ้องพวกนั้นอยู่" อาจารย์ตอบลูกศิษย์
     "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" 
     "ก็อยากจะให้นายช่วยหา ว่าพวกนั้นมันเป็นใครจะได้ตามตัวถูกไง" 
     "แล้วพวกนั้นรู้รึยัง"
     "ยัง ห้ามบอกด้วย" แล้วรีบอร์นก็เดินออกไป
     "ยังไงก็ตามไปดูหน่อยดีกว่า โรมาริโอ ไปเอาแผนที่ที่มาร์กจุดธงที่ถูกต้องและก็เข็มทิศมาให้ฉันด้วย" ดีโน่หันไปสั่งลูกน้อง
     "ครับบอส" 

10 นาทีผ่านไป

     "ได้แล้วครับบอส" โรมาริโอ ยื่นกระดาษกับเข็มทิศให้บอส
     "ดี อืม.....มี 10 จุด" ดีโน่พูดเบาๆ "เอางี้ เดี๋ยวแบ่งพวกไปตามแผนที่นี้ ทีมละ 3 คนไปเก้าจุดที่เหลือ ส่วนฉันจะไปตรงสึนะกับโรมาริโอ" สั่งการเรียบร้อย ทุกคนได้รับแผนที่เรียบร้อย ก็แยกย้ายกันไปตามจุดที่กำหนด

          สึนะ พาร์ท

      "เราจะเริ่มไปทางไหนก่อนดี" ผมถามเฟียจังที่เดินข้างๆ
      "เอคำใบ้คืออะไรนะสึนะคุง" 
      "เอ่อ.....ศูนย์กลางของผู้พิทักษ์ทั้ง 6 น่ะ" ผมตอบ
      "ดูในแผนที่นี่สิ มีที่ที่เป็นวงกลมว่างๆหลายวงเลย" ผมก้มดูแผนที่บ้าง
      "นั่นสิ มีวงกลมอยู่ตรงกลาง ล้อมด้วยวงกลมอีก 6 วง อ๊ะ!" ใช่แล้วของผมต้องอันกลางสินะ
      "มีอะไรหรอ..." เธอหันมามองผม
      "ก็มีวงกลมล้อมรอบแบบนี้น่ะ คำใบ้ของผมคือศูนย์กลาง ก็ต้องอยู่ตรงกลสงใช่มั้ยล่าา" 
      "เอ๋ ใช่จริงๆด้วย สึนะคุงเก่งจังเลย^^" เธอกระโดดกอดผม ผมนี่แทบล้ม
      "เอ่อ......" 
      "อุ๊ย!! ขอโทษนะสึนะคุง" เธอก้มหัวขอโทษยกใหญ่
      "มะ...ไม่เป็นไรหรอก" 
      "เดินต่อกันเถอะ" แล้วเธอก็เดินนำหน้าไป
      "อืม..." ผมก็เดินตามเธอไป
      
      ระหว่างทาง

     "เฟียจัง......เรารีบวิ่งกันเถอะ ฉันรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย" ผมพูดออกไป ก็จริงนี่ครับไม่ใช่แค่ลางสังหรณ์นะครับ รู้สึกถึงจิตสังหารที่แรงโคตรๆ 
     "ได้สิ" แล้วเราก็รีบวิ่งออกจากตรงนั้นเลย หืม....เมื่อกี้นี่มันอะไรกัน ความรู้สึกแปลกๆเมื่อกี้ ช่างเถอะ ใกล้ถึงแล้ว

          ไรต์เตอร์ พาร์ท

     "หึ...ทำได้ดีมาก วองโกเล่ เดชิโม่" เป็นเดม่อนนั่นเองที่พูด เขาสร้างภาพมายาทั้งสองคนที่กำลังเดินอยู่ ให้เดินปกติแต่ที่จริงสองคนนั้นวิ่งไปไหนแล้วก็ไม่รู้
     "เหลือแค่รอเวลาเจ้าพวกนั้นมา" แล้วหมอกก็จางไป
     
          ด้านสึนะ (ภาพมายา)

     "ใกล้จะถึงรึยังเนี่ยสึนะคุง เฟียจังเมื่อยแล้ว" โซเฟียบ่นนิดๆ
     "ยังเลย งั้นนั่งก่อนละกัน" แล้วสึนะก็นั่งที่ใต้ต้นไม้กับโซเฟีย โดยที่ไม่รู้ว่ามีศัตรูกำลังเข้ามา
     "ในที่สุดฉันก็เจอพวกเธอ 555 นึกว่าจะวิ่งหนีไปไหนต่อไหนแล้ว เพราะฉันปล่อยจิตสังหารออกมามากเลย" เสียงบุคคลปริศนาทำให้ทั้งสองหันไปมอง
     "นายที่ฉันสู้ด้วยที่ดาดฟ้านี่" สึนะพูดขึ้นก่อนโซเฟีย
     "พะ....พี่ชาย" โซเฟียพูดเสียงสั่น
     "โอ้ ไงน้องสาวคนสวย จำพี่ชายคนนี้ได้ด้วยหรอ" พี่ชายงั้นหรอ
     "คะ..คาโก้!!" สึนะตะโกนออกไป
     "โอ๊ะ รู้จักฉันด้วย ฉันนี่ดังใช่ย่อย" คาโก้ชื่นชมตัวเอง
     "นายมาทำอะไร" สึนะถามเสียงเย็น
     "ก็........มาแก้แค้นแกยังไงล่ะ วองโกเล่ เดชิโม่!!" พูดเสร็จไม่พอ ง้างธนูเตรียมยิงได้ทุกเมื่อ "ถ้ายังไม่อยากตายล่ะก็....ส่งน้องสาวฉันมา" 
     "เรื่องอะไรฉันจะส่งให้แก" สึนะพูด
     "ถ้างั้นก็ตายไปซะ......ฟิ้วว" ลูกธนูถูกยิงออกไปแล้ว แต่เซอร์ไพรซ์หนักมากเพราะ..... "อะไรกัน ภาพมายางั้นหรอ"
     "เก่งจัง ปรบมือให้เลย แต่น่าจะรู้เร็วกว่านี้นะ เป็นถึงบอสแต่ความรู้สึกช้าแบบนี้ ใช้ไม่ได้ๆ" เดม่อนออกมาปรบมือให้แปปนึงแล้วก็หายไป 
     "อะไรกัน.......แล้วที่นี่ที่ไหน" คาโก้บ่น 
     "บอสครับ ผมส่งแผนที่ให้บอสแล้วนะครับ เดินตามแผนที่ได้เลยครับ รับรองเจอเจ้านั่นแน่นอน" เสียงลูกน้องคนไหนซักคนบอกบอส
     "อือ แต๊งมาก" 

          อาเรีย พาร์ท

     "นี่ที่เธอบอกฉันก่อนที่เธอหลับ เธอพูดว่า ถ้าสนิทกับบอสจริง สถานที่นี้มันก็หาไม่ยากหรอก หมายความว่ายังไง" เจ้าคนข้างๆมันบ่นมาตลอดทางเลยค่ะ ท่าผู้อ่าน
     "ก็หมายความว่าอย่างนั้นแหละ" ฉันตอบแบบปัดๆ
     "เอ หรือว่าเธอหมายถึง ถ้าฉันรู้ว่าบอสจะไปตรงไหน ฉันก็จะหาที่ของฉันเจอสินะ" ย่ะ
     "ไม่รู้สิ" 
     "งั้นฉันคิดว่ารุ่นที่ 10 จะไปตรงนี้" แล้วโกคุเดระก็ชี้ไปที่วงกลมตรงกลาง
     "ทำไมถึงคิดแบบนั้น" 
     "ก็เพราะว่ารุ่นที่ 10 คือศูนย์กลางของทุกคน ถ้าไม่มีรุ่นที่ 10 อยู่ตรงกลางทุกคนก็ไม่สามารถจะออกไปได้" ความคิดดี
     "งั้นก็ลองเชื่อนายดู"
     
          หลังจากที่เดินมาซักพัก ลางสังหรณ์ของฉัน มันบอกว่ามีคนที่ไม่หวังดีกำลังเดินเข้ามาใกล้

     "นี่โกคุเดระ วิ่งกันเถอะ มีคนกำลังตามมา" แล้วฉันก็ปล่อยกับดักไว้ พร้อมกับค้างคาวเพลิง ถ้าเกิดเหยียบกับดักเข้าละก็.......อาจจะไม่เหลือซาก แต่นี่ยังแค่น้อยๆ
     "อืม.....ไปสิ" แล้วหลังจากนั้นพวกเราก็ติดเกียร์หมา วิ่งเร็วมาก
     "เห้อ....ถึงแล้วเหนื่อยมั้ยนาย" ฉันถามคนข้างๆ
     "เหนื่อยมากๆเลยล่ะ" เดี๋ยวนะเสียงนี้มันไม่ใช่.....
     "โทมาส!!" ฉันอุทานออกไป ผมสีแดง ตาสีขาวขุ่น บูมเมอร์แรง ใช่เลย "โกคุเดระ....." โกคุเดระ นอนสลบอยู่ตรงพื้นมีเลือดด้วย อย่าบอกนะว่า...
     "โอ๊ะ!! เป็นห่วงเจ้าคนนั้นหรอ เธอน่ะบังอาจมาก มีการวางกับดัก ดักควาย แต่พอดีว่าฉันไม่ใช่ควายฉันก็เลยไม่ติดกับดักแก อ้อ..แล้วค้างคาวงี่เง่านั่นน่ะ ตายเรียบไปแล้ว ไม่ต้องถามถึงนะ^^" หนอย..ยืนยิ้มหน้าตาเฉย "แล้วคนสามคนตรงนั้นน่ะ ออกมาได้แล้วจะหลบไปถึงเมื่อไร" คนสามคน ใครกัน...
     "พวกเราก็ไม่ได้อยากจะหลบนะครับ ก็แค่รอสถานการณ์ฉุกเฉิน" สามคนนี้เป็นใครกัน
     "ฉุกเฉิน? 555 น่าขำชะมัด แบบนี้ล่ะฉุกเฉินละยัง" หมอนนี่ล๊อคคอฉันแล้วเอาปืนจ่อ
     "แค่ก....แค่กๆ เจ็บชะมัด อาเรีย!!" โกคุเดระตื่นหรอ นึกว่าตายไปแล้วซะอีก (อย่าแช่งคู่ของเธออย่างนั่นเซ่!! : ไรต์เอง)
     "กะ...โกคุเดระ ช่วยด้วยยยย" ฉันขอให้เขาช่วย ฉันไม่เคยขอมาก่อน ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้าย
     "เพิ่งเคยเห็นเธอในสภาพแบบนี้เหมือนกัน คำขอนั้นฉันรับไว้ก็แล้วกัน" ยังจะเก๊กอีก
     "อ่อก...." หือ โกคุเดระออกโรงแล้วว
     "นี่สำหรับทำฉันสลบ" โกคุเดระเหมือนจะโกรธแค้นมาก
     "ฉึก..."
     "และนี่สำหรับทำอาเรียเจ็บ ฉันไม่ยอมโว้ยยยย" เขาเป็นห่วงฉันหรอ ไม่จริงน่า
     ตุ้บ ร่างของโทมาสกระเด็นลงพื้นอย่างสวยงาม(?)
     "ขะ...ขอบใจนายมาก" ฉันขอบคุณโกคุเดระ
     "แล้วพลังของเธอ ไม่หัดใช้ให้เป็นประโยชน์ซะบ้าง ประโยชน์มันมีแต่ขู่ฉันรึไง" ลืมว่าเราได้พลังคืนแล้ว เซ่อจริงๆ
     "แล้วพวกนายเป็นใคร........หรือว่าเป็นศัตรู" ฉันถามคนทั้งสาม
     "อย่าเข้าใจผิดนะครับ พวกดราเป็นคนของคาบัคโลเน่ครับ" คาบัคโลเน่? 
     "อ๋อ....." อะไรกันโกคุเดระรู้จักหรอ พัณธมิตรหรอ "ม้าพยศส่งนายมาสินะ" ม้าพยศ? งงเข้าไปฉัน
     "ส่งมาทำไมหรอ" ฉันถาม
     "ให้มาคุ้มกันวองโกเล่เดชิโม่และวองโกเล่พรีโม่ทุกคนครับ" หนึ่งในสามคนนั้นตอบ
     "คุ้มกัน? สาเหตุจากอะไรมิทราบ" โกคุเดระถาม
     "ลองถามคุณรีบอร์นดูนะครับ เดี๋ยวพวกเราเดินกลับกับพวกคุณครับ" 
     "อืม......อ๊ะ!!" อะไรกันฉันโดนจับตัวหรอ
     "คุณอาเรีย" 
     "ช่วยด้วยยย" 
     "ความใจอ่อนของวองโกเล่ ยังคงเป็นจุดอ่อนที่ไม่อยากฆ่าใครให้ตาย เสียใจด้วยเรื่องพวกนั้นฉันรู้หมดแล้ว ไปละ" ไม่นะ โอ๊ย!! "ไม่เอาน่าสาวน้อยขยับตัวไป คนขาดทุนน่ะ เธอนะจะบอกให้" ยิ้มแบบนั้นฉันไม่ต้องการ แล้วฉันก็สลบไป

         เรียวเฮ พาร์ท

     สุดขั้ววววว ตอนนี้ผมเดินมาถึงที่อยู่ของธงแล้ว มันเป็นลานกว้างๆ เหมาะสำหรับวิ่งซักรอบสองรอบชะมัด
     "เฮ้ เดลเหนื่อยรึปล่าวนั่งพักก่อนก็ได้นะ ฉันว่าจะวิ่งซักสองสามรอบ" ผมบอกคนที่เดินมาด้วย
     "อืม ฉันนั่งตรงนี้นะ" แล้วผมก็วิ่งไปยังไม่ถึงรอบ ก็มีสายเข้าจากวิทยุสื่อสารที่สึนะบอกให้เอามาด้วย
     "นี่ทุกคน ดูพวกผู้หญิงให้ดีๆนะ ศัตรูกำลังเข้ามาหาทุกคน ระวังตัวกันด้วย" เสียงโกคุเดระที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมือขวาวองโกเล่เชิโม่พูด แต่ว่าดูพวกผู้หญิงหรอ แล้วผมก็หันไปดูเดลที่ยังนั่งอยู่ แต่ตอนนี้กลับไปอยู่ที่ใครซักคนที่ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะชื่อ ราวีโน่ เป็นคนของเคโฟริเน่แน่ๆ
     "เรียวเฮช่วยฉันด้วยย" เดลดิ้นหวังจะให้หลุด
     "ปล่อยผู้หญิงของผมซะ" ผมชักจะเดือดแล้วนะ
     "หืม....อุตส่าห์หาเจอจะให้ปล่อยง่ายมันใช่หรอครับ" ทำเป็นพูดสุภาพ
     "ลักพาตัวผู้หญิงของคนอื่นเนี่ยมันใช่เหรอครับ" ผมตอบกลับไปบ้าง
     "นี่คุณย้อนผมหรอครับ" 
     "ปล่าวครับ^^" ผมยิ้มให้
     "หืม.....ทำไมผมรู้สึกร้อนล่ะครับ" จะไปรู้แกมั้ยฮะ
     "ดะ...เดล" เดลใช้เวทย์อยู่
     "คุณนั่นเอง.......หยุดทำแบบนี้นะครับ ไม่งั้นคุณอาจจะตายได้" หนอยย
     "ช่วยไม่ได้นะคะ พวกคุณคุยกันซะยาว ฉันดันชาร์ตพลังเสร็จพอดี^^" ว่าแล้วเดลก็อัดก้อนแสงเมื่อกี้เข้าหน้าวีโน่เต็มๆ ทำให้เธอหลุดออกมาได้ "พอดีว่าอยากจะเห็นพลังของตังเอง เลยขอลองหน่อยอิอิ" 
     "เธอนี่มัน ฮึ่ย!!" หมอนั่นสบถเบาๆ
     "อ๊ะ!" ผมหันไปมองเดล กริ๊ก เสียงกุญแจมือนี่ อย่าบอกนะว่า....
     "เดลลลลล" เดลถูกใส่กุญแจมือ
     "อ๊ะๆ สาวน้อยอย่าพยายามร่ายเวทย์ถ้างั้น เธอจะเจ็บตัวเอานะ"
     "อั่ก..." เดลล้มลงไป
     "อเดลล่า!!" ผมเรียกชื่อเต็มของเธอ
     "เรียวเฮ.....นายหนีไปก่อน ส่วนฉันเดี๋ยวน่าจะเอาตัวรอดได้........มั้ง" อย่าเอาคำว่ามั้งมาต่อข้างหลังสิ
     "ไม่ เธอต้องอยู่กับฉัน" ผลั่ก.. จากนั้นผมก็สลบไป แต่ผมได้ยินเสียงนิดๆ
     "เอ้าๆ ร่ำลากันเสร็จรึยัง ฉันรีบ" แล้วผมก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย โถ่เว๊ย! ทำไมผมถึงช่วยเธอไม่ได้ แย่จริงๆ

          มาเรีย พาร์ท

     "อืม....สายน้ำที่พัดผ่าน......น้ำตกดีมั้ยคะ.......นี่ไงมีในแผนที่ด้วย" ฉันชี้ไปที่วงกลมวงที่มีเขียนว่าน้ำตก
     "งั้นหรอ ไปเถอะ" แล้วยามะก็พาฉันมาที่น้ำตกแบบไม่หลง
     "สวยจังเลยย ว่าแต่ธงอยู่ตรงไหนเนี่ยย" ฉันกวาดสายตาไปทั่วๆ
     "อยู่ตรงนี้ไงครับ" อะนั่นเสียงนั่นทำให้ฉันหันขวับ
     "ยามะคุงงงง!!" ภาพที่เห็นคือยามะคุงนอนอยู่กับพื้น แล้วก็อีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างคนคนนั้นฉันจำได้แม่น "คารอส"
     "ไงมาเรียจัง เจอกันอีกแล้วนะครับ^^" รอยยิ้มปีศาจชัดๆ
     "แกทำอะไรยามาะคุงน่ะ" ฉันถามและหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ดี
     "ก็แค่ทำให้หลับไปแปปนึงน่ะครับ เอาล่ะคุณมากับผมได้แล้ว" คารอสผายมือออก
     "ไม่เด็ดขาด!!" ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง
     "งั้นคงต้องใช้กำลังแล้วสินะ" หวาา คารอส หยิบมีดพิรุณออกมาแล้ว ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง ใช่ "อะไรกัน"
     "ไงไวท์ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน" ใช่ฉลามขาวของฉันเอง มาจากทางน้ำตกน่ะ
     "โอ้ว ฉลามหรอน่าสนใจดี งั้นเอาไปทำหูฉลามน้ำแดงดีกว่า หึ..." ไม่กลัวหรอ
     "ไปเลยไวท์" ฉันร่ายเวทย์แห่งอะควา คือน้ำนั่นแหละ แต่น้ำนี่มันพิเศษ มีแค่ไวท์เท่านั้นที่สามารถอยู่ในน้ำนี้ได้
     ตอนที่ไวท์ว่ายไป ครีบเขาโดนแขนของคารอสแล้ว เดี๋ยวพิษคงจะทำงานในไม่ช้า
     "ฮะๆ กลง่ายๆแบบนี้ ถ้าฉันไม่รู้คงเสียชื่อน่าดู" อะไรกัน ไม่ได้ผลงั้นหรอ อ๋ออออ เขามีธาตุพิรุณ พิรุณระงับ ตายแล้วว ฉันลืมเรื่องนี้ได้ยังไงกันนน
     "เอาล่ะมากับฉันได้แล้ว" ปัง!! เขายิงกระสุนอะไรไม่รู้มาใส่ฉัน ฉันจะตายแล้วหรอ โอ๊ยทรมาณเหลือเกิน คงได้เวลาลาโลกแล้วสินะ ลาก่อน (เดี๋ยวสิยะ เธอเป็นนางเองนะ : ไรต์เอง)

          ฮิบาริ พาร์ท

     "หึ เมฆที่ไม่จับกลุ่มกับใคร ไร้สาระสิ้นดี" ผมพูดเบาๆ ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ
     "ฉันได้ยินนะ เคียวจัง" เฮอะ ชื่อนั่นอีกแล้ว แต่ทำไมผมไม่รู้สึกโกรธเลยล่ะ งงตัวเอง
     "ไปเถอะ" ผมมองไปที่ที่ไม่ไม่มีทางเชื่อมจากจุดตรงกลางในแผนที่นั่น 
     "อืม.." 
ตอนนี้เดินมาซักพักละ น่าจะใกล้ถึงแล้วมั้ง แต่ผมรู้สึกว่ามีอะไรกำลังลอยมา ผมเลยเปิดกล่องโรล แล้วมันก็จริงอย่างที่ผมคิด มีดาวกระจายพุ่งมา
     ตู้มมม
     "แค่กๆ เกิดอะไรขึ้น" ยัยเกลสำลักควันนิดหน่อยแล้วถามผม
     "ไม่รู้สิ"
     "อะไรก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันสังหรณ์ใจไม่ไดีแล้วสิ วิ่งเถอะ" ฉันจะยอมเธอวันนี้วันเดียว
     "อืม.." 
ตอนนี้ผมกับเกลมาถึงจุดหมายแล้ว
     "เก่งดีนี่ ถึงกับจับจิตสังหารที่อ่อนมากๆได้น่ะ" อ่อนบ้านคุณสิครับ
     "ผมไม่จำเป็นต้องรับคำชมจากคุณ เพราะผมได้มาเยอะแล้ว" 
     "ไม่เป็นไรครับ" หึหึ "ก่อนอื่นนะครับ ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ผมก่อน แล้วผมจะไม่ทำอะไรคุณ" ใครกลัวมิทราบ
     "ขอปฏิเสธครับ พอดีว่าผู้หญิงคนนี้ ของ-ผม" ผมพูดสองคำสุดท้ายให้คนข้างหน้าฟังชัดๆ
     "งั้นเรามาสู้กัน ใครชนะได้ไป เอามั้ยครับ" 
     "เอาสิ" ผมตอบรับอย่างไม่ลังเล เพื่อเกลผมทำได้
     "งั้นเรื่มเลยนะครับ" หมอนั่นปาดาวกระจายที่มีไฟสีม่วงมาทางผม แต่คนอย่างผมหรอจะยอมง่ายๆ เอาเป็นว่าผมไม่หลบละกัน 
     ตู้มมมม
     "คุณเคียว!!" ดูเป็นห่วงดีนี่ แต่ผมไม่เป็นไรหรอก โรลทำหน้าที่น่ะ
     "สุดยอด สมกับเป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเดชิโม่ ฮิบาริ เคียวยะ" 
     "ไม่ค่อยชอบการเรียกแบบนั้นเท่าไร แต่เอาเถอะมาให้ขย้ำซะที" จากนั้นผมก็ฟาดทอนฟาไปที่หน้าที่หล่อ (น้อยกว่าผม : ฮิจังคนเท่) จนกระเด็น
     "อย่าเข้ามานะ" เกลปาเข็มที่ใช้กับผมครั้งแรกที่เจอ ใส่คนสองคนตรงนั้น
     "เกล!" ผมเรียกชื่อเธอทำให้เธอหันมา
     "คุณเคียวด้านหลัง" ห๊ะ ด้านหลัง ผลั่ก... ผมโดนต่อยครับ
     "ห่วงกันดี งั้นฆ่าคุณทิ้งเลยดีมั้ย" หึ คิดว่าผมจะกลัวหรอ บอกเลยกลัวมากก (เดี๋ยวๆๆ เคียวจัง keep ลุคหน่อยนะคะ : ไรต์เอง)
     "ยะ....อย่านะ" หืม... "นายต้องการอะไร" 
     "ต้องการตัวเธอ" พูดมาหน้าตาเฉย
     "เอาไปสิ แล้วอย่าฆ่าเขา" จะบ้าหรอ ปล่อยให้ผมตายดีกว่าให้ผมมาเห็นสภาพเกลอยู่กับหมอนั่นอีก
     "เกล" ผมไม่มีแรงที่จะพูดแล้วด้วยซ้ำ
     "นี่ทุกคน ดูพวกผู้หญิงให้ดีๆนะ ศัตรูกำลังเข้ามาหาทุกคน ระวังตัวกันด้วย" เสียงเจ้าวายุนี่นา เฮ้อ....อยากจะตอบไปเหลือเกินว่า ไม่ทันแล้ว
     "ไม่ต้องพูดหรอกค่ะคุณเคียว ฉันรู้ว่าคุณจะพูดอะไร จะบอกให้ฉันอย่าไปใช่มั้ยคะ" เธอเดินมากระซิบกับผมแล้วเอาเครื่องอะไรก็ไม่รู้มายัดใส่มือผม "จำไว้นะคะ ฉันเชื่อว่าคุณต้องพาฉันกลับไปได้ เครื่องนี้เป็นเครื่องติดตามตัวฉันค่ะ"
     "แต่..." ผมจะเถียง
     "ไม่มีแต่ค่ะ ถ้าคุณไม่ยอมคุณอาจจะไม่ได้เห็นฉันตลอดชีวิต ถ้ายอมคุณจะรู้สึกดีที่คุณยอม ฉันเชื่อ ขอโทษนะคะ" แล้วเธอก็เอาเข็มยาสลบมากรีดตรงแขนผมเบาๆ จนผมสลบไป วันนี้เป็นวันที่ผมอ่อนแอมากที่สุดเท่าที่เกิดมา (ไม่นับตอนก่อน 10 ขวบ)
     
          ลิเทีย พาร์ท

     "หือ" ฉันลากแรมโบ้ออกนอกเส้นทาง
     "อะไรของเธอยัยเตี้ย" คอยดูกลับไปแม่จะลงโทษให้
     "ฉันรู้สึกถึงอัญมณี" แล้วฉันก็งมหาในพ่มไม้อยู่นาน ก็เจอ
     "อัญมณีอะไรของเธอ อยากได้ก็ไปร้านจิวเวอร์รี่สิ" นายไม่รู้หรือแกล้งกัน
     "เอาเถอะ ยื่นมือที่มีแหวนออกมา" 
     "เรื่องอะไร" กวนนะกวน
     "ยื่น-มา" ฉันแกล้งทำเสียงเย็นซึ่งมันก็ได้ผล
     "อ่ะ ยอมแล้วๆ"
     "เรียบร้อย พลังกลับสู่ฉันแล้ว" สดชื่นจริง "กลับทางเดิมกัน ว่าแต่มันทางไหนกัน"
     "ไม่รู้ เธอนั่นแหละทำหลงหมดเลย ฮึ" มีอารมณ์สงอารมณ์เสีย
     "เข็มทิศอยู่ในมือนายนิ ใช้ให้มันเป็นประโยชน์บ้างสิ" ฉันหงุดหงิดบ้าง
     "เฮ้ เธอสองคนน่ะไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นไปกับฉัน" เสียงใครซักคนทำให้ฉันหันหลังไป
     "คุณเป็นใครกัน" ฉันถามบุรุษทั้งสามข้างหน้า
     "พวกผมเป็นคนของคาบัคโลเน่แฟมิลี่ ได้รับคำสั่งจากบอสดีโน่ให้มารับพวกคุณกลับเดี๋ยวนี้" เหมือนแรมโบ้จะรู้จักนะ อ๋อซะดังเชียว
     "แล้วภารกิจล่ะ" เขาถาม
     "ถูกยกเลิกแล้วครับ โดยรีบอร์นเดี๋ยวค่อยเล่า พวกคุณถูกตามล่าไปกันเถอะครับ" พูดเสร็จเขาก็เดินนำไป แต่อยู่ดีๆ ฉันก็ถูกใครก็ไม่รู้ดึงแขนไป แล้วปิดปากฉัน
     "อย่าส่งเสียง ไม่งั้นคุณตายแน่" 
     "ศะ..ศัตรูเหรอ" ฉันพูดเสียงเบา
     "เก่งครับ" เอาแล้วงายยยยย
     "ปล่อยฉัน.......ปล่อย" อยู่ดีๆฉันก็สลบไป

          สึนะ พาร์ท

     "เห้อ..ถึงซะทีเหนื่อยเป็นบ้า" ผมบ่นนิดๆ
     "นั่นสิคะ ไปเอาธงแล้วรีบกลับกันเถอะ" เฟียจังพูดแล้วเดินไปตรงที่ธงปักอยู่ คว้ามาแล้วทำท่าจะกลับแต่ก็ต้องชะงัก
     "แหมๆ จะรีบกลับไปไหนมาอยู่เล่นกันซักแปปสิ" เสียงนี่มัน
     "พี่" ว่าแล้วคาโก้นี่เอง 
     "ไงน้องสาวเจอกันอีกแล้วนะ" คาโก้พูดกับเฟียจัง "เมื่อกี้เล่นพี่ซะแสบเลยนะ" เห เมื่อกี้หรอ
     "หือ เมื่อกี้อะไรกัน" ผมถามไป
     "เอ้าเราเจอกันแล้วนะระหว่างทางน่ะ อ๋อลืมไปมันเป็น ภาพ-ลวง-ตา" ภาพลวงตา งั้นก็มุคุโร่หรอ ไม่สิมุคุโร่ไม่น่าจะตามเรานี่ ใช่แล้ว เดม่อน นั่นเอง
     "นายต้องการอะไร" ผมถาม
     "ถามได้ดี ต้องการน้องสาวผมคืน" คืน?
     "พี่คิดจะทำอะไร!" เฟียเริ่มเดือด
     "มันเป็นความลับนะครับ น้องสาว เอาหล่ะส่งเธอมาได้แล้ว" คาโก้แบมือขอ ซึ่ง
     "ฉันไม่ให้!!!" ผมปฏิเสธ
     "ไม่เอาน่า ฉันไม่อยากให้หน้าหวานๆของนายต้องเปื้อนเลือด" หน้าหวานๆ คำนี้ทำผมเดือดมาก
     "ฉันจะไม่ยอมให้โซเฟียไปกับนายหรอก" 
     "ความพยายามดีเยี่ยมแต่สภาพไม่สู้คนแบบนี้ จะสู้อะไรฉันได้ แค่นัดเดียวน่าจะจอด" เห้ยย ปืนเอาไงดีอะ ปัง!! มันยิงปืนมาหนึ่งนัด เฉี่ยวแขนไปทำให้ผมเซจนล้ม
     "เฮ้ๆๆๆ พวกเธอน่ะ" เสียงนี้
     "คุณดีโน่!!" อะไรกันคาบัคโลเน่รุ่นที่ 10 ปรากฎตัวที่นี่ได้ไง
     "ไงสึนะ ไม่ได้เจอกันนาน ได้เจอกันทั้งทีทำไมสภาพเป็นแบบนี้ ปกติมันต้องสลับกันไม่ใช่หรอ หืม.." อะไรละครับ แบบนี้นี่แหละปกติแล้ว แบบที่คุณดีโน่คิดน่ะมันเกินจะบรรยายแล้วครับ TT_TT 
     "เอ่อ...."
     "เอาเถอะ คู่ต่อสู้ของนายนะคือฉันต่างหาก" คุณดีโน่หยิบแส้ออกมา ผมเลยมองหาลูกน้องที่น่าจะพกมาด้วย(?) อ๊ะนั่นไงเจอแล้ว คุณโรมาริโอ ชูสองนิ้วยืนอยู่ห่างประมาณนึง
     "ฉันไม่มีเวลาเยอะขนาดนั้นนะครับ.......ขอตัวล่ะ" หมอนั่นไปแล้วแถมอุ้มโซเฟียไปด้วย
     "ช่วยด้วยย สึนะคุงงง" 
     "โซเฟียยย โถ่เว้ย!! ผมนี่มันแย่จริงๆเลย" ตุ้บ จากนั้นผมก็สลบไป กระสุนนั่นแน่ๆ กระสุนอาบยาสลบ

          มุคุโร่ พาร์ท

     ตอนนี้ผมกับเซียอยู่ที่สถานที่ในคำใบ้แล้วครับ
     "หึหึหึหึหึหึหึ....." ใครกันบังอาจมาหัวเราะตามผม(?)
     "มุคุโร่ ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าหัวเราะแบบนั้นให้ผมได้ยินอีก" ลูเซียพาลใส่ผมเฉย
     "อย่าเข้าใจผิดสิครับ ผมไม่ได้หัวเราะ" ผมบอกเธอไป เธอหันมาจ้องหน้าผมจนเสียงหัวเราะนั่นดังขึ้นอีกที "ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้เป็นคนหัวเราะ"
     "ชิ!!" จิตสังหารหรอ
     "หลบครับลูเซีย" แล้วผมก็อุ้มเธอออกจากดงระเบิดนั่น ลูเซียสลบครับผม ทำไงดีเนี่ย
     "เก่งจัง" เสียงมันคุ้นๆนะว่ามั้ย ผมแคมพิโอฟอร์มาร์จากนั้นใช้ภาพมายาไปก่อนแล้วหาตัวต้นเหตุ อยากจะบอกว่าคนที่เดินออกมานะคือ เรน่า ที่เป็นภาพมายา สงสัยคงกลัวโดนเล่นอีก
     "ก็ไม่ขนาดนั้น" ภาพมายากำลังโต้ตอบกันอย่างสนุกสนาน ตอนนี้ผมหยิบสามง่ามออกมาแล้วเดินไปใกล้ๆเรน่าที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้แบบเงียบๆ 
     "ไงครับ เรน่าจัง^^" ผมส่งยิ้มปีศาจไปให้เธอ เธอสะดุ้งเล็กน้อย
     "งะ..ไง" 
     "เสียงสั่นเชียว หนาวหรอครับ ไม่น่าใช่นี่นี่กลางวันแสกๆเลยนะ" ผมเล่นมุกไปงั้นแหละ
     "มาพักผ่อนหรอครับ" ครับท่านผู้อ่าน ตอนนี้ผมกำลังคุยกับท่อนไม้ครับ ส่วนเจ้าตัวน่ะหรอ เดินไปข้างหลังแล้วล่ะครับ จะไปเอาลูเซียสินะ คงไม่ได้ ตอนนี้ตาของผมกลายเป็นเลข 1 ของญี่ปุ่นแล้วครับ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ใช้เลย แล้วก็ปรากฏตุ๊กแก ตกลงใส่หัวเรน่าอย่างจัง "อย่าคิดจะแตะต้องเซียของผม" อ๊ะ อะไรกันความรู้สึกนี้ หลังจากนั้นผมก็ล้มลง 
     "อะไรกัน อ่อนจังเลยเนี่ยหรอวองโกเล่ที่เก่งนักเก่งหนา ที่แท้ก็แค่พวกอ่อน บายย" ยัยเรน่าอุ้มลูเซียที่หลับอยู่ไปต่อหน้าต่อตา
     "หึ...ใครกันแน่ที่อ่อน" ผมยืนอุ้มลูเซียที่แท้จริงอยู่หลังต้นไม้ จริงๆก็เกือบไม่รอดแล้ว แต่ไหวตัวทันเลยรอด ไม่เอาแล้วเว้ย ธงเทิงอะไรนั่น ต้องกลับไปที่เต้นท์ 
     "นายเก่งขึ้นเยอะนี่" หืม..เสียงใคร ผมเลยหยุดเดินแล้วปรากฏคนที่ทำผมทรงเดียวกับผมและเป็นผู้ชาย เดม่อนนั่นเอง
     "แน่นอนอยู่แล้วครับ" แล้วผมก็เดินผ่านไปเพราะนั่นก็แค่ภาพลวงตา

          จีอ๊อตโต้ พาร์ท

     "ถึงแล้วเมื่อยตัวจังเนาะ อลาวดี้" ผมหันไปมองคนข้างๆที่ตอนนี้น่าจะอารมณ์เสียไปแล้ว
     "แล้วแต่คุณสิ" อ้าวตอบกันอย่างงี้
     "ก็ได้ๆ" ขณะที่ผมกำลังจะไปหยิบธง จู่ก็มีกระสุนของสไนเปอร์ยิงมา ผมเลี้ยวตัวหลบทัน แต่อีกคนเนี่ยสิจะหลบทันมั้ย "อลาวดี้หลบทันมั้ย"
     "คุณคิดว่าทันมั้ยล่ะ" อืม จากการพูดจาน่าจะทัน "ผมว่าเราจัดการคนที่ทำเรื่องแบบนี้กันดีกว่ามั้ย" แหมๆ หาเรื่องระบายอารมณ์ล่ะสิ แต่ก็ดีเหมือนกัน ไม่ค่อยได้สู้มานานละ
     "ก็ดีนะ" แล้วผมก็เดินไปหลังพุ่มไม้พุ่มหนึ่งแล้วก็.. "ไงชาวโลก" แล้วก็ซัดหมัดหนักๆไป ประเดิมครั้งแรกแห่งโลกอนาคต
     "พวกเรา บุก!!" มีอีกหนึ่งเสียงเล็ดลอดออกมา แล้วปรากฎคนประมาณฝูงหนึ่ง ก็เยอะอยู่
     "ไงอลาวดี้ นายฝั่งนั้น ฉันฝั่งนี้โอเคมั้ย" ผมพูดกับคนข้างหลัง
     "ก็ดี" ตุ้บ..ผลั่ว..อั่ก ส่วนผมตอนนี้ยืนอยู่นิ่งๆ ผมจะไม่ทำร้ายถ้าพวกนั้นไม่เข้ามา
     "จะยืนนิ่งๆให้พวกเรายิงชะ....พวกเรายิง" ปังๆๆๆๆๆ "แค่นี้ก็เรียบร้อย"
     "ถ้าคิดว่าคนคนนั้นจะตายเพราะกระสุนแค่นี้นะ เขาคนนั้นแแกร่งกว่าผมหลายเท่า อั่ก..." เสียงผู้โชคร้ายคนสุดท้ายของฝั่งอลาวดี้ได้ล้มลงแล้ว ตาผมแล้วสินะ
     "เอ่ออ..." พวกนั้นกลืนน้ำลายดังเอือก จากการเห็นลูกน้องคนอื่นฝั่งอลาวดี้ล้มกันระนาว
     "ขอบคุณที่ยังเห็นฉันเป็นบอสนะ อลาวดี้" แล้วผมก็เอาผ้าคลุมออกจากหัว
     "แค่ทำตามมารยาท" อะจ้าา
     "ขอผมลงมือบ้างนะ" แล้วผมก็ก้มลงแตะพื้นแล้วก็......ชิ้ง~ น้ำแข็งครับ "ผมว่าเรื่องนี้แปลกๆ เรียกทุกคนให้หยุดแล้วกลับไปรวมตัวกันเถอะ"
     "ฮัลโลว บอสเรียก ตอบด้วย" 
     "ว่า/ไง/ครับ
     "ไม่ต้องทำภารกิจแล้ว กลับที่พักด่วน"
     "รับทราบ"
     "ไปกันเถอะอลาวดี้"
     "อืม..."

ตอนนี้ผมถึงที่พักแล้วครับ แต่แทนที่จะเห็นทุกคนทั้งชายและหญิงถือธง ไชโย อยู่กลับไม่มี มีแต่พวกเดชิโม่ที่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา แถมพวกผู้หญิงก็ไม่อยู่ด้วย
     "พวกผู้หญิงไปไหนกันล่ะ" ผมลองถามด้วยเสียงใสๆ
     "โดนพาตัวไปแล้วน่ะ" บุคคลที่ผมไม่รู้จักตอบ
     "งั้นหรอ คุณ......." 
     "ดีโน่ครับ หรือจะเรียกว่า ม้าพยศก็ได้ ผมเป็นบอสคาบัคโลเน่รุ่นที่ 10 และเป็นศิษย์พี่ของสึนะ" อืม..
     "แล้วพวกที่พาตัว....." คราวนี้จีถาม
     "เคโฟริเน่" อัลโกบาเลโน่เดินออกมาจากเต้นท์พูดด้วยเสียงเรียบ
     "เจ้าพวกนั่น ปึก!" โกคุเดระหรือมือขวาของเดชิโม่ ดูเหมือนจะโกรธหนักมาก แต่ผมก็เข้าใจนะ
     "ผมมันแย่ที่สุด ทั้งๆที่รู้ว่ากำลังโดนล่ากลับปล่อยให้เทียไปเดินอยู่ด้านหลัง แย่ๆๆ" ทุกคนเอาแต่โทษตัวเอง
     "ทั้งๆที่สามารถจุดไฟได้ทำไมถึงไม่จุด นายคิดอะไรอยู่กันแน่ซาวาดะ สึนะโยชิ" เดชิโม่ก็อีกคน
     "อืม......." อะไรกันฮิบาริ เคียวยะ ที่ใจแข็งที่สุด มองบางอย่างในมือแล้วร้องไห้ออกมางั้นหรอ ผู้หญิงพวกนั้นมีอิทธิพลต่อพวกเดชิโม่ขนาดนั้นเลยหรอ
     "ฉันมันอ่อน ให้เขาตีหลังคอง่ายๆโดยไม่ระวังตัว ฉันเป็นอะไรของฉันกันแน่" นี่ก็อีกคนยามาโมโตะ ทาเคชิ
     "เอาหล่ะๆ ทุกคนอย่าเพิ่งเศร้าใจไป เรายังมีอีกตั้งหลายวิธีที่จะพาพวกเธอกลับมา" แรมโพพูดคั่น ก่อนที่ทุกคนจะ SO SAD ไปมากกว่านี้
     "ยังไงหล่ะ" เรียวเฮเงยหน้าขึ้นมาถาม
     "เดี๋ยวค่อยคิด ตอนนี้มีลูเซียเท่านั้นที่มุคุโร่สามารถพากลับมาได้ แต่ยังสลบอยู่ ต้องรอเธอฟื้นก่อน เธอเป็นคนเดียวที่ช่วยพวกเราได้" ลูเซีย อ๋อ คนที่อยู่กับสายหมอกนั่นน่ะหรอ เก่งไม่เบา โรคุโด มุคุโร่
     "เจ้าหนู...." เคียวยะเรียกอัลโกบาเลโน่
     "ว่า?"
     "รับไปสิ มันน่าจะมีประโยชน์ที่จะตามหาพวกนั้น" แล้วก็โยนบางอย่างใส่มือเล็กๆนั่น
     "มันคืออะไร" อัลโกบาเลโน่ถาม
     "มันคือเครื่องติดตามของมิเกล เฟลราเวีย" 
     "ห๊ะ!" ทุกคนตะลึงไปพร้อมๆกัน
     "ทุกคนกลับฐานทัพด่วน เราต้องเตรียมการพาพวกเจ้าหญิงกลับมาให้ได้" อยู่ๆเดชิโม่ก็ออกคำสั่งให้กลับฐานทัพ
     "รับทราบบอส!!" ทุกคนรับคำสั่งแล้วรีบเก็บของ
     "นี่สินะ วองโกเล่ เดชิโม่ ซาวาดะ สึนะโยชิ หลานของข้า" ผมพูดเบาๆแล้วออกเดินทาง
========================
มาแล้วๆๆ ยาวเหยียด ใช้เวลาแต่งร่วมครึ่งวัน ไม่ใช่อะไร ครึ่งนึงของเวลาทั้งหมด หมดไปกับการร้องเพลงไร้สาระและกับของว่าง
========================
ไรต์ยอนมี
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

10 ความคิดเห็น