[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 21 : Chapter 19 : กลับสู่อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 เม.ย. 60

     หลังจากที่พวกพรีโม่ได้อยู่ดูงานแต่งงานของผู้สืบทอดตัวเองเรียบร้อย และพวกสึนะก็ได้แต่งงานอย่างเป็นทางการ ถึงคราวที่วองโกเล่พรีโม่จะได้กลับสู่บ้านของตัวเองซะที
     "ฉันยังไม่อยากกลับเลยอ่าา" พรีโม่ถอนหายใจ
     "ช่วยไม่ได้ ยังไงซักวันเราก็ต้องกลับอยู่ดีนั่นแหละ" จีบอก
     "อีก 3 วันพวกเราก็ต้องกลับกันแล้วสินะ" นัคเคิลพูด
     "ช่วยไม่ได้ เราสัญญาไว้แล้วนิ" อุเก็ตสึพูดบ้าง

          3 DAYS LATER.......

     "วันนี้แล้วสินะสึนะคุง" โซเฟียพูดกับสึนะ
     "นั่นสินะ พวกพรีโม่จะได้กลับอดีต......รู้สึกเหงาจังเลย" 
     "ไม่ต้องเศร้าใจไป พวกเขาจะยังคงอยู่ในแหวนวงนี้นะ" โซเฟียกุมมือสึนะที่มีวองโกเล่ริงส์
     "อืม ไปที่ฐานทัพกันเถอะ^^" 

     "อ้าวเดชิโม่ มากันแล้วหรอ" พรีโม่พูด
     "ครับ"
     "พร้อมรึยังคะ พร้อมที่จะกลับอดีตที่เป็นบ้านของพวกคุณ" โซเฟียพูดยิ้มๆ
     "อืม พวกเราทำใจมาแล้ว" จีพูด
     "เดี๋ยว.....ก่อนที่พวกเราจะไป พวกเรามีของฝาก" รุ่นที่ 1 ทุกคนยืนอยู่หน้ารุ่นที่ 10 และผู้พิทักษ์
     "อะไรหรอ" โกคุเดระถาม
     "จงให้สิ่งนี้กับผู้สืบทอดวองโกเล่รุ่นถัดไป" อลาวดี้เอ่ย
     "มันคืออะไร" แรมโบ้ถามถึงถุงที่อยู่ในมือ
     "ไว้ถึงคราวที่รุ่นที่ 11 ต้องสืบทอด ถุงใบนี้จะส่องแสง" แรมโพบอก
     "เมื่อนั้น จงเอาสิ่งที่อยู่ในนี้ไปให้ผู้สืบทอดที่แท้จริงซะ" นัคเคิลพูดต่อ
     "ผู้สืบทอดที่แท้จริง.....มันก็หมายความว่า..." สึนะไม่พูดต่อ
     "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นเดชิโม่ มันเป็นแบบที่นายคิดนั่นแหละ" อุเก็ตสึห้าม
     "ทำไมเด็กพวกนั้นจะต้องมาเกี่ยวพันกับเรื่องพวกนี้ด้วย" ทุกคนมองสึนะที่พูด
     "มันเป็นสิ่งที่ฟ้าได้กำหนดไว้แล้ว จงเชื่อใจผู้หญิงพวกนั้น รุ่นที่ 11 จะต้องผ่านมันไปได้" พรีโม่ตบบ่าสึนะเบาๆ
     "สึนะคุง ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่หรอว่า...อนาคตที่สดใส วันที่ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา กำลังรอพวกเราอยู่นะ" โซเฟียพูดอีกคน
     "จงเชื่อใจ" เดม่อนพูด
     "เอาหล่ะพวกเราพร้อมแล้ว" พรีโม่ยืนตัวตรง
     "ค่ะ" แล้วที่หลังมือของเจ้าหญิงทุกคนก็ส่องแสง
     "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะวองโกเล่ เดชิโม่" ทุกคนพูดพร้อมกันและหายไป
     "เช่นกันครับ" สึนะพูด

          ณ ปราสาทวองโกเล่เมื่อ 400 ปีก่อน

     "ฮ้าว เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย" พรีโม่ลุกขึ้นจากเตียง
     ก๊อก ก๊อก ก๊อก
     "พรีโม่ ออกมาเดี๋ยวนี้ มีเรื่องแล้ว" เสียงของจีดังขึ้นทำให้พรีโม่รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วออกไปทันที
     "มีเรื่องอะไรกัน" เมื่อพรีโม่ออกมาที่หน้าปราสาท ก็เห็นผู้พิทักษ์ของตัวเองยืนอยู่ครบ
     "คือมีคนแอบลักลอบเข้ามาน่ะ" อลาวดี้ตอบ
     "แล้วคนที่ลักลอบเข้ามาก็เป็นผู้หญิง" อุเก็ตสึพูดเสียงแผ่ว
     "แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เป็น......" แรมโพลากเสียงยาว
     "ราเฟล" เมื่อพรีโม่ได้เห็นหน้าเธอ ความทรงจำที่เลวร้ายก็กลับมาอีกครั้ง "เธอมาทำไม"
     "ฉันก็จะมากำจัดพวกนายยังไงเล่า" ราเฟลตะโกนเสียงดัง
     "คนที่ส่งพวกเราไปอนาคต ก็เธอสินะ ราเฟล" เดม่อนพูดเสียงต่ำ
     "..." ราเฟลไม่ตอบ แต่ตัวสั่นหนักมาก
     "พวกเราไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอจะไปเอาไอ้เครื่องที่ส่งเราไปอนาคตมาได้ยังไง" นัคเคิลพูด
     "ก็ขอบอกไว้เลย แฟมิลี่ของเธอน่ะ ในอนาคตตอนนี้ได้ล่มสลายไปแล้ว" แรมโพพูด
     "ไม่จริง.......เป็นไปไม่ได้!!" ราเฟลสติแตกแล้ว
     "โดยฝีมือของวองโกเล่ เดชิโม่ ยังไงล่ะ" พรีโม่พูดต่อ
     "เธอคงลืมไปสินะ ว่าวองโกเลรุ่นที่ 10 ไม่ได้ฝีมือไก่กาอะไรขนาดนั้น" จีพูด
     "พวกเขานะ แข็งแกร่งกว่าพวกเราอีกหลายเท่า" อลาวดี้พูด
     "ตอนนี้พวกของเธอยังไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้เลย นับประสาอะไรกับรุ่นที่ 10" อุเก็ตสึพูดตัดบท
     "เดี๋ยวพวกเราจะไปส่งเธอที่เคโฟริเน่เอง" พรีโม่พูดให้ราเฟล
     "พวกเราขึ้นรถ" จีบอกอีก 5 คน

     ณ ปราสาทเคโฟริเน่

     "บอสครับท่านราเฟลกลับมาแล้วครับ" ลูกน้องคนนึงเข้าไปรายงานบอส
     "เดี๋ยวฉันไปรับเอง"
     "คงไม่จำเป็นแล้วล่ะครับ" เสียงพรีโม่ดังขึ้น
     "นาย......"
     "ไงครับ พวกผมมาส่งคนของคุณคืน" จีดันราเฟลไปด้านหน้า
     "เอ่อ....."
     "บอสคะ ฉะ...ฉันขอโทษ" ราเฟลขอโทษบอส
     "แล้วพวกเราก็มีเรื่องมาบอก" เดม่อนพูด
     "มีอะไร....ทำร้ายคนของฉันไม่พอ จะมาซ้ำเติมอะไรอีกล่ะ"
     "พวกเราไม่ได้ทำอะไรแม้แต่น้อย" อุเก็ตสึตอบ
     "ราเฟลทำตัวเองทั้งนั้น ลองถามเธอดูสิ" นัคเคิลชี้ไปที่ราเฟล
     "แล้วเรื่องที่จะบอก"
     "คือว่าพวกคุณจะคิดล้างบางวองโกเล่ต่อก็ได้นะครับ พวกเราไม่ว่า" แรมโพตอบ
     "ถ้าอยากรู้ก็ถามเธอคนนั้นดูนะครับ" อลาวดี้มองไปที่ราเฟล
     "อ้อ แล้วก็อีกอย่างอนาคตสนุกมากเลยนะครับ ขอบคุณมาก" พรีโม่หันหลังกำลังจะเดินกลับ
     ปัง!!
     เคร้ง เพียงอุเก็ตสึตวัดดาบแค่ครั้งเดียวก็สามารถผ่าลูกกระสุนออกเป็นสองส่วนได้
     "ขอบใจมาก อุเก็ตสึ" 
     "เป็นเรื่องธรรมดาน่ะขอรับ" อุเก็ตสึยิ้มตอบ
     "หนอยยย" บอสเคโฟทำท่าจะยิงอีกนัด
     "ลองดูสิ ถ้ายิงบอสเรา นายจะไม่ได้มีชีวิตอีกต่อไป" จีจ่อปืนไปที่บอสเคโฟ
     "จี"
     "ก็ได้ เดี๋ยวอนาคตมันจะเปลี่ยนหรอกถึงไม่ยิง" แล้วจีก็เก็บปืนเข้ากระเป๋าแล้วเดินออกไป

     "เฮ้อ ในที่สุดเราก็กลับมาจนได้เนอะ" พรีโม่พูดกับจี
     "แหมๆ แต่ในอนาคตก็สนุกดีนะ" 
     "อืม.......แม้ว่าเดชิโม่จะคัดค้านแค่ไหน ลูกสาวของเดชิโม่ก็คือบอสคนต่อไปวองโกเล่" พรีโม่พูดอย่างใจเย็น
     "อะไรนะ บอสคนที่ 11 จะเป็นผู้หญิงงั้นหรอ" จีตกใจ
     "ใช่ และไม่ใช่แค่บอสนะ ทั้งแก๊งค์เลย" 
     "เป็นฉัน ฉันก็หนักใจเหมือนกันนะ แต่ก็ช่วยไม่ได้ชะตาไปลิขิตเอาไว้แล้ว" จีมองออกไปนอกหน้าต่าง
     "นั่นสินะ"

          กลับมาที่อนาคต

     "ไม่มีพวกพรีโม่แล้วมันเหงาๆยังไงก็ไม่รู้" สึนะยังคงพูดคำเดิม
     "เดี๋ยวอีก 8 เดือนสึนะคุงจะไม่เหงาแล้วนะ^^" โซเฟียพูดพร้อมลูบท้อง
     "เราจะมีเจ้าซาวาดะตัวน้อยกันแล้วนะ" สึนะลุกจากเก้าอี้ตัวเองแล้วมานั่งข้างๆโซเฟีย
     "เด็กคนนี้จะน่ารักแค่ไหนนะ" 
     "คงจะต้องหล่อเหมือนพ่อ แล้วก็สวยเหมือนแม่นั่นแหละ" สึนะขยี้แก้มที่แสนนุ่มของโซเฟีย

-ช่วงไรต์ is talking-
================
ใกล้ถึงฝั่งขึ้นมาทุกทีแล้วนะ เดี๋ยวจะลงอีกตอน เป็นตอนสุดท้ายแล้วนะ 
================
พอเรื่องนี้จบ จะมีเรื่องใหม่ที่เป็นภาคต่อนะคะ ติดตามกันด้วยน้าาา
================
เรื่องราวของรุ่นที่ 11 กำลังจะเกิดขึ้นภายในไม่ช้านี้
================
-จบช่วงไรต์ is talking-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

10 ความคิดเห็น