[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 22 : Chapter 20 : THE END.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 เม.ย. 60

     หลังจากวันที่ส่งพวกพรีโม่กลับสู่อดีตแล้ว พวกภรรยาของรุ่นที่สิบก็ได้ทั้งครรภ์ และคลอดออกมาได้ประมาณ 2 ปีเศษแล้ว
     "คุณพ่อขาาาาาา" เสียงเด็กผู้หญิงคนนึงเรียกพ่อของเธอ
     "อ้าว ว่าไงนัตสึมิจัง แม่ไปไหนแล้วล่ะ" บุรุษผู้เป็นพ่อถามลูกสาว
     "ฉันอยู่นี่ต่างหากสึนะคุง" เสียงผู้เป็นแม่ดังขึ้นหลังประตูปิด "พอดีนัตสึมิอยากมาหาสึนะคุงน่ะ ก็เลยพามา" 
     "ทำไมถึงอยากมาหาพ่อล่ะหืม..." สึนะถามลูกสาวสุดหวง
     "หนูอยากไปเที่ยวอะค่ะ พ่อพาไปหน่อยได้มั้ยค่ะ นะๆ" นัตสึมิอ้อนพ่อให้พาไป
     "เที่ยวหรอ อืม......." แล้วสึนะก็เปิดสมุดงาน "อืม....วันเสาร์ละกัน พ่อว่าง ตกลงมั้ย ยัยตัวแสบ" 
     "ตกลงค่ะ รักพ่อที่สุดเล้ยยยยย" แล้วนัตสึมิก็กระโดดกอดพ่ออย่างแรง
     "แล้วเฟียจังจะไปด้วยกันมั้ย" สึนะถามภรรยาสุดที่รัก
     "นัตสึมิจังจะให้แม่ไปด้วยมั้ยคะ^^" โซเฟียหันไปถามซาวาดะน้อย
     "แม่ต้องไปอยู่แล้ว เดี๋ยวพ่อเหงา"
     "พ่อจะไปเหงาได้ยังไงล่ะ แต่ก็ดีละ^^" 
     "นัตสึมิจัง ไปหาป้าอาเรียก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ตามไป แม่มีเรื่องต้องคุยกับพ่อน่ะ" โซเฟียบอกลูกสาว
     "ค่ะ" แล้วนัตสึมิก็วิ่งออกไป
     "มีเรื่องอะไรงั้นหรอ" สึนะถามภรรยา
     "ไม่ต้องมาถาม เรื่องปานนั่นแหละ"
     "ก็คงต้องปิดเอาไว้ก่อน"
     "นั่นสินะ ทำไมฉันต้องถามคำถามเด็กๆอย่างนี้ด้วยเนี่ยย" แล้วโซเฟียก็เดินออกไป
     "มันยังไม่ถึงเวลา......สิ่งที่คุณคิดตอนนั้น ก็เหมือนผมสินะ" สึนะพูดพลางมองแหวนวองโกเล่
     "ใช่แล้ว" มีเสียงพรีโม่ตอบกลับมา
     "ห๊ะ! พรีโม่" สึนะมองร่างที่ปรากฏออกมาจากแหวน
     "ไม่ต้องตกใจ ฉันแค่อยากจะมาเห็นว่าที่รุ่นที่ 11 ว่าจะสวยซักแค่ไหน"
     "ไม่จริงน่า คุณไม่น่าจะปรากฏตัวเล่นๆนะ" สึนะถาม
     "แหะๆ หลบสุดยอดลางสังหรณ์ของวองโกเล่ไม่ได้อีกแล้ว" พรีโม่เกาท้ายทอยแก้เขิน "แฮ่มๆ ฉันมาตามคำขอของอัลโกบาเลโน่แห่งนภาน่ะ"
     "แต่คุณเคยบอกไว้ว่าการปรากฏตัวโดยอัลโกบาเลโน่ จะไม่มีอีกไม่ใช่หรอ" สึนะถามตรงประเด็นมาก
     "ก็เรื่องนี้มันจำเป็นนี่นา"
     "อัลโกบาเลโน่แห่งนภา ยูนิ!! แต่ว่า....." เป็นสิ่งที่น่าตกใจเป็นอย่างมาก เพราะยูนิได้เสียชีวิตจากการคืนชีพให้กับอัลโกบาเลโน่ไปแล้ว
     "ไม่ใช่ยูนิหรอกนะ ชื่อว่าอะไรน้าาาาา" พรีโม่นึกไม่ออก
     "ยูริ ยังไงล่ะ" เสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้นพร้อมกับไฟดับเครื่องชนสีแดง
     "จี"
     "!!!"
     "ยูริ ใครกันหรอวองโกเล่พรีโม่" เสียงรีบอร์นผู้ถูกลืม(?) ดังขึ้น
     "อัลโกบาเลโน่แห่งนภาไง" ใช่ถามอะไรแปลกๆ
     "ไม่ได้หมายความแบบนั้น -*-"
     "ยูริ เป็นลูกสาวคนที่สองของอาเรีย และยังมีชีวิตอยู่" พรีโม่เขาสู้โหมดจริงจังตอบ
     "แต่เท่าที่รู้มา ยัยนั่นมีลูกคนเดียวไม่ใช่หรอ" 
     "เดี่ยวๆ นายกำลังนึกถึงอาเรียคนไหนกันแน่" จีถาม
     "ก็ภรรยาของโกคุเดระไง ไม่ถูกหรอ" รีบอร์นนนนนนนนนนนนนนนนนน
     "เอ่ออ..."
     "ล้อเล่นน่า ฉันกำลังนึกถึงอาเรียแห่งจิ๊ซโรเนโร่ไง"
     "อืม.. ยูริเป็นลูกสาวคนที่สอง"
     "แต่ก็อย่างว่ายัยนั่นมีลูกคนเดียวไม่ใช่รึไง ไหงมีสองคนได้" 
     "งั้นเดี๋ยวถามเจ้าตัวเลยดีกว่า" พรีโม่มองไปที่ประตู
     ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
     "เข้ามาได้" สึนะอนุญาติ แล้วก็ปรากฏร่างบางเสมือนมียูนิยืนอยู่ข้างหน้า
     "สัวสดีค่ะ^^"
     "!!!" ทั้งรีบอร์นทั้งสึนะ ต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน
     "ฉันคือ อัลโกบาเลโน่แห่งนภา ชื่อยูริ ค่ะ^^" ยูริแนะนำตัวอย่างเป็นมิตร
     "เธอคืออัลโกบาเลโน่แห่งนภาที่เรียกพวกพรีโม่มาอย่างนั้นหรอ" รีบอร์นพูด
     "ใช่ค่ะ"
     "เธอคือใครกันแน่" สึนะถาม
     "เอ่อ...ทุกคนเดี๋ยวพวกฉันมานะ ไปทำธุระก่อน บายย" แล้วพรีโม่กับจีก็หายไป
     "ส่วนเธอตอบมาได้แล้ว" รีบอร์นเค้น
     "อ่าค่ะ ฉันคือลูกสาวคนที่สองของบอสอัลโกบาเลโน่รุ่นที่ 2 และเป็นน้องสาวของบอสอัลโกบาเลโน่รุ่นที่ 3 และฉันได้สืบทอดคำสาปของอัลโกบาเลโน่ ฉันจึงเป็นอัลโกบาเลโน่แห่งนภาค่ะ" ยูริตอบยาว
     "แล้วที่ผ่านมาเธอไปอยู่ที่ไหน ทำไมยูนิถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเรา" รีบอร์นยังคงสงสัย
     "หลังจากคุณแม่คลอดฉันออกมา คุณแม่ก็ฝากให้พี่แกมม่าช่วยดูแลแทนตัวเอง บอกว่าให้ปิดเรื่องฉันเป็นความลับจนกว่าจะถึงเวลาถึงจะเปิดเผยตัวตนได้ แต่พี่แกมม่าก็ช่วยพี่ยูนิเติมไฟให้กับจุกนมนั่นแหละค่ะ... หลังจากวันนั้น ฉันก็อยู่กับลูกน้องของพี่แกมม่าทั้งสองคนจนถึงตอนนี้ค่ะ และเวลานั้นได้มาถึง วันที่ฉันได้เปิดเผยตัวตนได้มันก็คือวันที่ได้รับสืบทอดตำแหน่งบอสของจิ๊ซโรเนโร่ แฟมิลี่ กับตำแหน่งบอสของอัลโกบาเลโน่ จบแค่นี้ค่ะ" ยูริตอบซะยืดยาว
     "ตอนนี้เธออายุเท่าไร" รีบอร์นถามต่อ
     "22 ค่ะ มีอะไรรึปล่าวคะ"
     "ห่างจากยูนิ 3 ปี ยัยอาเรียปิดได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ยย" รีบอร์นพูดเบาๆ
     "ว่าแต่ ยูริ มาทำอะไรที่นี่หรอ"
     "อ๋อ เรื่องนั้น ฉันขอร้องให้จิตของวองโกเล่พรีโม่ที่สิงอยู่ในแหวนออกมา เพราะว่าจะให้มาผนึกพลังของว่าที่รุ่นที่ 11 น่ะค่ะ"
     "ผนึกพลังทำไมหรอ" สึนะถามอย่างสงสัย
     "เพราะเวลานี้รุ่นที่ 11 กำลังเด็ก ซึ่งหนึ่งจะไม่สามารถควบคุมไฟได้ และถ้าเกิดปล่อยไฟออกมาอาจเป็นอันตรายต่อคนรอบข้าง" 
     "อย่างนี้นี่เอง"
     "แล้วเธอจะกลับเลยรึปล่าว" รีบอร์นถาม
     "ค่ะ จะกลับเลย แต่ฉันจะกลับมาอีกในวันที่พลังนั้นจะคลายผนึก อีก 12 ปีเจอกันนะคะ" แล้วเธอก็เดินออกไป
     "12 ปีงั้นหรอ แสดงว่าตอนที่จะคลายพลัง พวกนั้นจะอายุประมาณ 14 งั้นหรอ" สึนะคิด
     พรึ่บ....
     "ไง ได้รู้เรื่องเยอะเลยสิท่า ว่าแต่ไปไหนแล้วล่ะ" พรีโม่ปรากฏตัวเป็นรอบที่สอง
     "ยูริกลับไปแล้วล่ะ" รีบอร์นตอบแทน
     "งั้นฉันไปละ อีก 12 ปีเจอกันนะเดชิโม่" แล้วพรีโม่ก็กลับเข้าแหวน
     "12 ปีอีกแล้วหรอ มันต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ" สึนะพึมพำเล็กน้อย
     ปัง!!
     "พ่อคะ เห็นคุณปู่ใจดีคนเมื่อกี้นี้รึปล่าวคะ เขาบอกจะมาคุณพ่ออะ" นัตสึมิเปิดประตูห้องโดยไม่ขออนุญาติ
     "อ๋อ....เขากลับไปแล้วล่ะ.......แล้วนั่นไปล้มที่ไหนมาอีกล่ะ" สึนะยกเจ้าตัวแสบที่นิสัยคัดลอกตัวเองมาเด๊ะๆ
     "หน้าห้องน่ะ" โซเฟียเดินเข้ามาพอดี
     "อย่างนั้นหรอ เอาล่ะไปกินข้าวกันดีกว่าเนอะ พ่อหิวข้าวแล้ว" 
     "ไปกันเล้ยยยย" 

TO BE CONTINUE...... 

-ช่วงไรต์ is talking-
==================
สำหรับเรื่องนี้ก็จบแบบงงๆ ไรต์ก็งงๆเช่นกัน
==================
ช่วยติดตามตอนต่อไปในเรื่องใหม่ ตัวละครใหม่(มั้ง) ด้วยนะค้าา
==================
สวัสดีสาวน้อยรุ่นที่ 11 ติดตามๆๆๆ
==================
-จบช่วงไรต์ is talking-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

10 ความคิดเห็น