[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 6 : Chapter 4 : ทำความรู้จัก #1 (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

ไรต์เตอร์ พาร์ท

     'ขอเชิญวองโกเล่ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นรุ่นแรกหรือรุ่นสิบ และเจ้าหญิงทุกคน มาพร้อมกันที่ห้องประชุมใหญ่วองโกเล่ภายใน 10 นาทีนี้' สิ้นเสียงประกาศจากส่วนกลาง ซึ่งก็เดาได้ไม่ยาก เสียงรีบอร์นนั่นเอง

     หลังจากสิ้นเสียงประกาศ ทุกคนที่ถูกเรียกก็ต้องทิ้งสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ แล้วบึ่งไปที่ห้องประชุมใหญ่วองโกเล่ทันที เพราะถ้าช้าคงไม่ค่อยดีเท่าไร

     ปัง!  เสียงปิดประตูของสมาชิกคนสุดท้ายดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าคนครบแล้ว

     "มากันครบแล้วใช่มั้ย" เสียงรีบอร์นดังขึ้น "วันนี้เราจะประกาศคู่บัดดี้ เพื่อให้ไปตามหาอัญมณีให้ครบและทำความรู้จักกัน" จบเสียงรีบอร์น
     "เอาหล่ะ เราจะประกาศคู่บัดดี้กันก่อนเลยนะคะ อาเรียจัง คู่โกคุเดระคุง มาเรีย คู่ยามาโมโตะ เดล คู่เรียวเฮ ลิเทีย คู่แรมโบ้ ลูเซัยจัง คู่มุคุโร่ และมิเกล คู่ฮิบาริ ค่ะ" โซเฟียพูดทุกคู่เสร็จแล้ว แต่ลืมบอกชื่อตัวเอง
     "เอ้าาา แล้วเธอไม่มีคู่หรอ" โกคุเดระถาม
     "อุ้ยย ลืมอีกแล้วอ่าาาา ขอโทษด้วยนะคะ ดิฉัน คู่คุณซาวาดะค่ะ" โซเฟียพูดพลางขอโทษที่ลืม
     "เธอนี่จริงๆ เล๊ยยยย ลืมตลอด" อาเรียพูดพลางส่งสายตาดุๆไปให้ผู้เป็นบอส
     "แยกย้ายกันได้แล้วว" รีบอร์นพูดเหมือนไล่ "แต่วองโกเล่รุ่นแรกอยู่ก่อนนะ^^"
     ตอนนี้ทุกคนออกไปจากห้องหมดแล้ว
     "เอาหล่ะ ฉันจะให้พวกนายไปตามติด ผู้สืบทอดของพวกนายแบบไม่ให้พวกเขาจับได้ นอกจากสถานการณ์ฉุกเฉินเท่านั้น" รีบอร์นพูดเริ่มประเด็น
     "ทำไมพวกเราต้องทำอย่างนั้น" เดม่อนถามออกมา
     "ใช่ นั่นสิ" จีพูดเสริม
     "ก็เพราะว่า พวกนั้นไม่ได้ระวังตัว อาจจะมีใครมาทำร้ายก็ได้ ไม่มีใครรู้ และก็พวกเจ้าหญิงตอนนี้ยังไม่สามรถใช้พลังได้เยอะ จะต้องคอยดูแลซึ่งพวกนั้นไม่รู้ พวกนั้นคิดว่าเจ้าหญิงแข็งแกร่งกว่าตัวเองซะอีก" รีบอร์นพูดจบ
     "แต่ฉันไม่...." จีตะโกนขึ้นมา
     "จี" เสียงพรีโม่ดังขึ้นแล้ว "พวกเราตกลง แล้วพวกเราต้องทำยังไง"
     "ไม่ต้องทำไรเยอะ ก็แค่ทำตามที่บอกไปเมื่อกี้ คือ ตามติดแบบไม่ให้ใครจับได้" แล้วรีบอร์ก็เอาของบางอย่างออกมา "ใส่ไว้ที่หู แล้วจะสามารถคุยกันได้ เผื่อมีศัตรูมาก็เรียกกันได้ไง" แล้วรีบอร์นก็อธิบายวิธีการใช้อย่างละเอียด 
     "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็พูดมา เพราะฉันได้ยินด้วย เข้าใจนะ" เหล่าพรีโม่พยักหน้า "เอาหล่ะ ไปได้" แล้วเหล่ารุ่นแรกก็พากันออกไป และตามหาผู้สืบทอดของตัวเอง


          คู่ โกคุเดระ & อาเรีย

     หลังจากที่โกคุเดระ กับ อาเรีย ออกมาจากห้องประชุม โกคุเดระ ก็แยกตัวไปทำงานทำเป็นไม่สนใจหญิงสาวที่เดินมาด้วย แล้วคนอย่างอาเรียจะทำยังไงล่ะ ก็ตามไปน่ะสิ ถามได้
     โกคุเดระ ที่โดนตามไปทุกที่ที่เขาไปก็เริ่มหงุดหงิดแล้วว
     "นี่เธออ จะตามฉันอีกนานมั้ย" โกคุเดระตะหวาดใส่คนข้างหน้า
     "ก็จนกว่านายจะ ยอมทำความรู้จักกับฉันดีๆไง" อาเรียพูดแบบกวนนิดๆ
     "ไม่ ฉันไม่มีวันทำความรู้จักกับเธอหรอก!!  แล้วฉันก็จะไม่ยอมไปหาอัญมณีอะไรนั่กับเธอ" โกคุเดระพูดอย่างหงุดหงิด
     "เฮ้อออ.. แล้วแต่นายนะ เพราะถ้าวองโกเล่พรีโม่ไม่ได้กลับอดีตและโดนทำร้าย บอสของนายและพวกนายอาจจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ก็ได้" อาเรียพูดอย่างสบายใจ แต่ทำร้ายใครบางคน
     "เธอนี่ทำฉันหงุดหงิดจริงๆเลยย อยากทำความรู้จักมากนักก็ตามมาสิ" โกคุเดระพูดแบบไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่อาเรียรู้ว่าเค้าน่ะ ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกตัวเองหรอก
     "สุดท้าย..... นายก็ยอมใจอ่อน" อาเรียพูดแบบผู้ชนะ
     "อย่าได้ใจไปหน่อยเลย ฉันแค่อยากเห็นรุ่นที่สิบ และแฟมิลี่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาก็เท่านั้น" โกคุเดระพูดเก๊กๆ ดูยังไงก็เก๊กชัดๆ
     "แล้วให้ฉันไปที่ไหนล่ะ" อาเรียถาม
     "ห้องทำงานฉัน" โกคุเดระตอบเสียงเรียบ
     "ไม่เอาอะ เบื่อที่นี่แล้ว ออกไปสวนสาธารณะกันเถอะ" อาเรียพูดพลางยิ้มสวยๆออกมา
     "นี่เธอ! คิดว่าฉันว่างนักรึไง งานฉันก็มีนะ" โกคุเดระปฏิเสธอย่างเร็ว
     "เอาน่าๆ พักซะบ้าง เครียดเยอะระวังแก่เร็วไม่ทันมีลูกน้าาาา" อาเรียพูดหยอก แล้วก็เดินนำไป
     "จริงๆเล้ยยย" โกคุเดระบ่นกับตัวเองแล้วเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้
     "นายมันก็เป็นซะอย่างเนี่ยยย หนักใจจริงๆ" จี พูดบ่นออกมาอย่างหนักใจ

          คู่ ฮิบาริ & มิเกล

     หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกจากห้อง ฮิบาริ ก็ปลีกตัวออกอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเขาไม่ชอบการสุมหัวหรือรวมกลุ่ม แต่การเรียกประชุมที่เขาขัดไม่ได้ ทำให้เขาต้องมาอยู่ในห้องประชุมรวมกับคนอื่น เกือบชั่วโมง ทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดซะแล้วว แถมยังมีหญิงสาวตามติดเขาแบบนี้ ยิ่งทำให้หงุดหงิดยิ่งไปใหญ่ แต่ก็ต้องอดทนไว้ นี่คือผู้หญิง เพราะถ้าเป็นผู้ชาย ป่านนี้ไม่เหลือซากหรอก..
     "นี่คุณเคียวยะ รอฉันด้วยสิค้าา" มิเกลเรียกเสียงใส
     "หยุดตามผมซะที ไม่งั้น..." ฮิบาริ เอาทอนฟาออกมาตั้งท่า "ผม 'ขย้ำ' คุณแน่"
     "ว้าวว นี่เป็นการทำความรู้จักของ ผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่สินะ อื้มๆๆ แปลกดี" มิเกลพูดพร้อมยิ้มกวนประสาท
     "คุณนี่กำลังทำผม อารมณ์ไม่ดีนะคุณรู้ตัวรึปล่าว" ฮิบาริพูดพลาง ระงับความโกรธของตัวเอง
     "หรออ นี่ฉันทำให้คุณโกรธหรอเนี่ย ว้าาา แย่จัง หึ" มิเกลพูดอย่างน่าเสียดายที่คนตรงหน้า อารมณ์ไม่ดีซะแล้ว 
ฮิบาริก็ทำท่าทีจะเดินไปอีกรอบ แต่.....

     หมับ!
     มิเกลคว้าแขนฮิบาริเอาไว้แล้ว..
     "นี่คุณลืมไปแล้วหรอว่าต้องทำความรู้จักกับฉันน่ะ เสียใจนะเนี่ย" มิเกลพูดพร้อมกับเกาะแขนฮิบาริเอาไว้ แต่เจ้าตัวพยายามจะสะบัดออกแต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะเมื่อสะบัดหลุดมิเกลก็เข้ามาใหม่ เฮ้ออ.. เหนื่อยใจแทนฮิบาริจังเลย
     "ปล่อย!! ผม!!" ฮิบาริกระแทกเสียง
     "ให้ฉันไปด้วยน้าา เคียวจัง หน่านะ" มิเกลทำหน้าตาอ้อนวอนเพื่อทำให้ฮิบาริใจอ่อน หารู้ไม่ วิธีนี้ใช้กับฮิบาริไม่ได้ผลหรอก แต่ชื่อที่เรียกนั่นมัน....
     "นี่เธอ! อย่าเรียกฉันด้วยชื่อแบบนั้นไม่งั้น ไม่ต้องตามมา" ฮิบาริไม่ไหวจะเคลียกับชื่อที่แบบ.... อืมนะ
     "ฉันตามไปได้แล้วใช่มะ เคีย....." มิเกลจะพูดชื่อนั้นอีกแต่..
     "ใช่ แล้วชื่อนั้นอย่าเรียกอีก ไม่งั้น เธอไม่เหลือซากแน่" ฮิบาริพูดคั่นไว้
แล้วฮิบาริก็เดินไปเข้าห้องพร้อมกับมิเกล
     "เฮ้ออ.. ไม่เปลี่ยนจริงเลยย" ผู้ที่แอบดูอยู่อย่างห่างๆ 'อลาวดี้' พูดขึ้นแบบเหนื่อยใจ

          คู่ ยามาโมโตะ & มาเรีย

หลังจากที่ยามาโมโตะ และ มาเรียเดินออกมาจาก ห้องประชุม ทั้งคู่ก็คุยกันอย่างปกติ 
     "ว้าวว นี่บ้านคุณทาเคชิขายซูชิด้วยหรอคะ อยากทานจังเลยย" มาเรียพูดเหมือนไม่เคยกิน
     "นี่มาเรีย ไม่เคยกินซูชิหรอ" ยามาโมโตะถาม
     "ก็ บ้านฉันอยู่ที่อิตาลี่นะค่ะ เลยไม่ค่อยได้ทานอาหารญี่ปุ่นเท่าไร^^" มาเรียตอบพร้อมกับยิ้ม
     "บ้านมาเรียอยู่อิตาลี่ด้วยหรอ นึกว่าเธอจะอยู่ญี่ปุ่นซะอีก" ยามาโมโตะพูด "แล้วมาอยู่นานรึยังล่ะ ให้พาทัวร์มั้ย" 
     "ก็ประมาณ 2 เดือนอะค่ะ ยังไม่ค่อยรู้สถานที่ในญี่ปุ่นด้วย งั้นรบกวนด้วยนะคะ ^^" มาเรียยิ้ม
     "งั้นก็ไปกันเถอะ ^^"
     
     "อืม... คู่นี้ไม่ค่อยน่าห่วง แต่ก็ประมาทไม่ได้ ยังไงก็ต้องตามสินะ" อุเก็ตสึที่ซุ่มดูอยู่ก็เดินตามไป

          คู่ เรียวเฮ & เดล

     "แล้วคุณจะไปทำอะไรต่อละหรอ" เดลถามชายข้างๆ
     "ก็.. คงไปวิ่งรอบเมืองไม่ก็ ซ้อมต่อยมวย เธอถามทำไม" เรียวเฮตอบคำถามพร้อมถามกลับ
     "ฉันก็จะทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้นไง ลืมแล้วหรอเรื่องที่รีบอร์นจังพูดเมื่อกี้น่ะ" เดลตอบ
     "อ้อ... ลืมแล้วหล่ะ" เรียวเฮตอบ
     "งั้นไปวิ่งกันดีกว่า อยากชมเมืองนามิโมริให้ทั่วเลย" เดลพูด
     "อืมก็ดี เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนละกัน แล้วเจอกันตรงนี้นะ" เรียวเฮพูพลางวิ่งออกไปเปลี่ยนชุด
     "งั้นฉันก็คงต้องไปเปลี่ยนชุดเหมือนกันสินะ" เดลบอกแล้ววิ่งไปที่ห้อง
     "เห้อ.. นัดเจอกันตรงนี้ งั้นรอตรงนี้แล้วกัน" นัคเคิลพูดพลางซ่อนตัวต่อ

          คู่ มุคุโร่ & ลูเซีย

     "หึหึหึหึ..... คุณจะไปกับผมสินะครับ" มุคุโร่พูดถามหญิงสาวมาดสุขุม
     "ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ไปกับนาย ฉันไม่ตามมาหรอก ฮึ!" ลูเซียพูดอย่างไม่สบอารมณ์
     "งั้นก็ตามมาให้ทันนะครับ หึหึหึหึหึ" มุคุโร่ พูดเสร็จก็มีหมอกมาบังแล้วหายตัวไป
     "ให้ตามหางั้นหรอ ไม่ตามหาให้เหนื่อยหรอก เดี๋ยวไปให้ถึงตัวเลย" ลูเซียพูดพลางมองไปทาง เงาคนตรงมุมเสา "ฉันพอจะเดาได้ว่าคุณนะ รู้ว่าคนอย่างหมอนั่นจะไปที่ไหน เลิกซ่อนได้แล้ว" พูดจบก็มีคนเดินออกมา
     "เก่งนะครับ จะพูดว่าผมรู้ก็ไม่ถูก คนอย่างสายหมอกคนนั้น ไม่มีใครอ่านใจเขาได้ แต่ผมก็พอรู้" เดม่อนนั่นเอง ที่ลูเซียบอกให้ออกมา
     "นำไปสิ ฉันละหน้าที่นี้ไม่ได้" ลูเซียพูด
     "ตามมาครับ" เดม่อนพูดพร้อมเดินไป

     "ถึงแล้วครับ เดินเข้าไปข้างในแล้วหาเองนะครับ ผมมาส่งได้แค่นี้" เดม่อนเดินมาส่งลูเซีย ที่โกคุโยแลนด์ แล้วก็หายไปพร้อมกับสายหมอก
     "ขอบใจมาก" ลูเซียพูด แล้วเดินเข้าไปข้างในแบบไม่กลัวเพราะเธอมองเห็นชัดมาก 
     แปะ แปะ แปะ เสียงตบมือดังขึ้นลูเซียหยุดเดิน แล้วก็ปรากฏชายสายหมอกที่ชื่อ มุคุโร่ 
     "ตามหาตัวผมได้ เก่งใช่ย่อยนะครับ" มุคุโร่ เอ่ยชม
     "ฉันก็ไม่ได้โง่นิ" ลูเซียพูดแล้วมองไปรอบๆ "นายอยู่ที่นี่หรอ"
     "ผมก็ยืนอยู่ข้างหน้าคุณนี่ครับ" การตอบคำถามของมุคุโร่ ทำให้ลูเซียหันมาจ้องสายตาพิฆาตใส่มุคุโร่
     "ไม่ตลก" ลูเซียไม่ชอบการเล่นมุกแบบนี้
     "ก็ใช่อะครับ ทำไมหรอ" มุคุโร่พูดพลางก้มหน้ามาใกล้ ลูเซีย 
     "ไม่มีอะไร ก็แค่สงสัยเฉยๆ" 
     "แบมือหน่อยสิครับ" มุคุโร่บอก
     "ทำไม ฉันต้องแบมือด้วย" ลูเซียผู้ไม่ยอมทำตามใครง่ายๆ
     "นะครับ" มุคุโร่อ้อนวอน แล้วลูเซียก็แบมือให้มุคุโร่ มุคุโร่ก็เอาบางอย่างมาวางบนมือ "เมื่อไรก็ตามที่แหวนวงนี้กลายเป็นแหวนเหล็กธรรมดา เมื่อนั้นคือวันที่ผมหมดพลัง ที่ผมให้แหวนนางฟ้าวงนี้ เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่า ผมจะไม่ตายง่ายๆแน่นอน" มุคุโร่ร่ายยาวว
     "ฉันต้องรับมั้ย" ลูเซียถามอย่างเยือกเย็น
     "รับไว้เถอะครับ ถือว่าเป็นบองรางวัลที่ตามหาผมได้ก็แล้วกัน"
     "ก็ได้" ลูเซียรับแหวนแล้วสวมที่นิ้วกลางข้าวขวา "พอใจรึยัง"
     "ครับ"
     "รู้สึกจะเป็นมิตรขึ้นมาหน่อย อื้มม.. ก็ดีแล้ว ทำต่อไป" เดม่อนที่ซ่อนอยู่พูดขึ้น

===============
ยาวอีกแล้ววว แต่ก็ดีใช่มั้ยล่า
จะพยายามอัพให้ทุกวันนะคะ พอดีปิดเทอมแล้ว
===============
*สปอย*
เดี๋ยวมีต่ออีกต่อนะคะ
===============
ขอบคุณที่ติดตาม
ไรต์ยอนมี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

10 ความคิดเห็น