[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 7 : Chapter 5 : ทำความรู้จัก #2 (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

     มาต่อๆ
=========

          คู่ แรมโบ้ & ลิเทีย

     "ฮ้าวว ง่วงจังไปนอนหลับพักสมองดีกว่าาา" แรมโบ้ที่ง่วงและกำลังจะกลับห้องไปนอน แต่..
 
ตุบ! 
"โอ้ย!!" แรมโบ้หันไปด้านหลัง ก็พบกับเด็กสาวสุดน่ารักผมสีเขียว ยืนอยู่
     "นี่เธอเป็นคนทำฉันงั้นหรออ!" 
     "ก็แหงน่ะสิ ฉันยืนหัวโด่อยู่นี่ คิดว่าพี่โกคุเดระทำรึไง" เด็กสาวเอ่ยอย่างประชด
     "แล้วเธอทำทำไม" แรมโบ้เอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้า หลังจากที่ลุกจากพื้นแล้ว
     "อ้าววว ความจำเสื่อมกะทันหันหรอ พ่อหนุ่มวัว" เด็กสาวเอ่ย "ก็วันนี้นายต้องอยู่กับฉันทั้งวัน ลืมแล้วหรอ" 
     "หรออ พอดีตอนประชุมฉันหลับ ฉันก็เลยไม่ได้ยินอะไรเลย" แรมโบ้พูดพลางเกาหัว "แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ ยัยหัวเขียว"
     "โหห ดูเรียกซะ เดี๋ยวแม่จะกระโดดถีบให้" สาวน้อยบ่น 
     "จะกระโดดถีบเลยหรอ จะไหวหรอ ไปเพิ่มส่วนสูงก่อนมั้ย ยัยเตี้ย" แรมโบ้ท้าทายอำนาจมืด
     "ตุบ!" เสียงของแรมโบ้ที่ตอนนี้ ลงไปจูบกับพื้นแล้วจร้าา
     "นี่เธอ!! กล้ามากนะ" แรมโบ้ลุกขึ้นแล้วทำท่าจะเอาคืนแต่...
     "จุ๊ๆๆ ทำร้ายเจ้าหญิงมันไม่ดีนะ โดยเฉพาะเจ้าหญิงอย่างฉัน นายศพไม่สวยแน่ แบร่ๆๆ" สาวน้อยพูดพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ฝ่ายตรงข้าม
     "ฉันก็ไม่ได้จะทำร้ายเธอซะหน่อย ยัยเตี้ย!!" แล้วแรมโบ้ก็เดินไปห้องทันที ทำให้หญิงสาวต้องวิ่งตามไปทันที
     "ใช้ไม่ได้ๆ เจ้าผู้พิทักษ์อัสนี ปากเสียไปว่าเขาแล้ว ยังจะเดินหนีอีก ยังใช้ไม่ได้" เสียงแรมโพที่หลบอยู่ ว่าแล้วก็ต้องตามไป

          คู่ สึนะ & โซเฟีย

     "คุณซาวาดะนี่หน้าเหมือนคุณพรีโม่เลยนะคะเนี่ย" สาวสวยนามว่า โซเฟีย พูดเปิดประเด็นแก้เงียบ
     "แหะๆ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" สึนะพูดพลางยิ้มแก้เขิน "แล้วคุณอยากไปเที่ยวที่ไหนเป็นพิเศษมั้ยครับ" สึนะเอ่ยชวน
     "ก็อยากไปสวนสนุกอะค่ะ อยากเล่นเครื่องเล่น" โซเฟียตอบคำถามสึนะ "แต่ถ้าเราจะสนิทกัน ขอสร้างกฏ ข้อแรก ให้คุณเรียกฉันว่า 'เฟียจัง' นะคะ เดี๋ยวถ้ามีเพิ่มเดี๋ยวจะบอกอีกที" 
     "ได้สิ เฟียจัง แล้วผมก็ขอสร้างกฏเหมือนกัน อย่างแรกเฟียจังต้องห้ามเรียกผมว่า คุณซาวาดะ เพราะมันดูห่างเหินเกินไป ให้เรียก สึนะคุง แทน แล้วก็มีอะไรจะเพิ่มให้^^" สึนะพูดกฏที่ตัวเองสร้างขึ้น
     "อืมม ได้สิ ว่าแต่สึนะคุงมีงานไม่ใช่หรอ ทำงานก่อนก็ได้นะ เฟียไม่รีบ" เฟียจังบอกกับบอสวองโกเล่ที่ดูเหมือนมีงานเยอะ แต่..
     "ไม่เอาอะ วันนี้ขอพัก อีกอย่างเจ้ารีบอร์นบอกว่า ห้ามขัดพวกเฟียจังด้วย ก็เลยว่างทั้งวัน" สึนะตอบแล้วก็เดินไป "ไปกันเถอะ ไปสวนสนุกกัน^^"
     "เย่ๆๆๆ" เฟียจังกระโดดโลดเต้นอย่างกับเด็กอนุบาล
     "อืม เข้าใจ ,รับฟัง ,ใจเย็น สมกับเป็นเดชิโม่ ใช้ได้ๆ เอาหล่ะ... ไปสวนสนุกดีกว่าาา" พรีโม่ออกมาแล้วกระโดดโลดเต้นเลียนแบบเฟียจัง แล้วมีเสียงในหูแทรกขึ้น
     "นี่ๆๆ คุณบอสคร้าบบบ แล้วงานที่ได้รับมอบหมายละครับบ" เสียงมือขวาพรัโม่ ดังขึ้นอย่างล้อเลียน
     "ก็ฉันก็ทำงานอยู่ ไม่เห็นรึไง......... อ่อ ลืมไปนายได้ยินแต่เสียง ถ้างั้นไปละ" บอสรุ่นแรกตอบมือขวา

ตกเย็นทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องประชุม

          ณ ห้องประชุมวองโกเล่ (จะมาบ่อยไปไหน)

     "ไงทุกคน ทำความรู้จักกันวันแรก ได้ข้อมูลอะไรกันมาบ้างงงง" รีบอร์นถามความคืบหน้า "เริ่มที่ใครก่อนดีน้าาาาาาาาา" ลากเสียงยาว
ทุกคนลุ้นในใจว่า ฉันต้องไม่ใช่คนแรก แล้วรีบอร์นก็เอ่ยชื่อคนที่ ลัคกี้ มาก "สึนะ" บอสรุ่นสิบคนนี้ ลัคกี้มากมายย
     "เอ่อออ... ก็วันนี้ได้ไปเที่ยวกับเอ่อ " แล้วหันไปมองเฟียจังก่อนที่จะ "ไปเที่ยวกับเฟียจัง ก็ได้รู้จักว่า เฟียจังนะ นิสัยดี น่ารัก อ่อนโยน เป็นมิตรด้วยอะนะ" สึนะตอบพลางยิ้มเขินๆ
     "อืมม สนิทกันจนเรียกชื่อย่อกันแล้วหรอ เร็วจังนะบอสส" อาเรียพูดหยอกบอสของตัวเอง 
     "ก็มันเป็นกฏที่เราตั้งไว้ เพื่อให้สนิทกันมากขึ้นนะ คิดอะไรอาเรียจัง แล้วเธอล่ะ คืบหน้ามั้ย" โซเฟียตอบ แล้วย้แนถามคำถามที่ทำให้อาเรีย ตอบยากมากๆ 
     "นั่นสิอาเรีย อยู่กับเจ้ามือขวารุ่นที่สิบทั้งวันเป็นไงบ้าง" รีบอร์นพูดเสริม
     "ก็รู้ว่า ฮายาโตะน่ะ มาจากอิตาลี่ ชอบเล่นเปียโน รักบอสยิ่งชีพ ใจร้อน แล้วก็...."
     "โอเค ใช้ได้ๆ" รีบอร์นพูดตัดบท "นายล่ะ ยามาโมโตะ"
     "อะแฮ่มๆ ก็รู้ว่ามาเรียจังนะ ชอบกินอาหารญี่ปุ่นมาก ทั้งน่ารัก นิสัยดี อ่อนน้อม อื้มรวมๆแล้วโอเคเลยย" ยามาโมโตะ พูดอย่างเท่ๆ
     "แล้วนาย เรียวเฮ"
     "ก็ไปวิ่งมา สบายตัวดี" หืม.. นี่คือคำตอบเรอะ
     "งั้นแสดงว่าเธอก็ไปวิ่งด้วยสินะ" รีบอร์นถามเดล
     "ค่ะ ก็เลยได้รู้ว่าคุณเรียวเฮน่ะ ร่ายกายแข็งแรงมาก มากขนาดวิ่งรอบเมืองได้เป็นสิบรอบ แล้วก็เก่งมวยมากๆเลย" เดลตอบ
     "อื้มๆ แรมโบ้ ได้อะไรกับเขาบ้างมั้ยเนี่ย" รีบอร์นหันไปแซว
     "ก็รู้หน่าาา ก็ยัยนี้แรงเยอะมาก ทำฉันเจ็บตัวทั้งวันเลย ชิ!" แรมโบ้ตอบพลางเชิดหน้าใส่ รีบอร์นหันไปมองที่แรมโพ เจ้าตัวก็ยักไหล่ไม่สนใจ
     "ดีใจที่ยังเห็นเธอสบายดีอยู่นะ มิเกล" รีบอร์นพูดพลางมองไปที่ร่างของหญิงสาวนามมิเกล ทำไมต้องถามว่าทำไมรีบอร์นถึงถามอย่างนี้ ง่ายๆ ก็เพราะว่าคู่ของเธอ คือ ฮิบาริ เคียวยะ เชียวนะ
     "แหมๆๆ เห็นฉันเป็นคนอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรอจ๊ะ" มิเกลพูดพร้อมมองไปที่ร่างของบัดดี้ตัวเองที่มีแผล อยู่สองจุด คือที่แขน และ แก้ม 
     "อ้าวว แทนที่คนที่เจ็บตัวจะเป็นเธอ กลับกลายเป็นฮิบาริที่ได้แผลแทน แสดงว่าต้องมีเรื่องกันแน่ๆ" รีบอร์นชื่นชมผลงานของมิเกล "เธอทำหรอ"
     "จะว่าทำก็ไม่เชิง แผลที่แก้ม ทอนฟา ของเคียวจัง ไปกระทบโดนเอง" ชิ้ง~~~ คนที่ถูกเรียกด้วยชื่อที่สุดแสนจะเกลียด หันมาส่งสายตาพิฆาตมาให้ "แล้วก็ที่แขน............ หึ" มิเกลไม่พูดต่อ มีเพียงรอยยิ้มที่น่ากลัว มีเลศนัยสุดๆ ปรากฏอยู่บนหน้าหญิงสาว
     "ว้าาา นี่แค่อยู่ด้วยกันหนึ่งวันเองนะเนี่ยย ถ้าเกิดอยู่ด้วยกันเป็นเดือน ไม่ฆ่ากันตายเลยรึ" อาเรียพูด
     "ก็ไม่ขนาดน้านนนน" มิเกลกลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิม หลังจากที่ไม่บอกที่มาของรอยแผลที่แขนของฮิบาริ
     "เอ๋~~~ แล้วสายหมอกของวองโกเล่และเจ้าหญิงบัดดี้ไม่มาหรอเนี่ยยย น่าเสียดายจัง" รีบอร์นพูดอย่างน่าเสียดาย
     "ใครบอกว่าไม่มา...... ออกมาได้แล้วมุคุโร่" สึนะพูดแล้วมองไปที่ผนังห้อง แล้วปรากฏหมอกจางๆ ที่มีร่างของมุคุโร่และลูเซียอยู่เบื้องหลัง
     "นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว" รีบอร์นพูด
     "แหม บอสนัดเลยนะครับ ไม่มาได้ไง" มุคุโร่พูด
     "ว่าแต่ คืบหน้าไปถึงไหนแล้วล่ะ" รีบอร์นถามคำถามยอดฮิตตอนนี้
     "หึหึหึหึหึ~~~ คิดว่าไงล่ะครับ" มุคุโร่ชูมือของลูเซียที่มีแหวนรูปนางฟ้าให้ทุกคนดู
     "ว้าว แลกแหวนหรอ ไม่เห็นชวนพวกเราไปงานแต่ง^^" รีบอร์นพูดกวนๆ
     "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ แหวนนี้เป็นของรางวัล" ลูเซียบอกกับทุกคนพร้อมชักมือลง
     "งั้นหรออ รางวัลอะไร" รีบอร์นถามอีก
     "ก็รางวัลสำหรับการตามหาผมได้ แค่นั้น" มุคุโร่พูดแล้วทำท่ายักไหล่
     "หืมม เร็วดีนี่ ตอนนี้ทุกคนอยู่ในเกณฑ์ที่ดี แต่ยังไม่ได้เริ่มหาอัญมณีกันสินะ" รีบอร์นชม "ไปพักผ่อนกันได้แล้ว" "แต่พรีโม่อยู่ก่อน"
     ปัง! เสียงประตูเงียบลงเป็นสัญญาณว่าไปกันหมดแล้ว
     "ไปตามติดชีวิตเจ้าพวกนั้น เป็นไงกันมั่ง" รีบอน์นเอ่ยก่อน
     "ตอนนี้ยังปกติดีอยู่ ที่เราทำให้เพราะเราก็อยากรู้ นิสัยของเจ้าพวกนั้นว่าพัฒนาขึ้นรึป่าว ผ่านมาตั้งสิบปี" พรีโม่ตอบ
     "แล้วแรมโพ เจ้าแรมโบ้ทำไมถึงบอกว่าเด็กนั่นแรงเยอะ"
     "ก็เจ้านั่นมันไปพูดจากวนประสาท แล้วมองหน้ากันทีไรสองคนนั้นดูเหมือนจะไม่ถูกกันซะแล้ว" แรมโพตอบหน้าเครียด
     "ฉันยังมีเรื่องสงสัยอีกเรื่องนึง อลาวดี้ แผลที่แขนของฮิบาริน่ะ ฝีมือมิเกลใช่มั้ย" รีบอร์นถามคนที่น่าจะรู้ที่สุด
     "ใช่ มิเกลทำ แต่ก็สมควรแล้ว เพราะหมอนั่นไปว่ามิเกลก่อน ว่า 'สัตว์กินพืช' น่ะ ช่วยไม่ได้" อลาวดี้ เอ่ย
     "เหมือนจะจับคู่กันถูก มิเกลอาจจะทำให้ฮิบาริเชื่องกว่านี้ ก็เป็นได้" 
     "นั่นสินะ งั้นพวกฉันกลับก่อนแล้วกัน ง่วงแล้วว" พรีโม่เดินนำออกไป

=========
มาแล้วๆๆๆ 
เม้นด้วยนะ เป็นกำลังใจให้เค้าหน่อยย
=========
แต้งส์ฟอร์รีดดิ้ง
ยอนมี
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

10 ความคิดเห็น