[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 8 : Chapter 6 : เจ้าหญิงแห่งท้องทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 มี.ค. 60

          มาเรียน่า พาร์ท

     สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อ มาเรีย หลายคนอาจจะรู้จักแล้ว ฉันเป็นน้องสาวของพี่อาเรีย และเป็นเจ้าหญิงแห่งท้องทะเล 
     ตอนนี้ฉันสัมผัสได้ถึงพลังของ อัญมณี ของฉัน ต้องรีบตามหาแล้วสิ
     "นี่ๆๆ ยามาโมโตะคุง แถวๆนี้มีแม่น้ำบ้างมั้ยอ่าาา" ฉันพูดเสียงใส
     "อื้ม มีสิ ทำไมหรอ" ยามาโมโตะถามกลับ แต่มีแม่น้ำ เยส!!
     "อยากไป" ฉันตอบตามความจริง
     "ได้สิ จะไปตอนไหนล่ะ" เขาถามฉันอีก
     "ตอนนี้เลย ไปกัน" ฉันลากแขนเขาไป "ไปทางไหน นำหน่อย"
     "โอเคๆๆ" เขาก็เดินนำฉันไป "อ่ะ ถึงแล้ว"
     "ว้าว สวยจังเลย" ฉันกระโดดโลดเต้นหมือนกับเด็ก ฉันเหลือบเห็นบางอย่างเหมือนครีบฉลาม ที่นี่จริงๆด้วย
     "วิ้ด~~~ " (จงมโนให้เป็นเสียงผิวปาก) ฉันผิวปากเรียกสัตว์เลี้ยง แล้วก็ปรากฏครีบฉลามสีขาวเข้ามาใกล้
ตอนนี้ยามาโมโตะอึ้งไปแล้วค่ะท่านผู้ชม 
     "ทำไมเจ้านี่ถึงมาอยู่ในนี้ได้อะ" เขาถามฉันแบบอึ้งๆ
     "ก็ฉันเลี้ยงไว้ที่นี่" ฉันตอบเขาไป "นี่ ไวท์จัง เห็นอะความารีน ของฉันบ้างมั้ย.........งั้นหรอ..........มีคนมาเอาไปหรอ.............มันเป็นใคร" 
     "ฉันไงหล่ะ" บุคคลปริศนาเอ่ยขึ้น ทำให้เราสองคนหันไปมอง
     "แกเป็นใคร" เป็นยามาโมโตะที่ถามก่อน
     "นั่นสิ แล้วเอาอัญมณีไปเพื่ออะไร" ฉันเสริม
     "แกไม่จำเป็นต้องรู้........" บุคคลปริศนาเอ่ยแบบไม่รู้ไม่ชี้
     "แต่ฉันจำเป็นต้องรู้" ยามาโมโตะพูดพลางชักดาบออกมา "ฉันต้องรู้ให้ได้"
     "เฮอะ... ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกนายหรอกนะ" บุคคลปริศนาทำท่าจะหนีไปแต่
     ชิ้ง~~~~ มีมีดสั้นสามเล่มปักอยู่บนต้นไม่ที่เขายืนอยู่
     "อย่าคิดหนีนะ" ยามาโมโตะพูดพลางขมวดคิ้ว
     "ธุระฉันเสร็จแล้ว และฉันไม่มีธุระจะคุยกับแก" ชายปริศนาเอ่ยพร้อมกับจะหนีไปอีกครั้ง
     "ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ให้หนี" ยามาโมโตะจ่อปลายดาบไปด้านหน้าของเขา
     "ชิ...... หลบไปให้พ้น" เขาคนนั้นหยิบมีดที่มีไฟพิรุณออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
     "หลบก็ได้ แต่..... ชื่อของนาย" ยามาโมโตะถามอย่างใจเย็นแล้วลดดาบลง
     "คารอส......คารอส วิราเช่ บ๊ายบาย" คารอสไปแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้อัญมณีเลย แงๆๆ
     "แงๆๆ อัญมณีฉันนน" ฉันร้องออกมา
     "ใจเย็นๆน่า มาเรียจัง" ยามาโมโตะบอกให้ฉัน
     "จะให้ใจเย็นได้ยังไงละคะ ส่วนของอัญมณีนั้นมีไม่มาก และกว่าจะหาเจอต้องใช้เวลานาน หายากอีกซะด้วย โอ้ยยยย!! ฉันจะทำยังไงดีเนี่ยยย" ตอนนี้สติสตังฉันหายไปหมดแล้ว
     "อาจจะเจอในไม่ช้านี้ก็ได้" เขาพูดให้กำลังใจฉัน
     "ก็อยากให้เป็นอย่างนั้น" ฉันพูดพลางถอนหายใจ อยู่ๆที่ข้อมือของฉัน และแหวนพิรุณของยามาโมโตะ ก็มีแสงสว่างขึ้นที่สำคัญที่แม่น้ำ ก็มีแสงสว่างขึ้นเช่นกัน "กะ.. เกิดอะไรขึ้น" 
     "คงจะเจอแล้วละมั้ง" เขาพูด
     "จริงหรอไวท์ ไปหาให้เราหน่อยสิ............อืม จะรอนะ" ฉันพูดกับฉลามขาวของฉัน
 พักนึงผ่านไป
     ซ่า~~ เสียงน้ำนี่นา พอหันไปมอง ก็เจอไวท์ใช้ครีบสะบัดของบางอย่างมาให้ฉัน 
     "นี่คืออะไรอะไวท์...........หา!? จริงหรอดีใจจัง ขอบใจมาก" เย่ๆๆ ดีใจฝุดๆ 
     "อะไรอะ อยู่ๆก็คึก" เขาถามฉันแบบกวนๆ
     "ก็ไวท์อะ เจออัญมณีแล้วไง พลังของฉันก็จะกลับมาแล้ว นายไม่ดีใจหรอ" 
     "ก็ดี แล้วทำไงต่ออะ" 
     "ก็เข้ามาใกล้ๆ ฉันสิ" ยามาโมโตะก็เดินมาใกล้ๆฉัน ฉันก็เปิดกล่องออก แล้วแสงสีฟ้าก็สว่างขึ้น หลังจากนั้นอัญมณีในกล่องและที่ข้อมือของฉันก็หายไปแล้วปรากฏ สร้อยรูปหอยสีฟ้าและรอยสักหลังมือ รูปหอย แสดงให้เห็นว่าพลังของฉันได้กลับคืนแล้ว
     "ว้าว มหัศจรรย์จริงๆ เสร็จงานแล้วกลับได้ยัง" เขาถามฉัน
     "กลับสิๆ ฉันอยากจะเอาไปอวดพวกบอสจะแย่อยู่แล้ว" ฉันเดินตามยามาโมโตะไป

          ไรต์เตอร์ พาร์ท

     ณ ห้องประชุมวองโกเล่

     "อ้าว มาเรียจังอยู่ไหน ยามาโมโตะด้วย ไปไหนกันเนี่ย" บอสรุ่นสิบกุมขมับ
     "นั่นน่ะสิ ปกติมาเรียอยู่กับอาเรียตลอดไม่ใช่หรอ" โซเฟียมองไปที่อาเรียที่นั่งเชิดอยู่ข้างๆโกคุเดระ
     "เรื่องนี้ฉันไม่รู้ แต่เดี๋ยวก็กลับมา" อาเรียเอ่ยเรียบๆ โดยสายตาจ้องไปที่ประตู

ปัง!!
 
     "พี่ๆคะ ฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ ^^" ผู้เปิดประตูคือ มาเรีย และคนที่เดินตามมาคือ ยามาโมโตะ
     "มีเรื่องอะไรหรอ" เป็นเดลที่เอ่ยถาม
     "ดูนี่สิ" แล้วมาเรียก็โชว์หลังมือให้พวกพี่ๆดู ทำเอาทุกคนอึ้งไปเลย
     "หา!? นี่เธอเจอแล้วหรอ" มิเกลที่ยังตกใจพูดขึ้น
     "ใช่ค่ะ ไปเจอที่แม่น้ำน่ะค่ะ พอดีรู้สึกได้เลยลาก(?) ยามาโมโตะไปด้วยน่ะ" มาเรียยิ้มตอบ
     "อ่อ งั้นก็ได้รับพลังแล้วสินะ" โซเฟียเอ่ย
     "ปิ้งป่องงง ถูกต้องแล้วค่าาา" มาเรียพูดติดตลก "แล้วเรียกประชุมกันทำไมหรอคะ" 
     "นั่นน่ะสิ" ยามาโมโตะเสริม
     "ก็เรื่องคนที่บงการพวกพรีโม่ไงล่ะ พวกนั้นก็ต้องการอัญมณีเพื่อไปเพิ่มพลังของตัวเองเเหมือนกัน" คราวนี้โกคุเดระเป็นคนตอบ
     "จริงหรอ!?" ยามาโมโตะและมาเรียพูด และมองหน้ากัน
     "หืม...พวกเธอไปเจออะไรมางั้นหรอ" มิเกลพูด
     "พี่ก็อ่านใจฉันได้นิคะ" มาเรียตอบ
     "ก็จริงที่ฉันอ่านใจเธอได้ แต่ฉันก็อยากให้เธอพูดเองนิ" มิเกลยิ้มสวยๆตอบ
     "เอ่อ...คือ...." มาเรียกำลังจะพูด 
     "ก็ตอนเราไปที่แม่น้ำ มาเรียก็เรียกฉลามขาวที่ชื่อ ไวท์ แล้วถามเรื่องอัญมณี ไวท์ก็บอกกับมาเรียว่ามีคนมาเอาไปแล้ว แล้วจู่ๆก็มีคนๆนึงบอกว่าเป็นคนเอาไป ตอนแรกก็ขัดขวางอยู่หรอก จนหมอนั่นหยิบอาวุธออกมารู้สึกจะธาตุเดียวกับฉันด้วยนะ อืมชื่อว่า......." ยามาโมโตะแทรกมาเรียที่กำลังจะพูด
     "คารอส.. คารอส วิราเช่ ค่ะ" มาเรียพูดขัดขึ้นอีก
     "ใช่จริงๆด้วย สึนะกับพรีโม่เดาไม่ผิดจริงๆ" รีบอร์นพูดขึ้น
     "แล้วจะทำยังไงต่อดี" เรียวเฮสงสัย
     "ก็ตอนนี้มาเรียเป็นผู้เดียวที่ได้พลังแล้ว แล้วฝ่ายนั้นก็ได้ไปเหมือนกัน ถือว่าดิลกัน" รีบอร์นบอก "หลังจากนี้จะไปไหนมาไหนก็ระวังตัวกันด้วยล่ะ" รีบอร์นย้ำ
     "ขอจบการประชุมเท่านี้ แยกย้ายได้" สึยะตัดบท

     หลังจากที่ออกมาจากห้องประชุมกันแล้ว อาเรีย ก็รู้สึกได้
     "ความรู้สึกนี้มัน.........."
     "โกคุเดระ ไปกับฉันเดี๋ยวนี้"
     "อะไรของเธอเนี่ยยย"
     "ตามมาเถอะน่าาา"
     

     "หืม.... ตามไปดีกว่าเผื่อจะเจออะไรสนุกๆ"
=============
มาแล้นๆ ขอประทานอภัยที่เมื่อวานไม่ได้ลง แต่ปรับเปลี่ยนพลอตเรื่องนิดหน่อย ไม่ว่ากันน้าา
เม้นให้ด้วยน้าา
=============
ขอขอบคุณ
ยอนมี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

10 ความคิดเห็น