กมลรวีร์ (end)

ตอนที่ 10 : บทที่ ๙ - สิทธิ์การหึงหวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    18 ส.ค. 61


 

บทที่  ๙ – สิทธิ์การหึงหวง

 

 

 

 

 

South Kensington,

London SW7 2ND, UK

April, 1962

 

 

     ใช้เวลาเพียงไม่นานมากนักจากสถานีรถไฟใต้ดิน Holborn station คุณชายรวีก็ได้เดินทางเข้าสู่ South Kensington แห่งนี้เป็นที่เรียบร้อย รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตาเหยียบลงบนพื้นชานชาลาที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนทันทีที่รถไฟหยุดลง ณ จุดหมายปลายทางของตนเอง

 

 

     สายลมโชยเอื่อยยามเย็นพัดพากลิ่นหอมแรกแย้มของดอกไม้นานาพันธุ์ กระทบสู่โสตประสาทการรับกลิ่นทันทีที่โผล่พ้นขึ้นสู่พื้นดิน เส้นผมนุ่มพลิ้วไสวไปตามแรงลมยามก้าวเดิน ตุ๊กตากระต่ายขนปุยข้างกระเป๋าสะพายห้อยป้ายแสดงความเป็นเจ้าของนาม M.R. JIRAVEE’ แกว่งซ้ายทีขวาทียามเจ้าตัวรีบเร่งฝีเท้าให้ถึงจุดหมาย

 

 

     เฮ้! รวี จะรีบเดินไปไหนนั่นเสียงเหนื่อยหอบของชายหนุ่มผู้หนึ่งเรียกเขาจากทางด้านหลัง รีบหันกลับไปมองอย่างตกใจเมื่อพบว่าจิตใจของเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับทางด้านหน้าจนเกือบลืมไปว่ามีใครที่มาด้วยกัน

 

 

     เห็นตัวเล็กแค่นี้ เดินเร็วชะมัดยาก

 

 

     อ๊ะ! เราขอโทษอาชว์

 

 

     อาชว์ หรืออาชวิน หนุ่มผิวแทนลูกครึ่งไทย-เยอรมัน เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวในมหาวิทยาลัยส่ายหน้าไม่ถือโทษ เพราะความจริงแล้วก็ถือเป็นความต้องการของตนที่ตั้งใจจะเดินทางมาส่งคนตัวเล็กให้ถึงที่เอง

 

 

     ผู้ปกครองของรวีทำงานแถวนี้หรือคำพูดไทยสำเนียงแปร่งหูกล่าวถามเพื่อนสนิท

 

     อื้อ เขาเป็นนักการทูตน่ะ จากตรงนี้นั่งรถบัสแล้วเดินเลาะไปก็จะถึงสถานทูตแล้ว

 

 

     ไม่บ่อยนักหรอกที่คุณนลินทร์จะปล่อยให้เขาได้มีโอกาสเดินทางมาหาเจ้าตัวเพียงลำพัง รายนั้นน่ะ เป็นห่วงเขาเสียยิ่งกว่าคนเป็นบิดาอีก ทว่าในวันนี้คุณนักการทูตคนเก่งกลับติดภารกิจต้อนรับแขกคนสำคัญ ไม่สามารถมารับเขาได้เสียอย่างนั้น แต่ใช่ว่าจะเหงาเสียเมื่อไหร่ ในเมื่อมีอาชวินเดินทางมาด้วยทั้งคน

 

 

     มองผ่านกระจกรถบัสสีแดงที่กำลังนั่งอยู่ตรงนี้ ข้างทางเรียงรายไปด้วยตึกนับสิบทว่าเป็นระเบียบเรียบร้อยสวยงาม ทางด้านขวามือ อีกฟากของถนนเป็นพิพิธภัณฑ์ชื่อดังและมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงระดับโลกอย่าง ‘Imperial College London’ ตามมาติดๆ ต้นไม้ทั้งหลายกำลังพร้อมใจกันผลิใบใหม่อย่างร่าเริง เป็นสัญญาณแห่งการหลุดพ้นจากหิมะขาวโพลนของฤดูหนาวอย่างเป็นทางการแล้ว

 

 

     ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ช่างต่างกับพระนครราวฟ้ากับเหว ยังคงตื่นเต้นและไม่ชินแม้จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้เกือบสองปีแล้วก็ตาม

 

 

     เดี๋ยวเรารอตรงนี้ได้ ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว อาชว์กลับไปก่อนเถอะ ประเดี๋ยวจะมืดค่ำเอาริมฝีปากอิ่มเอ่ยขึ้นกับเพื่อนตัวสูงกว่าอย่างเกรงใจเมื่อถึงที่หมาย เขานัดกับคุณนลินทร์ตรงที่รอรถบัสไม่ไกลจากสถานทูตนัก อีกเพียงสิบนาทีไม่เกิน เจ้าตัวก็คงจะเดินมารับเขาแล้ว

 

 

     ไม่เป็นไรหรอก ฉันยืนรอคุณพ่อของรวีมาก่อนก็ได้หน่า ทว่าเขากลับปฏิเสธคำเกรงใจเหล่านั้น ยิ้มกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวคมเล็กๆ ยืนกรานจะอยู่ต่อด้วยตัวเอง

 

 

     ก็ใช่ว่าจะไม่มีจุดประสงค์ใดแอบแฝง

 

     ริอาจจะจีบเพื่อนสนิทตรงหน้า ก็คงต้องมาไหว้บิดาของอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด

 

     เผื่อในอนาคตจะมีโชคได้เรียกคุณพ่อของรวีว่า ‘Father-in-law’ อย่างไรล่ะ

 

 

     อะไรนะ คุณพ่อหรือ คุณชายรวีถึงกับหลุดสีหน้าประหลาดออกมายามพบว่าเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวเข้าใจผิดไปไกลโพ้นว่าผู้ปกครองที่ว่าคือบิดาของเขา จะขัดคำก็หาจังหวะไม่ได้เพราะเพื่อนช่างเจรจาของเขายิงรัวคำถามอย่างไม่ขาดสาย

 

 

     พ่อของรวีเป็นถึงหม่อมเจ้าใช่ไหมล่ะ ฉันพูดราชาศัพท์ไม่เป็น หวังว่าคุณพ่อรวีจะไม่ถือ

 

 

     นั่นปะไร มีโอกาสได้แก้ตัวเสียที่ไหนกัน

 

 

     แล้วนี่รวีไหวไหม สิบนาทีแล้วยังไม่เห็นคุณพ่อของรวีเลย ดูสิ หนาวจนจมูกแดงไปหมดแล้วนะ

 

     เราไหว แล้วอีกอย่าง อ๊ะ! ไม่เป็นไรหน่าอาชว์

 

 

     คนจมูกแดงก่ำยามต้องลมหนาวถึงกับสะดุ้งเมื่อพบว่าอาชวินเพื่อนรักถอดเสื้อโค้ทตัวนอกคลุมให้แก่ตน ไม่วายยังนำผ้าพันคอสีเลือดหมูผืนใหญ่มาพันรอบคอให้โดยไม่ถามสักคำ

 

 

     โอ๊ะ! เหลือแต่ตา รวีน่ารักจังเล

 

 

     คุณชายรวีครับ

 

 

     พลันเสียงเรียบเยือกเย็นดังมาจากทางด้านหลังของคนทั้งสอง ปรากฏให้เห็นชายหนุ่มใบหน้าคมคายใส่สูทเต็มยศยืนราวกับยักษ์ปักหลั่นอยู่ไม่ไกล นัยน์ตาทรงพลังคู่นั้นหรี่ลง บ่งบอกอารมณ์คุกรุ่นได้เป็นอย่างดียามเห็นชายแปลกหน้าแตะต้องเข้ากับใบหน้าหวานที่ตนเองหวงแสนหวง

 

 

     คะ...คุณนลิ

 

 

     สวัสดีครับ คุณคงเป็นคุณพ่อของรวี กระผม อาชวินครับ เป็นเพื่อนสนิทของรวีเขา ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ทว่าเพื่อนหนุ่มสุดซื่อของคุณชายเล็กกลับไม่ได้ไหวตัวถึงความผิดสังเกต บรรจงพนมมือในแบบที่คิดว่าตั้งใจทำที่สุดในชีวิตของการเป็นหนุ่มลูกครึ่งนี้ยกขึ้นไหว้คนตรงหน้า พร้อมคำพูดที่ท่องจำมาเป็นอย่างดี

 

 

     ...อ่อ ครับนักการทูตหนุ่มได้แต่ยืนอึ้งกับคำที่ใช้เรียกขานเขา หากแต่ก็รับไหว้ด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับนัก ร้อนถึงคุณชายตัวเล็กที่รีบเดินเข้ามาหา ทว่าถูกขัดไว้โดยมือใหญ่ของเพื่อนสนิทสัญชาติลูกครึ่งเสียก่อน

 

 

     รวี ขนมเมื่อกลางวันน่ะ มันเรียกว่าอะไรหรือ...พรุ่งนี้ทำให้ฉันทานอีกสักทีนะ

 

     “…”

 

     เพราะฝีมือของรวีน่ะ อร่อยที่สุดในโลกเลยครับ

 

 

     สงสัยคงต้องโทรเรียกนักดับเพลิงมาดับไฟริษยาใจกลางลอนดอนเสียแล้วกระมัง

 

 

     เมื่อพบว่ายามนี้รสมือสุดโปรดของคนขี้หวงกลับไม่ได้มีเพียงแค่ตนที่ได้รับ หากแต่เด็กชายผิวเข้มตรงหน้าเขากลับได้รับมันไปอย่างไม่น่าให้อภัย

 

 

     ดูเข้าเถิด มิวายยังจะคุยกันอย่างไม่เห็นหัวคนแก่กว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้

 

 

     ไหนจะเรียกรวีอย่างนั้น รวีอย่างนี้เสียอีก

 

 

     สนิทสนมกันนักเชียว

 

 

     น้องรวี

 


     “…”

 


     กลับกันครับ

 


     คะ...ครับ?”

 


     พี่บอกว่าให้กลับ กลับบ้านกันครับ รวี

 

 

     ไม่ต้องรอให้ใครได้ขัดอะไร เพียงแค่เน้นย้ำคำพูดหนักแน่นและคว้าแขนคนเป็น น้องไปอีกทางทันที ปล่อยให้หนุ่มลูกครึ่งได้แต่ยืนเกาศีรษะเบาๆอย่างไม่เข้าใจนัก

 

 

     พี่ชาย? เขาเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ ถึงว่าคุณพ่อถึงได้ดูหนุ่มจนผิดสังเกต

 

     อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นว่าที่พ่อตาหรือพี่เขย

 

     แววตาคมคู่นั้นแลดูน่ากลัวยิ่งกว่าพ่อหวงลูกเสียอีก ดุจริงเชียว

 

 

 

     เมื่อครู่เรียกเราว่าอะไรหรือ

 

 

     น้ำเสียงหวานเจือความขบขันถูกส่งไปให้แก่คนหน้านิ่งข้างกาย ที่ยามนี้กำลังมองทางด้านหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจจนผิดวิสัย คิ้วเรียวนั่นขมวดเป็นปม ยกมือข้างที่ว่างจากการบังคับพวงมาลัยเพียงมือเดียวขึ้นเสยผมเป็นพักๆ อาการราวกับหงุดหงิดสิ่งใดอยู่ แต่ก็พอเดาได้ไม่ยากเย็นว่าเป็นเรื่องอะไร

 

 

     หึงหวง — จำกัดความการแสดงออกได้เป็นคำสั้นๆสองพยางค์นี้

 


     เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้เห็นคนที่เคยคาดเดาอารมณ์ได้ยากแสดงอาการอย่างชัดเจน ปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณชายรวีช่างรู้สึกมีความสุข อารมณ์ดีไปสามวันแปดวัน

 

 

     ใจคอจะไม่พูดไม่จา ปล่อยเราพูดคนเดียวไปตลอดทางหรืออย่างไรหยอกล้อด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก แต่กลับทำให้คนหน้านิ่วคิ้วขมวดหันกลับมา

 

 

     ขอโทษที่ผมเรียกคุณชายแบบนั้นไป มันคงไม่เหมาะสมนัก คำขอโทษส่งมาพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้ง อดไม่ไหวจนต้องขยับเข้าไปใกล้ เอื้อมมือแตะเข้าที่หว่างคิ้วคู่นั้น คลึงเบาๆหวังให้คลายออก ยิ้มหวานหยดให้หนึ่งทีอย่างปลอบโยนคนคิดมาก

 

 

     คิก เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย

 

 

     ผละออกจากตัวสารถีข้างกายแล้วเอื้อมมือเปิดเครื่องเล่นเสียงด้านหน้า หวังดับอารมณ์ร้อนของคุณนลินทร์ให้เย็นลง มือเล็กเลื่อนไปมาค้นหาเพลงที่ชอบ จนหยุดลงที่เพลงๆหนึ่ง โอ๊ะ! เพลงนี้เข้ากับบรรยากาศเลยใช่ไหมล่ะ

 

 

     My Blue heaven เพลงเก่าเพลงหนึ่งที่นลินทร์ชอบ แผ่นเสียงนักร้องคนโปรดของเจ้าตัวอย่าง Frank Sinatra มีเกลื่อนเป็นสิบในห้องนอน ทำไมเขาจะไม่รู้

 


When whippoorwills call

And evening is nigh,

I hurry to my Blue Heaven

 


     กลีบปากสวยขยับตามจังหวะเสียงเพลง เอนตัวลงกับเบาะหนังสีอ่อน แหงนหน้ามองท้องฟ้ากรุงลอนดอนสีคล้ายไอศกรีมวานิลาแสนโปรดที่ชอบแอบคุณนลินทร์ทานบ่อยๆ เพราะหลังคารถที่เปิดโล่งอยู่ตอนนี้ ทำให้มองเห็นพระจันทร์ค่อยๆขยับเข้าแทนที่พระอาทิตย์ใจกลางฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะหมดหน้าที่ประจำวันของมัน

 


I turn to the right,

A little white light,

Will lead you to my blue heaven

 


     บ้านพักของเราตลอดสองปีที่ผ่านมาอยู่ไม่ไกลแล้วจากหนทางตรงนี้ ไม่เกินห้านาที คนท่าทีเย็นชาเปิดไฟเลี้ยวขวาด้วยมือข้างเดียวเข้าสู่ซอยเล็กๆแสนเงียบสงบ แม้จะมีสีหน้าเรียบนิ่งหากแต่มือข้างซ้ายที่ว่างอยู่ได้นำมากุมเข้ากับมือเล็กของคุณชายตัวน้อย เหมือนอย่างที่ชอบทำในทุกๆวัน

 

 

     เรียกรอยยิ้มสวยวาดขึ้นบนใบหน้า, คงจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหมนะ

 

 

     เชิญครับ

 

 

     บ้านเลขที่ 923 ตั้งอยู่บริเวณสุดซอยตรงนี้ เงียบสงบและเป็นส่วนตัว นลินทร์เปิดประตูไม้สีเข้มหน้ารั้วบ้านออกกว้าง เผยให้เห็นทางเดินเข้าสู่ตัวบ้านที่สองข้างทางรายล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ คุณชายเล็กเดินผ่านต้นเมเปิ้ลที่กำลังผลิใบเข้าไปด้านใน ก่อนจะจ้องมองกลุ่มดอกไฮเดรนเยียหน้าระเบียงชั้นหนึ่งที่เราทั้งสองคนช่วยกันปลูกในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีก่อน

 

 

     คุณนลินดูนั่นสิ ฤดูแห่งการเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ มองดอกไม้ดอกจ้อยแสนอ่อนไหวต่ออุณหภูมิอากาศที่กำลังเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีฟ้าสวยงาม ยิ้มบางๆยามได้คิดถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วงปีที่ผ่านมา ทว่าเมื่อหลุดจากภวังค์กลับพบว่าไร้เสียงตอบขานกลับมา

 


     ...

 

     อะไรกัน ยังไม่เลิกงอนเราอีกหรือ

 

 

     เปล่าครับ เราเข้าบ้านกันเถอะ เดินนำเข้าตัวบ้านไปโดยไม่เหลือบมองคนตัวเล็กให้เสียเวลา ปล่อยให้คนด้านหลังยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตามลำพัง

 

 

     ได้! คุณนลินคิดจะเมินเรางั้นหรือ

 

 

     แล้วจะได้เห็นดีกัน!

 

- -

 

 

     บรรยากาศหนาวเย็นยามค่ำคืนถูกบรรเทาด้วยไอร้อนจากเตาผิงไฟแสงสว่างเรืองรอง บทเพลงบรรเลงสบายๆจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงเคล้าคลอไม่ดังมากนักภายในห้องนั่งเล่นชั้นสอง คุณนลินทร์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนั้น ยังคงตั้งใจจดจ่อราวกับไม่เห็นตัวตนของเขาเหมือนอย่างในทุกๆวัน แม้เขาจะอาบน้ำแต่งตัวพร้อมเข้านอนแล้วขณะนี้

 

 

     คุณชายไปนอนเถอะครับ กระผมยังทำงานไม่เสร็จ ว่าโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

 

 

     หากหยิกเข้าสักสองสามทีจะมีใครว่าเขาหรือไม่นะ

 

 

     ดูเข้าเถอะว่าตั้งใจเมินเขาขนาดไหน ชีวิตประจำวันก่อนนอน ไม่เคยมีครั้งใดที่อีกฝ่ายจะปล่อยให้เขาเข้านอนได้อย่างง่ายดาย บางคืนเขาก็ง่วงจนเผลอหลับ รู้ตัวอีกทีก็ตอนพบว่าตนนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยหลังตื่นนอน

 

 

     ผมบอกให้ไปนอนไงครับ เดินมาทำไ

 

     ไม่นอนหรอก ไม่คืนดีกับคุณนลิน เรานอนไม่หลับแน่

 

 

     คนตัวโตทอดถอนหายใจยามเด็กดื้อเดินเข้ามากอดคอที่ด้านหลัง จับคนตัวเล็กมาใกล้ๆแล้วดึงลงให้นั่งที่ตักของตัวเอง นัยน์ตาใสแจ๋วไร้วี่แววง่วงนอนมองตรงมาอย่างไม่ลดละ

 

 

     กระผมไม่ได้โกรธ

 

     แต่งอนเราน่ะซี่ เรื่องอะไรก่อนดีล่ะครับ คุณพ่อใบหน้าใสแย้มยิ้มกว้างเมื่อได้หยอกล้อคนแก่กว่าได้สำเร็จ เอื้อมหยิกแก้มสากของคนทำงานหนักที่ใบหน้ายับยู่ยี่ ที่ถึงแม้จะเจ็บแต่ก็ไม่มีหลุดคำห้ามใดๆ

 

     “…อย่าเรียกผมเช่นนั้นเลย กระผมดูแก่คราวพ่อขนาดนั้นเลยหรือครับ

 

     ปัดโธ่เอ๊ย คุณนลินโกรธเรื่องนี้จริงหรือครับ อย่าไปถือสาเจ้าอาชว์เลย รายนั้นเขาก็ไม่ได้รอบคอบอะไรนั

 

     ช่างใส่ใจเสียจริง ขนมก็ทำไปให้ทาน แถมคำเรียกแลดูสนิทสนมกันดีนะครับขัดขึ้นด้วยการประชดคำโตเสียยาวยืด พร้อมเบนสายตากลับไปจดจ่ออยู่กับกองหนังสืออีกครั้ง เงียบประหนึ่งบทสนทนาก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้นจริง

 

 

     หากแต่คราวนี้ หม่อมราชวงศ์จิรวีร์จะไม่ยอมโดนเมินอีกครั้งเป็นแน่แท้

 

 

     เขาเป็นเพื่อนนี่ครับ ใส่ใจกันย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

 

     “…”

 

     หากแต่คุณนลินเป็นคนที่เรารัก เป็นคนรักของเรา ย่อมต้องพิเศษกว่า

 

     “…”

 

     ไม่พอใจอะไรต้องบอกนะครับ เรายังเด็ก บางทีการที่คุณนิ่งเงียบ ก็ทำให้เราไม่ทราบถึงสิ่งที่คุณนลินคิดทั้งหมดนะ

 

 

     โถมตัวเข้ากอดเก้าอี้จำเป็นของตนทันทีที่พูดจบ ถูใบหน้าอย่างออดอ้อนเข้าที่ซอกคอหอมเย็นของคนตรงหน้า กลิ่นของบุรุษที่คุ้นเคย ก่อให้เกิดเป็นฝันหวานที่ดีที่สุดในทุกๆค่ำคืน ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาวแค่ไหน

 

 

     ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงที่ยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าจะมีใครไปหยุดมัน ความเงียบของคนทั้งสองโรยตัวลงมาเพียงชั่วครู่ ก่อนนลินทร์จะทำลายความเงียบนั้นด้วยการเอื้อมปิดโคมไฟบนโต๊ะทำงาน หลงเหลือเพียงไฟสลัวๆบนเพดานและแสงสีส้มนวลอบอุ่นจากไฟเตาผิงไม่ไกล เสียงฟืนยามต้องไฟดังขึ้นเป็นระยะ

 

 

     เช่นนั้น เริ่มจากสิ่งแรกก่อนเลยครับ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเกริ่นขึ้น

 

     อะไรหรือ

 

     พรุ่งนี้ จะมีเพียงสองอย่างเท่านั้นที่อาชวินจะได้รับไม่ใช่ขนมของคุณชาย หากแต่เป็นเสื้อโค้ทและผ้าพันคอของเจ้าตัวเพียงเท่านั้น

 

     ...

 

     และจะไม่มีการได้รับอะไรที่เป็นของคุณชายอีก

 

     “…”

 

     เพราะทุกอย่างที่เป็นคุณชาย ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม

 

     “…”

 

     ผมหวง

 

 

     ริมฝีปากหยักของคนขี้หึงส่งผ่านคำพูดสุดท้ายชิดริมใบหูขาว ก่อนมือใหญ่ทั้งสองจะค่อยๆโอบรอบเอวคอดของคนตัวเล็ก ดึงเข้าหาจนจมอกแกร่ง สูดดมกลิ่นแป้งอ่อนๆของคนที่เพิ่งอาบน้ำมาหยกๆ ไล้จมูกลงฝังเข้าที่คอขาวแสนเย้ายวนอย่างอดใจไม่ไหว

 


     นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ที่เจ้าตัวกล่าวออกมาว่า เรายังเด็กนั้น... คงจะใช้ได้ครั้งสุดท้ายตอนสองปีที่แล้วกระมัง

 

     เพราะยามนี้ ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตรงหน้าได้เติบโตขึ้น เปลี่ยนแปลงไปมากนัก

 

     จากภาพจำแรกที่เป็นเพียงเด็กชายแสนขี้อาย สู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ กลายเป็นหนุ่มน้อยแสนออดอ้อนเอาใจในอ้อมอกตอนนี้

 

     และด้วยสถานะที่ไม่ได้เหมือนในอดีตอีกต่อไป

 

 

     “…อีกอย่างที่คุณชายควรรู้ไว้ เสียงแหบพร่าที่ไม่ทราบถึงสาเหตุเอ่ยขึ้นให้คนตัวหอมได้สงสัย ทว่ากลับต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงที่ต้นคอระหงของตน ไล่ต่ำลงไปจนถึงกระดุมสองเม็ดบนของเสื้อนอนเนื้อสำลีเจ้าปัญหา ที่ถูกปลดไว้อย่างจงใจ ด้วยฝีมือของเจ้าของร่างกายเอง

 

 

     คราวหน้าคราวหลัง อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ใช้เวลาเสี้ยววินาที ข่มใจไล่กลัดกระดุมเม็ดเล็กกลับคืนให้จนสำเร็จ

 

 

     เพราะน้องรวีอาจจะไม่ได้กลับห้องจนกระทั่งรุ่งเช้าเลยก็ได้ หากพี่ทนไม่ไหวขึ้นมา

 


     “…”

 


     เราจะลำบากนะครับ

 


#กมลรวีร์

Talk :

เอิ้ว พี่นลินเขาจะทนไรไม่ไหวเหรอคะ เลิ่กลั่ก 5555555555 สวัสดีค่ะ รอบนี้มาช้าเลยเพราะอินคอนอยู่นาน กว่าจะจูนสติในการเขียนฟิคกลับมาได้ เป็นสัปดาห์เลย แง มู้ดตอนนี้ก็คงเป็นทำนองเนื้อเพลง My Blue Heaven ค่ะ ชอบฟังเปียโนเพลงนี้ อิอิ แล้วก็ถ้ามีคำผิดทักท้วงได้เลยนะคะ ส่วนใหญ่เขียนช่วงตีสองตีสาม 5555555 ฝากติดตามและคอมเมนต์ได้เหมือนเดิมเลยนะคะ  ไว้เจอกันตอนต่อไป รักทุกคนเยย I love you all!


ป.ล. คิดว่าอิมเมจของอาชวินนี่คือใครน้า? เดาไม่ยากเยย

ป.ล.2 มีเกร็ดมาฝากเล็กน้อย M.R. ย่อมาจาก หม่อมราชวงศ์นะคะ ซึ่งต่างจาก Mr. = Mister คั้บ <3

-Kati

 

 

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

862 ความคิดเห็น

  1. #857 KJ2033 (@Haebelle0315) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 20:21
    โอ้โหววววววว
    #857
    0
  2. #827 panwinkinyourarea (@itisnan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 19:56
    ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนี่จริงมาก น้องอ้อนๆแบบนี้พี่ว่าไม่นานปกติเขาก็จะหักห้ามไม่ได้อยู่ละ
    #827
    0
  3. #816 munkrishear (@anchasa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 13:10
    ใจเย้นนนนนนนน คุณนลินนนน
    #816
    0
  4. #800 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 18:26
    อ๊าาาาา น้องรวี
    #800
    0
  5. #792 __cnl (@s26860) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:31
    คุณนลิ๊นนนนน น้องยังเด็กกกกกก งื้ออออ เขินโว๊ยยย
    #792
    0
  6. #771 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:16
    พ่อก็พ่อ พ่อที่ไม่ได้แม่ว่าพ่อ
    #771
    1
    • #771-1 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 10)
      3 สิงหาคม 2562 / 15:17
      ไม่ได้แปลว่าพ่อสิ**
      #771-1
  7. #748 BlackFight (@BlackFight) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:59
    อิชั้นได้ตายอย่างสงบศพสีชมพูแล้วค่ะ
    #748
    0
  8. #710 `โรฮันลัสกี้★ (@oam-kus40) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 01:10
    คุณชายยยย ทำไมขี้อ้อนพี่เขาอย่างน้าน ~ .////.) พี่นลินเขาจะไม่ทนเอานะะะะ
    #710
    0
  9. #688 Teddybear_EPN (@earn-pinyada) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 15:06
    น้องรวี!!!!!!!! ทำไมขี้ยั่ว
    #688
    0
  10. #631 แตมิรี่ (@taemaypa2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 01:34
    อาชนี่อูจินแน่ๆ
    #631
    0
  11. #551 pparpbebi。 (@pukpuii-1999) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:01
    งู้ยยยยคุณชายตัวเล็กขี้อายในวันนั้นเปลี่ยนไปมากอยู่เชียวว พี่นลินร้ายกาจจจแงงง้ เขินมากๆเลยค่า;/////;น่ารักกกก
    #551
    0
  12. #535 FernChanbaek (@FernChanbaek) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 21:44
    เขินจนเหนื่อย ฮือออออ
    #535
    0
  13. #492 aomzhp (@aomma520) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:17
    คุณนลิน!! ร้ายกาจจจ
    #492
    0
  14. #463 Minnionn (@Minnionn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 23:54
    เขิลลลล
    #463
    0
  15. #421 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:10
    โง้ยยยย ในหัวมีแต่คำว่าโง้ยยเต็มไปหมดด น่ารักกก
    #421
    0
  16. #396 Nanahpus.s (@Toeiii7) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 19:19

    คุณคะ ฉันอยากจะกรี๊ดแต่เกรงใจครอบครัว พี่นลิ๊นนนน
    #396
    0
  17. #367 Park.Cheelover101 (@Cinnamonfly_yuu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:43

    เขินนนนน

    #367
    0
  18. #338 Jhh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 20:40

    คูมนลินนนนหาาหาหาหนยหยหนสไววงไงไงงงง จะทำอะไรน้องรวีคะะะะะๆาสฟสวไงไงบๆไบ

    #338
    0
  19. #330 ntw96 (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 15:58
    โอ้ยยยยแด๊ดดี้คนนี่เค้าดุนะคะ
    #330
    0
  20. #314 rnnyq (@0613927911) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 23:37
    ฮรุกกก
    #314
    0
  21. #276 YaySIB (@tuapuan33) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:34
    กรี๊ดดดดด ลำบากอะไรกันคะ ไม่เลยยยย ทำแบบนี้คนอ่านจะตายเอานะคะ ฮื่อออออออ เขินตาย
    #276
    0
  22. #249 Mjjeje KQ (@crazy-love-hero) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 14:29
    พี่คะะะ!!!!! หนูอยากลำบากค่ะ!!!! อย่าให้น้องเขาลำบากเลยค่ะ หนูจะรับความลำบากนั้นไว้เองค่ะ ฮื่อออออ สองปีที่ผ่านไปน้องรวีจองเราก็แอบร้ายขึ้นนิดๆแล้วนะคะเนี่ย เลขสามจะทนไปได้อีกนานเท่าไหร่เชียวคะ
    #249
    0
  23. #244 ftothefaiy (@narue12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 06:17
    พี่นรินน้องรวีฮืออออออออ หึงจนลืมเรียกยศเลยนะคะ ถ้าพี่นรินจะไม่ทน ทางเราขอติดตามอย่างใกล้ชิดอิอิ ก็น้องน่ารักขนาดนี้อะเนาะ
    #244
    0
  24. #229 jxsev (@ohjeen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 10:48
    เราอ่านรวดเดียวตั้งแต่ตอนแรกถึงตอนนี้ ขอโทษที่ไม่ได้เม้นทุกตอนนะคะ แต่แบบ มันดีมากกกก ดีแบบดีมาก ดีเก๋กู๊ดคูนแปดล้านไปเลย โอ้โห คนเราจะน่ารักนุ่มนวลน่าทะนุถนอมอะไรได้มากเท่ากับคุณรวีบ้างคะ แล้วใครจะอบอุ่นอ่อนโยนสุภาพบุรุษแห่งพระนครได้เท่าพี่นริน มีแบบพี่นรินเหลือสักคนบนโลกไหมคะ แง อ่านแล้วยิ้มตลอดเลย เขินมากกกก จากที่หัวร้อนรถติดมาเรียนสายก็หายหัวร้อนเพราะอ่านเรื่องนี้เง้ออออ มันกลมกล่อมกรุ้มกริ่มกุ้งกิ้งมาก ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากขอบคุณไรท์นะคะ ฟิคดีมากจริงๆ อ่านแล้วได้กลิ่นความเป็นพระนครมากกกกกกกก เราไปฟังเพลงตามมาด้วยค่ะ ดีมากกก ฮื้อ รักนะคะไรท์ จุ้บๆค่ะ555555555555
    #229
    0
  25. #216 Browneyes_ (@unnapk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 20:14
    คุณนลินทร์อบอุ่นเกินไปแล้วTT

    ส่วนน้องรวีมาให้เราตีมือเลยนะ
    #216
    0